Ο ΚΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Υπήρχαν πολλά διαφορετικά κίνητρα για τους λόγους που διεξήχθη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Από το 1871, η Γερμανία είχε αναδειχθεί σε ισχυρό κέντρο
ανατρέποντας το μακροχρόνιο σύστημα ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη.
Οι καθιερωμένες μεγάλες δυνάμεις, η Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία
ενώθηκαν το 1914 για να καταστρέψουν αυτόν τον νέο αντίπαλο.
Στις 28 Ιουνίου 1914,
Ο Gavrilo Princip, Σερβοβόσνιος και αποτυχημένος μαθητής
δολοφόνησε τον αρχιδούκα Φραντς Φερδινάνδο,
διάδοχος του αυστροουγγρικού θρόνου.
Η Αυστροουγγαρία είχε υπογράψει αμυντικό σύμφωνο με τη Γερμανία,
που η Γερμανία το 1909 επιβεβαίωσε εκ νέου δηλώνοντας ότι
Η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να σταθεί στο πλευρό της Αυστροουγγαρίας,
ακόμα κι αν είχε ξεκινήσει πόλεμο.
Η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία, η οποία ξεκίνησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σε όλο τον πόλεμο,
Η Γερμανία ήθελε ειρήνη και δεν είχε τίποτα να κερδίσει στη σύγκρουση.
Ακόμα κι αν η Γερμανία ήταν σε καλό δρόμο για να κερδίσει τον πόλεμο τον Δεκέμβριο του 1916,
Ο Κάιζερ Βίλχελμ προσφέρθηκε να διαπραγματευτεί ειρήνη με τις δυνάμεις της Αντάντ.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1916, η Γερμανία είχε ένα σαφές πλεονέκτημα.
Η Γαλλία είχε υποστεί φρικτές απώλειες.
Η Ρωσία αντιμετώπισε εσωτερική μπολσεβίκικη εξέγερση
και ένα επαναστατικό χάος και έπρεπε να αποσύρει τα στρατεύματά του.
Η Βρετανία βρισκόταν υπό τον αποκλεισμό των U-boat
και ούτε μια ίντσα της Γερμανίας δεν είχε καταληφθεί.
Η Γερμανία εξακολουθούσε να προσφέρει γενναιόδωρους όρους ειρήνης.
Ο Κάιζερ Βίλχελμ ήταν έτοιμος απλώς να ματαιώσει τον πόλεμο
και να επιστρέψουμε όπως ήταν πριν.
Τότε ήταν που οι Σιωνιστές Εβραίοι Chaim Weizmann και Nahum Sokolow
πλησίασε τους Βρετανούς με μια βρώμικη συμφωνία.
Προσφέρθηκαν να χρησιμοποιήσουν την παγκόσμια επιρροή τους
να φέρει τις ΗΠΑ στον πόλεμο από την πλευρά της Βρετανίας,
ενώ υπονομεύει και καταστρέφει τη Γερμανία εκ των έσω.
Σε αντάλλαγμα για είσοδο στις ΗΠΑ,
οι Βρετανοί θα έκλεβαν την Παλαιστίνη από την Οθωμανική Τουρκία,
που ήταν σύμμαχος της Γερμανίας και στη συνέχεια επέτρεψε στους Εβραίους να εγκατασταθούν εκεί.
Η συμφωνία ονομαζόταν Διακήρυξη Μπάλφουρ
και παραδόθηκε στον βαρόνο Walter Rotschild.
Στη συνέχεια, οι Εβραίοι στο Λονδίνο έστειλαν μηνύματα στον Louis Brandeis,
ένα από τα Εβραία μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου,
δίνοντάς του εντολή να πιέσει τον Πρόεδρο Ουίλσον να συμμετάσχει στον πόλεμο.
Άλλοι σιωνιστές μεσίτες εξουσίας όπως ο Bernard Baruch,
Ο Paul Warburg και ο Jacob Schiff πίεσαν επίσης την Αμερική να ενταχθεί.
Η βρετανική κυβέρνηση συμφώνησε
ότι θα υποστήριζαν μια εβραϊκή πατρίδα στην Παλαιστίνη
με αντάλλαγμα το ισχυρό εβραϊκό λόμπι στην Αμερική
να ενταχθούν οι ΗΠΑ στους Συμμάχους.
Βρετανικά αεροπλάνα πέταξαν φυλλάδια πάνω από τη Γερμανία τυπωμένα στα Γίντις,
τα φυλλάδια του Μπάλφουρ για να κερδίσουν την υποστήριξη των Εβραίων στη Γερμανία,
με την υπόσχεση στους Εβραίους μια πατρίδα στην Παλαιστίνη αφού έχουν κερδίσει τον πόλεμο.
Και εδώ είναι, η Διακήρυξη Μπάλφουρ.
Τι νιώθεις όταν το βλέπεις εδώ;
Πραγματικά νιώθω ότι είναι μια από τις πιο εξαιρετικές στιγμές
στην ιστορία του εβραϊκού λαού.
(;) Χρειάστηκαν 3000 χρόνια για να φτάσουμε σε αυτό.
Και μετά, λέτε, πώς έγινε αυτό το θαύμα;
Είναι το πιο απίστευτο κομμάτι οπορτουνισμού.
Εννοώ, αν νομίζεις ότι είχες έναν φτωχό επίδοξο επιστήμονα,
Ο Chaim Weizmann, που με κάποιο τρόπο φτάνει στην Αγγλία,
συναντά μερικά άτομα (;) την οικογένειά μου,
τους σαγηνεύει, έχει τόσο μεγάλη γοητεία και πεποίθηση,
φτάνει στο Μπαλφούρ και...
πείθει απίστευτα τον Μπάλφουρ,
και ο Λόρδος Γεώργιος ο Πρωθυπουργός,
και οι περισσότεροι υπουργοί,
ότι αυτή η ιδέα του εθνικού σπιτιού για τους Εβραίους
θα πρέπει να επιτρέπεται να πραγματοποιηθεί.
Αφού έγινε η συμφωνία, εβραϊκά μέσα ενημέρωσης
εξαπέλυσε αμέσως έναν τόνο αντιγερμανικής προπαγάνδας
απεικονίζοντας τους Γερμανούς ως βάρβαρους Ούνους.
Αυτό έγινε για να λάβει τη δημόσια υποστήριξη για την αμερικανική επέμβαση στον πόλεμο,
ενώ οι Σιωνιστές και οι Εβραίοι μαρξιστές της Γερμανίας
άρχισε να αποσταθεροποιεί τη Γερμανία εκ των έσω
μέσω πολλών απεργιών στα εργοστάσια της βιομηχανίας όπλων,
που αποδυνάμωσε τη γερμανική πολεμική προσπάθεια.
Αν η Αμερική δεν είχε εξαπατηθεί στον πόλεμο,
θα είχε σταματήσει εκεί και τότε
και εκατομμύρια ζωές Ευρωπαίων θα είχαν σωθεί.
Η είσοδος των Αμερικανών στον πόλεμο έγινε τότε όπως είχε υποσχεθεί.
Ο Λόρδος Μπάλφουρ διαβεβαίωνε τους Σιωνιστές ότι η Βρετανία
θα εκπλήρωνε το τέλος της συμφωνίας μετά το τέλος του πολέμου,
η κλοπή και η ανατροπή της Παλαιστίνης από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Πριν χυθεί περισσότερο ευρωπαϊκό αίμα στο ευρωπαϊκό έδαφος,
τόσο η Γερμανία όσο και η Αυστροουγγαρία ζήτησαν εκ νέου ειρηνική επίλυση.
Ο Wilson αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η Γερμανία και η Αυστροουγγαρία
είχε πράγματι εκφράσει γενικές ειρηνευτικές προτάσεις,
αλλά τους απέρριψε επιπόλαια όλους.
Λέγοντας ψέματα για το πόσο όμορφη θα ήταν η μεταπολεμική ειρήνη,
Ο Wilson κατάφερε να ξεγελάσει τόσους κουρασμένους από τον πόλεμο Γερμανούς
σε μια άνευ όρων παράδοση και αφοπλισμό
τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, 1918.
Κομμουνιστές και Σιωνιστές στη Γερμανία μαχαίρωσαν πισώπλατα τους συμπατριώτες τους.
Οι μαρξιστές ηγέτες των συνδικάτων διέταξαν απεργίες στα εργοστάσια,
που στέρησε τα γερμανικά στρατεύματα τα ζωτικά τους εφόδια.
Το γερμανικό ηθικό και η βιομηχανική παραγωγή έπεσαν γρήγορα.
Η Γερμανία κατέθεσε τα όπλα και ευχήθηκε για μια τιμητική ειρήνη.
Μετά τον πόλεμο, η προδοτική προδοσία του 1918 έγινε γνωστή ως
«το μαχαίρι στην πλάτη».
Η Γερμανία έχει απλώς προδοθεί εκ των έσω από Σιωνιστές και κομμουνιστές,
και κατά συνέπεια, ήταν όλοι δεμένοι ως εχθροί,
γιατί ήθελαν να δουν τη Γερμανία να αποτυγχάνει.
Στο Ισραήλ σήμερα γιορτάζεται ευρέως η Ημέρα Balfour, 2 Νοεμβρίου.
Οι Παλαιστίνιοι Άραβες την τηρούν ως ημέρα θλίψης.
Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ
Τον Ιανουάριο του 1919, οι νικητές συναντήθηκαν στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού
να συντρίψει οικονομικά τη Γερμανία
και να καθορίσουν τα νέα σύνορα του ηττημένου έθνους.
Η Γερμανία δεν προσκλήθηκε καν
και δεν θα είχε λόγο στις τελικές αποφάσεις,
καθώς οι παγκοσμιοποιητές έκαναν κομμάτια τη Γερμανία.
Η διάσκεψη δημιούργησε επίσης τη βάση για μια μελλοντική παγκόσμια κυβέρνηση,
η Κοινωνία των Εθνών.
Η σιωνιστική αντιπροσωπεία που ήταν παρούσα,
που έφεραν την Αμερική στον πόλεμο,
φρόντισε επίσης ότι πρώην αραβικά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
χωρίστηκαν από την Τουρκοκρατία και διασπάστηκαν επίσης σε μικρά κράτη,
ώστε η Παλαιστίνη να γίνει βρετανικό προτεκτοράτο.
Οι Εβραίοι τότε διεκδίκησαν ένα κομμάτι της Παλαιστίνης
εγγυημένη από την Κοινωνία των Εθνών,
ακριβώς όπως είχε προβλέψει ο Herzl το 1887.
Από τη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού,
ήρθε η βάναυση και διαβόητη Συνθήκη των Βερσαλλιών, στις 20 Ιουνίου 1919,
και τη Συνθήκη του San Germain, στις 20 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Ακόμη και οι φιλελεύθεροι ιστορικοί αναγνωρίζουν το κακό της Συνθήκης σήμερα.
Μια Γερμανία που δεν ήθελε πόλεμο, που είχε προσπαθήσει να αποφύγει τον πόλεμο
και αυτό προσφέρθηκε να κάνει ειρήνη σε πολλές περιπτώσεις
καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου, ήταν πλέον εντελώς αφοπλισμένος.
Η Γερμανία αναγκάστηκε να πληρώσει τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις
με τη μορφή χρημάτων και φυσικών πόρων.
Οι συντριπτικές πληρωμές χρέους, 100 δισεκατομμυρίων μάρκων,
ίσο με ένα τρισεκατομμύριο δολάρια σε σύγχρονο νόμισμα,
κατέστρεψε τη γερμανική οικονομία
και σύντομα προκάλεσε υπερπληθωριστική νομισματική κατάρρευση.
Το συνολικό ποσό των πολεμικών αποζημιώσεων που ζητήθηκαν από τη Γερμανία
ήταν περίπου 226 δισεκατομμύρια μάρκα.
Στόχος ήταν να σπάσει οικονομικά η Γερμανία.
Ο John Maynard Keynes προέβλεψε ότι αυτές οι σκληρές αποζημιώσεις
θα οδηγούσε στην οικονομική κατάρρευση της Γερμανίας.
Οι ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας περιορίστηκαν σε 100.000 άνδρες
προορίζονται αποκλειστικά για αστυνομικά καθήκοντα εντός της χώρας
και απαγορευόταν η στράτευση.
Όλες οι αποικίες της Γερμανίας αφαιρέθηκαν από αυτήν.
Το ίδιο συνέβη με ορισμένες γερμανικές περιοχές στην Ευρώπη.
Συνολικά, η Γερμανία έπρεπε να παραδώσει το 13% των εδαφών της.
Αρκετά εκατομμύρια Γερμανοί κατέληξαν εγκλωβισμένοι έξω από τη Γερμανική Αυτοκρατορία
και εκατομμύρια εκδιώχθηκαν βίαια από τα σπίτια τους.
Η Γερμανία έχασε επίσης μεγάλα τμήματα της βιομηχανίας της
όταν εξαφανίστηκαν βασικά περιουσιακά στοιχεία σιδηρομεταλλεύματος και άνθρακα.
Η Βιομηχανική Γερμανική Ρηνανία θα καταληφθεί από τα γαλλικά στρατεύματα για 15 χρόνια.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν μια καταστροφική συνθήκη ειρήνης για τη Γερμανία,
αλλά η συμφωνία είχε επίσης σοβαρές οικονομικές συνέπειες,
όχι μόνο για τη Γερμανία, αλλά και για την Ευρώπη και τον κόσμο,
καθώς η Γερμανία ήταν ένα τόσο σημαντικό τούβλο στην παγκόσμια οικονομία.
Η συνθήκη περιείχε 440 ρήτρες.
414 από αυτά ήταν ειδικά αφιερωμένα στην τιμωρία της Γερμανίας
για έναν πόλεμο για τον οποίο το έθνος ήταν εντελώς αθώο.
Στους Times, 1919, ο Winston Churchill εξέφρασε τον απώτερο στόχο της συνθήκης.
«Αν η Γερμανία θα πρέπει να ξαναεπιχειρήσει τα επόμενα 50 χρόνια,
είχαμε οδηγήσει αυτόν τον πόλεμο (1 Παγκόσμιο Πόλεμο) μάταια." - Ουίνστον Τσόρτσιλ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΑΙΜΑΡΗΣ
Η περικύκλωση και ο πρωτοφανής αποκλεισμός της πείνας
σκότωσε σχεδόν ένα εκατομμύριο γερμανικά παιδιά, γυναίκες, γέρους
και το πιο εύθραυστο της κοινωνίας.
Οι Σύμμαχοι είχαν τώρα μόνο μια σταθερή πρόθεση:
να παρατείνει τη δύναμη των Βερσαλλιών για να καταστρέψει οριστικά τη Γερμανία.
Η Γερμανία ήταν πλέον εντελώς αφοπλισμένη και είχε υποστεί ζημιές από όλες τις πλευρές,
και δεν είχε τρόπο να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Ανά πάσα στιγμή, θα μπορούσαν οι γείτονές της να αποφασίσουν να της επιτεθούν.
Λόγω του τεράστιου κόστους αποζημίωσης που πρέπει να πληρωθεί σε χρυσό,
δεν υπήρχε πλέον καμία υποστήριξη για το Μάρκο.
Αυτό οδήγησε σε πληθωρισμό, ο οποίος εξάλειψε εντελώς όλες τις γερμανικές αποταμιεύσεις.
Η Γερμανία από το 1922 έως το 1923 αντιμετώπισε τον πιο φρικτό υπερπληθωρισμό
ο κόσμος έχει δει ποτέ και το γερμανικό μάρκο έγινε άχρηστο.
Ανεργία, πείνα και απελπιστικό μέλλον
διέκρινε μια Δημοκρατία της Βαϊμάρης στο γερμανικό λαό.
Τα ποσοστά αυτοκτονιών ήταν υψηλά, η ανεργία ξεπέρασε το 30%
καθώς απελπισμένοι Γερμανοί αυτοκτόνησαν.
Τα ποσοστά γεννήσεων ήταν εξαιρετικά χαμηλά.
Η αναρχία και το χάος ήταν στον αέρα.
Δεν υπήρχε τίποτα ο αφοπλισμένος, ταπεινωμένος και πεινασμένος γερμανικός λαός
θα μπορούσε να το κάνει, καθώς οι κομμουνιστές κατέλαβαν ακόμη και τμήματα πολλών πόλεων.
Το 1929, η Federal Reserve προκάλεσε τη Μεγάλη Ύφεση.
Ο ερευνητής Μπόρις Μπορίσοφ και το άρθρο του με τίτλο "Η αμερικανική πείνα"
υπολόγισε τα θύματα της οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ σε πάνω από 7 εκατομμύρια άτομα.
Οι παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις είχαν πλέον καταφέρει να ενορχηστρώσουν έναν ακόμη λιμό
που σκότωσε εκατομμύρια λευκούς Ευρωπαίους όπως στη Ρωσία πριν.
Ο Μπεν Μπερνάνκι είπε σχετικά με τη Μεγάλη Ύφεση:
"Τα καταφέραμε."
Με εμείς, ο Μπερνάνκι, εννοούσε φυσικά τους Εβραίους ηγέτες
του Federal Reserve System.
Πίσω στη Γερμανία, οι επιπτώσεις του σχεδιασμένου κραχ του χρηματιστηρίου
ήταν ακόμη χειρότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα,
καθώς οι οικονομίες ζωής των ανθρώπων εξαφανίστηκαν,
καθώς οι τιμές διπλασιάζονταν κάθε δύο μέρες για 20 συνεχείς μήνες.
Το 1922, ο πληθωρισμός ήταν ανεξέλεγκτος.
Οι άνθρωποι πληρώνονταν το πρωί και είχαν μια βαλίτσα γεμάτη χαρτονομίσματα
(;) και θα έπρεπε να τρέξουν στα μαγαζιά,
γιατί στο διάστημα που μεσολάβησε να πληρωθεί Anton Gill - Συγγραφέας
και την εποχή που αγόρασαν τα αγαθά τους, το φαγητό τους, A Dance between the Flames: Berlin between the Wars
οι τιμές θα είχαν ανέβει.
Το Βερολίνο βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτου, απόλυτου χάους.
Εκατοντάδες χιλιάδες στερούμενοι λιμοκτονούν στους δρόμους.
Παράλληλα είχες πολύ πλούσιους ανθρώπους.
Από τη μια, οι φτωχοί που τρώνε γογγύλι σούπα.
Οι κρεοπώλες που πουλάνε κοράκια, σκίουρους, ακόμα και αρουραίους.
Και από την άλλη πλευρά, άνθρωποι που μπορούσαν να το αντέξουν οικονομικά,
τρώγοντας τα πιο πλούσια γεύματα σαν να μην σταματούσαν ποτέ για σκέψη.
Οι Γερμανοί έπρεπε να πληρώσουν 2 έως 20 δισεκατομμύρια μάρκα για ένα μόνο γραμματόσημο.
Ένα καρβέλι ψωμί κόστισε 2 δισεκατομμύρια Μάρκα.
Μια λίβρα βουτύρου κόστιζε 2 τρισεκατομμύρια μάρκα.
Η γερμανική μεσαία τάξη χτυπήθηκε περισσότερο
και είδαν όλες τις οικονομίες και τις επιχειρήσεις τους να καταστρέφονται.
Οι οικογένειες που πεινούσαν και τα παιδιά ζητιανεύουν στους δρόμους.
Πολλοί Γερμανοί αναφέρθηκαν στα υποτιμημένα χρήματά τους ως
"Jude fetzen", εβραϊκό κομφετί,
γιατί ενώ οι Γερμανοί λιμοκτονούσαν,
οι Εβραίοι έζησαν τη χρυσή πολυτελή ζωή τους στη Δημοκρατία.
Η Γερμανία χρεοκόπησε ολοσχερώς στα τέλη του 1929.
Ο Εβραίος στατιστικολόγος Άλφρεντ Μάρκος
υπολόγισε το μέσο εβραϊκό εισόδημα για το 1930
ως τριπλάσιο του μέσου εισοδήματος για τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Οι βιομηχανίες, όπως και στο Ρουρ, ήταν όλες χρεοκοπημένες
και οι εργάτες απολύθηκαν όλοι στα εκατομμύρια τους.
Τον Ιανουάριο του 1933, πάνω από 6 εκατομμύρια Γερμανοί ήταν άνεργοι.
Αν και οι Εβραίοι αποτελούν λιγότερο από το 1% του γερμανικού πληθυσμού,
η πολιτική επιρροή των Εβραίων στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης
ήταν εξαιρετικά δυσανάλογο με τον αριθμό τους στον πληθυσμό.
Κατάφεραν να ελέγξουν πάνω από το 50% των ΜΜΕ και του Τύπου,
και το 70% όλων των κριτών, το 57% του εμπορίου μετάλλων,
22% των σιτηρών και 39% του εμπορίου κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων.
Η γερμανική τραπεζική και χρηματοοικονομική ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο των Εβραίων.
Ήταν ιδιαίτερα εμφανείς στο private banking στο Βερολίνο,
που το 1923 διέθετε 150 ιδιωτικές εβραϊκές τράπεζες,
σε αντίθεση με μόνο 11 ιδιωτικές μη εβραϊκές τράπεζες.
4 από τα 6 μέλη του διοικητικού συμβουλίου των διευθυντών του Ράιχσταγκ ήταν Εβραίοι,
συμπεριλαμβανομένων των Jacob Goldschmidt και Rudolf Havenstein.
Για να ελέγχει κανείς τα μυαλά των ανθρώπων,
κάποιος πρέπει να ελέγχει τον Τύπο και τα ΜΜΕ.
Εβραϊκή κυριαρχία στον Τύπο και στο κοινό μυαλό
ξεκίνησε με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters το 1865.
Ιδρύθηκε από τον Εβραίο, Paul Reuter, γεννημένος στο Israel Beer Josaphat το 1865,
την εταιρεία Telegram Reuters
ήταν ο πρώτος μεγάλος ειδησεογραφικός οργανισμός στον κόσμο.
Σχεδόν κάθε σημαντικό μέσο ειδήσεων στον κόσμο σήμερα
είναι συνδρομητής στις υπηρεσίες του Reuters,
που λειτουργεί σε περισσότερες από 200 πόλεις σε 94 χώρες σε περίπου 20 γλώσσες.
Η Washington Post ήταν ελεγχόμενη
από τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, Eugene Meyer.
Το 1940, ο Meyer θα απέλυε τον ειρηνιστή συντάκτη της Washington Post
επειδή αρνήθηκε να υποστηρίξει την εμπλοκή των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Post θα παραδοθεί αργότερα στην κόρη του Meyer,
η αείμνηστη Katharine Mayer Grayham.
Το 1896, ο Adolph Ochs αγόρασε τους New York Times
και ίδρυσε την New York Times Company.
Η οικογένεια Ochs Sulzberger, μια από τις δυναστείες των εφημερίδων των Ηνωμένων Πολιτειών,
έκτοτε είναι ιδιοκτήτης των New York Times.
Για 117 χρόνια, η πιο σημαντική πηγή ειδήσεων στην Αμερική
ήταν στα χέρια της ίδιας οικογένειας.
Το 1926, ο Εβραίος David Sarnoff ίδρυσε το NBC,
το πρώτο μεγάλο δίκτυο εκπομπής στις ΗΠΑ.
Το 1928, ο 27χρονος Εβραίος επιχειρηματίας William S. Paley
εξασφάλισε την πλειοψηφική ιδιοκτησία του Ραδιοφωνικού Δικτύου CBS.
Ο Paley επέκτεινε το CBS σε μια εθνική μονάδα παραγωγής ενέργειας με 114 θυγατρικούς σταθμούς.
Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι τέσσερις πιο ισχυρές πηγές μέσων ενημέρωσης,
Washington Post, New York Times, NBC και CBS,
ήταν πλέον όλα υπό πλήρη εβραϊκή ιδιοκτησία και έλεγχο.
Το Jewish Daily Bulletin, στις 27 Ιουλίου 1935, είπε:
«Υπάρχει μόνο μία δύναμη που πραγματικά μετράει: Η δύναμη της πολιτικής πίεσης.
Εμείς, οι Εβραίοι, είμαστε οι πιο ισχυροί άνθρωποι στη Γη,
γιατί έχουμε αυτή τη δύναμη και ξέρουμε πώς να την εφαρμόσουμε».
Οι δύο μεγαλύτερες γερμανικές εφημερίδες πριν από το 1933 βρίσκονταν επίσης στα χέρια των Εβραίων.
Leopold Ulstein, August Scherl και Rudolf Mosse,
αυτοί οι Εβραίοι είχαν ένα εικονικό μονοπώλιο στον γερμανικό Τύπο.
Η κύρια έκδοσή τους ήταν η Berliner Tageblatt.
Ο εκδότης αυτής της εφημερίδας ήταν ο Theodore Wolf, ένας Εβραίος,
που πήρε εξέχουσα θέση και στην πολιτική.
Όλα τα editorial, όλη η πολιτική, όλη η σκέψη
και κάθε σφαίρα μεγάλης επιρροής
είχε πλέον περιέλθει υπό τον έλεγχο των Εβραίων.
Από τα 29 νόμιμα θέατρα του Βερολίνου, τα 23 είχαν Εβραίους σκηνοθέτες.
Το 1931, από τα 144 σενάρια ταινιών που έγιναν ταινίες,
119 γράφτηκαν από Εβραίους και 77 από Εβραίους.
1866: Ανεπιτυχής απόπειρα δολοφονίας κατά του Γερμανού Καγκελάριου Βίσμαρκ.
1874: Γίνεται 2η ανεπιτυχής απόπειρα δολοφονίας κατά του Μπίσμαρκ.
1878: (Μάιος) Γίνεται ανεπιτυχής απόπειρα δολοφονίας κατά του Γερμανού Κάιζερ Βίλχελμ.
1881: Ο Τσάρος της Ρωσίας δολοφονείται μετά από αποτυχία τεσσάρων προηγούμενων απόπειρων.
1893: Δολοφονείται ο δήμαρχος της Μόσχας. 1884: Οι Κόκκινοι σκοτώνουν 8 αστυνομικούς στο Σικάγο.
1894: Δολοφονείται ο πρωθυπουργός της Γαλλίας. 1897: Δολοφονείται ο πρωθυπουργός της Ισπανίας.
1900: Δολοφονείται ο βασιλιάς της Ιταλίας. 1901: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ δολοφονείται.
1905: Ανεπιτυχής απόπειρα δολοφονίας κατά του βασιλιά και της βασίλισσας της Ισπανίας.
1905: Δολοφονείται ο Μέγας Δούκας της Ρωσίας.
1908: Ο βασιλιάς και ο διάδοχος της Πορτογαλίας δολοφονούνται.
1911: Δολοφονείται ο πρωθυπουργός της Ρωσίας.
1918: Ο Τσάρος της Ρωσίας και ολόκληρη η οικογένειά του δολοφονούνται.
1919: Οι Reds βομβαρδίζουν τη Wall Street στη Νέα Υόρκη. Σκοτώθηκαν 38 άνθρωποι.
1919: Βομβαρδίζεται το ιδιωτικό σπίτι του Γενικού Εισαγγελέα των ΗΠΑ A. Mitchell Palmer.
1922: Ανεπιτυχής απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου της Γαλλίας.
1932: Πακέτο βόμβας καταστρέφει το σπίτι του Αμερικανού δικαστή Webster Thayer, τραυματίζοντας τη σύζυγό του.
1933: Δολοφονείται ο δήμαρχος του Σικάγο.
1918-1933: Η Σοβιετική Ένωση με επικεφαλής τους πρώην ριζοσπάστες του δρόμου: Λένιν, Τρότσκι,
Ο Στάλιν κ.ά., δολοφονίες, βασανιστήρια και φυλακίσεις εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων.
«Η παγκόσμια επανάσταση που θα ζήσουμε θα είναι αποκλειστικά δική μας υπόθεση και θα ξεκουραστεί
στα χέρια μας. Αυτή η επανάσταση θα σφίξει την εβραϊκή κυριαρχία πάνω σε όλους τους άλλους ανθρώπους».
«Όταν ρωτάς τι έχουν κάνει οι Γερμανοί στους Εβραίους,
πρέπει πάντα να ρωτάς τι έκαναν οι Εβραίοι στους Γερμανούς.
Το 1918, ο Λένιν και ο Τρότσκι ίδρυσαν μια Κομμουνιστική Διεθνή.
επίσης γνωστή ως Κομιντέρν, στη Μόσχα της Ρωσίας.
Τις ημέρες μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία,
Ο Τρότσκι προώθησε την ιδέα μιας διαρκούς επανάστασης,
πράγμα που σήμαινε ότι η Σοβιετική Ένωση έπρεπε να προκαλέσει πολιτικά άλλα έθνη
σε όλο τον κόσμο για να ξεκινήσουν τις δικές τους μπολσεβίκικες επαναστάσεις.
Η Κομιντέρν δήλωσε ανοιχτά ότι πρόθεσή της ήταν να πολεμήσει
για τη δημιουργία μιας διεθνούς σοβιετικής δημοκρατίας,
δηλαδή μια κομμουνιστική παγκόσμια κυβέρνηση.
Τα συνδεδεμένα με την Κομιντέρν κόμματα που ιδρύθηκαν στη Γαλλία, την Ιταλία, την Κίνα,
Γερμανία, Ισπανία, Βέλγιο, ΗΠΑ και άλλα έθνη.
Η ιδεολογία του κομμουνισμού εξαπλώθηκε σαν δηλητήριο στην Ευρώπη.
Ο συγγραφέας, Ernest Elmhurst, εξήγησε το 1938 ότι
«Ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός και ο μπολσεβικισμός στην πραγματικότητα είναι μόνο κρίκοι στο σχέδιο
του ιουδαϊσμού που αγκαλιάζει τον κόσμο, με τον τελικό του σκοπό
εξαναγκάζοντας ολόκληρο τον κόσμο κάτω από την εβραϊκή κυριαρχία...»
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917,
επαναστάτες Εβραίοι κομμουνιστές ηγέτες Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζα Λούξεμπουργκ
ηγήθηκε μιας ομάδας Εβραίων κομμουνιστών Kurt Eisner, Paul Levi,
Franz Mehring, Wilhelm Pieck, Richard Muller,
Emil Barth, Gustav Landauer, Eugen Levine και Emil Eichhorn
να επιχειρήσει μια βίαιη και αιματηρή κομμουνιστική επανάσταση και στη Γερμανία.
Οι ιουδαιομπολσεβίκοι ληστές επιχείρησαν μάταια
να εξαπατήσει τους Γερμανούς εργάτες να επιτρέψουν στους κόκκινους να κάνουν αυτό που έκαναν στη Ρωσία
και να υποδουλώσει ολόκληρο το έθνος υπό την κομμουνιστική εξουσία.
Τους σταμάτησαν ηρωικά το 1919 από τους βετεράνους στο γερμανικό Freikorps.
Παραστρατιωτικές μονάδες Freikorps, που αποτελούνται από πατριώτες βετεράνους
πίσω από τα χαρακώματα, μετακόμισε για να καθαρίσει το Βερολίνο από την κόκκινη βρωμιά.
Ο Εβραίος Μπέλα Κουν υποκίνησε μια εβραϊκή επανάσταση
και ανέλαβε την ηγεσία της Ουγγαρίας τον Μάρτιο του 1919.
Μετά από μήνες Κόκκινου Τρόμου και σφαγών Χριστιανών,
οι Ούγγροι κατάφεραν να αντεπιτεθούν.
Ο Ούγγρος Αντιναύαρχος, Μίκλος Χόρθι,
σχημάτισε εθνικό στρατό για να πολεμήσει τους μπολσεβίκους.
Με την υποστήριξη του ρουμανικού στρατού,
Ο Χόρθι κατάφερε να πάρει πίσω τη χώρα την 1η Αυγούστου 1919.
Στην Ιταλία, κομμουνιστές υπό την ηγεσία των Εβραίων διέπραξαν μαζικές δολοφονίες στο Cerana(;),
Μόντενα, Μπολόνια, Θέατρο (;), Γιάνα (;) και Μιλάνο,
αλλά ηττήθηκαν από τις φασιστικές δυνάμεις του Μουσολίνι.
Ο φασισμός ήταν ένα κίνημα για να σώσει την Ευρώπη από τον κομμουνισμό.
Σήμερα, χάρη στα παγκοσμιοποιητικά μέσα μας,
σχεδόν όλοι πιστεύουν ότι ο φασισμός ήταν κάτι φρικτό.
Ο φασισμός είναι, σε λίγο, υπερασπιστής του έθνους, του πολιτισμού και του λαού του.
Υπό τον φασισμό, η κυβέρνηση παίζει βασικό ρόλο στην παρακολούθηση του κινηματογράφου,
θέατρο, τέχνη, λογοτεχνία, μουσική, εκπαίδευση κ.λπ.
προκειμένου να διατηρηθεί ένα υψηλό ηθικό επίπεδο,
κρατήστε τα πράγματα καθαρά και αξιοσέβαστα,
προάγουν ένα ισχυρό αίσθημα πατριωτισμού και τιμής,
και να αποτρέψουν τη διάδοση της παρακμής, η οποία διαφθείρει την κοινωνία εκ των έσω.
Ακόμα και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ σκέφτηκε ότι ο φασισμός
«απέδειξε το απαραίτητο αντίδοτο στο δηλητήριο του κομμουνισμού».
Είπε για τον Μουσολίνι: «Ρωμαϊκή ιδιοφυΐα... ο μεγαλύτερος νομοθέτης μεταξύ των ανθρώπων».
Μιλώντας στη Ρώμη στις 20 Ιανουαρίου 1927, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε:
Αν ήμουν Ιταλός, είμαι σίγουρος ότι θα έπρεπε να ήμουν
ολόψυχα μαζί σας από την αρχή μέχρι το τέλος...
...Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει τρόπος καταπολέμησης των ανατρεπτικών δυνάμεων
που μπορεί να συσπειρώσει τις μάζες του λαού, με την κατάλληλη καθοδήγηση,
να εκτιμούν και να επιθυμούν να υπερασπιστούν την τιμή και τη σταθερότητα της πολιτισμένης κοινωνίας...
...Στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα είναι απρόβλεπτο
με ένα απόλυτο μέσο προστασίας
ενάντια στην καρκινική ανάπτυξη του μπολσεβικισμού».
12 χρόνια αργότερα, ο Winston Churchill θα ευθυγραμμιστεί
η χώρα του και ο λαός του με τον μπολσεβικισμό.
Ο Oswald Mosley ήταν ο φασίστας ηγέτης της Βρετανίας
και προσπάθησε να σώσει και τη χώρα του, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να πάρει αρκετή δύναμη.
Ο Corneliu Codreanu είπε: «Φασισμός σημαίνει, πρώτα απ' όλα,
υπερασπίζοντας το έθνος σας απέναντι στους κινδύνους που το απειλούν.
Σημαίνει την καταστροφή αυτών των κινδύνων
και το άνοιγμα ενός ελεύθερου δρόμου προς τη ζωή και τη δόξα για το έθνος σας».
Οι Εβραίοι Μπολσεβίκοι προσπάθησαν στη συνέχεια να καταλάβουν την Ισπανία το 1936,
που οδήγησε στον αιματηρό ισπανικό εμφύλιο.
Οι Εβραίοι εξαπέλυσαν ένα όργιο μαζικών δολοφονιών, βιασμών και καταστροφών.
Η Εβραία Leiba Lazarevich Feldbin, αξιωματικός του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού,
ήταν επικεφαλής της σοβιετικής ασφάλειας στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Πάνω από 20.000 εκκλησίες σε όλη την Ισπανία καταστράφηκαν,
Σκοτώθηκαν 6832 Ισπανοί ιερείς, 3000 μοναχοί, 300 μοναχές και 13 επίσκοποι.
Περίπου 4.000 λαϊκοί δολοφονήθηκαν επίσης επειδή βοήθησαν ή έκρυβαν καλόγριες ή ιερείς.
Ο Φέλντμπιν ήταν ένας από τους εγκέφαλους πίσω από τις σφαγές.
Το 1939, ο ευσεβής Ρωμαιοκαθολικός Στρατηγός Φρανσίσκο Φράνκο
ενισχύθηκε και δημιούργησε μια ενωμένη εθνικιστική ομάδα
και κατάφερε να σώσει την Ισπανία από μια κομμουνιστική κατάληψη.
Ο Φράνκο είχε την υποστήριξη του Αντόνιο Σαλαζάρ στην Πορτογαλία,
Ο Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία,
και ο Αδόλφος Χίτλερ στη Γερμανία.
Στις 8 Φεβρουαρίου 1920, ο Sir Winston Churchill εκφράζει ανησυχία
για τις παγκόσμιες εξελίξεις σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο
The Sunday Illustrated Herald (Λονδίνο):
«Από τις μέρες του Adam (Spartacus) Weishaupt, μέχρι εκείνες του Καρλ Μαρξ
σε αυτούς του Τρότσκι, του Μπέλα Κουν, της Ρόζας Λούξεμπουργκ και της Έμμα Γκόλντμαν.
Αυτή η παγκόσμια συνωμοσία για την ανατροπή του πολιτισμού
και για την ανασυγκρότηση της κοινωνίας στη βάση της ανασχεδιασμένης ανάπτυξης,
της ζηλευτής κακίας και της αδύνατης ισότητας, αυξάνεται σταθερά».
Ιδεολογική και Πολιτιστική Ανατροπή είναι η λεπτή, σταδιακή και
επίμονη υπονόμευση των αξιών άλλων ομάδων,
δυνάμεις και τρόπο ζωής με στόχο να γίνουν ευάλωτοι.
Αυτή είναι η στρατηγική που χρησιμοποίησαν οι κομμουνιστές
όταν διείσδυσαν και κυρίευσαν τις κοινωνίες από μέσα,
ξεκινώντας από τη Γερμανία.
Τα τέσσερα στάδια της ανατροπής είναι:
Αποσταθεροποίηση, Κρίση και Εξομάλυνση.
Όταν οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν τη φράση ιδεολογική ανατροπή,
τι εννοούν με αυτό;
Η ιδεολογική ανατροπή είναι η διαδικασία που είναι θεμιτή, φανερή και ανοιχτή. Γιούρι Αλεξάντροβιτς Μπεζμένοφ (γνωστός και ως "Tomas Schuman")
Μπορείτε να το δείτε με τα μάτια σας.
Το μόνο που έχετε να κάνετε, το μόνο που έχουν να κάνουν τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι
να βγάλουν τις μπανάνες τους από τα αυτιά, να ανοίξουν τα μάτια τους και να το δουν.
Μόνο το 15% περίπου του χρόνου, των χρημάτων και του ανθρώπινου δυναμικού δαπανάται για την κατασκοπεία αυτή καθαυτή.
Το άλλο 85% είναι μια αργή διαδικασία,
που ονομάζουμε είτε ιδεολογική ανατροπή είτε ενεργά μέτρα.
«Aktivnye meroprijatija» στη γλώσσα της KGB ή ψυχολογικού πολέμου.
Αυτό που ουσιαστικά σημαίνει είναι να αλλάξει η αντίληψη της πραγματικότητας
κάθε Αμερικανού σε τέτοιο βαθμό που,
παρά την πληθώρα πληροφοριών,
κανείς δεν είναι σε θέση να καταλήξει σε λογικά συμπεράσματα
προς το συμφέρον της υπεράσπισης του εαυτού τους, των οικογενειών τους,
την κοινότητά τους και τη χώρα τους.
Είναι μια εξαιρετική διαδικασία πλύσης εγκεφάλου,
που πηγαίνει πολύ αργά και χωρίζεται σε τέσσερα βασικά στάδια.
Το πρώτο είναι η αποθάρρυνση.
Χρειάζονται από 15 έως 20 χρόνια για να αποθαρρυνθεί ένα έθνος.
Γιατί τόσα χρόνια; Επειδή αυτός είναι ο ελάχιστος αριθμός ετών,
που απαιτεί την εκπαίδευση μιας γενιάς μαθητών
στη χώρα του εχθρού σου εκτεθειμένη στην ιδεολογία του εχθρού.
Με άλλα λόγια, ιδεολογία μαρξισμού λενινισμού
αντλείται στις μαλακές κεφαλές
τουλάχιστον τριών γενεών Αμερικανών φοιτητών
χωρίς να αμφισβητούνται ή να αντισταθμίζονται
από τις βασικές αξίες του αμερικανισμού, Αμερικανός πατριώτης.
Η διαδικασία αποθάρρυνσης στις Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά έχει ήδη ολοκληρωθεί.
Τα τελευταία 25 χρόνια...
Στην πραγματικότητα, έχει υπερεκπληρωθεί, γιατί η απογοήτευση φτάνει πλέον σε τέτοιες περιοχές
όπου προηγουμένως ούτε ο σύντροφος Αντρόποφ και όλοι οι ειδικοί του
θα ονειρευόταν ακόμη και μια τέτοια τεράστια επιτυχία.
Το μεγαλύτερο μέρος γίνεται από Αμερικανούς σε Αμερικανούς
χάρη στην έλλειψη ηθικών προτύπων.
Όπως ανέφερα προηγουμένως, η έκθεση σε αληθινές πληροφορίες δεν έχει πλέον σημασία.
Ένα άτομο που είχε αποθαρρυνθεί δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει τις αληθινές πληροφορίες.
Τα γεγονότα δεν του λένε τίποτα.
Ακόμα κι αν του ρίξω πληροφορίες, με αυθεντικές αποδείξεις,
με έγγραφα, με φωτογραφίες,
κι ας τον πάω με το ζόρι στη Σοβιετική Ένωση
και του δείξε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης,
θα αρνηθεί να το πιστέψει έως ότου πρόκειται να λάβει
μια κλωτσιά στον χοντρό πάτο του.
Όταν μια στρατιωτική μπότα τρακάρει τη δική του, τότε θα το καταλάβει, αλλά όχι πριν.
Αυτό είναι το τραγικό της κατάστασης της αποθάρρυνσης.
Έτσι, το επόμενο στάδιο είναι η αποσταθεροποίηση.
Αυτή τη φορά, ο ανατροπέας δεν ενδιαφέρεται για τις ιδέες σας
και τα πρότυπα κατανάλωσής σας, είτε τρώτε πρόχειρο φαγητό
και γίνεσαι χοντρός και πλαδαρός, δεν πειράζει πια.
Αυτή τη φορά... και χρειάζονται μόνο 2 έως 5 χρόνια για να αποσταθεροποιηθεί το έθνος,
Αυτό που έχει σημασία είναι το βασικό: οικονομία, εξωτερικές σχέσεις, αμυντικά συστήματα.
Και μπορείτε να το δείτε πολύ καθαρά, ότι σε ορισμένες περιοχές,
ευαίσθητους τομείς όπως η άμυνα και η οικονομία,
η επιρροή των μαρξιστικών λενινιστικών ιδεών
στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι απολύτως φανταστικό.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω, πριν από 14 χρόνια,
όταν προσγειώθηκα σε αυτό το μέρος του κόσμου, ότι η διαδικασία θα πήγαινε τόσο γρήγορα.
Το επόμενο στάδιο, φυσικά, είναι η κρίση.
Μπορεί να χρειαστούν μόνο έως και 6 εβδομάδες για να φέρει μια χώρα στα πρόθυρα της κρίσης.
Μπορείτε να το δείτε ακόμη και στην κεντρική Αμερική τώρα.
Και μετά την κρίση, με βίαιη αλλαγή της δομής εξουσίας και της οικονομίας
έχετε τη λεγόμενη περίοδο κανονικοποίησης. Μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον.
Αυτό θα συμβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες,
αν επιτρέψετε σε όλα τα τσιγκούνια να φέρουν τη χώρα σε κρίση,
να υποσχεθεί στους ανθρώπους κάθε είδους καλούδια και τον επίγειο παράδεισο.
Για να αποσταθεροποιήσετε την οικονομία σας,
για την εξάλειψη της αρχής του ανταγωνισμού της ελεύθερης αγοράς
και να βάλει μια κυβέρνηση του Big Brother στην Ουάσιγκτον,
που θα υποσχεθεί πολλά πράγματα.
Δεν πειράζει αν οι υποσχέσεις εκπληρώνονται ή όχι.
Οι αριστεροί σας στις Ηνωμένες Πολιτείες, όλοι αυτοί οι καθηγητές,
και όλοι αυτοί οι όμορφοι υπερασπιστές των πολιτικών δικαιωμάτων,
παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία της ανατροπής.
Μόνο για να αποσταθεροποιήσει το έθνος.
Όταν ολοκληρωθεί η δουλειά τους, δεν χρειάζονται πια.
Ξέρουν πάρα πολλά.
Μερικοί από αυτούς, όταν απογοητεύονται,
όταν βλέπουν ότι ο μαρξιστής-λενινιστής ήρθε στην εξουσία,
προφανώς θίγονται, νομίζουν ότι θα έρθουν στην εξουσία.
Αυτό φυσικά δεν θα γίνει ποτέ.
Θα παραταχθούν στον τοίχο και θα τους πυροβολήσουν.
Προς τα τέλη του 1922, η Κομμουνιστική Διεθνής, η Κομιντέρν,
άρχισαν να σκέφτονται πώς θα κατάφερναν να κατακτήσουν την Ευρώπη
με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.
Με πρωτοβουλία του Λένιν οργανώθηκε μια συνάντηση
στο Ινστιτούτο Μαρξ Ένγκελς στη Μόσχα.
Στόχος της συνάντησης ήταν να ξεκινήσει η Πολιτιστική Επανάσταση του Μαρξ.
Μεταξύ των παρόντων στη συνάντηση ήταν ο Γκιόργκι Λούκατς,
ένας Εβραίος Ούγγρος αριστοκράτης και ένας γιος τραπεζίτη.
Το καλοκαίρι του 1924, ο Λούκατς μετακόμισε στη Γερμανία.
Εδώ έκανε την πρώτη συνάντηση
μιας ομάδας διανοουμένων με κομμουνιστικό προσανατολισμό.
Αυτή η συγκέντρωση επρόκειτο να ηγηθεί της ίδρυσης της Σχολής της Φρανκφούρτης.
Το ινστιτούτο είχε ιδρυθεί και χρηματοδοτηθεί επίσημα
από τον Εβραίο εκατομμυριούχο Felix Weil.
Αυτό το ινστιτούτο ονομαζόταν Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών.
Αργότερα, θα γίνει γνωστό ως Σχολή της Φρανκφούρτης.
Αυτοί οι νέοι μαρξιστές υπό τη διεύθυνση του Μαξ Χορκχάιμερ
πίστευαν ότι οι Ευρωπαίοι ήταν πολύ προσκολλημένοι στην παράδοση,
φυλή, έθνος, οικογένεια και πίστη, για να μπορέσουμε να αποδεχθούμε τον κομμουνισμό.
Ο Αντόνιο Γκράμσι, ενώ βρισκόταν στη φυλακή, περιέγραψε ότι ο μαρξισμός και ο κομμουνισμός
θα μπορούσε να ανθίσει μόνο μετά από μια μακρά πορεία μέσω των πολιτιστικών ιδρυμάτων.
Μόνο τότε, αφού είχαν διαφθείρει όλες τις δυτικές αξίες
και μας έκανε τη ζωή αδύνατη,
θα μπορούσαν να επιβάλουν τη δικτατορία του προλεταριάτου.
Αυτό έκαναν και οι σοσιαλιστές Fabian για να αποδυναμώσουν τις χώρες
και εφαρμόζοντας σιγά σιγά τον διεθνή κομμουνισμό.
Το μάντρα θα ήταν τώρα η αλλαγή και η καταστροφή της δυτικής κουλτούρας
πριν γίνει αποδεκτός ο κομμουνισμός.
Ο Gyorgy Lukacs πίστευε ότι, για να αναδυθεί μια νέα κομμουνιστική κουλτούρα,
ο υπάρχων ευρωπαϊκός πολιτισμός έπρεπε να καταστραφεί.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αποκτήσετε τον έλεγχο μιας κοινωνίας με ισχυρές ηθικές αξίες
παρά να αποδυναμώσει αυτές τις αξίες.
Είπε: «Είδα την επαναστατική καταστροφή της κοινωνίας
ως η μοναδική και μοναδική λύση στις πολιτισμικές αντιθέσεις της εποχής...
Μια τέτοια παγκόσμια ανατροπή αξιών δεν μπορεί να γίνει
χωρίς τον αφανισμό των παλαιών αξιών
και τη δημιουργία νέων από τους επαναστάτες».
Ο Willi Munzenberg είπε:
«Πρέπει να οργανώσουμε τους διανοούμενους και να τους χρησιμοποιήσουμε
ΝΑ ΒΡΩΜΑΣΕΙ ΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
Μόνο τότε, αφού έχουν
ΔΙΑΦΘΡΕΨΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΑΔΥΝΑΤΗ ΤΗ ΖΩΗ,
μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου».
Από αυτό βγήκε ο πολιτισμικός μαρξισμός, η ανατρεπτική ιδεολογία,
που σήμαινε ότι το φύλο, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η οικογένεια, η φυλή,
κουλτούρα ή θρησκεία, κάθε πτυχή της ταυτότητας ενός λευκού ατόμου
επρόκειτο να ανακριθεί. Κάθε κανόνας ή πρότυπο σε μια κοινωνία
αμφισβητήθηκε και ιδανικά αλλοιώθηκε και κατεδαφίστηκε,
προκειμένου να ωφεληθούν δήθεν καταπιεσμένες ομάδες
αντί των Ευρωπαίων.
Αυτό θα δημιουργούσε υποτίθεται μια κοινωνία στην οποία οι Εβραίοι
δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια εξωτερική διακριτική τάξη,
όπου μπορούσαν να αισθάνονται πιο ασφαλείς για να αναρριχηθούν στις υψηλότερες θέσεις της κοινωνίας
χωρίς να συναντήσει μεγάλη αντίθεση από τους Ευρωπαίους.
Ο συνολικός σκοπός του πολιτισμικού μαρξισμού
ήταν να απονομιμοποιήσει και να διώξει τα ευρωπαϊκά εθνικά συμφέροντα
και να τα αντικαταστήσει με μειονότητες.
Όταν άρχισα να γράφω για τα εβραϊκά πνευματικά κινήματα,
Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα απλώς να μετρώ τους Εβραίους.
Αυτό που έπρεπε να δείξω είναι ότι είχατε έναν συνεκτικό πυρήνα Εβραίων
που αλληλοενισχύονταν,
ότι ήταν η ραχοκοκαλιά αυτού του κινήματος.
Και έπρεπε να δείξω ότι αυτοί οι άνθρωποι ταυτίστηκαν ως Εβραίοι,
και έπρεπε να δείξω ότι βλέπουν αυτό που κάνουν
ως προώθηση συγκεκριμένων εβραϊκών στόχων.
Για παράδειγμα, ένα από τα πιο συνηθισμένα ήταν
ανησυχούσαν για τον αντισημιτισμό.
Αρκετά από τα γραπτά μου στο βιβλίο μου "The Culture of Critique"
ήταν να δείξει ότι οι Εβραίοι,
που ήταν το κέντρο των εβραϊκών πνευματικών κινημάτων,
ανησυχούσαν πολύ για θέματα όπως ο αντισημιτισμός,
ότι προσπαθούσαν να αναπτύξουν θεωρίες
στην οποία ο αντισημιτισμός ήταν μια παθολογία,
στην οποία ο αντισημιτισμός δεν είχε πνευματική βάση,
στο οποίο ήταν απλώς ηθικά πέρα ​​από το χλωμό.
Σημαντικό ήταν να δείξουμε ότι η εβραϊκή ταύτιση ήταν σημαντική
στην προώθηση ενός συγκεκριμένου εβραϊκού σκοπού.
Τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτός ήταν ένας στόχος που έχουν όλοι οι Εβραίοι.
Δεν λέμε ότι όλοι οι Εβραίοι είναι οτιδήποτε, στην πραγματικότητα.
Για παράδειγμα, η ψυχανάλυση έχει συγκεκριμένους στόχους.
Ανησυχούσαν για τον αντισημιτισμό,
αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι περισσότεροι Εβραίοι
πίστευε ακόμη και στην ψυχανάλυση ή οτιδήποτε άλλο.
Μιλάμε για μια συνεκτική ομάδα ανθρώπων.
Είναι πολύ εύκολο να δείξεις ότι οι διανοούμενοι της Σχολής της Φρανκφούρτης
Ο Μαξ Χορκχάιμερ, ο Αντόρνο και αυτοί οι άλλοι εξέχοντες άνθρωποι της Σχολής της Φρανκφούρτης
είχε ισχυρή εβραϊκή ταυτότητα.
Ο Φραντς Μπόας, ο διάσημος ανθρωπολόγος, πολύ ισχυρή εβραϊκή ταυτότητα.
Μια πολύ βαθιά ανησυχία για συγκεκριμένα εβραϊκά ζητήματα όπως ο αντισημιτισμός
και ότι είδαν τις ιδιαίτερες πνευματικές τους προσπάθειες
ως προώθηση συγκεκριμένων εβραϊκών στόχων.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό με την προώθηση των δικών σας στόχων, αυτό κάνουμε όλοι μας.
Το μόνο πράγμα είναι ότι αυτοί οι στόχοι
συχνά έρχονται σε σύγκρουση με εκείνα άλλων ανθρώπων, και έτσι, ουσιαστικά,
(;) για παράδειγμα, η Σχολή της Φρανκφούρτης είχε αναπτύξει μια ιδεολογία
στην οποία οποιαδήποτε ομαδική ταυτότητα
που είχε ένας μη Εβραίος θεωρήθηκε παθολογία,
έτσι ώστε αν κάποιος σαν εμένα ταυτιζόταν ως λευκός
και νόμιζα ότι είχα ενδιαφέρον ως λευκός,
Λοιπόν, αυτό θεωρήθηκε ως ψυχιατρική διαταραχή.
Δεν έγινε ποτέ καμία αναφορά για Εβραίους με πολύ ισχυρό
αίσθηση της εβραϊκής ταυτότητας και των εβραϊκών συμφερόντων,
ότι υπάρχει κάτι κακό με αυτούς.
Ήταν μια ιδεολογία που πλαισίωσε,
(?) που πραγματικά πλαισιώνεται ??? συμπεριφορές μη Εβραίων ως παθολογικές.
Ακόμη και η οικογενειακή ζωή που οι μη Εβραίοι με ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς και ούτω καθεξής,
κάτι δεν πάει καλά με αυτούς.
Οι οικογένειές τους ήταν αυταρχικές και έκαναν όλα ψυχαναλυτικά πράγματα
να προσπαθήσω να αποδείξω κάτι τέτοιο, αλλά ήταν απλά, ξέρετε,
αποτελούσε επιστήμη και καμία απολύτως επιστημονική βάση.
Μετά τον Μαρξ, υπήρχε μια ομάδα μαρξιστών που σοφά αποφάσισαν τον G. Edward Griffin, Συγγραφέα
ότι θα μπορούσατε να φέρετε αυτήν την κολεκτιβιστική κοινωνία σε ένα έθνος Το πλάσμα από το νησί Τζέκιλ
μέσω του πολιτισμού επίσης, εισάγοντας ορισμένες αξίες και έννοιες
που θα διέλυε την οικογένεια.
Για παράδειγμα, αν μπορούσατε με κάποιο τρόπο να καταρρίψετε την οικογενειακή μονάδα
ώστε να μην είναι πλέον αυτοσυντηρούμενο και να μην εκτιμάται πλέον σε μια κοινωνία,
τότε αυτό θα άφηνε μεμονωμένα μέλη
που παλαιότερα μπορούσε να απευθυνθεί στην οικογένεια για υποστήριξη σε περιπτώσεις ανάγκης,
τώρα θα ξεκόβονταν, Σπάζοντας την Οικογένεια
θα έμεναν χωρίς πού να πάνε σε στιγμές ανάγκης,
οπότε τώρα πρέπει να στραφούν στην κυβέρνηση.
Αν και ο πολιτισμικός μαρξισμός θα ήταν αυτού του είδους η δραστηριότητα
σε κάθε κοινωνία που καταστρέφει την κουλτούρα με τέτοιο τρόπο, οι γυναίκες "καταπιέζονται" οι γυναίκες "απελευθερώνονται"
ώστε οι άνθρωποι ενστικτωδώς να στραφούν στην κυβέρνηση ως εναλλακτική
για την υποστήριξη που θα είχαν διαφορετικά.
Αυτό γίνεται μέσω της τέχνης και μέσω της μουσικής,
είναι μέσα από τη λογοτεχνία, είναι μέσα από κινηματογραφικές ταινίες και τέτοια πράγματα.
Η εμφύτευση ορισμένων ιδεών και εννοιών,
που τους καθιστούν πολύ ώριμους για τη φιλοσοφία της συλλογικότητας
και τους κάνει πολύ ώριμους να στραφούν στην κυβέρνηση
ως ο μεγάλος μπαμπάς, ο μεγάλος λύτης όλων των προβλημάτων.
Η συλλογικότητα υπονοεί ότι αν κάτι είναι αρκετά σημαντικό
τότε το κράτος πρέπει να παρέμβει
και βεβαιωθείτε ότι όλοι συμμορφώνονται, είτε θέλουν είτε όχι.
Όλη η ουσία μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας
είναι να κάνεις τέσσερα πράγματα για τα οποία μιλάει ο Μαρξ.
1 - Καταστροφή της οικογένειας. 2 - καταστροφή περιουσίας. ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ
3 - καταστρέφοντας τη θρησκεία. και 4 - καταστρέφοντας το έθνος.
Και αυτό στο οποίο καταλήγεις είναι τα γκουλάγκ
όπου ολόκληρη η χώρα γίνεται Σοβιετική Ένωση.
Σχεδόν κάθε ταινία που βγάζει το Χόλιγουντ σήμερα
πρέπει να απεικονίζει χαρακτήρες με τουλάχιστον ένα από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
1 - ο πρωταγωνιστής και/ή ο ανταγωνιστής έχουν χωρίσει. ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
2 - το θηλυκό απεικονίζεται ως κυρίαρχη, ελεγκτική, βίαιη ή/και μονόπλευρη στους άνδρες.
3 - το αρσενικό απεικονίζεται ως απόμακρο, θηλυκό, υπερβολικά ευαίσθητο και/ή απατηλό.
4 - κάπου στην οικογένεια τουλάχιστον ένα από τα άμεσα μέλη της
πρέπει να είναι λεσβία, ομοφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος ή γυναικείος.
Συχνά, τα χαρακτηριστικά αναμειγνύονται σε διάφορες αναλογίες
και μάλιστα αναμειγνύεται με ένα άγγιγμα σχιζοφρένειας
καθώς άνδρες και γυναίκες ανταλλάσσουν ρόλους.
Ένα από τα μεγάλα θέματα των ταινιών τα τελευταία χρόνια ήταν αυτό
οι λευκοί έχουν σχεδόν την τάση να εξαφανίζονται από τις θέσεις των ηρώων,
να είσαι κάπως, ξέρεις, εξιδανικευμένος ή κάτι τέτοιο.
(?) Στο μέρος που έχετε ανθρώπους όπως το καστ του Morgan Freeman είναι πολύ υπεύθυνο,
ηθική, θεϊκή φιγούρα και ούτω καθεξής,
ή έχετε φιγούρες δράσης όπως ο Will Smith και ο Wesley Snipes και ούτω καθεξής,
άρα έχεις τρομερό εκτόπισμα λευκών ως
εικόνες των μέσων ενημέρωσης τις τελευταίες δεκαετίες.
Και ενώ οι λευκοί είναι συχνά εγκληματίες,
έχετε συχνά έναν ξανθό γαλανομάτη που παίζει εγκληματικούς ρόλους,
παίζοντας ανθρώπους που είναι ανέντιμοι ή αδύναμοι, ή υποτελείς.
Και οι μαύροι χαρακτήρες είναι πολύ δυνατοί, πολύ σοφοί,
βλέπεις συχνά, φυσικά, μαύρους τεχνικούς υπολογιστών, μαύρους επιστήμονες,
μαύροι δάσκαλοι και καθηγητές που είναι πολύ σοφοί και καταλαβαίνουν τα πάντα.
Οι λευκοί παρουσιάζονται ως ηλίθιοι, πολλές φορές ως ανεύθυνοι,
συχνά χρειάζεται τη συμβουλή μαύρων ή άλλων μειονοτήτων.
Είναι πραγματικά η οπτική μετατόπιση των λευκών
από την κεντρική σκηνή στην περιφέρεια
και νομίζω ότι αυτό προετοιμάζει τους λευκούς
για την εκτόπισή τους στο σύνολο του πολιτισμού.
Ο Goran Rosenberg, Σουηδός Εβραίος συγγραφέας και δημοσιογράφος, εξηγεί την κίνηση
πίσω από την ώθηση για την καταστροφή των λευκών χωρών μέσω του πολιτιστικού μαρξισμού:
«Ιστορικά, οι Εβραίοι ανέκαθεν ευδοκιμούσαν σε έθνη και αυτοκρατορίες
με πολυπολιτισμικά, πλουραλιστικά και ανεκτικά περιβάλλοντα,
ενώ τα πήγαν άσχημα σε ισχυρές, εθνοτικές ή εθνικιστικές κοινωνίες.
Οι Ευρωπαίοι Εβραίοι ήταν πάντα ο εμβληματικός ξένος ή ο «άλλος».
Επομένως, εξ ορισμού,
μια κοινωνία όπου ο ξένος είναι ευπρόσδεκτος είναι καλή για τους Εβραίους.
Το μέλλον του Ευρωπαϊκού Εβραϊσμού εξαρτάται από τις δυνατότητές μας
να διαμορφώσει μια πολυπολιτισμική, πλουραλιστική και ποικιλόμορφη κοινωνία».
Η ιστοσελίδα smashculturalmarxism.com
εξηγεί εξαιρετικά καλά το φαινόμενο του Πολιτιστικού Μαρξισμού.
Πολιτιστικός μαρξισμός ή πολιτισμικός μπολσεβικισμός, η γενική κουλτούρα,
επιδιώκει να καταστρέψει κάθε τι καλό στην κοινωνία, αυτό που την κρατά ενωμένη,
τι το βοηθά να προχωρήσει, τι προάγει την εξυπνάδα και την ομορφιά.
Επιδιώκει να εκφυλίσει την κοινωνία και να την οδηγήσει σε κατώτερη μορφή
όπου οι άνθρωποι είναι λιγότερο έξυπνοι και πιο ζωώδη.
Βασίζεται στο μαρξιστικό ψέμα
ότι όλα τα καλά στην κοινωνία είναι μια μορφή καταπίεσης.
Κάθε φορά που κάποιος προωθεί τον πολιτισμικό μαρξισμό,
χρησιμοποιούν την ίδια γραμμή υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για την απελευθέρωση των ανθρώπων από την καταπίεση.
Αυτά τα κοινά πολιτιστικά μαρξιστικά θέματα προωθούνται όλα
με το ίδιο ψέμα ότι γίνονται στο όνομα της ελευθερίας:
φιλελευθερισμός, σεξουαλική διαστροφή, εκφυλισμένη τέχνη, εκφυλισμένη μουσική,
μαζική μετανάστευση, κατά των πληροφοριών και προώθηση ανθρώπων που ενεργούν σαν ζώα,
διεφθαρμένες εκδοχές του φεμινισμού, της πολυπολιτισμικότητας,
καταπιέζοντας ανθρώπους ευρωπαϊκής καταγωγής και καταστρέφοντας τον εθνικισμό,
και καταστρέφοντας τη μη εβραϊκή θρησκεία.
Ο πολιτισμικός μαρξισμός είναι σε μεγάλο βαθμό μια σύνθεση του Μαρξ και του Φρόυντ.
Είναι ο μαρξισμός όπως εφαρμόζεται στην πολιτιστική σφαίρα
και η ανάλυση στον έλεγχο των μέσων, της τέχνης, του θεάτρου, του κινηματογράφου
και άλλα πολιτιστικά ιδρύματα στην κοινωνία,
συχνά με έμφαση στην τάξη, το φύλο και τη φυλή.
Ως μορφή πολιτικής ανάλυσης,
Ο πολιτιστικός μαρξισμός απέκτησε δύναμη στη δεκαετία του 1920
και ήταν το μοντέλο που χρησιμοποιούσε μια ομάδα διανοουμένων στη Γερμανία
γνωστή ως Σχολή της Φρανκφούρτης,
και αργότερα από μια άλλη ομάδα διανοουμένων
στο Κέντρο Σύγχρονων Πολιτιστικών Σπουδών στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας.
Τα πεδία των πολιτισμικών σπουδών και της κριτικής θεωρίας
έχουν τις ρίζες τους και επηρεάζονται από το έργο του πολιτιστικού μαρξισμού.
Ο πολιτισμικός μαρξισμός διατυπώνεται ως τρόπος ανατροπής των ευρωπαϊκών εθνών
και τον πολιτισμό χρησιμοποιώντας μεθόδους άλλες από την άμεση πολιτική δράση.
Ο Theodor Adorno ήταν επίσης αρχικό μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης.
Με τη βοήθεια της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής,
έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Η αυταρχική προσωπικότητα».
Ο σκοπός του βιβλίου ήταν να κάνει κάθε ομαδική συνεργασία να ακούγεται
σαν να ήταν σημάδι ψυχικής διαταραχής.
Πατριωτισμός, θρησκεία, οικογενειακή και φυλετική πίστη
ήταν σημάδια μιας επικίνδυνης και ελαττωματικής αυταρχικής προσωπικότητας.
Η κριτική θεωρία του σχολείου το κήρυττε
η αυταρχική προσωπικότητα ήταν προϊόν της πατριαρχικής οικογένειας.
Αυτή ήταν μια από τις βασικές αρχές του Πολιτιστικού Μαρξισμού,
την ανάγκη διάλυσης της οικογενειακής μονάδας.
(? ) Η Σχολή της Φρανκφούρτης έχει βασίσει... αναπτύξει την ιδεολογία
ότι έπρεπε να απορρίψεις την οικογένειά σου.
Απορρίπτοντας την οικογένειά σας, τότε θα ήταν πιο πιθανό να αποδεχτείτε
ή θα ήταν λιγότερο πιθανό να είσαι αντι Εβραίος.
Και έτσι, ξέρετε, ήταν κάτι αξιοσημείωτο, γιατί
ποτέ δεν υπέθεσαν ότι τα εβραϊκά παιδιά έπρεπε να απορρίψουν τους γονείς τους.
Θα διαδώσουν τον Ιουδαϊσμό στην επόμενη γενιά.
Πρέπει να έχεις παιδιά που ταυτίζονται με τους γονείς τους,
αλλά η αυταρχική προσωπικότητα που ταυτίζεται με τους γονείς σου,
που ήταν χριστιανοί ιδιαίτερα, ήταν η επιτομή της παθολογίας.
Αυτό έπρεπε να εξαλειφθεί.
(;) Είδατε τι είναι η αυταρχική προσωπικότητα;
Προβάλλοντας άτομα ριζοσπαστικού ατομικισμού ως πολιτισμικό ιδεώδες.
Τώρα, φυσικά, ο ατομικισμός έχει μακριές ρίζες στην ευρωπαϊκή κοινωνία,
αλλά αυτό που λες, με ριζοσπαστικό ατομικισμό,
εγκαταλείπει όλες τις πίστεις σας.
Απλώς γίνεσαι το απομονωμένο άτομο.
Αυτή δεν είναι μια συνταγή που υιοθέτησαν ποτέ οι Εβραίοι.
Εννοώ, αν υπάρχει κάτι που είναι χαρακτηριστικό του Ιουδαϊσμού,
είναι μια έντονη αίσθηση ταύτισης με μια ομάδα.
Έτσι, ουσιαστικά, αυτή είναι μια συνταγή για τη συμπεριφορά των Εθνών,
που ουσιαστικά θα τους έκανε λιγότερο πιθανούς
να έχουμε δεσμούς με άλλες ομάδες, γιατί τι...
για την άποψη των Εβραίων, ποιο είναι το πιο τρομακτικό πράγμα,
είναι μια ομάδα μη Εβραίων που τους ενώνει μια ιδεολογία,
όπου έχουν μια ισχυρή αίσθηση της συμμετοχής στην ομάδα,
(;) και ποιοι Εβραίοι αντιμετωπίζονται αρνητικά.
Εννοώ, το παράδειγμα, και αυτό θα ήταν, φυσικά, ο εθνικοσοσιαλισμός,
στη Γερμανία, από το 1933 και το 1945.
Βασικά, τι ήταν ο ναζισμός,
είχε μια ισχυρή αίσθηση ότι είναι μέλος ενός έθνους,
έχοντας ισχυρή αίσθηση ότι ανήκετε σε μια ομάδα,
και αυτοί οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι, ξέρετε, δεν είστε στη σελίδα τους,
Ιδιαίτερα οι Εβραίοι. Και έτσι, ένας τρόπος για να απαλλαγείτε από αυτό, βασικά,
είναι να υποστηρίζουμε τον ατομικισμό για όλους. Ξεφορτωθείτε τις υποταγές σας,
μην έχετε καμία πίστη στη θρησκεία, τη χώρα, τη φυλή, ακόμη και την οικογένεια.
Και πάλι, ένα από τα σημεία που συνεχίζω να επισημαίνω είναι ότι αυτό είναι
εντελώς υποκριτικό, γιατί να είσαι ένας ισχυρός ταυτισμένος Εβραίος
σημαίνει ότι είστε πολύ συνδεδεμένοι με μια ομάδα,
ότι έχετε ισχυρή αίσθηση της συμμετοχής στην ομάδα,
ότι πιστεύετε ότι οι εξωτερικές ομάδες είναι πιθανές
απειλώντας ως εχθρούς και ούτω καθεξής.
(?) ???Η ψυχολογική διαδικασία μιας ομαδικής συμμετοχής τείνει να μας κάνει
βλέπουν αρνητικά τους ανθρώπους σε άλλες ομάδες
και αυτό ισχύει τόσο για τους Εβραίους όσο και για οποιονδήποτε άλλον,
Έτσι, οι ισχυροί αναγνωρισμένοι Εβραίοι τείνουν να έχουν
πολύ θετικές απόψεις για την ομάδα τους,
έντονα αρνητικές απόψεις των ξένων.
Ξέρετε, αυτό είναι μέρος της κουλτούρας της κριτικής
από αυτούς τους Εβραίους διανοούμενους, έχουν πολύ αρνητικές απόψεις
για τον πολιτισμό και τους λαούς των... έξω τους.
Στο βιβλίο, ο Αντόρνο καθόρισε τη γονεϊκότητα, την υπερηφάνεια για την οικογένειά του, τον Χριστιανισμό,
τήρηση των παραδοσιακών ρόλων των φύλων και στάσεων απέναντι στο σεξ
και η αγάπη για την πατρίδα ως παθολογικά φαινόμενα.
Οι πολιτιστικοί μαρξιστές ήθελαν να δημιουργήσουν σύγκρουση μεταξύ
η καταπιεσμένη μειοψηφία και η καταπιεστική πλειοψηφία,
μεταξύ εκείνων που είχαν υποτιθέμενα προνόμια και εκείνων που δεν είχαν προνόμιο.
Η εργατική τάξη αντικαταστάθηκε από μειονότητες.
Όλη πίστη στην οικογένεια, το έθνος και τον πολιτισμό
θεωρήθηκε ως κύρια εμπόδια και πηγές αντισημιτισμού.
Για να απαλλαγούν από κάθε αντίσταση στο εβραϊκό συμφέρον,
θα έπρεπε να συνθλίβεται και να διαβρώνεται μέσα σε κάθε λευκό άνθρωπο.
Εθνικισμός, φυλετικός ρεαλισμός, ετεροφυλοφιλία, κυριαρχία,
ομοιογένεια, παραδοσιακότητα, πίστη και την πυρηνική οικογένεια
θεωρήθηκαν ως μεγάλα εμπόδια
στην κομμουνιστική κατάληψη του δυτικού πολιτισμού.
Έτσι, οι πολιτιστικοί μαρξιστές βρήκαν τρόπους
της σταδιακής διάσπασης του πολιτισμού μας από μέσα.
Η μαρξιστική ιδέα της ισότητας δεν είναι πραγματικά δυνατό να επιτευχθεί στην πραγματικότητα.
Έχει να κάνει μόνο με την πτώση αυτών που ξεχωρίζουν,
οι επιτυχημένοι, οι σκληρά εργαζόμενοι επιτύχοντες στο ίδιο επίπεδο
όπως αυτοί που δεν κάνουν τίποτα, αποτυγχάνουν και είναι τεμπέληδες.
Έτσι κάνεις τους πάντες «ίσους».
Για να υπονομεύσουν τον δυτικό πολιτισμό, τους Εβραίους εξτρεμιστές
ζήτησε την όσο το δυνατόν πιο αρνητική και καταστροφική κριτική
κάθε σφαίρας της ζωής των Εθνών.
Οι πολιτικές τους κατά των λευκών που περίμεναν ότι αργότερα θα εξαπλωθούν σαν ιός.
Ο πολιτισμικός μαρξισμός μας έχει δώσει αντιλευκές πολιτικές όπως π.χ
ρατσιστικά αδικήματα και νόμοι για τη ρητορική μίσους, σύγχυση φύλου,
κουλτούρα σύνδεσης, ηθική και φυλετική σχετικοποίηση,
ομοφυλοφιλία παιδιών, μαζική μετανάστευση,
φυλετικές εντάσεις, αναγκαστική πολυπολιτισμικότητα,
η συστηματική προώθηση της σεξουαλικής παρέκκλισης γίνεται στην κοινωνία,
ένα αναξιόπιστο νομικό σύστημα με προκατάληψη κατά του θύματος των εγκλημάτων,
η κατάρρευση της πυρηνικής οικογένειας και τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων.
Αξιοσημείωτοι φιλόσοφοι από τη Σχολή της Φρανκφούρτης ήταν ο Herbert Marcuse,
Theodor Adorno, Max Horkheimer, Walter Benjamin, Erich Fromm, Friedrich Pollock,
Leo Lowenthal, Jurgen Habermas, Alfred Schmidt, Axel Honneth,
Ζίγκφριντ Κράκαουερ, Γκιόργκι Λούκατς.
Όλοι αυτοί οι διανοούμενοι στη Σχολή της Φρανκφούρτης ήταν Εβραίοι.
Οι διανοούμενοι ήταν πρώτοι στο στόχαστρο σε όλα τα κομμουνιστικά κράτη.
Η ελεύθερη σκέψη είναι επικίνδυνη για το σύστημα.
Κοινωνική δικαιοσύνη και φεμινισμός, για να αναφέρουμε μόνο μερικά,
είναι όλα κατά του λευκού, κατά της ελευθερίας του λόγου κινήματα
εμπνευσμένο και γεννημένο από την κριτική θεωρία,
και έτσι, μπείτε κάτω από την ομπρέλα του πολιτισμικού μαρξισμού.
Μια δημοφιλής εκδήλωση του πολιτιστικού μαρξισμού είναι επίσης η πολιτική ορθότητα,
που ο μεγάλος Άγγλος συγγραφέας, Theodore Dalrymple, ορίζει εύγλωττα ως εξής:
«Στη μελέτη μου για τις κομμουνιστικές κοινωνίες, κατέληξα στο συμπέρασμα
ότι ο σκοπός της κομμουνιστικής προπαγάνδας δεν ήταν να πείσει ή να πείσει,
όχι για να ενημερώσω, αλλά για να ταπεινώσεις? και ως εκ τούτου,
όσο λιγότερο αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα τόσο το καλύτερο.
Όταν οι άνθρωποι αναγκάζονται να σιωπήσουν
όταν τους λένε τα πιο προφανή ψέματα, ή ακόμα χειρότερα,
όταν αναγκάζονται να επαναλάβουν οι ίδιοι τα ψέματα,
χάνουν μια για πάντα την αίσθηση της αξιοπρέπειας.
Το να συναινεί κανείς σε προφανή ψέματα είναι... κατά κάποιο τρόπο να γίνει κακός ο εαυτός του.
Η στάση κάποιου να αντισταθεί σε οτιδήποτε διαβρώνεται, ακόμη και καταστρέφεται.
Είναι εύκολο να ελεγχθεί μια κοινωνία με αποκαρδιωμένους ψεύτες.
Νομίζω ότι αν εξετάσεις την πολιτική ορθότητα,
έχει το ίδιο αποτέλεσμα και προορίζεται να».
Ο φεμινισμός ήταν μέρος της εξελικτικής στρατηγικής της εβραϊκής ομάδας
που βγήκε από τη δεξαμενή σκέψης γνωστή ως Σχολή της Φρανκφούρτης.
Στόχος του ήταν να προκαλέσει δυσαρέσκεια, διχασμό και να αποδυναμώσει τις σχέσεις
μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κοινωνία των Εθνών.
Να καταστρέψει το ινστιτούτο του γάμου και την αναγκαιότητα της οικογένειας,
οι γυναίκες θα μετατρέπονταν σε εργατικές μονάδες.
Ο φεμινισμός είναι η ιδέα ότι οι γυναίκες είναι ελεύθερες όταν υπηρετούν τους εργοδότες τους.
αλλά σκλάβοι όταν βοηθούν τους συζύγους τους.
Μέσω της προώθησης των αμβλώσεων και του ριζοσπαστικού φεμινισμού,
τα φύλα θα στρέφονταν το ένα εναντίον του άλλου και, κατά συνέπεια,
να μειώσουν τη δημογραφική τους κατάσταση αποτρέποντας τον τοκετό.
Η φεμινιστική προπαγάνδα θα έκανε πλύση εγκεφάλου στις λευκές γυναίκες
ότι ο γάμος αποτελεί για αυτούς σκλαβιά και ότι
Η ελευθερία για τις γυναίκες δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς την κατάργηση του γάμου
και παραδοσιακές σχέσεις.
Εβραίοι διανοούμενοι, Εβραίοι ακτιβιστές έχουν συμμετάσχει πολύ
στον φεμινισμό, για παράδειγμα.
Υπήρχε μια τάση να βλέπει κανείς τον λευκό άνδρα ως κάποιον,
κάτι που πρέπει να υποβιβαστεί στην κοινωνία,
αλλά επειδή δεν υπάρχει αμφιβολία (;) ότι το έτος 1950
ότι λευκοί άντρες έτρεξαν την παράσταση στην Αμερική.
Ο φεμινισμός, ξέρετε, οι γυναίκες ήταν χαρούμενες που έμεναν στο σπίτι και έκαναν παιδιά.
Τώρα οι γυναίκες ενθαρρύνονται να φύγουν και να κάνουν καριέρα
και έχουν πολύ λίγα παιδιά.
Άρα η άποψή μου είναι ότι θα ήταν πολύ καλύτερα,
Νομίζω ότι πολύ περισσότερες γυναίκες θα ήταν πιο ευτυχισμένες όταν ήταν σύζυγοι και μητέρες,
παρά θα έμπαιναν στον κόσμο της εργασίας,
όπου έπρεπε να είναι ανταγωνιστικοί,
να πρέπει να βάλουμε την οικογένεια στο δεύτερο πλάνο.
Ο σεξισμός ήταν το επίθετο που επινοήθηκε
από την άμβλωση που προωθεί τη φεμινίστρια Εβραία Μάργκαρετ Φέλντμαν.
Αυτό το επίθετο θα χρησιμοποιηθεί για να επιτεθεί σε οποιοδήποτε άτομο που υποστηρίζει τη φυσική τάξη
και αλληλοσυμπληρωματικοί ρόλοι των φύλων στην κοινωνία.
Ο φεμινισμός δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την προστασία των γυναικών.
Είναι ένα πολιτιστικό μαρξιστικό πρόγραμμα για την υποβάθμιση και την υποταγή των λευκών ανδρών,
και φυσικά και λευκές γυναίκες.
Λοιπόν, ένα από τα πράγματα που μου είπε ήταν αυτό
αυτός (;) στο σπίτι ένα βράδυ και μιλάμε τελείως
και αρχίζει να γελάει και λέει:
Aaron, τι πιστεύεις ότι ήταν η απελευθέρωση των γυναικών;
(?) Και είπα ότι το σκέφτομαι αρκετά συμβατικά σε εκείνο το σημείο,
Είπα «Οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να εργάζονται, παίρνοντας ίσες αμοιβές με τους άνδρες,
όπως ακριβώς κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου».
Και άρχισε να γελάει και είπε: «Είσαι ηλίθιος».
Και είπα "Γιατί είμαι ηλίθιος;"
Είπε: «Επιτρέψτε μου να σας πω περί τίνος πρόκειται.
Εμείς, οι Ροκφέλερ, το χρηματοδοτήσαμε.
Χρηματοδοτήσαμε τη γυναικεία lib, ξέρεις;
Και είμαστε αυτοί που πήραμε όλες τις εφημερίδες
και την τηλεόραση, το Ίδρυμα Ροκφέλερ».
Λέει: "Και θέλετε να μάθετε γιατί; Υπήρχαν δύο βασικοί λόγοι."
Και ένας λόγος ήταν: «Δεν μπορούσαμε να φορολογήσουμε το μισό πληθυσμό, πριν από τη λίμπρα των γυναικών».
Και ο δεύτερος λόγος ήταν: «Τώρα παίρνουμε τα παιδιά στο σχολείο σε μικρή ηλικία.
Μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά πώς να σκέφτονται.
(;) Διαλύει την οικογένεια. Τα παιδιά αρχίζουν να βλέπουν το κράτος ως οικογένεια,
ως σχολείο, ως υπάλληλοι, ως οικογένειά τους, όχι ως γονείς που τους διδάσκουν.
Και έτσι αυτοί είναι οι δύο κύριοι λόγοι για τη γυναικεία λιποθυμία.
Κάτι που μέχρι εκείνο το σημείο πίστευα ότι ήταν ευγενές, ξέρετε.
Όταν είδα τις προθέσεις τους πίσω από αυτό, από πού έρχονταν,
όταν το δημιούργησαν, η σκέψη του,
Είδα το κακό πίσω από αυτό που νόμιζα ότι ήταν ένα ευγενές εγχείρημα.
Η Εβραία ριζοσπάστης φεμινίστρια Robin Morgan δήλωσε ότι:
«Αισθάνομαι ότι το «μισός του ανθρώπου» είναι μια έντιμη και βιώσιμη πολιτική πράξη,
ότι οι καταπιεσμένοι έχουν δικαίωμα στο ταξικό μίσος
ενάντια σε μια τάξη που τους καταπιέζει.
Δεν μπορούμε να καταστρέψουμε τις ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών
μέχρι να καταστρέψουμε τον γάμο».
Η Linda Gordon, Εβραία φεμινίστρια και ιστορικός, εξηγεί ότι:
«Η πυρηνική οικογένεια πρέπει να καταστραφεί…
Όποια κι αν είναι η απόλυτη σημασία της,
η διάλυση οικογενειών τώρα είναι μια αντικειμενικά επαναστατική διαδικασία».
Για να γίνει αυτό, η εβραία φεμινίστρια Andrea Dworkin δήλωσε ότι:
«...θα πρέπει να καταστρέψει τη δομή του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε,
Η τέχνη της, οι εκκλησίες της, οι νόμοι της.
οι πυρηνικές του οικογένειες που βασίζονται στα δικαιώματα του πατέρα και στα έθνη-κράτη».
Και συνεχίζει: «Θέλω να δω έναν άντρα χτυπημένο σε ματωμένο πολτό
με ένα ψηλοτάκουνο χωμένο στο στόμα του, σαν μήλο στο στόμα του χοίρου».
Η Εβραία φεμινίστρια, Σούζαν Σόνταγκ, λέει ότι:
«Η λευκή φυλή είναι ο καρκίνος της ανθρώπινης ιστορίας».
Ο αγώνας για τον γάμο ομοφυλοφίλων γενικά περιλαμβάνει
λέγοντας ψέματα για το τι θα κάνουμε με τον γάμο, όταν φτάσουμε εκεί, ξέρεις,
γιατί είπαμε ψέματα ότι ο θεσμός του γάμου δεν πρόκειται να αλλάξει
και αυτό είναι ψέμα.
Ο θεσμός του γάμου πρόκειται να αλλάξει και πρέπει να αλλάξει,
και πάλι δεν νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει.
Ο υπερπληθωρισμός της Γερμανίας προσέλκυσε τη διεθνή κοινότητα στο Βερολίνο
και ήταν γνωστό ως ο ηθικός βόθρος της Ευρώπης
όπου θα μπορούσε να γίνει οποιαδήποτε και κάθε διεφθαρμένη σεξουαλική δραστηριότητα.
Οι πολιτισμικοί μαρξιστές Εβραίοι είχαν εισαγάγει
παρακμή και ανηθικότητα στη γερμανική κουλτούρα, ταινίες, τέχνη και θέατρο.
Γι' αυτό οι άνθρωποι ήταν τόσο πρόθυμοι, είναι η Βαβυλώνα της δεκαετίας του '20.
Πράγματα που έχουν θεωρηθεί ανήθικα, ανήθικα
έγινε άσχετο και όλα πήγαν.
Η πορνεία νομιμοποιήθηκε το 1927.
Ομάδες μητέρας και κόρης πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους
στον ίδιο πελάτη ταυτόχρονα.
Δεν υπήρχαν λιγότεροι από 17 διαφορετικοί τύποι ιερόδουλων σε αυτήν την πόλη ανοχής.
Υπήρχαν σύλλογοι όπου στις λεσβίες άρεσε να μαστιγώνουν μαθητές
και θα έβρισκες στρατιωτικούς να κάθονται εκεί με τα παιδιά να κάθονται στην αγκαλιά τους.
Έτσι, πολλά από αυτά ήταν θεατρικές παραστάσεις,
αλλά ήταν πολύς κόσμος που επίσης επιδόθηκε σε αυτό.
Το πρώτο θέατρο προπαγάνδας ομοφυλόφιλων και τρανσέξουαλ
κατασκευάστηκαν στο Βερολίνο τη δεκαετία του 1920.
Τα πρώτα θεατρικά έργα μοιχείας έγιναν από Εβραίους συγγραφείς.
(;) παρατήρησα ότι θα μετατρεπόταν σε εξωφρενικά στριπτιτζάδικα.
Τα υπόγεια των εστιατορίων
θα ήταν δωμάτια ομοφυλόφιλων ή λεσβιών περιπλανώμενων (;) και σεξ κλαμπ.
Όταν είσαι άνεργος, έχεις και αύξηση των εργαζομένων του σεξ,
αλλά δεν ήταν μόνο οι Βερολινέζοι.
Ήταν δεκάδες και ίσως εκατοντάδες χιλιάδες νεαρά αγόρια και νεαρά κορίτσια,
που ερχόντουσαν στο Βερολίνο για να συμμετάσχουν σε αυτή τη σεξουαλική διακίνηση σκληρού νομίσματος. Mel Gordon - Συγγραφέας - Voluptuous Panic: The Erotic World of Weimar Berlin
Ήταν μια πόλη που ήταν γεμάτη λεσβιακή ζωή.
Υπήρχε η ιδέα ότι όπου κι αν πήγαινες
δεν χρειαζόταν να κρύψεις αυτό που ήσουν.
Η παιδεραστία ομαλοποιήθηκε,
ανήλικα κορίτσια κατάφεραν να βγάλουν προσοδοφόρα ζωή
στο Βερολίνο ως ιερόδουλες.
Τα μικρά κορίτσια ήταν ελεύθερα διαθέσιμα και μπορούσαν να παραγγελθούν μέσω τηλεφώνου
και παραδίδονται σαν γεύματα σε πακέτο στους πελάτες.
Κάθε διανοούμενος, πιο αριστερός, όλη η πολιτική δεξιά,
που κατά βάση προερχόταν από το Μόναχο, δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην αρχή.
Όλη η πόλη ήταν στα χέρια των αριστερών ιδεών.
Ο Δρ Μάνφρεντ Ράιφερ, γνωστός ηγέτης των Εβραίων της Μπουκοβίνα, είπε:
«Ενώ μεγάλα τμήματα του γερμανικού έθνους πάλευαν
για τη διατήρηση της φυλής τους, εμείς οι Εβραίοι
γέμισε τους δρόμους της Γερμανίας με τις φωνές μας.
Εφοδιάσαμε τον Τύπο με άρθρα με θέμα τα Χριστούγεννα και το Πάσχα του
και διοικούσε τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις με τον τρόπο που εμείς θεωρούσαμε κατάλληλο.
Εμείς γελοιοποιήσαμε τα υψηλότερα ιδανικά του γερμανικού έθνους
και βεβήλωσε τα πράγματα που θεωρεί ιερά».
Εκδοτικοί οίκοι εβραϊκής ιδιοκτησίας όπως ο Benjamin Hars(?), ο Leon Hirsch
και η εταιρεία Jacob Stalin(;) μοίραζαν βιβλία
που υπονόμευε ανοιχτά τις δυτικές παραδοσιακές αξίες.
Οι Εβραίοι προώθησαν επίσης μια εντατική εκστρατεία για δωρεάν άμβλωση
όπως ο δρ. Max Haddon(? ), Dr. Lothar Wolf, Martha Ruben-Wolf,
Ο Alphonse Goldschmidt έγραψε πολλά άρθρα
ενθαρρύνοντας τις αμβλώσεις και τον έλεγχο των γεννήσεων για τους Γερμανούς
να μειώσουν ακόμη περισσότερο τα ποσοστά γεννήσεών τους.
Επικεφαλής των κινηματογραφικών και θεατρικών επιχειρήσεων ήταν Εβραίοι, όπως π.χ
Josef von Sternberg, Bertolt Brecht, Erich Palmer και πλήθος άλλων Εβραίων.
Η έρευνα για τη σεξουαλικότητα έγινε από Εβραίους σεξολόγους
Iwan Bloch και Magnus Hirschfeld.
Η τρανς κοινότητα ενθάρρυνε τις πρωτόγονες σεξουαλικές επεμβάσεις,
γιατί οι άνδρες και οι γυναίκες δεν ένιωθαν πλέον άνετα στους φυσικούς τους ρόλους.
Με πορνεία, ναρκωτικά, παιδεραστία, ομοφυλοφιλία, μοιχεία,
ο σαδισμός, ο μαζοχισμός, η παρακμιακή τέχνη ακόμα και η κτηνωδία αχαλίνωτη,
Η Γερμανία ήταν ένα μη ασφαλές μέρος για την παραδοσιακή γερμανική οικογένεια.
Οι συντηρητικοί Γερμανοί κοίταξαν το Βερολίνο με περιφρόνηση,
καταστρέφοντας ό,τι είχε απομείνει από το εθνικό πνεύμα.
Οι εγκληματικές συμμορίες ζούσαν από την πορνεία, τη διακίνηση ναρκωτικών,
παράνομα τυχερά παιχνίδια, πορνογραφία, ληστείες και διαρρήξεις.
Η αστυνομία ήταν κακοπληρωμένη, διεφθαρμένη και ένιωθε εντελώς ανίσχυρη,
λόγω των συνταγματικών περιορισμών της αστυνομικής εξουσίας.
Ο Maurice Samuel ήταν Ρουμανικής καταγωγής Εβραίος και σιωνιστής μυθιστοριογράφος.
μεταφραστής και λέκτορας.
Το 1924, δήλωσε ρητά στο δικό του βιβλίο «You Gentlies» ότι:
«Εμείς οι Εβραίοι, είμαστε οι καταστροφείς και θα παραμείνουμε καταστροφείς για πάντα.
Τίποτα που μπορείτε να κάνετε δεν θα καλύψει τις ανάγκες και τις απαιτήσεις μας.
Θα καταστρέφουμε για πάντα γιατί θέλουμε έναν δικό μας κόσμο».
Ο Εβραίος δρ. Ο Kurt Munzer έγραψε στο μυθιστόρημά του "Der weg nach Zion", The way to Zion:
«Διαφθαρεί το αίμα όλων των φυλών της Ευρώπης.
ίσως τους έχουμε μολύνει.
Σήμερα, τα πάντα είναι Εβραϊοποιημένα. Η σκέψη μας βρίσκεται σε οτιδήποτε ζωντανό,
το πνεύμα μας κυβερνά τον κόσμο. Εμείς είμαστε οι κύριοι,
γιατί ό,τι έχει δύναμη σήμερα είναι το παιδί του πνεύματός μας.
Κάποιος μπορεί να μας μισήσει, κάποιος μπορεί να μας διώξει.
Οι εχθροί μας μπορεί να θριαμβεύσουν επί της σωματικής μας αδυναμίας.
Αλλά δεν πρέπει πλέον να ξεφορτωθούμε.
Κατασπαράξαμε τους λαούς, κατακτήσαμε τις φυλές,
τους μόλυνε, τους έσπασε τη δύναμή τους,
έκανε τα πάντα σάπια, τεμπέληδες και διεφθαρμένα με τον μπαγιάτικο πολιτισμό μας.
Το πνεύμα μας δεν μπορεί πλέον να εξοντωθεί».
Ο Ραβίνος Χάρι Γουάτον είπε:
«Η κομμουνιστική ψυχή είναι η ψυχή του Ιουδαϊσμού…
Όταν κοιτάμε βαθύτερα τη φύση του κομμουνισμού,
βλέπουμε ότι ουσιαστικά δεν είναι τίποτα άλλο από τον Ιουδαϊσμό.
Δεδομένου ότι οι Εβραίοι είναι ο υψηλότερος και πιο καλλιεργημένος λαός στη γη,
οι Εβραίοι έχουν το δικαίωμα να υποτάσσουν στον εαυτό τους την υπόλοιπη ανθρωπότητα
και να είσαι κύριος σε όλη τη γη...
Οι Εβραίοι θα γίνουν κύριοι σε ολόκληρη τη γη
και θα υποτάξουν στον εαυτό τους όλα τα έθνη...
Ο Ιουδαϊσμός είναι ο κομμουνισμός, ο διεθνισμός, η παγκόσμια αδελφότητα των ανθρώπων,
η χειραφέτηση της εργατικής τάξης και της ανθρώπινης κοινωνίας.
Με αυτά τα πνευματικά όπλα οι Εβραίοι
θα κατακτήσει τον κόσμο και το ανθρώπινο γένος...
Οι Άριοι θα καταστραφούν και ο μαρξισμός θα θριαμβεύσει».
Ο έντιμος Εβραίος ποιητής της Βαϊμάρης, Στέφαν Τσβάιχ
τώρα φοβόταν μια αντίδραση κατά των Εβραίων λέγοντας:
«Είναι αηδιαστικό το πώς οι Εβραίοι καταλαμβάνουν τα πάντα.
Δεν πρέπει να είναι δική μας ευθύνη να προβλέψουμε το δικαιολογημένο
αντισημιτική αγανάκτηση και καλούμε τον λαό μας πίσω στα λογικά του».