Η ΙΟΥΔΑΙΑ ΚΗΡΥΣΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Το 1932, ο Bernard Lecache, πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνδέσμου, είπε:
«Η Γερμανία είναι ο νούμερο ένα δημόσιος εχθρός μας.
Αντικείμενό μας είναι να της κηρύξουμε πόλεμο χωρίς έλεος».
Τον Μάρτιο του 1933, πριν οι Γερμανοί θεσπίσουν οποιονδήποτε αντιεβραϊκό νόμο
και πριν γίνουν οποιεσδήποτε εχθροπραξίες εναντίον των Εβραίων,
παγκοσμίως εκδόθηκαν επίσημα οι Εβραίοι ηγέτες
κήρυξη πολέμου κατά της Γερμανίας.
Ξεκίνησε ένα παγκόσμιο εβραϊκό μποϊκοτάζ των γερμανικών προϊόντων.
20.000 Εβραίοι διαδήλωσαν στο Δημαρχείο της Νέας Υόρκης.
Συλλαλητήρια και μποϊκοτάζ στρέφονταν κατά των γερμανικών προϊόντων.
Samuel Untermeyer, μιλώντας εκ μέρους του διεθνούς Εβραϊσμού,
κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία με οικονομικό μποϊκοτάζ.
Το πρωτοσέλιδο της 24ης Μαρτίου του London Daily Express είχε έναν τίτλο:
«Η ΙΟΥΔΑΙΑ ΚΗΡΥΣΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ».
Εβραίοι ηγέτες αναφέρθηκε ότι ζητούσαν α
ιερός πόλεμος κατά του γερμανικού λαού:
«Ο Εβραίος χονδρέμπορος θα εγκαταλείψει το σπίτι του, τον τραπεζίτη, το χρηματιστήριο του,
ο έμπορος, η επιχείρησή του και ο ζητιάνος την ταπεινή του καλύβα,
για να συμμετάσχω στον ιερό πόλεμο κατά του λαού του Χίτλερ...»
Η «Εξπρές» είπε ότι η Γερμανία βρέθηκε τώρα αντιμέτωπη
με ένα διεθνές μποϊκοτάζ του εμπορίου, των οικονομικών και της βιομηχανίας της.
Στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και τη Βαρσοβία,
Εβραίοι επιχειρηματίες είναι ενωμένοι για να πάνε σε μια οικονομική σταυροφορία.
Τον Αύγουστο του 1933, ο Samuel Untermeyer μίλησε για έναν προγραμματισμένο αφανισμό
και εξόντωση Εβραίων σε εξέλιξη και επίσης για πόλεμο
που πρέπει να γίνει εναντίον της Γερμανίας για να σταματήσει.
Σε μια υστερική ραδιοφωνική εκπομπή, ο Untermeyer κάλεσε τους Εβραίους
να καταστρέψει τη Γερμανία σε έναν ιερό πόλεμο
καταγγέλλοντας τους Γερμανούς ως σκληρά, άγρια ​​θηρία και αχρείαστους.
Ο Untermeyer ισχυρίστηκε ότι οι Γερμανοί εξόντωσαν τους Εβραίους
«κλείνοντάς τους σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης,
λιμοκτονώντας και βασανίζοντάς τους, δολοφονώντας και χτυπώντας τους χωρίς αιτία
και καταφεύγοντας σε κάθε άλλη πιθανή μορφή βασανιστηρίων,
απάνθρωπο πέρα ​​από τη σύλληψη,
μέχρι που η αυτοκτονία έγινε το μοναδικό τους μέσο διαφυγής,
και όλα μόνο επειδή είναι ή οι μακρινοί τους πρόγονοι ήταν Εβραίοι...»
Ήταν 1933 και ο Untermeyer μιλούσε ήδη για Ολοκαύτωμα.
Λοιπόν, πρέπει να είχε κάποιες υπερφυσικές διανοητικές δυνάμεις.
Σε μια ραδιοφωνική εκπομπή στο WABC New York, 6 Αυγούστου 1933, ο Untermeyer δήλωσε ότι:
«Καθένας από εσάς, Εβραίος και Εθνικός,
που δεν είναι ήδη στρατευμένος σε αυτόν τον ιερό πόλεμο, να το κάνει τώρα και εδώ.
Δεν αρκεί να μην αγοράζετε προϊόντα κατασκευασμένα στη Γερμανία.
Πρέπει να αρνηθείτε να συνεννοηθείτε με οποιονδήποτε έμπορο ή καταστηματάρχη
που πουλάνε οποιαδήποτε προϊόντα γερμανικής κατασκευής
ή ποιος προστατεύει τα γερμανικά πλοία ή τη ναυτιλία...
Θα υπονομεύσουμε το χιτλερικό καθεστώς και θα φέρουμε στα συγκαλά τους τον γερμανικό λαό
καταστρέφοντας το εξαγωγικό τους εμπόριο από το οποίο εξαρτάται η ίδια η ύπαρξή τους.
Το μποϊκοτάζ όλων των γερμανικών αγαθών και υπηρεσιών.
(;) Τώρα πρέπει να ξεκινήσουμε απρόθυμα ένα παγκόσμιο μποϊκοτάζ
(;) στην οποία απαιτούμε και λαμβάνουμε πλέον την ευρεία υποστήριξη ανδρών και γυναικών
όλων των δογμάτων και τάξεων.
Σε όλους τους αιώνες δεν έγινε ποτέ άλλος ιερός πόλεμος.
Για να κάνουν το μερίδιό τους και να υπηρετήσουν αυτόν τον στρατό του πολιτισμού,
(;) έχετε μόνο να αγοράσετε και να χρησιμοποιήσετε, αλλά να αρνηθείτε να αγοράσετε και να χρησιμοποιήσετε
(?) τυχόν προϊόντα που κατασκευάζονται στη Γερμανία ή ??? σε γερμανικά πλοία ή ναυτιλία.
Η νέα Γερμανία που θα απελευθερωθεί από την εβραϊκή υπεροχή
κηρύχθηκε εχθρός των εβραϊκών συμφερόντων
και, ως εκ τούτου, έπρεπε να στραγγαλιστεί ξανά οικονομικά.
Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτό ήταν πριν
Ο Χίτλερ αποφάσισε να μποϊκοτάρει τα εβραϊκά αγαθά.
Πολλοί Εβραίοι στη Γερμανία και την Παλαιστίνη αντιτάχθηκαν στο διεθνές μποϊκοτάζ
λέγοντας ότι θα προωθήσει την αντιεβραϊκή βία στη Γερμανία.
Αυτοί οι Εβραίοι υποστήριζαν το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς,
αλλά οι Εβραίοι υπερεξουσιαστές δεν νοιάζονταν καθόλου.
Παρά τις προσπάθειες της γερμανικής κυβέρνησης να αμβλύνει τις εντάσεις
και να αποτρέψει την κλιμάκωση της ονοματολογίας
και απειλές από τη διεθνή εβραϊκή ηγεσία, συνέχισε.
Η ένταση της εβραϊκής εκστρατείας κατά της Γερμανίας ήταν τέτοια
ότι ο Χίτλερ δήλωσε ότι αν η εκστρατεία δεν σταματούσε,
θα υπήρχε ένα μποϊκοτάζ μιας ημέρας στη Γερμανία των καταστημάτων που ανήκουν σε Εβραίους.
Παρόλα αυτά, η εκστρατεία μίσους συνεχίστηκε αναγκάζοντας τη Γερμανία
να λάβει αμυντικά μέτρα που δημιούργησαν κατάσταση
όπου οι Εβραίοι εξοστρακίζονταν όλο και περισσότερο.
Σε παρόμοιο πνεύμα, η εβραϊκή εφημερίδα Natasha Retsch έγραψε:
«Ο πόλεμος εναντίον της Γερμανίας θα διεξαχθεί από όλες τις εβραϊκές κοινότητες,
συνέδρια, συνέδρια... από κάθε Εβραίο ξεχωριστά.
Έτσι ο πόλεμος κατά της Γερμανίας θα ζωντανέψει ιδεολογικά
και να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας, που απαιτούν την πλήρη καταστροφή της Γερμανίας.
Ο κίνδυνος για εμάς τους Εβραίους βρίσκεται σε ολόκληρο τον γερμανικό λαό,
στη Γερμανία συνολικά αλλά και μεμονωμένα.
Πρέπει να καταστεί ακίνδυνο για πάντα.
Σε αυτόν τον πόλεμο, εμείς οι Εβραίοι πρέπει να συμμετέχουμε,
και αυτό με όλη τη δύναμη και τη δύναμη που έχουμε στη διάθεσή μας. "
Παγκόσμια εβραϊκή ηγεσία με σιδερένια λαβή από τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης και τον Τύπο
άρχιζε τώρα τη μαζική προπαγάνδα κατά της Γερμανίας,
που σύντομα θα κλιμακωθεί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η γερμανική κυβέρνηση ήταν σε άμεση απάντηση σε αυτό
επιτέλους ξεκίνησε ένα μονοήμερο μποϊκοτάζ των εβραϊκών επιχειρήσεων,
αφού οι Εβραίοι κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία.
Ο Δρ Τζόζεφ Γκέμπελς ανακοίνωσε ότι θα αρθεί το μονοήμερο μποϊκοτάζ
αν αναστέλλονταν οι διαδηλώσεις κατά της Γερμανίας.
Αν οι διαδηλώσεις δεν τελείωναν, προειδοποίησε ο Γκέμπελς
ότι το αντιεβραϊκό μποϊκοτάζ θα ξαναρχόταν.
Ωστόσο, αυτό δεν θα βοηθούσε.
Το παγκόσμιο εβραϊκό μποϊκοτάζ συνεχίστηκε για μήνες.
Ο Vladimir Jabotinsky, ο οποίος ήταν Εβραίος κομμουνιστής
και ιδρυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης Irgun,
έγραψε στο τεύχος Ιανουαρίου 1934 της Natasha Retsch:
«Ο αγώνας ενάντια στη Γερμανία συνεχίζεται εδώ και μήνες
από κάθε εβραϊκή κοινότητα, συνέδριο, συνέδριο, εμπορική οργάνωση,
από κάθε Εβραίο στον κόσμο. Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε
ότι ο ρόλος μας στον αγώνα θα έχει γενική αξία.
Θα αφήσουμε έναν πνευματικό και υλικό πόλεμο
όλου του κόσμου εναντίον της Γερμανίας.
Η φιλοδοξία της Γερμανίας είναι να γίνει ξανά ένα μεγάλο έθνος,
να ξανακατακτήσει τα χαμένα εδάφη και τις αποικίες της.
Το εβραϊκό μας συμφέρον, από την άλλη,
απαιτούν την πλήρη καταστροφή της Γερμανίας.
Το γερμανικό έθνος αποτελεί συλλογικό και ατομικό κίνδυνο για εμάς.
Ο David A. Brown, Εθνικός Πρόεδρος της Ενωμένης Εβραϊκής Εκστρατείας, 1934, είπε:
«Εμείς οι Εβραίοι θα φέρουμε πόλεμο στη Γερμανία».
Chaim Weizmann, πρόεδρος και του Διεθνούς Εβραϊκού Οργανισμού
και του Παγκόσμιου Σιωνιστικού Οργανισμού
και αργότερα ο πρώτος πρόεδρος του Ισραήλ, δήλωσε το 1936:
«Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι 6 εκατομμύρια Εβραίοι
καταδικάζονται σε φυλακή σε αυτό το μέρος του κόσμου,
όπου είναι ανεπιθύμητοι και για ποιους χωρίζονται οι χώρες σε αυτές
όπου είναι ανεπιθύμητοι και εκείνων όπου δεν γίνονται δεκτοί.
Ο Emil Ludwig Cohn το 1938 είπε:
«Ο Χίτλερ δεν θέλει πόλεμο, αλλά θα τον αναγκάσουν και μάλιστα σύντομα.
Η Αγγλία έχει τον τελευταίο λόγο, όπως το 1914...»
Ο Henry Morgenthau, γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, Hearst Press, Σεπτέμβριος 1933, είπε:
«Ο πόλεμος στην Ευρώπη το 1934 ήταν αναπόφευκτος».
Το 1938 επαναλήφθηκε η εβραϊκή κήρυξη πολέμου κατά της Γερμανίας.
Ο αμερικανικός λαός παροτρύνθηκε από τον εβραϊκό τύπο να
μποϊκοτάρουν όλα τα γερμανικά προϊόντα και τις γερμανικές επιχειρήσεις.
Στην Παγκόσμια Σιωνιστική Διάσκεψη του 1936, ο Chaim Weizmann είπε:
«Ίσως μόνο 2 εκατομμύρια θα επιβιώσουν από το επερχόμενο Ολοκαύτωμα,
αλλά θα είναι έτοιμοι για ζωή στην Παλαιστίνη».
Σημειώστε ότι αυτό έγινε το 1936.
Μια επιστολή που δημοσιεύτηκε από το Miami News στις 12 Ιουλίου 1938,
με τίτλο «Kill off the Germans» ανέφερε ότι:
«Τίποτα παρά τη σχεδόν πλήρη εξόντωση των άγριων λευκών
θα εξασφαλίσει την ειρήνη στη γη και την καλή θέληση προς τους ανθρώπους».
Ο Εβραίος καθηγητής Alexander Kulisher,
Σημειωμένος δικηγόρος και Σιωνιστής είπε τον Οκτώβριο του 1937:
«Η Γερμανία είναι ο εχθρός του Ιουδαϊσμού και πρέπει να καταδιώκεται με θανάσιμο μίσος.
Ο στόχος του Ιουδαϊσμού σήμερα είναι α
ανελέητη εκστρατεία εναντίον όλων των γερμανικών λαών
και την ολοκληρωτική καταστροφή του έθνους.
Απαιτούμε πλήρη αποκλεισμό του εμπορίου,
σταμάτησε η εισαγωγή πρώτων υλών,
και αντίποινα σε κάθε Γερμανό, γυναίκα και παιδί».
Η απάντηση της Γερμανίας ήταν ένα αμυντικό, όχι ένα επιθετικό μέτρο.
Σημαντικές ιστορίες,
σημαντικά γεγονότα,
που ξεκαθαρίζουν πράγματα που δεν λάβαμε στο σχολείο.
Δεν λάβαμε στο πρόγραμμα σπουδών.
Δεν τους δίδαξαν ούτε στη μέση εκπαίδευση.
Έδωσα διαλέξεις μπροστά σε καθηγητές ιστορίας.
Γιατί πραγματικά ο Χίτλερ μισούσε τους Εβραίους;
Τι ήθελε από αυτούς;
Πώς τον ενόχλησαν;
Αλλά είναι όλα γραμμένα εδώ στο «Mein Kampf».
Αυτό το βιβλίο εκδόθηκε μόλις πρόσφατα.
Μόλις εγκρίθηκε να μεταφραστεί στα εβραϊκά.
Απαγορευόταν όλα αυτά τα χρόνια...
Αλλά υπάρχει μια παλαιότερη μετάφραση που έγινε από το "Yad Vashem"
τους επετράπη να...
Ο Χίτλερ ισχυρίζεται στο βιβλίο του
ότι οι Εβραίοι είναι κομμουνιστές.
Έκαναν τη ρωσική επανάσταση.
Σκότωσαν εκεί 30 εκατομμύρια Ρώσους.
Όλοι οι έξυπνοι με σκληρό και φρικτό τρόπο
και αυτό είναι το σχέδιό τους για ολόκληρο τον κόσμο.
Η επόμενη χώρα στη σειρά είναι η Γερμανία.
Ίδρυσαν τα γερμανικά κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα, και είναι αλήθεια.
«Αν δεν τους νικήσουμε τώρα, θα μας εξαφανίσουν.
και θα σφάξουν άλλα 20 εκατομμύρια, όλους τους έξυπνους ανθρώπους».
Και έτσι πήγαιναν από χώρα σε χώρα.
Έτσι, τελικά, απομένουν οι μόνοι έξυπνοι
θα ήταν οι Εβραίοι.
Και έχει δίκιο.
Η Ρωσική επανάσταση έγινε από Εβραίους.
Ο ρωσικός στρατός κατασκευάστηκε από τον Τρότσκι.
Δημιούργησε το εβραϊκό τμήμα του κομμουνιστικού κόμματος.
Στην πρώτη φωτογραφία της ρωσικής κυβέρνησης,
από τα 13 μέλη,
6 ήταν Εβραίοι.
Ποιος ίδρυσε την KGB;
Εβραίοι.
Άρα όλα είναι ξεκάθαρα γραμμένα.
Δεν μισούσε τους Εβραίους γιατί είχαν «Peos». (?)
Δεν τους μισούσε που παρατήρησαν το Mitzvot,
Γιατί είναι κομμουνιστές.
και το γράφει ξεκάθαρα:
«Οι Εβραίοι κατέστρεψαν τη θρησκεία και την πίστη».
«Διάπλωσαν στη Γερμανία την εν Θεώ αίρεση».
Αυτό το γράφει εδώ.
Τώρα καταλαβαίνετε γιατί δεν το διδάσκουν αυτό στα σχολεία;
Γιατί ποιος γράφει το πρόγραμμα σπουδών;
Οι ίδιοι αριστεροί.
Κατέστρεψαν όλες τις αξίες.
Δηλητηριασμένη λογοτεχνία και θέατρο.
Από τις 9 μεγάλες γερμανικές εφημερίδες, οι 7 ανήκαν σε Εβραίους.
σκέφτηκα ότι δεν έχω τελειώσει ακόμα τη γνώμη μου για αυτό...
Γιατί έγιναν αυτά τα γεγονότα - γιατί αυτή η σύγκρουση, Εβραίοι και Γερμανοί,
έγινε τόσο έντονο, και γιατί αυτό το μίσος των Εβραίων, γιατί έπρεπε να συμβεί;
Μου είναι ακόμα εντελώς ασαφές.
Αλλά ίσως τα καταφέρω κάποια μέρα.
- Το μίσος των Εβραίων για τους Γερμανούς; - Ναί.
Δεν έχω διαβάσει ποτέ, από κανέναν άλλον,
τέτοιες εκφράσεις γεμάτες μίσος για έναν άλλο λαό όπως από τους Εβραίους.
- Γιατί... - Περισσότερο από το μίσος των Γερμανών προς τους Εβραίους;
Αυτό είναι πολύ αργότερα, το μίσος των Γερμανών. Οι Εβραίοι ήταν πολύ νωρίτερα.
Και είναι... το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαβάσετε το Ταλμούδ.
Έχω και τους 12 τόμους εκεί στο εξουσιοδοτημένο,
πιο πρόσφατη μετάφραση και έκδοση, 2002,
γιατί θέλαμε να επαληθεύσουμε τις κοινώς διακινούμενες δηλώσεις από το Ταλμούδ.
Είναι ακριβείς; (Ειδικά σε σύγκριση με μια εξουσιοδοτημένη έκδοση.)
Και δεν μπορούσα να διαβάσω περισσότερες από τρεις σελίδες, με έκανε να νιώσω άρρωστος.
Αυτό είναι πόσο εξοργιστικό είναι αυτό, όλα τα σχετικά με τη σεξουαλικότητα και ούτω καθεξής,
για το πώς μπορείτε να το κάνετε με ένα τρίχρονο παιδί και...
Ξέρεις, είναι όλα τόσο ξένα για εμάς.
Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι.
Από το 1923 έως το 1933, Γερμανοί εθνικιστές
ήταν τακτικά στόχος Εβραίων κομμουνιστών και τρομοκρατών.
200 εθνικοσοσιαλιστές και 216 αστυνομικοί
δολοφονήθηκαν από κυρίως Εβραίους κομμουνιστές.
20.000 εθνικοσοσιαλιστές και 1.976 αστυνομικοί τραυματίστηκαν.
Ο Χέρμπερτ Νόρκους, μαθητής και μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας,
μαχαιρώθηκε βάναυσα σε έξι σημεία.
Ο Χορστ Βέσελ, ένας νεαρός Γερμανός φοιτητής, πυροβολήθηκε.
Ο Ελβετός εθνικοσοσιαλιστής ηγέτης Wilhelm Gustloff,
δολοφονήθηκε βάναυσα από τον Εβραίο Ντέιβιντ Φρανκφούρτερ το 1936.
Οι Γερμανοί ήταν εξοργισμένοι με τις δολοφονίες.
Οι τρομοκρατικές ενέργειες κατά του γερμανικού λαού
συνέχισε για πολλά χρόνια χωρίς τέλος.
27 Φεβρουαρίου 1933, τέσσερις εβδομάδες μετά τον διορισμό του Χίτλερ ως Καγκελάριο,
κομμουνιστές τρομοκράτες πυρπόλησαν το Ράιχσταγκ.
Η τοπική αστυνομία συνέλαβε έναν Ολλανδό κομμουνιστή ονόματι Marinus van der Lubbe,
ο άνθρωπος που έβαλε φωτιά στο Ράιχσταγκ.
Η φωτιά επρόκειτο να ήταν η αρχή ενός εμφυλίου πολέμου που υποκινήθηκε από το κόκκινο
προτού ο Χίτλερ και το NSDAP μπορέσουν να εδραιωθούν.
Ο Χίντεμπουργκ και ο Χίτλερ ενήργησαν γρήγορα, εξέδωσαν έκτακτα διατάγματα
και οι κομμουνιστές ηγέτες συνελήφθησαν
και εστάλη σε αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Οι περισσότεροι κομμουνιστές ήταν Εβραίοι. Αυτός είναι ο λόγος που τα ΜΜΕ το απεικονίζουν
ως συστηματική δίωξη κατά των Εβραίων.
The Night of the Long Knives, γνωστή και ως Operation Hummingbird,
συνέβη στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία μεταξύ 30 Ιουνίου και 2 Ιουλίου 1934.
Τουλάχιστον 85 άτομα εκτελέστηκαν
και περισσότεροι από χίλιοι συνελήφθησαν από τους εθνικοσοσιαλιστές.
Ο λόγος για αυτό ήταν ότι, ως ηγέτης, ο Ernst Rohm και άλλοι
σχεδίαζαν πραξικόπημα κατά των Γερμανών.
Οι ενέργειες του Χίτλερ ήταν να αποτρέψουν
άλλη μια κομμουνιστική επανάσταση που λαμβάνει χώρα στη Γερμανία.
Η κάθαρση ενισχύθηκε και εδραιώθηκε
η υποστήριξη των αρχηγών του στρατού στον Χίτλερ.
Στις 9 Νοεμβρίου 1938,
ένας Πολωνοεβραίος ονόματι Hershel Grynszpan έφτασε στη γερμανική πρεσβεία
ζητώντας να μιλήσει με μέλος του διπλωματικού επιτελείου.
Όταν ο Ernst vom Rath, ένας 29χρονος Γερμανός διπλωμάτης, τοποθετήθηκε στο Παρίσι,
ήρθε να χαιρετήσει τον επισκέπτη, ο Γκρίνσπαν πήρε το πιστόλι του
και τον δολοφόνησε εν ψυχρώ.
Αυτό ήταν το άχυρο που έσπασε την πλάτη της καμήλας.
Οι Γερμανοί είχαν πλέον βαρεθεί τα εβραϊκής έμπνευσης μποϊκοτάζ, συκοφαντίες,
πολεμοχαρείς και δολοφονίες που τους στόχευαν.
Η είδηση ​​της δολοφονίας προκάλεσε ταραχές, πυρπόληση και βανδαλισμούς
απευθύνεται σε εβραϊκά και κομμουνιστικά καταστήματα και επιχειρήσεις.
Οι ταραχές δεν εγκρίθηκαν από κανένα επίσημο μέλος του NSDAP
και ήταν ένας θυμωμένος Γκέμπελς που διέταξε να σταματήσει αμέσως η βία,
και σταμάτησε μετά την πρώτη νύχτα.
Ο Γκέμπελς εκείνη την περίοδο διαπραγματευόταν για την ανατροπή
το διεθνές εβραϊκό εμπάργκο
και φοβόταν ότι η βία θα εκτροχιάσει τις συνομιλίες.
Νωρίς το πρωί μετά τα γεγονότα της Kristallnacht,
Ο Γκέμπελς ανακοίνωσε σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι οποιαδήποτε ενέργεια κατά των Εβραίων
απαγορευόταν αυστηρά και προειδοποιήθηκε για αυστηρές ποινές
για παράβαση αυτής της εντολής.
Παραπονέθηκε ότι τώρα θα έπρεπε να εξηγήσει αυτή την τρομερή υπόθεση
προς τον γερμανικό λαό και τον κόσμο
και ότι απλά δεν ήξερε τι είδους αξιόπιστη εξήγηση να δώσει.
Ο Χίτλερ ήταν επίσης έξαλλος όταν το άκουσε για πρώτη φορά
και διέταξε να σταλεί το τηλετύπημα στα γραφεία της Galatea(;), το οποίο έγραφε:
«Με ρητή εντολή της ανώτατης αρχής,
εμπρησμός εναντίον εβραϊκών επιχειρήσεων ή άλλης περιουσίας
δεν πρέπει σε καμία περίπτωση και σε καμία περίπτωση να πραγματοποιηθεί».
Αρκετά άτομα συνελήφθησαν επίσης για βία κατά των Εβραίων.
Η νύχτα της βίας που αναφέρεται από τους Εβραίους ως Kristallnacht,
Η νύχτα του σπασμένου γυαλιού, αναφέρεται συχνά στα δυτικά μέσα ενημέρωσης
και στα σχολικά μας βιβλία ως τρελές, αυθόρμητες, αντισημιτικές ταραχές.
Αλλά ο επαναλαμβανόμενος τρόμος, ο ψυχολογικός πόλεμος, η αναταραχή, τα μποϊκοτάζ
και δολοφονίες, που στην πραγματικότητα προκάλεσαν τη γερμανική δυσαρέσκεια,
δεν αναφέρονται ποτέ στα ιστορικά μας βιβλία.
Μετά την κήρυξη του εβραϊκού πολέμου στη Γερμανία, το 1933,
Γερμανοί αξιωματούχοι συμβιβάστηκαν και έκαναν μια συμφωνία σε μυστικές διαπραγματεύσεις
με το κέντρο της Παλαιστίνης του Παγκόσμιου Σιωνιστικού Οργανισμού,
που θα επέτρεπε στους Γερμανοεβραίους και τα περιουσιακά τους στοιχεία να πάνε στην Παλαιστίνη.
Αυτή η συμφωνία ονομαζόταν The Transfer Agreement ή The Haavara Agreement.
Αυτό το σύμφωνο έδωσε τη δυνατότητα σε χιλιάδες Εβραίους
να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη με τα πλούτη τους ανέπαφα.
Η μετανάστευση ήταν ένα νομίμως διεξαγόμενο και ρυθμισμένο ζήτημα
και όχι κάποιου είδους άγρια ​​πτήση.
Ήταν μια προσπάθεια ειρηνικής επίλυσης των συγκρούσεων μεταξύ
οι Εβραίοι και οι Γερμανοί, για να ζήσουν και οι δύο ξανά ειρηνικά.
Κάθε Εβραίος προοριζόταν για την Παλαιστίνη
κατέθεσε χρήματα σε ειδικό λογαριασμό στη Γερμανία.
Τα χρήματα στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά γεωργικών εργαλείων γερμανικής κατασκευής,
οικοδομικά υλικά, αντλίες και λιπάσματα κ.λπ.
που εξάγονταν στην Παλαιστίνη και πωλούνταν εκεί
από την εβραϊκή εταιρεία Haavara στο Τελ Αβίβ.
Τα χρήματα από την πώληση δόθηκαν στη συνέχεια στον Εβραίο μετανάστη
κατά την άφιξή του στην Παλαιστίνη
σε ποσό που αντιστοιχεί στην κατάθεσή του στη Γερμανία.
Η συμφωνία εξυπηρέτησε έτσι τον σιωνιστικό στόχο να φέρει τον εβραϊκό λαό
και περιουσιακά στοιχεία προς την Παλαιστίνη, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τον γερμανικό στόχο
για τη μείωση της εβραϊκής επιρροής στη Γερμανία.
Έτσι, ο Χίτλερ υποστήριξε την εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη
στις ανατολικές χώρες από το 1933 έως το 1941,
όταν ο πόλεμος εμπόδισε την περαιτέρω συνεργασία.
Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, η οικονομία του Ισραήλ
θα είχε περιουσιακά στοιχεία αξίας μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων
αποστέλλονται από τη Γερμανία μέσω της συμφωνίας Haavara.
Εν τω μεταξύ, στις ΗΠΑ, τα έτη μεταξύ 1929 και 1939,
2 εκατομμύρια Μεξικανοί απελάθηκαν επίσης στο Μεξικό,
όπως εξουσιοδοτήθηκε για πρώτη φορά από τον Πρόεδρο Χέρμπερτ Χούβερ.
Από αυτούς, 1,2 εκατομμύρια γεννήθηκαν στην πραγματικότητα Αμερικανοί πολίτες.
Η τελική λύση του Χίτλερ στο εβραϊκό πρόβλημα
δημιουργούσε μια πατρίδα για τους Εβραίους στο όμορφο νησί της Μαδαγασκάρης,
στα ανοικτά των ακτών της Νότιας Αφρικής και επανεγκατάσταση 1 εκατομμυρίου Εβραίων ετησίως
υπό γερμανική προστασία και επίβλεψη.
Η ιδέα μιας εβραϊκής πατρίδας στη Μαδαγασκάρη
είχε κυκλοφορήσει πραγματικά σε όλη την Ευρώπη από τη δεκαετία του 1880.
Οι εθνικοσοσιαλιστές επεξεργάστηκαν ένα σχέδιο με λεπτομέρειες
για την εκκένωση των Εβραίων στη Μαδαγασκάρη
και για την εγκατάστασή τους εκεί.
Ο υποστράτηγος των SS Heydrich υπέβαλε αυτό το σχέδιο
απευθείας στον Υπουργό Εξωτερικών του Ράιχ τον Αύγουστο του 1940.
Το σχέδιο της Μαδαγασκάρης, δυστυχώς, ματαιώθηκε
όταν οι Βρετανοί εισέβαλαν στο νησί το 1942,
παίρνοντας τον έλεγχο από τη Γαλλία του Vichy μετά τη Μάχη της Μαδαγασκάρης.
Μια εβραϊκή Μαδαγασκάρη θα ήταν μια κερδοφόρα λύση για τους Εβραίους και τους Ευρωπαίους
και θα είχε γλιτώσει τους φτωχούς Παλαιστίνιους και άλλα αραβικά έθνη
όλες τις φρικαλεότητες και τους πολέμους που θα άντεχαν
μετά την ίδρυση του Ισραήλ το 1948.
Για αιώνες, οι Ευρωπαίοι και οι Εβραίοι είχαν προβλήματα συμβίωσης.
Οι Εβραίοι έχουν εκδιωχθεί από πάνω από 100 έθνη στο παρελθόν.
Αυτή η απέλαση δεν ήταν κάτι καινούργιο.
Κάθε έθνος όπου οι Εβραίοι είχαν πλήρη δικαιώματα και προνόμια,
είχαν εκμεταλλευτεί και διαφθείρει ηθικά το έθνος υποδοχής,
μόλυναν τους Εθνικούς και μετά δημιούργησαν φασαρίες εναντίον τους.
Οι Εβραίοι υπέρμαχοι έχουν, φυσικά,
ήταν πάντα σε θέση να ρίξει το φταίξιμο στον «αντισημιτισμό».
Οι εθνικοσοσιαλιστές ήθελαν οι Εβραίοι να φύγουν από τη Γερμανία
και οι Σιωνιστές ήθελαν να έρθουν οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη
να βοηθήσει στη δημιουργία του Σιωνιστικού Κράτους.
Οι Εθνικοσοσιαλιστές πραγματοποίησαν μια διάσκεψη στο Wannsee,
ένα από τα προάστια του Βερολίνου, στις 20 Ιανουαρίου 1942,
όπου αποφασίστηκε η Τελική Λύση του Εβραϊκού Προβλήματος.
Το πρωτότυπο έγγραφο από τη συνάντηση είναι πραγματικά διαθέσιμο στο Διαδίκτυο
και πουθενά δεν λέει τίποτα για τη δολοφονία των Εβραίων.
Στη συνάντηση δεν συζητήθηκαν ούτε θάλαμοι αερίων, πυροβολισμοί,
ούτε οποιαδήποτε άλλη μέθοδο εξόντωσης.
Δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο οριστικής λύσης. THE VOICE OF DAVID COLE
Αυτό είναι ένα από τα ψέματα που κυκλοφορούν. Εβραίος Ρεβιζιονιστής του Ολοκαυτώματος
Ακριβώς επειδή οι Ναζί είχαν χρησιμοποιήσει τον όρο τελική λύση,
τόσο στα χρόνια πριν από τον πόλεμο όσο και στην αρχή του πολέμου,
αυτό δεν σημαίνει ότι κατάρτισαν ποτέ ένα σχέδιο.
Ακόμα και τα πρακτικά της συνεδρίασης, τα πρακτικά που κρατήθηκαν
της διάσκεψης του Wannsee, σαφώς
ότι οι Εβραίοι κάποια στιγμή θα απελευθερωθούν,
οπότε δεν έγινε λόγος για κάποιο σχέδιο οριστικής λύσης.
Απλώς έγινε συζήτηση
«Λοιπόν, τώρα που το Ανατολικό Μέτωπο είναι κάπως αδιέξοδο,
πρέπει να καταλάβουμε τι να κάνουμε με αυτούς τους πολλούς
εκατομμύρια Εβραίοι που έχουμε τώρα υπό την κράτηση μας».
Αυτό ήταν ένα πρόβλημα που οι Ναζί ένιωθαν την ανάγκη να αντιμετωπίσουν,
αλλά όχι δημιουργώντας ένα γιγάντιο σχέδιο υπέρβασης.
Σκοπός του συνεδρίου Wannsee ήταν να συζητήσει και να σχεδιάσει
πώς οι Εβραίοι της Ευρώπης θα εκτοπίζονταν προς τα ανατολικά.
Κάποιοι Εβραίοι θα έμεναν στη Γερμανία
να εργαστεί με την οδοποιία και άλλα.
Αποφάσισαν επίσης ότι οι Εβραίοι που συμμετείχαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
όλοι ήταν άνω των 65 ετών και όλοι όσοι εργάζονταν στις βιομηχανίες,
θα παρέμενε στη Γερμανία.
Αυτό έχει επίσης επιβεβαιωθεί από τον Yehuda Bauer,
καθηγητής Σπουδών Ολοκαυτώματος στο Ινστιτούτο Avraham Harmon του
Σύγχρονος Εβραϊσμός στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.
Κατασκηνώσεις διέλευσης δημιουργήθηκαν επίσης στην Πολωνία
για τη διευκόλυνση της μετανάστευσης των Εβραίων.
Ο όρος «Endlosung der Judenfrage», Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος
ήταν μια φράση που χρησιμοποιούσαν οι εθνικοσοσιαλιστές
σχετικά με το "Auswanderung", τη μετανάστευση,
και «Evakuierung», εκκένωση Εβραίων στην κατεχόμενη Ευρώπη,
προς την Ανατολή, την Παλαιστίνη και τη Μαδαγασκάρη.
Οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν όμως τον όρο ήταν στην πραγματικότητα οι Σιωνιστές.
Η τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος είναι, στην πραγματικότητα,
ένα άμεσο απόσπασμα από το Σιωνιστικό Μανιφέστο του 1897.
Η περιβόητη φράση χρησιμοποιήθηκε από κορυφαίους Σιωνιστές
πολύ πριν καν υπάρξει το NSDAP.
Το 1897, η Εθνική Εβραϊκή Ένωση - Κολωνία
δημοσίευσε το πρόγραμμά του (που ονομάζεται «Θέσεις»):
«Η πείρα έχει δείξει ότι η αστική χειραφέτηση έχει υπολείπεται
για τη διασφάλιση του κοινωνικού και πολιτιστικού μέλλοντος του εβραϊκού λαού.
Η τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος βρίσκεται επομένως
στην ίδρυση του εβραϊκού κράτους».
Το 1897, οι Ρότσιλντ ίδρυσαν το Σιωνιστικό Κογκρέσο
και κανόνισε την πρώτη του συνάντηση στο Μόναχο.
Αυτό αναδιατάχθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας.
Επικεφαλής αυτής της συγκέντρωσης ήταν ο «Πατέρας του Σιωνισμού» Theodor Herzl.
Και το 1899, πρότεινε την «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος»
και πρότεινε την εκκαθάριση του εβραϊκού πλούτου:
«Είναι σημαντικό τα δεινά των Εβραίων να γίνονται χειρότερα...
αυτό θα μας βοηθήσει στην υλοποίηση των σχεδίων μας.
Έχω μια εξαιρετική ιδέα...
Θα παρακινήσω τους αντισημίτες να εκκαθαρίσουν τον εβραϊκό πλούτο...
Οι αντισημίτες θα μας βοηθήσουν έτσι ώστε να ενισχυθούν
τον διωγμό και την καταπίεση των Εβραίων.
Οι αντισημίτες θα είναι οι καλύτεροί μας φίλοι».
Ο Herzl χρησιμοποίησε επίσης τον όρο «η τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος»
σε επιστολή του 1899 προς τον Ρώσο Τσάρο.
«...Χρωστάω την άδειά μου να υποβάλω το Σιωνιστικό σχέδιο
για την οριστική λύση του εβραϊκού ζητήματος».
Ο Σιωνιστής Nahum Sokolov έγραψε στο βιβλίο του το 1919, History of Sionism, ότι:
«Η πρόοδος του σύγχρονου πολιτισμού έχει αρχίσει να θεωρείται ως ένα είδος
σύγχρονος Μεσσίας για την οριστική λύση του εβραϊκού προβλήματος».
Ο Richard James Horatio Gottheil ήταν γιος ενός ραβίνου
και πρόεδρος της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Σιωνιστών. Αυτός είπε:
«Η αφομοίωση των Εβραίων δεν πρέπει να είναι η τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος».
Το Εβραϊκό Έτος Βιβλίο του 5676 αναφέρει ότι οι Βρετανοί Εβραίοι
υιοθέτησε μια πολιτική για την «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος».
Ακόμη και το 1940, ένα άρθρο σε εβραϊκό περιοδικό, που αναφέρει τον Τρότσκι,
ανέφερε «Η Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος».
Ο Ισραηλινός δικηγόρος, διπλωμάτης και σιωνιστής, Aryeh Leon Kubovy, δήλωσε:
Δεν υπάρχουν έγγραφα υπογεγραμμένα από τον Χίτλερ, τον Χίμλερ ή τον Χάιντριχ
μιλώντας για εξόντωση των Εβραίων...
Η λέξη «εξόντωση» δεν εμφανίζεται στην επιστολή του Γκέρινγκ προς τον Χάιντριχ
σχετικά με την οριστική λύση του εβραϊκού ζητήματος».
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
Ο κύριος στόχος του Χίτλερ ήταν να διορθώσει τα προβλήματα της Συνθήκης των Βερσαλλιών
και να πάρει πίσω το κλεμμένο γερμανικό έδαφος
να ενώσει όλους τους Γερμανούς στο Τρίτο Ράιχ.
Ήδη από το 1923, ο Χίτλερ είπε στην ομιλία του:
«Όσο ισχύει αυτή η συνθήκη,
δεν μπορεί να υπάρξει ανάσταση του γερμανικού λαού.
Καμία κοινωνική μεταρρύθμιση κανενός είδους δεν είναι δυνατή.
Η συνθήκη έγινε για να πεθάνουν 20 εκατομμύρια Γερμανοί
και να καταστρέψει το γερμανικό έθνος.
Τι παραλείπουν να αναφέρουν οι πολιτικά ορθοί ιστορικοί
ή σκόπιμα συγκάλυψη είναι το γεγονός ότι ο Χίτλερ έκανε πραγματικά πολλά
τεκμηριωμένες προσπάθειες σε μια προσπάθεια αποφυγής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ωστόσο, καθεμία από αυτές τις προσφορές ειρήνης απορρίφθηκε
από αυτούς που θα κέρδιζαν από έναν πόλεμο με τη Γερμανία.
Στις 17 Μαΐου 1933,
Ο Χίτλερ εκφώνησε μια ομιλία δηλώνοντας ότι η Γερμανία ήταν πρόθυμη να αφοπλιστεί
αν οι γειτονικές χώρες θα ανταποδίδονταν.
Η πρόταση απορρίφθηκε.
Αντίθετα, οι άλλες χώρες συνέχισαν να γεμίζουν τα οπλοστάσια τους με όπλα,
συσσωρεύοντας τις αποθήκες τους με εκρηκτικά και αυξάνοντας τον αριθμό των στρατευμάτων τους.
Η Κοινωνία των Εθνών, το παγκοσμιοποιητικό όργανο των νικητριών δυνάμεων,
ανάγκασε τη Γερμανία σε μια περίοδο δοκιμασίας
προτού καταστεί δυνατό να συζητηθεί ο αφοπλισμός των άλλων χωρών.
Έτσι, στις 14 Οκτωβρίου 1933,
Ο Χίτλερ αποσχίστηκε από την παγκοσμιοποιημένη Κοινωνία των Εθνών
με την οποία ήταν αδύνατο να έρθουν σε οποιεσδήποτε συμφωνίες.
Στις 18 Δεκεμβρίου 1933, ο Χίτλερ υπέβαλε πρόταση έξι σημείων
για τη βελτίωση των διεθνών σχέσεων.
Στις 26 Ιανουαρίου 1934,
Ο Χίτλερ ολοκλήρωσε ένα σύμφωνο μη επίθεσης με την Πολωνία.
Οι κίνδυνοι του Ράιχ ήταν πλέον τόσο μεγάλοι
ότι ο Χίτλερ επανέφερε τη στράτευση στις 16 Μαρτίου 1935.
Την 1η Μαρτίου 1935, ο Χίτλερ διαβεβαίωσε τη Γαλλία με κάθε δυνατή ευκαιρία
της επιθυμίας του να ζήσει ειρηνικά μαζί της.
Στις 21 Μαΐου 1935, ο Χίτλερ έκανε άλλη μια προσπάθεια
για να αποφευχθεί η αυξανόμενη πιθανότητα πολέμου.
Στις 18 Ιουνίου 1935,
Ο Χίτλερ διαπραγματεύτηκε ναυτική συμφωνία με τη Μεγάλη Βρετανία.
Στις 31 Μαρτίου 1936,
Ο Χίτλερ διατύπωσε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την ειρήνη.
Αυτό το ειρηνευτικό σχέδιο θα μπορούσε να ήταν μια πραγματική καμπή
για την ευημερία όλων των εθνών στην Ευρώπη.
«Κάνω έκκληση στη λογική στις διεθνείς υποθέσεις.
Θέλω να δείξω ότι η ιδέα της αιώνιας εχθρότητας είναι λάθος.
Δεν είμαστε κληρονομικοί εχθροί." -Αδόλφος Χίτλερ 1936
Θα εξαναγκάσουμε αυτόν τον πόλεμο στον Χίτλερ, αν το θέλει ή όχι».
- Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ σε εκπομπή του 1936
Η ΣΥΝΔΕΣΗ
Το Anschluss ήταν η εθελοντική ένωση της Αυστρίας στο Γερμανικό Ράιχ.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών είχε διαλύσει την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία
και αρνήθηκαν στη νέα Αυστρία να ενωθεί με τη Γερμανία,
αλλά αφού είδαμε τη μεγάλη επιτυχία της χιτλερικής Γερμανίας,
δεν σταματούσε την επιθυμία των Αυστριακών να ενωθούν
με τα χαρούμενα αδέρφια και τις αδερφές τους,
ένα συντριπτικό 99% των Αυστριακών πολιτών
ψήφισαν να επανενωθούν με τους Γερμανούς αδερφούς τους.
Χωρίς πυροβολισμό, το πρωί της 12ης Μαρτίου 1938,
Οι γερμανικές δυνάμεις διέσχισαν τα σύνορα κοντά στη γενέτειρα του Χίτλερ, το Μπραουνάου,
και χαιρετίστηκαν ως σωτήρες και ελευθερωτές από τους χαρούμενους Αυστριακούς.
Ως αδελφική χειρονομία προς τους Αυστριακούς
και ένα σημάδι στον υπόλοιπο κόσμο μιας ειρηνικής επανένωσης,
Ο Χίτλερ κάλεσε τα αυστριακά στρατεύματα να βαδίσουν και εντός της Γερμανίας.
Δεν αποτελεί έκπληξη, τα δυτικά παγκοσμιοποιητικά μέσα ενημέρωσης
απεικόνισε τη χαρμόσυνη ενοποίηση ως
«Η Γερμανία εισέβαλε και κατέκτησε την Αυστρία».
Η Αυστρία βρισκόταν ακόμη σε ύφεση όταν ο Χίτλερ ένωσε και τις δύο χώρες.
Με τη βοήθεια της Γερμανίας, αυτό το πρόβλημα αντιστράφηκε.
Η τάξη αποκαταστάθηκε και μέσα σε δύο χρόνια υπήρξε πλήρης απασχόληση.
12 Μαρτίου 1938
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
Ο γερμανικός λαός της Τσεχοσλοβακίας
μοιράστηκε την ίδια επιθυμία να επανενωθεί με τη Γερμανία.
Όταν η Συνθήκη των Βερσαλλιών γκρέμισε την Αυστροουγγαρία,
συνδύαζε Τσέχους, Σλοβάκους, Γερμανούς και Ούγγρους
σε ένα τεχνητό κράτος που ονομάζεται Τσεχοσλοβακία.
Η Πράγα και η Βοημία αποτελούν μέρος της Γερμανίας εδώ και αιώνες.
Το καθεστώς της Πράγας αντιπροσώπευε μια σοβαρή απειλή για τη Γερμανία.
Ο κομμουνιστής πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας, Μπένες,
είχε λάβει εντολή από τους κυρίους του στο Κρεμλίνο να ανοίξει τα σύνορά του
στους κομμουνιστικούς στρατούς σε μια στιγμή
να ξεκινήσει πόλεμο κατά της Γερμανίας.
Η Πράγα θα ήταν το σοβιετικό εφαλτήριο στη Γερμανία.
Η γερμανική περιοχή Sudetenland στα νότια της Γερμανίας,
είχε 3,5 εκατομμύρια πολίτες. Όπως και οι Αυστριακοί,
οι κάτοικοι της Σουδητίας ήθελαν να ενωθούν με τη Γερμανία,
αλλά ο κομμουνιστής πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας, Έντουαρντ Μπένες,
δεν θα το επέτρεπε.
Οι κάτοικοι της Σουδητίας υπέστησαν ήδη σοβαρή κακομεταχείριση
από το κομμουνιστικό κράτος της Τσεχοσλοβακίας.
Για να τελειώσει αυτό, στις 15 Μαρτίου 1939,
Τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στην Τσεχοσλοβακία.
Αργότερα την ίδια μέρα, ο Χίτλερ ήταν στην Πράγα με τα στρατεύματά του.
Για να λυθεί το θέμα ειρηνικά,
Ο Χίτλερ κάλεσε σε έκτακτη διάσκεψη στο Μόναχο
με την Ιταλία, τη Γαλλία και την Αγγλία.
Όλοι συμφώνησαν ότι η Σουδητία των Γερμανών θα ενοποιηθεί με τη Γερμανία
και ότι οι Σλοβάκοι θα είχαν το δικό τους κράτος με το όνομα Σλοβακική Δημοκρατία.
Οι Γερμανοί του Σουδή επέστρεψαν στη γερμανική κυριαρχία,
όπως ακριβώς ήθελαν. Πραγματικά μια win-win κατάσταση.
Όπως και κατά την άφιξη στην Αυστρία,
Ο Χίτλερ δέχτηκε επίσης έναν ήρωα κατά την επίσκεψή του στη Σουδητία.
Ο Τσάμπερλεν επέστρεψε από το Μόναχο σε μια ευτυχισμένη απάντηση,
κουνώντας ένα χαρτί που είχε υπογράψει αυτός και ο Χίτλερ, και δήλωσε:
«Για δεύτερη φορά στην ιστορία μας,
ένας Βρετανός πρωθυπουργός επέστρεψε από τη Γερμανία
φέρνοντας την ειρήνη με τιμή. Πιστεύω ότι είναι ειρήνη για την εποχή μας».
Δεκέμβριος 1938, ο Χίτλερ έδωσε οδηγίες στον Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών
να συνάψει συμφωνία με τη Γαλλία.
Ο ΠΟΛΩΝΙΚΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σύμμαχοι είχαν κόψει το γερμανικό έδαφος
και δεδομένου τμήματος της Δυτικής Πρωσίας της Γερμανίας
στο νεοσύστατο έθνος της Πολωνίας.
Η Ανατολική Πρωσία έμεινε εντελώς αποκομμένη και απομονωμένη από τη Γερμανία.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών είχε χωρίσει τη γερμανική πόλη Danzig από τη Γερμανία
και το έδωσε στην Πολωνία παρά τη θέληση των πολιτών της.
Ο πολιτικός επιστήμονας, Stefan Wolff,
καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, λέει ότι:
«Οι ενέργειες των πολωνικών κρατικών αξιωματούχων μετά τη δημιουργία του διαδρόμου
ακολούθησε μια πορεία αφομοίωσης και καταπίεσης».
Ως αποτέλεσμα, ένας μεγάλος αριθμός εθνοτικών Γερμανών
εγκατέλειψε την Πολωνία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι σύγχρονοι Γερμανοί στατιστικολόγοι λένε ότι 592.000 Γερμανοί είχαν φύγει μέχρι το 1921
και άλλοι Πολωνοί μελετητές λένε ότι έφυγαν έως και ένα εκατομμύριο Γερμανοί.
Αυτή η ελεύθερη πόλη του Ντάντσιγκ ήταν πάνω από 90 τοις εκατό γερμανική
και από το 1871 ανήκε στη Γερμανία.
Η πόλη με πληθυσμό κυρίως γερμανόφωνο,
μαζί με τη γύρω γερμανική περιοχή της Ανατολικής Πρωσίας,
Το Danzig απομονώθηκε από τη γερμανική ηπειρωτική χώρα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών,
(;) το οποίο πρώην γερμανικό έδαφος τώρα ανήκει στην Πολωνία,
διασχίζοντας την περιοχή της Πρωσικής Πομερανίας της Γερμανίας.
Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, ο Χίτλερ δεν κρατούσε κακία στους Πολωνούς.
Μάλιστα, εντυπωσιάστηκε βαθιά από τη νίκη της Πολωνίας
στον πολωνοσοβιετικό πόλεμο, 1919-1921.
Ο Χίτλερ ήθελε το είδος της συμμαχίας με την Πολωνία που είχε με την Ιταλία
και αν μπορούσε θα είχε συνεργαστεί με τον πολωνικό λαό
να υπερασπιστεί την Ευρώπη από τον κομμουνισμό.
Ο στρατάρχης Joseph Pilsudski ήταν ηγέτης της Πολωνίας
μέχρι τον θάνατό του το 1935. Τον είδε ο Χίτλερ.
Το 1934 υπογράφηκε σύμφωνο ειρήνης μεταξύ του Αδόλφου Χίτλερ και του Πιλσούντσκι.
διασφάλιση της ειρήνης μεταξύ των δύο εθνών.
«Ήταν λογικό να συμμετάσχει η Πολωνία
σε ένα αμυντικό τείχος ενάντια στον μπολσεβικισμό», είπε ο Χίτλερ.
Κάθε πολωνική διαίρεση θα σήμαινε την ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος
ενάντια όχι μόνο σε ένα πιθανό, αλλά τώρα ήδη σημαντικά προφανές,
επίθεση του μπολσεβικισμού κατά της Ευρώπης.
Κάθε αντιπολωνική προπαγάνδα είχε πλέον απαγορευτεί από τον Χίτλερ.
Σε μια ομιλία του Ράιχσταγκ, στις 21 Μαΐου 1935, ο Χίτλερ είπε:
«Αναγνωρίζουμε, με την κατανόηση και την εγκάρδια φιλία
των αληθινών εθνικιστών, το πολωνικό κράτος ως το σπίτι
ενός μεγάλου εθνικά συνειδητοποιημένου λαού».
Σύμφωνα με αυτό το σύμφωνο μη επίθεσης,
και οι δύο χώρες δεσμεύτηκαν να επιλύσουν τα προβλήματά τους μέσω διαπραγματεύσεων,
όχι ένοπλες συγκρούσεις.
Δυστυχώς, ο Πιλσούντσκι πέθανε στις 12 Μαΐου 1935.
και οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις απέτυχαν.
Στη Γερμανία, οι σημαίες ήταν πλέον μεσίστιες.
Ο Χίτλερ ήταν πραγματικά λυπημένος για τον θάνατο του Πιλσούντσκι
και μάλιστα έγραψε γράμμα στη γυναίκα του.
Ο ξαφνικός θάνατος του Πολωνού ηγέτη ήταν πολύ άσχημα νέα για τη Γερμανία.
Τον δημοφιλή στρατάρχη διαδέχθηκε ο στρατάρχης Edward Rydz-Smigly.
Ο θάνατος του Πιλσούντσκι και η άνοδος του Σμίγκλι
θα ήταν μεγάλη οπισθοδρόμηση για τη Γερμανία.
Ο Smigly δεν ενδιαφερόταν για ειρήνη με τη Γερμανία
και αντ' αυτού υπέγραψε το Πολωνο-Βρετανικό κοινό αμυντικό σύμφωνο,
που υποσχέθηκε βρετανική στρατιωτική βοήθεια σε μια κατάσταση
εάν η Πολωνία δεχόταν επίθεση από άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Ο Εβραίος Υπουργός Οικονομικών της Αμερικής, Henry Morgenthau Jr.,
τηλεφώνησε στον Εβραίο Γάλλο πολιτικό Leon Blum,
και πρότεινε το πάγωμα των γερμανικών τραπεζικών λογαριασμών στη Γαλλία
με την ελπίδα να ωθήσει τη Γαλλία σε πόλεμο με τη Γερμανία.
Τον Οκτώβριο του 1938, ο δικτάτορας της Πολωνίας Smigly ζήτησε ένα μέρος της Σιλεσίας
και κάποιες άλλες μικρότερες τσέχικες περιοχές.
Ο πολωνικός στρατός προσάρτησε τις περιοχές με πληθυσμό 227.399 κατοίκους
και πολωνικά τανκς κύλησαν στο προσαρτημένο τσεχικό έδαφος.
Οι Τσέχοι ήταν πολύ ανίσχυροι να σταματήσουν τις αναγκαστικές προσαρτήσεις.
Στις 16 Μαρτίου 1939, ο υποτιθέμενος ουδέτερος Ρούσβελτ
έστειλε τελεσίγραφο στη Βρετανία απαιτώντας αυτό στο εξής
η βρετανική κυβέρνηση θα εναντιωνόταν σθεναρά στη Γερμανία.
Τώρα άρχισαν να κυκλοφορούν χάρτες που δείχνουν τα νέα δυτικά πολωνικά σύνορα
που εκτείνεται ακριβώς δυτικά του Βερολίνου.
Γερμανικές εφημερίδες και πολιτικοί όπως ο Αδόλφος Χίτλερ
κατηγόρησε τώρα τις πολωνικές αρχές για οργάνωση και ανοχή
βίαιη εθνοκάθαρση των Γερμανών που ζουν στην Πολωνία.
Στις 25 Απριλίου 1939,
ο Εβραίος διπλωμάτης, δημοσιογράφος και μυθιστοριογράφος William Bullitt,
κάλεσε τον αρθρογράφο της αμερικανικής εφημερίδας Karl Henry von Wiegand,
επικεφαλής Ευρωπαίος ανταποκριτής της διεθνούς υπηρεσίας ειδήσεων
στην Αμερικανική Πρεσβεία στο Παρίσι και του είπε:
«Ο πόλεμος στην Ευρώπη έχει αποφασιστεί.
Η Πολωνία έχει τη διαβεβαίωση για την υποστήριξη της Βρετανίας και της Γαλλίας,
και δεν θα υποκύψει σε καμία αξίωση από τη Γερμανία.
Η Αμερική θα είναι στον πόλεμο αμέσως μετά την είσοδο της Βρετανίας και της Γαλλίας».
Σε μια μυστική συνομιλία στο Hyde Park στις 28 Μαΐου 1939,
Ο Ρούσβελτ διαβεβαίωσε τον κομμουνιστή πρώην πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας,
Δρ. Edward Banes, ότι η Αμερική θα επενέβαινε ενεργά
στο πλευρό της Βρετανίας και της Γαλλίας στον αναμενόμενο ευρωπαϊκό πόλεμο.
Ο κόμης Jerzy Potocki ήταν ο Πολωνός πρέσβης στις ΗΠΑ.
Εξήγησε το 1934 ότι:
«Πάνω από όλα, η προπαγάνδα εδώ είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια των Εβραίων.
Όταν έχουμε κατά νου τη δημόσια άγνοια, η προπαγάνδα τους είναι τόσο αποτελεσματική
ότι οι άνθρωποι δεν έχουν πραγματική γνώση της πραγματικής κατάστασης των πραγμάτων στην Ευρώπη.
Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ έχει λάβει την εξουσία
να δημιουργήσει τεράστια αποθέματα σε όπλα για έναν μελλοντικό πόλεμο,
προς την οποία σκοπίμως κατευθύνονται οι Εβραίοι».
Σε μια αναφορά από την Ουάσιγκτον πίσω στον Υπουργό Εξωτερικών στη Βαρσοβία,
με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου 1939, έγραψε:
«Η πίεση των Εβραίων στον Πρόεδρο Ρούσβελτ και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ
γίνεται όλο και πιο δυνατός...
οι Εβραίοι είναι αυτή τη στιγμή οι ηγέτες στη δημιουργία μιας πολεμικής ψύχωσης
που θα βύθιζε ολόκληρο τον κόσμο σε πόλεμο και θα επέφερε γενική καταστροφή.
Αυτή η διάθεση γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.
Στον ορισμό τους για τα δημοκρατικά κράτη,
οι Εβραίοι έχουν δημιουργήσει επίσης πραγματικό χάος:
είχαν ανακατέψει την ιδέα της δημοκρατίας και του κομμουνισμού
και πάνω απ' όλα ύψωσαν το πανό για το φλέγον μίσος κατά του ναζισμού.
Αυτό το μίσος έχει γίνει φρενίτιδα.
Διαδίδεται παντού και με κάθε μέσο:
στα θέατρα, στον κινηματογράφο και στον Τύπο.
Οι Γερμανοί παρουσιάζονται ως ένα έθνος που ζει κάτω από την αλαζονεία του Χίτλερ,
που θέλει να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο
και πνίγουν όλη την ανθρωπότητα σε έναν ωκεανό αίματος.
Σε συνομιλίες με εκπροσώπους του εβραϊκού Τύπου,
Έχω έρθει επανειλημμένα ενάντια στο αδυσώπητο
και πεπεισμένη άποψη ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος.
Αυτός ο διεθνής Εβραίος εκμεταλλεύεται κάθε μέσο προπαγάνδας
να εναντιωθεί σε κάθε τάση προς κάθε είδους
ενοποίηση και κατανόηση μεταξύ των εθνών.
Με αυτόν τον τρόπο, η πεποίθηση αυξάνεται σταθερά αλλά σίγουρα
στην κοινή γνώμη εδώ ότι οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους,
με τη μορφή του φασισμού, είναι εχθροί που πρέπει να είναι
υποταγμένη από τον «δημοκρατικό κόσμο»».
Σε ένα ημερολόγιο της 6ης Ιουλίου 1939, είπε:
«Στη Δύση, υπήρχαν κάθε είδους στοιχεία που πίεζαν ανοιχτά για πόλεμο:
οι Εβραίοι, οι υπερκαπιταλιστές, οι έμποροι όπλων.
Σήμερα είναι όλοι έτοιμοι για μια μεγάλη επιχείρηση,
επειδή βρήκαν ένα μέρος που μπορεί να πυρποληθεί: Danzig?
και ένα έθνος που είναι έτοιμο να πολεμήσει: την Πολωνία.
Θέλουν να κάνουν δουλειές στις πλάτες μας.
Αδιαφορούν για την καταστροφή της χώρας μας.
Πράγματι, αφού όλα θα πρέπει να ξαναχτιστούν αργότερα,
μπορούν να επωφεληθούν και από αυτό».
Όπως και πριν, οι Γερμανοί στην Πολωνία ήταν μια διωκόμενη μειονότητα,
στερημένος κάθε δικαιώματος, όπως ακριβώς και με τους Γερμανούς εγκλωβισμένους στην Τσεχοσλοβακία.
Μεταξύ 1919 και 1939, η Γερμανία δέχτηκε επανειλημμένες επιθέσεις
από Πολωνούς παρτιζάνους που εργάζονται για εβραϊκά ή κομμουνιστικά συμφέροντα.
Υπήρχαν ήδη 80.000 Γερμανοί σε καταυλισμούς προσφύγων
τόσο στο Ντάντσιγκ όσο και στο Γερμανικό Ράιχ.
Ο Ιρλανδός αποστάτης στη Γερμανία Γουίλιαμ Τζόις εξήγησε:
«Οι Γερμανοί άντρες και γυναίκες κυνηγήθηκαν σαν άγρια ​​θηρία
μέσα από τους δρόμους του Μπρόμπεργκ. Όταν τους έπιασαν,
ακρωτηριάστηκαν και κομματιάστηκαν από τον πολωνικό όχλο...
Κάθε μέρα αυξάνονταν τα κρεοπωλεία.
Χιλιάδες Γερμανοί έφυγαν από τα σπίτια τους στην Πολωνία
με τίποτα περισσότερο από τα ρούχα που φορούσαν.
Τις νύχτες από 25 Αυγούστου έως 31 Αυγούστου συμπεριλαμβανομένων,
σημειώθηκαν, εκτός από αναρίθμητες επιθέσεις σε αμάχους γερμανικού αίματος,
44 απολύτως επικυρωμένες πράξεις ένοπλης βίας
κατά Γερμανών επίσημων προσώπων και περιουσιακών στοιχείων».
Ταυτοποιήθηκαν 12.857 νεκροί στην περιοχή Bromberg,
αφήνοντας εκεί μεγάλο αριθμό αγνώστων νεκρών
και πολλοί άλλοι νεκροί αλλού.
Τόσο ο Χόγκαν όσο και το Γραφείο Εγκλημάτων Πολέμου της Βέρμαχτ συμφωνούν με αυτά τα συμπεράσματα.
Αυτά τα ιστορικά γεγονότα επιβεβαιώθηκαν επίσης
από τον Ανατολικογερμανό ιστορικό Theodor Bierschenk το 1954,
και ο σοσιαλδημοκρατικός δημοσιογράφος Otto Heike το 1955,
με βάση πολωνικά έγγραφα.
Ο Τζορτζ Οχάιο είπε: «Έζησα στη Γερμανία τη δεκαετία του 1980
όταν ζούσαν ακόμη πολλοί άνθρωποι που ζούσαν στον πόλεμο.
Αναζήτησα όποιον ζούσε κοντά στην Πολωνία το 1939
και είχε την τύχη να γνωρίσει πολλά άτομα.
Ο ένας ήταν ένας τελωνειακός που είπε ότι ήταν τόσο άσχημα στα σύνορα
ήταν οπλισμένοι και είχαν και χειροβομβίδες στο γραφείο τους, έτοιμοι για επιθέσεις.
Ένας άλλος μου είπε ότι τα ζώα της φάρμας του κλέβονταν συχνά από Πολωνούς τρομοκράτες.
Ένας άλλος είπε ότι η ανιψιά του βιάστηκε από έναν Πολωνό που πέρασε τα σύνορα.
Αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές ιστορίες που μου είπαν Γερμανοί πολίτες
που ήταν μάρτυρες αυτών των συνοριακών εισβολών όπως ακριβώς συνέβη το 1919 έως το 1928.
Ένα πράγμα που πολλοί άνθρωποι αποτυγχάνουν να δουν είναι αυτό
Η Πολωνία επιτέθηκε ανοιχτά στη Γερμανία
αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, που οδήγησε σε πολλές συνοριακές μάχες.
Μόλις η Γερμανία άρχισε να πιέζει την Πολωνία να βρει μια λύση στον διάδρομο,
άρχισαν πάλι οι επιθέσεις.
Και ένα πράγμα που είναι ξεκάθαρο για μένα είναι ότι
Η Γερμανία δεν επινόησε αυτές τις επιθέσεις».
Για την επίλυση των προβλημάτων, ο Χίτλερ έκανε πολλές πρακτικές προτάσεις,
που περιελάμβανε αποστρατιωτικοποίηση των βασικών λιμενικών περιοχών,
δημόσιο δημοψήφισμα, αποδοχή της Γκντίνια ως πολωνικής πόλης-λιμάνι στη Βαλτική Θάλασσα,
Σιδηροδρομικά και οδικά περάσματα πλάτους 1 χλμ. που συνδέουν την Ανατολική Πρωσία με τη Γερμανία
ή να συνδέσει την Πολωνία με τη Βαλτική Θάλασσα.
Θα υπογραφόταν επίσης το σύμφωνο κατά της Κομιντέρν
για την προστασία της Πολωνίας από την κομμουνιστική ανατροπή.
Κάθε γερμανική πρόταση αγνοήθηκε.
Ο ευρέως αντιπαθητικός Πολωνός Υπουργός Εξωτερικών Γιέζεφ Μπεκ
αρνήθηκε κάθε γερμανική πρόταση.
Μετά από αυτό, η γερμανική προπαγάνδα θα στραφεί εναντίον της Πολωνίας.
Τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία προσέγγισαν ανοιχτά ΜΙΑ ΝΕΑ ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Το γενοκτονικό καθεστώς των Μπολσεβίκων του Στάλιν ΜΙΑ ΝΕΑ ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
με τις ελπίδες να αποκατασταθεί μια νέα έκδοση της Συμμαχίας της Τριπλής Αντάντ
που είχε δημιουργήσει τα δύο μέτωπα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου εναντίον της Γερμανίας.
Rydz-Smigly, ο νέος δικτάτορας της Πολωνίας,
επιλέχθηκε από τους παγκοσμιοποιητές για να διαλέξει έναν αγώνα με τη Γερμανία,
προκειμένου η Βρετανία και η Γαλλία να επιτεθούν στη συνέχεια στη Γερμανία από τα ανατολικά
για την υπεράσπιση της Πολωνίας και τέλος για τη Σοβιετική Ένωση
για να ενταχθεί στη συνέχεια στον αγώνα κατά της Γερμανίας από τα ανατολικά.
Αυτή η σχεδιαζόμενη επιθετική στρατηγική προς τη Γερμανία
συζητήθηκε ανοιχτά και στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.
Για παράδειγμα, ήδη από το 1938, σε ένα βιβλίο με τίτλο "A New Holy Alliance",
από τον γνωστό Εβραίο συγγραφέα Emil Ludwig, γεννημένος Emil Cohn.
Στο βιβλίο, ζήτησε μια αναγέννηση του ίδιου ακριβώς
διμέτωπη στρατιωτική συμμαχία που δύο δεκαετίες νωρίτερα
είχε σχεδιαστεί εναντίον της Γερμανίας.
ΗΒ, Γαλλία, ΗΠΑ, Ρωσία,
το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων που εδρεύει στη Νέα Υόρκη με μεγάλη επιρροή,
στο περιοδικό της Foreign Affairs,
έκανε μια ευνοϊκή κριτική για το βιβλίο του Ludwig, στο οποίο η δυνατότητα
η δημιουργία μιας συμμαχίας δύο μετώπων επιβεβαιώθηκε ανοιχτά.
Ο Emil Ludwig είπε:
«Ακόμα κι αν ο Χίτλερ την τελευταία στιγμή ήθελε να αποφύγει τον πόλεμο
που θα τον κατέστρεφε, παρά τις επιθυμίες του,
αναγκαστείτε να κάνετε πόλεμο».
Ο Χίτλερ είδε ακριβώς αυτό το διαφανές παιχνίδι
και κατά συνέπεια προσέγγισε τον Στάλιν.
Στις 23 Αυγούστου 1939, ο Χίτλερ υπέγραψε το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης.
γνωστό και ως σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ.
Αυτό έγινε για να εμποδίσει τους πολεμοκάπηλους δυτικούς συμμάχους
εξουδετερώνοντας τη νέα τους Τριπλή Αντάντ με τη Σοβιετική.
Ο Χίτλερ δεν ήθελε πόλεμο δύο μετώπων
και η προσωρινή συμμαχία με τον Στάλιν έγινε από ελπίδες
ότι οι Βρετανοί δεν θα τολμούσαν να κηρύξουν πόλεμο.
Ακόμη και μετά την υπογραφή της συμφωνίας,
Ο Χίτλερ εξακολουθούσε να προσπαθεί να αποφύγει οποιονδήποτε πόλεμο προσεγγίζοντας τους συμμάχους για συνομιλίες
με την οποία αρνούνταν να ασχοληθούν κάθε φορά.
Ο Χίτλερ έγραψε ακόμη και μια εγκάρδια επιστολή στον Γάλλο πρόεδρο Νταλαντιέ
λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας Ribbentrop και Molotov στη Μόσχα.
Ήδη τον Οκτώβριο του 1930,
η ισχυρή πολωνική εφημερίδα The League of Great Powers
έφερε την ακόλουθη δήλωση:
«Ένας αγώνας μεταξύ Πολωνίας και Γερμανίας είναι αναπόφευκτος.
Πρέπει να προετοιμαστούμε συστηματικά γι' αυτό.
...η ήττα της Γερμανίας πρέπει να παραχθεί από τα πολωνικά στρατεύματα
στο κέντρο της επικράτειας για να χτυπήσει τη Γερμανία στην καρδιά.
Σε έναν πόλεμο με τη Γερμανία, δεν θα υπάρχουν αιχμάλωτοι,
και δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για ανθρώπινα συναισθήματα ούτε για πολιτιστικά συναισθήματα.
Ο κόσμος θα τρέμει πριν από τον γερμανοπολωνικό πόλεμο.
Θα προκαλέσουμε στους στρατιώτες μας μια υπεράνθρωπη διάθεση θυσίας
και πνεύμα ανελέητης εκδίκησης και σκληρότητας».
Η εφημερίδα της Βαρσοβίας Depesza στις 20 Αυγούστου 1939,
πραγματοποίησε το ακόλουθο μήνυμα:
«Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε συμβόλαιο με τον διάβολο
αν μας βοηθήσει να πολεμήσουμε ενάντια στον Χίτλερ. Ακούω:
εναντίον της Γερμανίας όχι μόνο κατά του Χίτλερ.
Το γερμανικό αίμα θα χυθεί σε έναν μελλοντικό πόλεμο σε τέτοια ρεύματα
σαν να μην είχε δει από την αρχή του κόσμου».
Ο Πολωνός στρατάρχης Rydz-Smigly είπε στην Daily Mail στις 6 Αυγούστου 1939 ότι:
«Η Πολωνία θέλει πόλεμο με τη Γερμανία
και η Γερμανία δεν θα μπορέσει να το αποφύγει ακόμα κι αν το θέλει».
Ο Πολωνός πρέσβης στο Παρίσι είπε στις 15 Αυγούστου 1939:
«Θα είναι ένας πολωνικός στρατός που θα εισβάλει στη Γερμανία την πρώτη μέρα του πολέμου».
Ο Λόρδος Μπίβερμπρουκ ήταν κορυφαία εφημερίδα (;) στη Μεγάλη Βρετανία.
Η Daily Express του ήταν η πιο διαβασμένη εφημερίδα στον κόσμο εκείνη την εποχή.
Σε μια ιδιωτική επιστολή που γράφτηκε τον Μάρτιο του 1938, έγραψε:
«Υπάρχουν 20.000 Γερμανοεβραίοι στην Αγγλία - στα επαγγέλματα, που επιδιώκουν την έρευνα.
Όλοι εργάζονται ενάντια σε μια συμφωνία με τη Γερμανία.
Οι Εβραίοι έχουν μεγάλη θέση στον Τύπο εδώ...
Εγώ τουλάχιστον ταρακουνιέμαι. Οι Εβραίοι μπορεί να μας οδηγήσουν σε πόλεμο».
Ο Χίτλερ δήλωσε τελικά στον Βρετανό πρεσβευτή Sir Neville Henderson
στις 25 Αυγούστου 1939:
«Οι προκλήσεις της Πολωνίας έχουν γίνει αφόρητες».
Οι Πολωνοί αξιωματούχοι ενθαρρύνθηκαν να επιτεθούν στη Γερμανία
από τις υποσχέσεις του Βρετανού πρέσβη Sir Howard William Kennard
και ο Γάλλος πρέσβης Λεόν Νοέλ.
Είχαν υποσχεθεί ότι η Βρετανία και η Γαλλία
θα έρχονταν σε άμεση βοήθεια της Πολωνίας εάν η Γερμανία επιτεθεί.
Ο Χίτλερ ανέφερε πάνω από 30 παραβιάσεις των συνόρων μόνο για τον Αύγουστο
στην ομιλία του στο Ράιχσταγκ την 1η Σεπτεμβρίου 1939.
Τις τελευταίες εβδομάδες του Αυγούστου 1939,
Οι Γερμανοί τρομοκρατήθηκαν τελικά στα χωριά με την έκφραση
«σφάξτε τους».
Ρατσιστική προπαγάνδα στον πολωνικό, κυρίως εβραϊκό τύπο
έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δίωξη των Γερμανών.
Οι επιθέσεις έφτασαν στο αποκορύφωμά τους στις 3 Σεπτεμβρίου, στο Bromberg,
σε αυτό που είναι γνωστό ως η Ματωμένη Κυριακή.
Ο πολωνικός στρατός έδωσε πλήρη υποστήριξη στους Πολωνούς πολίτες και αντάρτες,
κυνηγώντας, σφάζοντας την εναπομείνασα γερμανική μειονότητα που παραμένει ακόμα στην Πολωνία.
Στην καθιερωμένη κομμουνιστική πρακτική, ο γερμανικός πληθυσμός κυνηγήθηκε.
Τα σπίτια ερευνήθηκαν και Γερμανοί ξυλοκοπήθηκαν και βιάστηκαν.
Συνήθως τους μάζευαν μαζί, τους έδιωχναν και τους σφαγιάζανε
σε μεμονωμένα σημεία σε αριθμούς που κυμαίνονται από 39, 48, 53 έως 104 κάθε φορά.
Τουλάχιστον 5.500 σφάχτηκαν σαν γουρούνια.
Παιδιά καρφώθηκαν σε αχυρώνες,
γυναίκες βιάστηκαν και θανατώθηκαν με τσεκούρια,
άνδρες ξυλοκοπήθηκαν και δολοφονήθηκαν.
328 Γερμανοί παρασύρθηκαν στην προτεσταντική εκκλησία του Μπρόμπεργκ
μετά την οποία η εκκλησία πυρπολήθηκε. Και οι 328 κάηκαν μέχρι θανάτου.
Οι σφαγές στην πόλη του Μπρόμπεργκ θα ήταν κρυμμένες από τα βιβλία της ιστορίας μας.
Σήμερα, αυτές οι σφαγές έχουν αποδειχθεί μια από τις πιο τερατώδεις
και βάναυσα εγκλήματα που θα επιβληθούν ποτέ σε άμαχο πληθυσμό.
Ο Leon Degrelle είπε:
«Από όλα τα εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,
ποτέ δεν ακούει κανείς για τις σφαγές χονδρικής
που συνέβη στην Πολωνία λίγο πριν τον πόλεμο.
Χιλιάδες Γερμανοί άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν
με τον πιο φρικτό τρόπο από εξαγριωμένους (;) όχλους του Τύπου».
Ο Χίτλερ αποφάσισε να σταματήσει τη σφαγή και έσπευσε να τον σώσει.
Η Γερμανία αντέδρασε τελικά την 1η Σεπτεμβρίου 1939.
την ίδια μέρα το Ντάντσιγκ κατελήφθη επίσημα από τη Γερμανία.
Η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία και ανέκτησε τα εδάφη
που της είχε αφαιρεθεί από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Ο πόλεμος με την Πολωνία κράτησε μόλις 29 ημέρες.
Οι Blitzkrieg έχουν αιφνιδιάσει την Πολωνία.
Οι πράξεις βίας κατά των Γερμανών θα συνεχίζονταν
και τελικά περιλαμβάνει συνολικά 58.000 Γερμανούς που σφαγιάστηκαν.
Οι μαζικές δολοφονίες Γερμανών σταμάτησαν στις 18 Σεπτεμβρίου
όταν τα γερμανικά στρατεύματα έφτασαν στο (?)
«Μιλάω στο όνομα της λογικής.
Δεν βλέπω κανένα λόγο που θα μπορούσε να αναγκάσει τη συνέχιση αυτού του πολέμου. " - Αδόλφος Χίτλερ
Η ημέρα που οι τραπεζίτες πήραν τον πόλεμο, 3 Σεπτεμβρίου 1939
Σας μιλάω από την αίθουσα υπουργικού συμβουλίου στην οδό Ντάουνινγκ 10.
Σήμερα το πρωί, ο Βρετανός Πρέσβης στο Βερολίνο παρέδωσε τη γερμανική κυβέρνηση
μια τελευταία σημείωση που δηλώνει ότι, εκτός και αν έχουμε νέα τους μέχρι τις 11 η ώρα
ότι ήταν έτοιμοι να αποσύρουν αμέσως τα στρατεύματά τους από την Πολωνία,
θα υπήρχε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ μας.
Πρέπει να σας πω τώρα ότι δεν έχει ληφθεί τέτοια δέσμευση,
και ότι κατά συνέπεια αυτή η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Γερμανία.
Οι απελευθερωμένοι Γερμανοί καλωσόρισαν τον Χίτλερ στο Ντάντσιγκ ως ήρωα.
Αφού έκλεισε τον δρόμο για κάθε ειρηνική συζήτηση
για επτά χρόνια πριν από τον πόλεμο, η Βρετανία και η Γαλλία
κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία στις 3 Σεπτεμβρίου 1939.
Στις 5 Σεπτεμβρίου,
η πρώτη βόμβα έπεσε σε γερμανικό έδαφος από τη Βασιλική Αεροπορία.
Στη συνέχεια, η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Πολωνία από τα ανατολικά και σφαγιάστηκε
δεκάδες χιλιάδες αθώοι Πολωνοί, αλλά οι Σύμμαχοι δεν είπαν τίποτα.
Οι Σύμμαχοι χρησιμοποίησαν μόνο την Πολωνία ως ομοίωμα για να ξεκινήσουν τον πόλεμο.
Ο Τσόρτσιλ θα έδινε ακόμη και την Πολωνία
και μια ολόκληρη Ανατολική Ευρώπη στους Σοβιετικούς μετά τον πόλεμο.
Οι Γάλλοι πράγματι εισέβαλαν στη Γερμανία στις 7 Σεπτεμβρίου.
Ο γερμανικός στρατός,
τώρα ενισχυμένο με στρατεύματα που επέστρεφαν από την πολωνική εκστρατεία,
διεξήγαγε αντεπίθεση
που πήρε πίσω το χαμένο έδαφος από τους εισβολείς Γάλλους.
Απελευθερώνοντας αυτό που είχαν εισβάλει οι Γάλλοι,
οι Γερμανοί έχασαν 196 στρατιώτες συν 114 αγνοούμενους και 356 τραυματίες.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, ο γερμανοπολωνικός πόλεμος είχε ήδη τελειώσει.
Η αποστολή του Χίτλερ είχε ήδη εκπληρωθεί.
Αν η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία δεν είχαν κηρύξει τον πόλεμο,
ο πόλεμος θα είχε σταματήσει ακριβώς εκεί.
Εκατομμύρια ζωές θα είχαν σωθεί.
Ωστόσο, η Βρετανία είχε σχέδια για έναν μακροχρόνιο πόλεμο
και δεν ήθελαν ειρήνη.
Η ήρεμη περίοδος μεταξύ του τέλους του πολωνικού πολέμου μέχρι τον Μάιο του 1940
ονομάζεται ψεύτικος πόλεμος.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Γερμανία συνέχισε τις διαπραγματεύσεις για ειρήνη.
Ο Βρετανός δούκας Άρθουρ Γουέλσλι, 5ος δούκας του Ουέλινγκτον, είπε:
«Αυτή η κήρυξη πολέμου
φταίνε οι αντικατευθύνοντες και οι γαμημένοι Εβραίοι».
Κατά την ομιλία του στις 6 Οκτωβρίου 1939,
Ο Χίτλερ παρακάλεσε για ειρήνη για άλλη μια φορά. Αυτός είπε:
«Σε καμία στιγμή και σε κανένα μέρος
Έχω ενεργήσει ποτέ αντίθετα με τα βρετανικά συμφέροντα...
Πιστεύω ακόμη και σήμερα ότι μπορεί να υπάρξει μόνο πραγματική ειρήνη στην Ευρώπη
και σε όλο τον κόσμο, εάν η Γερμανία και η Αγγλία έρθουν σε συνεννόηση».
Η πλειοψηφία των Πολωνών κατάλαβε
ότι οι Γερμανοί δεν ήταν οι πραγματικοί τους εχθροί
και δεν είχε κανένα ρόλο στο παιχνίδι.
Οι συνοριακές συγκρούσεις υποκινήθηκαν από τους Πολωνούς ή Εβραίους παρτιζάνους,
ενθαρρύνεται από τον εβραϊκό τύπο και τον Πολωνό δικτάτορα Smigly
σε στενή συνεργασία με τον Ρούσβελτ.
Μια συλλογή από μυστικά πολωνικά έγγραφα που έπεσαν στα χέρια των Γερμανών
όταν η Βαρσοβία καταλήφθηκε τον Σεπτέμβριο του 1939,
καθιέρωσε ξεκάθαρα τον κρίσιμο ρόλο του Ρούσβελτ
στην έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Αποκάλυψαν επίσης τις δυνάμεις πίσω από τον Ρούσβελτ που πίεσαν για πόλεμο.
Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Αδόλφος Χίτλερ είπε:
«Πολλές φορές έχω προσφέρει φιλία
και, εάν χρειαστεί, στενότερη συνεργασία με την Αγγλία,
αλλά η αγάπη δεν μπορεί να προσφερθεί μόνο από τη μία πλευρά.
Πρέπει να αντιμετωπιστεί με ανταπόδοση από την άλλη πλευρά.
Η Γερμανία δεν επιδιώκει κανένα συμφέρον στη Δύση».
Τον Οκτώβριο του 1939, ο Χίτλερ διακήρυξε στην ομιλία του μια νέα πρόταση ειρήνης
για να αποτρέψει το θάνατο περισσότερων Ευρωπαίων σε έναν παράλογο πόλεμο.
Αν οι συμμαχικές δυνάμεις ήθελαν ειρήνη,
θα είχαν πάρει εδώ και καιρό το χέρι που τους άπλωσαν, αλλά όχι.
Η μοίρα αυτού του σχεδίου ήταν ακριβώς η ίδια
όπως αυτή όλων των άλλων προηγούμενων εκκλήσεων που έκανε ο Χίτλερ - καμία απάντηση.
Στις 4 Νοεμβρίου 1939, ο Ρούσβελτ και ο Εβραίος σύμβουλός του Bernard Baruch,
αντ' αυτού αποφάσισε να καταργήσει προηγούμενες πράξεις ουδετερότητας
να μπορεί να πουλήσει όπλα σε αντιμαχόμενα έθνη
και σύντομα να μπει σε νέο πόλεμο κατά της Γερμανίας.
Η Daily Herald είπε τον Δεκέμβριο του 1939:
"Σταματήστε να μιλάτε για συνθήκες ειρήνης! Σπάστε τη Γερμανία σε κομμάτια!"
Ο Χίτλερ παρακαλεί τους Συμμάχους να αποσύρουν τις πολεμικές τους δηλώσεις:
«Όλες οι προτάσεις μου για ειρήνη έχουν απορριφθεί και μας κηρύχθηκε πόλεμος...
Ο γερμανικός λαός δεν έχει μίσος, δεν έχει εχθρικό συναίσθημα
προς τον Άγγλο ή τον Γάλλο λαό».
Στη Γαλλία αναφέρει:
«Πάντα εξέφραζα στη Γαλλία την επιθυμία μου να θάψω για πάντα την αρχαία μας εχθρότητα
και να φέρει κοντά αυτά τα δύο έθνη, που έχουν και τα δύο τόσο ένδοξο παρελθόν».
Στους Βρετανούς, ο Χίτλερ λέει:
«Έχω αφιερώσει λιγότερη προσπάθεια για την επίτευξη της αγγλο-γερμανικής φιλίας.
Σε καμία στιγμή και σε κανένα μέρος δεν ενήργησα ποτέ αντίθετα με τα βρετανικά συμφέροντα...
Γιατί να γίνει αυτός ο πόλεμος στη Δύση;».
ΣΤΑΜΑΤΗΣΗ ΓΟΥΙΛΦΡΕΝ
Οι Σύμμαχοι σχεδίαζαν να εισβάλουν στη Νορβηγία και τη Σουηδία,
επιτίθεται για να αποκόψει τους πόρους σιδηρομεταλλεύματος της Γερμανίας από τη Σουηδία
με την παράνομη εξόρυξη νορβηγικών υδάτων,
και στη συνέχεια καταλαμβάνοντας το σημαντικό νορβηγικό λιμάνι του Narvik.
Στις 8 Απριλίου 1940,
Η Βρετανία παραβίασε τη νορβηγική ουδετερότητα εξορύσσοντας νορβηγικά ύδατα.
Έγιναν επίσης σχέδια για την κατασκευή μιας βάσης επιχειρήσεων στη Δανία,
Ο ουδέτερος γείτονας της Γερμανίας στα βόρεια της.
Αυτά τα συμμαχικά σχέδια ονομάστηκαν: «Επιχείρηση Wilfred και σχέδιο R 4».
Ο Νορβηγός πολιτικός με το όνομα Vidkun Quisling
επιβεβαίωσε την ύπαρξη αυτών των συμμαχικών σχεδίων.
Ο Κουίσλινγκ είχε υπηρετήσει στο στρατό από το 1911 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 20,
με ειδίκευση στα ρωσικά θέματα.
Ήταν τοποθετημένος στη Ρωσία και είδε τους μπολσεβίκους να παίζουν από πρώτο χέρι.
Το 1929 επέστρεψε στη Νορβηγία και υπηρέτησε ως διπλωμάτης
και αργότερα Υπουργός Άμυνας για δύο κυβερνήσεις.
Το 1930 έγραψε το «Η Ρωσία και ο εαυτός μας».
όπου μίλησε για τους κινδύνους του μπολσεβικισμού.
Το 1933 ίδρυσε την Εθνική Συλλογή,
ένα κόμμα εθνικής ενότητας για να σώσει τη Νορβηγία από την απειλή του κομμουνισμού.
Στα 50ά γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ, ο Κουίσλινγκ έστειλε μια κάρτα
ευχαριστώντας τον που έσωσε την Ευρώπη από τον μπολσεβικισμό και την εβραϊκή κυριαρχία.
Ο Χίτλερ είπε στον Κουίσλινγκ:
«Αφού έκανε τη μια πρόταση μετά την άλλη στους Βρετανούς
για την αναδιοργάνωση της Ευρώπης,
Τώρα βρίσκομαι αναγκασμένος παρά τη θέλησή μου να πολεμήσω αυτόν τον πόλεμο εναντίον της Βρετανίας».
Ο Κουίσλινγκ που συμπαθούσε τη Γερμανία δεν ήθελε τη χώρα του
να γίνει πεδίο μάχης, έτσι ενημέρωσε τον Χίτλερ για την πλοκή
να κάνει πόλεμο από τις δύο σκανδιναβικές χώρες.
Τα ξημερώματα της 9ης Απριλίου 1940,
Ως εκ τούτου, η Γερμανία έθεσε γρήγορα σε λειτουργία την επιχείρηση Weserubung
και ήρθε να εξασφαλίσει τη Δανία, και μετά το νορβηγικό λιμάνι του Narvik,
λίγο πριν προλάβουν οι Βρετανοί να τοποθετήσουν τις νάρκες τους.
Αυτός ήταν ένας προληπτικός ελιγμός
ενάντια στη σχεδιαζόμενη συμμαχική επιχείρηση Wilfred and Plan R 4.
Έτσι, ο Χίτλερ εμπόδισε το Ηνωμένο Βασίλειο να χρησιμοποιήσει τη Νορβηγία και τη Δανία
ως βάση της επιχείρησης κατά της γερμανικής ναυτιλίας.
Γερμανοί διπλωμάτες διαβεβαίωσαν ήρεμα την ηγεσία των σκανδιναβικών εθνών ότι
Η Γερμανία δεν επιδιώκει ούτε κατάκτηση, ούτε ανάμειξη στις εσωτερικές της υποθέσεις.
Οι Γερμανοί έριξαν φυλλάδια πάνω από τη Δανία που εξηγούσαν τις ενέργειές τους,
καταδίκασε την αντιγερμανική βρετανική πολεμική και προπαγάνδα
και καθησύχασε τους Δανούς ότι η Γερμανία θα προστάτευε τη χώρα τους.
Η ζωή στην περιορισμένη γερμανική κατοχή συνεχίστηκε χωρίς κανένα πρόβλημα
για τους Σκανδιναβούς κατά τη διάρκεια του πολέμου και το μεγαλύτερο μέρος του σκανδιναβικού λαού
ήταν χαρούμενοι που τους προστάτευαν οι Γερμανοί.
Οι εκκλήσεις του Χίτλερ για ειρήνη αγνοήθηκαν επανειλημμένα
καθώς τα βρετανικά και γαλλικά στρατεύματα είχαν συγκεντρωθεί στη βόρεια Γαλλία.
Συζητήθηκαν ανοιχτά σχέδια για προώθηση προς τα ανατολικά στη Γερμανία
μέσω Βελγίου και Ολλανδίας.
Ως άλλη μια προληπτική πράξη εθνικής αυτοάμυνας,
Η Γερμανία πήρε τον αγώνα στους Συμμάχους προτού οι Σύμμαχοι προλάβουν να εισβάλουν στη Γερμανία
και να επαναφέρει σε αυτήν μια δεύτερη Συνθήκη των Βερσίλλων.
Οι στρατοί της Βρετανίας και της Γαλλίας δεν ταίριαζαν
για τη νέα τακτική που ονομάζεται Blitzkrieg.
Στη Βρετανία και τη Γαλλία,
που περίμεναν να πολεμήσουν στα χαρακώματα όπως έκαναν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
αυτή η νέα γερμανική πολεμική μηχανή ήταν μια έκπληξη που δεν μπορούσαν να διαχειριστούν.
Οι Γερμανοί κατέλαβαν γρήγορα ζωτικά εδάφη και πόρους,
η οποία παρέσυρε και παγίδευσε τους Συμμάχους στα παράλια της Γαλλίας.
Ο Χίτλερ εισέβαλε στα κράτη μέλη της Κοινωνίας των Εθνών του Βελγίου και της Ολλανδίας
για τη στρατηγική τους θέση και για τη συνεργασία με τους Συμμάχους.
Οι κυβερνήσεις των Κάτω Χωρών βρίσκονταν υπό έντονη συμμαχική πίεση
για να επιτρέψει την ασφαλή διέλευση για την προγραμματισμένη επίθεση των Συμμάχων
στην αγροτική περιοχή της Γερμανίας.
Η γερμανική κυβέρνηση δημοσίευσε αργότερα μια αγγλόφωνη εφημερίδα 50 σελίδων που ονομάζεται
«Συμμαχική ίντριγκα στις Κάτω Χώρες»,
που περιελάμβανε λεπτομερώς την πλήρη έκταση της συνεργασίας τους με τους Συμμάχους,
εξηγώντας γιατί οι Γερμανοί εισέβαλαν στρατηγικά στις Κάτω Χώρες.
Ο δυτικός τύπος και οι σύγχρονοι ιστορικοί
έκτοτε κρατούν αυτούς τους ισχυρισμούς μυστικούς από το κοινό.
Εβραϊκής ιδιοκτησίας Τύπος, καθώς και τα σημερινά ιστορικά βιβλία,
αντίθετα απεικονίστε το Blitz ως
την κατάκτηση της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Γαλλίας από τους Ναζί.
Ο συνάδελφος του Τσόρτσιλ, Άλφρεντ Νταφ Κούπερ, είπε:
«Πόλεμος μέχρι θανάτου εναντίον όλου του γερμανικού λαού».
Ο Λόρδος Beaverbrook έγραψε στον Frank Gannett τον Δεκέμβριο του 1938:
«Οι Εβραίοι κυνηγούν τον πρωθυπουργό Τσάμπερλεν.
Τον παρενοχλούν τρομερά...
Όλοι οι Εβραίοι είναι εναντίον του...
Έχουν μεγάλη θέση στον Τύπο εδώ...
ταρακουνιέμαι. Οι Εβραίοι μπορεί να μας οδηγήσουν σε πόλεμο
και η πολιτική τους επιρροή μας οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση».
Στις 10 Μαΐου 1940, ο Τσάμπερλεν παραιτήθηκε
και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ανέβηκε στην εξουσία χωρίς τη συγκατάθεση του λαού.
Ο Τσόρτσιλ γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1874.
στην αριστοκρατία της Μεγάλης Βρετανίας.
Κατατάχθηκε στο στρατό και έγραψε δημοφιλή βιβλία για τις στρατιωτικές του περιπέτειες.
Ο Τσόρτσιλ ήταν υποστηρικτής της ευγονικής και εισήγαγε μια πράξη νοητικής ανεπάρκειας
που απαιτούσε άτομα με νοητικές αναπηρίες
να περιοριστούν σε ιδρύματα για όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Αν και αρχικά ήθελε στείρωση,
εισήγαγε επίσης τον προϋπολογισμό του λαού που αύξησε τους φόρους στους πλούσιους
για τη χρηματοδότηση κοινωνικών προγραμμάτων.
Βοήθησε στη δημιουργία του πρώτου κατώτατου μισθού της χώρας του
και συντάξεις ανέργων.
Ήταν πίσω από τον νόμο περί Εθνικής Ασφάλισης
που παρείχαν επιδόματα ασθενείας και ανεργίας.
Την ίδια μέρα που ανέλαβε την εξουσία,
Ο Τσόρτσιλ εισέβαλε στη μικροσκοπική, ουδέτερη Ισλανδία
στην εισβολή με την κωδική ονομασία Operation Fork.
Η Ισλανδία ήταν μια ουδέτερη χώρα, αλλά αυτό στην πραγματικότητα δεν φαινόταν να έχει σημασία.
Η κατοχή θα βοηθούσε στην εξασφάλιση του βρετανικού ελέγχου του Ατλαντικού.
Οι Βρετανοί κινήθηκαν γρήγορα στην ενδοχώρα, απενεργοποιώντας τα δίκτυα επικοινωνίας
και εξασφάλιση θέσεων προσγείωσης.
Η κυβέρνηση της Ισλανδίας διαμαρτυρήθηκε για την παραβίαση της ουδετερότητάς της.
Ισλανδοί αστυνομικοί ήθελαν να σταματήσουν τη βρετανική εισβολή,
αλλά αργότερα αποφάσισαν να μην αντισταθούν στην ανώτερη βρετανική δύναμη.
Οι ΗΠΑ σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν την ουδέτερη Ισλανδία
ως βάση ναυτικών επιχειρήσεων στον Βόρειο Ατλαντικό.
Πολλοί άνδρες από την Ισλανδία προσφέρθηκαν εθελοντικά να πολεμήσουν για τα Waffen-SS.
Στις 24 Μαΐου 1940, στη Δουνκέρκη, ο Χίτλερ είχε την ευκαιρία
να αιχμαλωτίσει ολόκληρο τον βρετανικό στρατό, αλλά επέλεξε να μην το κάνει.
Αντίθετα, εξέδωσε τη λεγόμενη εντολή διακοπής
και καθυστέρησε την επίθεση για δύο ημέρες, αφήνοντας τη βρετανική ώρα
για μια χαοτική εκκένωση από το λιμάνι της Δουνκέρκης,
ελπίζοντας ότι οι Βρετανοί θα κατέθεταν επιτέλους τα όπλα
και έτσι θα μπορούσαν να έχουν ειρήνη.
Σχεδόν όλοι είδαν αυτό ως μια χειρονομία ειρήνης.
Όλο το βαρύ πυροβολικό, τα τανκς και τα τεθωρακισμένα
έμειναν στις ακτές της Γαλλίας.
Ο Γερμανός στρατηγός von Blomberg Fritz είπε σχετικά με τη διαταγή διακοπής:
«Ο Χίτλερ τότε μας εξέπληξε μιλώντας με θαυμασμό για τη Βρετανική Αυτοκρατορία,
της αναγκαιότητας της ύπαρξής του,
και του πολιτισμού που η Βρετανία είχε φέρει στον κόσμο.
Συνέκρινε τη Βρετανική Αυτοκρατορία με την Καθολική Εκκλησία,
λέγοντας ότι ήταν και τα δύο βασικά στοιχεία σταθερότητας στον κόσμο.
Είπε ότι το μόνο που ήθελε από τη Βρετανία
ήταν ότι έπρεπε να αναγνωρίσει τη θέση της Γερμανίας στην ήπειρο.
Η επιστροφή των αποικιών της Γερμανίας θα ήταν επιθυμητή, αλλά όχι απαραίτητη,
και μάλιστα θα προσφερόταν να υποστηρίξει τη Βρετανία με στρατεύματα,
αν έπρεπε να εμπλακεί σε δυσκολίες οπουδήποτε».
Ο Τσόρτσιλ ήταν πλέον πολύ μεθυσμένος για να εκφωνήσει ομιλίες ο ίδιος.
Τόσο μεθυσμένος, μάλιστα, που προσέλαβε τον ηθοποιό Norman Shelley,
που εξέφρασε τη φωνή του Winnie the Pooh για την ώρα των παιδιών του BBC για να τον υποδυθεί.
Έκανε τις πιο διάσημες ραδιοφωνικές ομιλίες στη βρετανική ιστορία του 20ου αιώνα,
υποδυόμενος τον Τσόρτσιλ και ξεγέλασε δεκάδες εκατομμύρια ακροατές.
Μετά από έξι εβδομάδες γερμανικού Blitzkrieg, το Παρίσι ήταν του Χίτλερ.
Ο Χίτλερ και ο στρατάρχης Petain έκαναν ειρήνη.
Η ανακωχή υπογράφηκε στο ίδιο βαγόνι
στην οποία η Γερμανία παραδόθηκε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αφού τελείωσαν οι αντιπροσωπείες, ο Χίτλερ πήγε σπίτι του στο Βερολίνο
όπου τον υποδέχτηκαν στην πατρίδα του ως εθνικό ήρωα.
Η ζωή στη βόρεια Γαλλία συνεχίστηκε ειρηνικά για τους Γάλλους πολίτες
κατά τη διάρκεια της προσωρινής γερμανικής κατοχής εν καιρώ πολέμου του 1940 έως το 1944.
Τα ήθη των Γερμανών κατακτητών ήταν άψογα.
Πολλές Γαλλίδες ερωτεύτηκαν ακόμη και Γερμανούς στρατιώτες.
Την ίδια μέρα, ο Χίτλερ μέσω τρίτου Σουηδού
παρουσίασε στη Βρετανία μια ακόμη προσφορά ειρήνης.
Οι Γερμανοί επικοινώνησαν με τον Βρετανό πρέσβη στη Σουηδία Victor Mallet,
μέσω του δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου της Σουηδίας Ekeberg,
που είναι γνωστός στον νομικό σύμβουλο του Χίτλερ, Λούντβιχ Βαϊσάουερ.
Η νέα ειρηνευτική πρόταση του Χίτλερ ήταν η εξής:
Η Βρετανική Αυτοκρατορία διατηρεί όλες τις αποικίες της.
Η θέση της Γερμανίας στην ήπειρο δεν θα αμφισβητηθεί.
Όλα τα ερωτήματα που αφορούν τη Μεσόγειο
και οι γαλλικές, βελγικές και ολλανδικές αποικίες της είναι ανοιχτές για συζήτηση.
Πολωνία. Πρέπει να υπάρχει πολωνικό κράτος.
Τα πρώην κράτη της Τσεχοσλοβακίας παραμένουν ανεξάρτητα,
αλλά υπό γερμανική προστασία.
Η ειρηνευτική πρόταση του Χίτλερ δεν απαιτούσε τίποτα από τη Μεγάλη Βρετανία
και συνεπάγεται ότι τα κράτη που καταλαμβάνονται αυτή τη στιγμή από τη Γερμανία θα αποκαταλαμβάνονταν,
καθώς η κατοχή της Γερμανίας ήταν μόνο προσωρινή
λόγω της σημερινής πολεμικής κατάστασης.
Αλλά όχι. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ δεν ενδιαφερόταν να κάνει ειρήνη.
Αυτή η προσφορά απορρίφθηκε.
Χάρη στον Τσόρτσιλ, οι γερμανικές ειρηνευτικές προσπάθειες μέσω της Σουηδίας απέτυχαν επίσης.
Το απόγευμα της 25ης Μαΐου 1940,
Τζουζέπε Μπαστιανίνι, ο Ιταλός πρέσβης στο Λονδίνο,
ζήτησε συνάντηση με τον Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών, Λόρδο Χάλιφαξ,
για να συζητήσουν την ουδετερότητα της Ιταλίας
και αυτή της ιταλικής μεσολάβησης μεταξύ των Συμμάχων και της Γερμανίας.
Ο Μπαστιανίνι αποκάλυψε ότι το γκολ του Ιταλού Μπενίτο Μουσολίνι
ήταν να διαπραγματευτεί μια διευθέτηση, που δεν θα ήταν απλώς σε ανακωχή,
αλλά θα προστάτευε την ευρωπαϊκή ειρήνη για τον αιώνα.
Η Χάλιφαξ απάντησε θετικά σε αυτό
και πήγε την ιδέα στο βρετανικό πολεμικό υπουργικό συμβούλιο,
όπου συνόψισε τη συνάντησή του με τον Μπαστιανίνι
και προέτρεψε τους συναδέλφους του να εξετάσουν την ιταλική μεσολάβηση.
Και πάλι, ο Τσόρτσιλ δεν θα είχε τίποτα από αυτά,
καθώς δεν τον ενδιέφερε να κάνει ειρήνη.
Ποτέ ούτε μια φορά ο Τσόρτσιλ δεν εξέτασε την προσφορά του Μουσολίνι
να μεσολαβήσει για την ειρήνη μεταξύ Βρετανίας και Γερμανίας.
Το θέμα τελικά πέθανε.
Χάρη στον Τσόρτσιλ, οι γερμανικές ειρηνευτικές προσφορές μέσω Ιταλίας απέτυχαν επίσης.
Αντί να αποδεχτείτε οποιαδήποτε πρόταση ειρήνης,
Ο Τσόρτσιλ απάντησε τρομάζοντας τον βρετανικό λαό
με ιστορίες φόβου για μια επερχόμενη γερμανική επίθεση με φυσικό αέριο.
Ένα μήνα μετά την εκκένωση της Δουνκέρκης από την Αγγλία
και η νίκη του Άξονα εναντίον της Γαλλίας,
Ο Χίτλερ άπλωσε το χέρι του μια τελευταία φορά
για να τελειώσει η ανούσια αιματοχυσία.
Είχα την ευκαιρία να του μιλήσω χωρίς άλλη παρέα...
και του είπα ότι θα έχουμε την ευκαιρία να επιτεθούμε στο Λονδίνο
και το Λονδίνο καλύπτεται από ομίχλη και μπορούμε να πετάξουμε με ό,τι έχουμε διαθέσιμο,
(?) 52, όπως κάναμε στη Βασιλεία,
και είπε "Σταμάτα, σταμάτα. Δεν θέλω να το ακούσω αυτό.
Όλη η επίθεση στην Αγγλία είναι ενάντια στη γνώμη μου, ενάντια στη θέλησή μου.
Θα ήθελα να μπορούσα να το σταματήσω.
Ο αγγλικός πληθυσμός είναι τόσο υψηλής τάξης
και μοιάζουν τόσο με τους Γερμανούς.
Μισώ να πολεμώ την Αγγλία».
Τον Ιούνιο του 1940, ο Χίτλερ έριξε φυλλάδια ειρήνης στο Λονδίνο:
«Αυτή την ώρα νιώθω ότι είναι καθήκον μου ενώπιον της συνείδησής μου
να επικαλεστώ για άλλη μια φορά τη λογική και την κοινή λογική
στη Μεγάλη Βρετανία όσο και αλλού.
Δεν βλέπω κανένα λόγο για τον οποίο πρέπει να συνεχιστεί αυτός ο πόλεμος.
Λυπάμαι που σκέφτομαι τις θυσίες που θα διεκδικήσει.
Θα ήθελα να τους αποτρέψω».
Φυλλάδια και ομιλίες όπου ο Χίτλερ πρόσφερε πρόταση ειρήνης
αφού οι ειρηνευτικές προτάσεις δεν ήταν αρκετές.
Ο Τσόρτσιλ και οι Εβραίοι σύμβουλοί του ήθελαν πόλεμο.
Ο Χίτλερ είχε επίσης στενή αλληλογραφία με τον Μαχάτμα Γκάντι από το 1939 έως το 1940
και προσπαθούν και οι δύο να συνέλθουν οι Συμμαχικές δυνάμεις και να αποτρέψουν έναν πόλεμο.
Ο Γκάντι ήταν ειλικρινής φίλος του Χίτλερ.
Και οι δύο ήταν σε ευθυγράμμιση σε πολλά θέματα.
Και οι δύο προέρχονταν από ανθρωπιστική θέση
και αναγνώρισαν την κακή δύναμη που αντιμετώπιζαν.
Ο Γκάντι γνώριζε ότι ο Χίτλερ θα είναι η τελευταία ελπίδα για ειρήνη στον κόσμο.
«Αγαπητέ φίλε... Δεν έχουμε καμία αμφιβολία για τη γενναιότητά σου
ή αφοσίωση στην πατρίδα σου,
ούτε πιστεύουμε ότι είσαι το τέρας που περιγράφουν οι αντίπαλοί σου».
Γνωρίζετε τις προτάσεις μου στην Αγγλία.
Όλες μου οι φιλοδοξίες ήταν να μπω σε μια ειλικρινή
και φιλική σχέση με τον βρετανικό λαό.
ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ
Ο Αδόλφος Χίτλερ δεν είχε ποτέ επιθυμήσει πόλεμο εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου
και συνέχισε να στέλνει γενναιόδωρες προσφορές ειρήνης.
Περιμένοντας απάντηση από τη Βρετανία, οι Γερμανοί παρέμειναν παθητικοί.
Υπήρξε μάλιστα ένα μεγάλο κίνημα ειρήνης το καλοκαίρι του 1940 στη Βρετανία.
Επανειλημμένες ειρηνευτικές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν ακριβώς έξω από τα παράθυρα του Τσόρτσιλ.
Εκείνες τις μέρες, οι διαδηλώσεις μπορούσαν να κάνουν πορεία στην οδό Ντάουνινγκ
νούμερο 10 και σταθείτε έξω από το παράθυρο του Τσόρτσιλ και ουρλιάξτε και πείτε
«Βαρεθήκαμε τον πόλεμο σας, θέλουμε ειρήνη».
Και συνέβη, οι αλλεπάλληλες διαδηλώσεις έξω από τα παράθυρά του.
Ο Τσόρτσιλ συνειδητοποίησε ότι χρειαζόταν ένα πρόσχημα για να καταστρέψει τη Γερμανία,
γιατί ο Χίτλερ δεν ήθελε να ξεκινήσει καμία βομβιστική επιδρομή στο Λονδίνο.
Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να οδηγήσει ο Τσόρτσιλ τους Αμερικανούς στον πόλεμο,
εκτός κι αν μπορούσε να προκαλέσει τον Χίτλερ να το κάνει.
Ο Τσόρτσιλ εξήγησε τις προθέσεις του στον Τζο Κένεντι,
ο Αμερικανός πρέσβης, πατέρας του εκλιπόντος Προέδρου:
«Θέλω οι Γερμανοί να αρχίσουν να βομβαρδίζουν το Λονδίνο όσο το δυνατόν νωρίτερα.
γιατί αυτό θα φέρει τους Αμερικανούς στον πόλεμο και πάνω από όλα,
θα βάλει τέλος σε αυτό το αμήχανο και άβολο κίνημα ειρήνης
αυτό συμβαίνει στο δικό μου υπουργικό συμβούλιο και μεταξύ του βρετανικού πληθυσμού».
Έχει αποδειχθεί ότι ήταν ο Τσόρτσιλ, όχι ο Χίτλερ,
που ξεκίνησε τους βομβαρδισμούς αμάχων.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης, ήταν μεγάλο έγκλημα πολέμου ο βομβαρδισμός αμάχων,
αλλά ο Τσόρτσιλ διέταξε επίτηδες τη RAF να το κάνει ούτως ή άλλως.
Η ήρεμη περίοδος του ψεύτικου πολέμου έληξε στις 11 Μαΐου 1940,
την επομένη της πρωθυπουργίας του Τσώρτσιλ.
Καθώς εξαπέλυσε αμέσως εναέριο πόλεμο στις γερμανικές πόλεις,
ξεκινώντας από το Φράιμπουργκ,
η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία έλαβε εντολή να βομβαρδίσει περιοχές αμάχων.
Την επόμενη μέρα, εξαπέλυσε τις πρώτες του επιθέσεις σε μεταφορικούς στόχους
στη γερμανική βιομηχανική κοιλάδα του Ρουρ, συμπεριλαμβανομένης της Κολωνίας.
Τον Μάιο, Mnchengladbach, Gelsenkirchen, Αμβούργο, Βρέμη,
Το Έσσεν, το Ντούισμπουργκ, το Ντίσελντορφ και το Ανόβερο δέχθηκαν επίθεση.
Τον Ιούνιο έγιναν επιθέσεις σε Ντόρτμουντ, Μάνχαϊμ, Φρανκφούρτη και Μπόχουμ.
Στις 3 Ιουλίου 1940, βρετανικά πολεμικά πλοία επιτέθηκαν σε μονάδες του γαλλικού ναυτικού
στο βορειοαφρικανικό λιμάνι Οράν για να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών.
Ο Τσόρτσιλ είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν ήθελε ειρήνη.
Τότε ο Τσόρτσιλ διέταξε επιδρομές στο Βερολίνο,
που συνεχίστηκε για τις επόμενες 7 ή 10 ημέρες.
Ο Χίτλερ δεν απάντησε.
Ούτε στην πρώτη επιδρομή, ούτε στη δεύτερη, ούτε στην τρίτη ή τέταρτη.
Όλο και πιο θυμωμένος όμως.
Στις 4 Σεπτεμβρίου, ο Χίτλερ έκανε μια περίφημη ομιλία στο Sportspalast.
(;) μεγαλύτερη ορδή, δεκάδες χιλιάδες, εκλεκτό κοινό.
Έκανε μια ομιλία στην οποία είπε αυτός ο τρελός στο Λονδίνο,
τώρα προσπαθεί να μας προκαλέσει αν το επιλέξουμε, (;)
αν ρίξει 10 τόνους βόμβες, πηγαίνουμε πίσω και ρίχνουμε 100.
Αν ρίξει 100 τόνους βόμβες στις πόλεις μας,
Μπορώ να πάω πίσω και να ρίξω χιλιάδες τόνους, και μια μέρα, μια μέρα θα...
Αν έρθουν και το καταστρέψουν, για να πουν, μπορούν να καταστρέψουν τις πόλεις μας, είπε:
«Θα εξαλείψω τις δικές τους � ausradieren � Θα τρίψω τις πόλεις τους».
Πολύ γνωστή ομιλία.
Αυτό περίμενε ο Τσόρτσιλ...
Την επόμενη μέρα, 5 Σεπτεμβρίου, έγινε μια μαζική επιδρομή στο Βερολίνο.
Τελικά, στις 6 Σεπτεμβρίου, μεσημέρι εκείνο το απόγευμα,
η Αγγλία... ο πληθυσμός του Λονδίνου μπορούσε να ακούσει το βήμα
των γερμανικών βομβαρδιστικών που πλησιάζουν στις πόλεις...
Και εκείνο το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1940, η αρχή του Blitz,
6.000 Λονδρέζοι σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν και τραυματίστηκαν στην περιοχή αυτή.
Αυτό που ήθελε ο Τσόρτσιλ. Είναι το αντίθετο από αυτό που ήθελε ο Χίτλερ.
Τώρα ο Τσόρτσιλ τον είχε ξεγελάσει στην κίνηση που ποτέ δεν ήθελε να κάνει.
Ως αποτέλεσμα της εσκεμμένης πρόκλησης του Τσόρτσιλ,
ένας εξαγριωμένος Χίτλερ τελικά ανταπέδωσε και άρχισε να βομβαρδίζει τις αποβάθρες στο Λονδίνο,
το East End του Λονδίνου. Τέλος, το Σίτι του Λονδίνου
και το West End στις 6 και 7 Νοεμβρίου 1940.
Τον Σεπτέμβριο του 1940, 7.000 Λονδρέζοι σκοτώθηκαν στον βομβαρδισμό.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1940, με εντολή του Ουίνστον Τσόρτσιλ,
οι Βρετανοί εξαπέλυσαν 100.000 ισχυρές εκρηκτικές βόμβες
και 14.000 βόμβες φωτιάς στις πρώτες εσκεμμένες τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις
των αστικών περιοχών του Mannheim.
Ο αναπληρωτής Φέρερ, Ρούντολφ Χες, ήταν το δεξί χέρι του Χίτλερ και μακροχρόνιος φίλος του.
Ήταν ο δεύτερος στη Γερμανία.
Ήταν ο τύπος που πληκτρολόγησε την υπαγόρευση για το «Mein Kampf» του Χίτλερ.
Το 1940, ο Χίτλερ ζήτησε από τον Χες να έρθει σε επαφή με τους Άγγλους φίλους του
και πείτε σε αυτούς ή σε οποιονδήποτε ψηφοφόρο ότι η Γερμανία αναζητούσε μόνο ειρήνη.
Λέει ιδιωτικά στον Ρούντολφ Χες:
«Έχετε αυτούς τους αριστοκράτες φίλους σας στην Αγγλία για τους οποίους μιλάτε πάντα.
Δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους με κάποιο τρόπο;
Πες τους ότι δεν θέλουμε τίποτα από τους Βρετανούς,
ότι θέλουμε απλώς ειρήνη (;) να τελειώσει ο πόλεμος.
Δεν μπορείτε να περάσετε αυτό το μήνυμα στους Βρετανούς με κάποιο τρόπο,
έχεις αυτές τις επαφές εκεί;» Αλλά ο Χίτλερ είπε αυτό στον Ρούντολφ Χες:
«Έχετε αυτούς τους φίλους στη Βρετανία, τώρα μπορείτε σίγουρα να επικοινωνήσετε μαζί τους.
Πες στους Βρετανούς ότι δεν θέλουμε τίποτα».
Η προσφορά του για ειρήνη ήταν η εξής:
Ο Χίτλερ θα είναι έτοιμος να αποσύρει τα στρατεύματα από τη Γαλλία,
την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Πολωνία ακόμη και την Τσεχοσλοβακία.
Ήθελε επίσης τη συμφωνία της Βρετανίας
να έχει ελεύθερο χέρι στην Ανατολή για να νικήσει τον κομμουνισμό.
Ήθελε επίσης πίσω τις πρώην γερμανικές περιοχές.
Επιπλέον, ο Χίτλερ προσέφερε ότι η γερμανική Βέρμαχτ
θα προστάτευε τη Βρετανική Αυτοκρατορία αν απειλούνταν ποτέ από οποιονδήποτε εχθρό.
Τον Μάιο του 1941, ο Hess έκανε μια σόλο αποστολή
με το Messerschmitt Bf 110 πάνω από τη Σκωτία.
Σε μια εποχή που η Γερμανία κέρδιζε τον πόλεμο,
πέταξε με αλεξίπτωτο μεταφέροντας μια ακόμη προσφορά ειρήνης στη Βρετανία.
Ο Χες μιλούσε άπταιστα αγγλικά και προσπάθησε να συναντηθούμε
με όσους πίστευε ότι ήταν Βρετανοί ακτιβιστές της ειρήνης
και να συνδεθεί με τον Δούκα του Χάμιλτον,
με τους οποίους ο Hess έχει γίνει φίλος στο παρελθόν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936.
Ήθελε να πείσει τον Βρετανό φίλο του για την ειλικρινή επιθυμία της Γερμανίας για ειρήνη.
Αντίθετα, έπεσε στα χέρια του Τσόρτσιλ και συνελήφθη.
Ο Winston Churchill, φυσικά,
αρνήθηκε να συμφωνήσει με την ειρηνευτική συμφωνία του Χίτλερ που προσέφερε ο Χες.
Ο Τσόρτσιλ τον φυλάκισε ισόβια
και τελείωσε την απελπισμένη ειρηνευτική αποστολή του Χες.
Ο Τσόρτσιλ αρνήθηκε όλες τις προσφορές ειρήνης και τις κράτησε από το κοινό.
Ο Χες κρατήθηκε σε απομόνωση κατά τη διάρκεια του πολέμου,
κατόπιν εντολής του Τσόρτσιλ να κρύψει ποιος ήταν ο πραγματικός πολεμοχαρής του πολέμου.
Μυστικά κυβερνητικά έγγραφα αποκάλυψαν ότι οι Βρετανοί
έλαβε πάνω από δύο δωδεκάδες προσφορές ειρήνης μεταξύ 1939 και 1941.
Πιο συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 1939, τον Οκτώβριο του 1939,
Ιούλιος 1940, μετά την πτώση της Γαλλίας, Ιανουάριος 1941 κ.λπ.
Οι προσφορές ειρήνης έπεσαν στο κενό, καθώς ο Τσόρτσιλ δεν θα είχε τίποτα από αυτά.
Αντίθετα, θα συνέχιζε να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να σύρει τις ΗΠΑ στον πόλεμο.
Οι πολεμοκάπηλοι θα έβρισκαν άλλα μέσα για να συνεχίσουν τον πόλεμο. ΚΗΡΥΣΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΑΡΝΕΙ ΔΕΚΑΔΕΣ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Ήμουν φυσικά πολύ στεναχωρημένος, γιατί είχα κάνει τα πάντα για να αποτρέψω τον πόλεμο.
Πρόσφατα ο Sven Hedin δημοσίευσε ένα βιβλίο στο οποίο
με ευχαρίστηση τώρα παραθέτει λέξη για την προσφορά μου στους Πολωνούς
που μεταφέρθηκε τότε μέσω των Άγγλων.
Πρέπει να πω ότι ένιωσα πραγματικά ένα ρίγος
όταν διάβασα ξανά αυτήν την προσφορά πρόσφατα.
Από ό,τι ξέρω από τότε,
γιατί αν εκείνη τη στιγμή είχε γίνει αποδεκτή αυτή η προσφορά,
τότε ο Ντάντσιγκ θα ήταν Γερμανός να είμαι σίγουρος,
αλλά για τα υπόλοιπα, όλα θα θύμιζαν όπως ήταν,
θα είχαμε αφοσιωθεί στα κοινωνικά μας καθήκοντα, θα είχαμε εργαστεί,
θα είχαμε ομορφύνει τις πόλεις μας, θα χτίζαμε οικισμούς,
θα είχαμε τακτοποιήσει τους δρόμους μας, θα είχαμε ιδρύσει σχολεία.
Θα είχαμε δημιουργήσει ένα πραγματικό εθνικοσοσιαλιστικό κράτος.
Και τώρα ήρθε στον πόλεμο.
Έχω κάνει ό,τι περνάει από το χέρι μου εδώ.
Όλα όσα μπορεί να κάνει ένας άντρας,
σχεδόν σε σημείο αυτοεξευτελισμού για να το αποφύγει.
Έκανα προσφορά στους Άγγλους κατόπιν προσφοράς.
Συζήτησα με τους διπλωμάτες τους εδώ και τους παρακάλεσα να είναι λογικοί.
Αλλά δεν μπορούσε να γίνει τίποτα.
Ήθελαν πόλεμο και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να τον κρύψουν.
Επί επτά χρόνια ο Τσόρτσιλ δηλώνει: "Θέλω πόλεμο!"
Λυπάμαι που αυτοί οι λαοί πρέπει να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον,
που ήθελα τόσο πολύ να συγκεντρώσω.
Φέρερ... Αδόλφος Χίτλερ.
"Γιατί δεν μπορούμε να αντεπιτεθούμε!; Γιατί πρέπει να το δεχθούμε;"
Για χρόνια έπρεπε να τους αναγκάσω επανειλημμένα να είναι νόμιμοι.
Αλλά μην πιστεύετε ότι δεν κάνει την καρδιά μου να αισθάνεται
σαν να ξεσπάω από θυμό όταν ακούω για αυτές τις αεροπορικές επιδρομές.
Ξέρετε ότι δεν έκανα αυτά τα πράγματα για μήνες.
Δεν επέτρεψα να ρίξει ούτε μια βόμβα στην πόλη του Παρισιού.
Πριν επιτεθούμε στη Βαρσοβία, ζήτησα να παραδοθούμε πέντε φορές,
Πάντα με αρνούνταν.
Ζήτησα να στείλουν τουλάχιστον τα γυναικόπαιδα.
Ούτε ο αξιωματικός που φέρει τη σημαία της εκεχειρίας δεν έγινε δεκτός.
Όλα απορρίφθηκαν και μόνο τότε αποφάσισα
να κάνει αυτό που επιτρέπεται από κάθε νόμο του πολέμου.
Όταν οι Άγγλοι άρχισαν να ρίχνουν τις βόμβες τους,
Περίμενα τρεισήμισι μήνες και δεν έκανα τίποτα.
Περίμενα σκεπτόμενος απλώς ότι ίσως θα έβγαιναν ακόμα στα λογικά τους.
Αποδείχθηκε διαφορετικά.
Πιστέψτε με, δεν είναι διαφορετικά σήμερα.
Και τώρα Volksgenossen μου αυτές οι θυσίες (είναι) σκληρές για το άτομο.
για τη γυναίκα που έχασε τον άντρα της και μαζί του ό,τι πιο αγαπημένο έχει.
και το ίδιο ισχύει για το παιδί που έχει χάσει τον πατέρα.
Η μητέρα που έχασε το παιδί της,
ή η νύφη ή ο εραστής που έπρεπε να αφήσει τους δικούς της να φύγουν, για να μην τους ξαναδεί.
Όλοι τους έχουν κάνει μεγάλες θυσίες.
Μακάρι κάθε Γερμανός να καταλάβει ότι η θυσία αυτών των ανδρών αξίζει
όχι λιγότερο από αυτό που μπορεί να χρειαστεί να φτιάξει ο άλλος στο μέλλον.
Η θυσία της γυναίκας που γεννά παιδί για αυτό το έθνος
είναι ίσο με εκείνο του ανθρώπου που υπερασπίζεται το έθνος του.
Αμέτρητα εκατομμύρια έπεσαν στο πεδίο της μάχης για αυτό, ο γερμανικός λαός μας,
στην πορεία των αιώνων, ακόμη και των χιλιετιών.
Εκατομμύρια άλλοι έχουν χύσει το αίμα τους για αυτό.
Άπλωσα το χέρι μου συχνά - μάταια.
Ήθελαν αυτόν τον αγώνα. τώρα θα το έχουν.
Η γερμανική Volk θα δει αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος.
Η γερμανική Volk θέλει επιτέλους να έχει ειρήνη.
Θέλει μια ειρήνη που της επιτρέπει να λειτουργεί και που δεν την επιτρέπει
διεθνών αχρείων να ξεσηκώνουν μεταξύ άλλων λαών εναντίον μας.
Αυτά είναι τα παράσιτα που κάνουν την περιουσία τους μέσω του πολέμου.
Δεν έχω κανένα λόγο να κάνω πόλεμο για υλικούς λόγους.
Για εμάς, δεν είναι παρά μια θλιβερή επιχείρηση. μας κλέβει, τη γερμανική Volk
και ολόκληρη η κοινότητα, τόσου χρόνου και ανθρώπινης δύναμης.
Δεν έχω αποθέματα στον κλάδο των εξοπλισμών.
Δεν κερδίζω τίποτα σε αυτόν τον αγώνα.
Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσαμε να δουλέψουμε ξανά όπως δούλευα για τη Volk μου.
Αλλά αυτοί οι διεθνείς εγκληματίες πολέμου
είναι ταυτόχρονα οι μεγαλύτεροι μαυρομάρκετι της βιομηχανίας εξοπλισμών.
Έχουν τα εργοστάσια, κάνουν την επιχείρηση.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που είχαμε εδώ στη Γερμανία νωρίτερα.
Δεν θέλω να κάνω πόλεμο,
αλλά αν μου επιβληθεί, τότε θα το κάνω μέχρι την τελευταία μου πνοή.
Μπορώ να το κάνω σήμερα γιατί ξέρω ότι ολόκληρη η γερμανική Volk στέκεται πίσω μου.
Όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος, η Γερμανία θα ξεκινήσει ένα μεγάλο εγχείρημα.
Μια κραυγή «Σήκω» θα αντηχεί στα γερμανικά εδάφη!
Τότε η γερμανική Volk...
θα εγκαταλείψει την παραγωγή κανονιών
και θα ξεκινήσει το έργο της ειρήνης και της ανοικοδόμησης για τα εκατομμύρια εκατομμύρια!
Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΛΙΚΑ
Το 1933, στην πρώτη του θητεία,
Ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ εξομαλύνει τις σχέσεις με τους κομμουνιστές
και η Σοβιετική Ένωση έλαβε διπλωματική αναγνώριση.
Ο Εβραίος William Christian Bullitt
έγινε ο πρώτος πρεσβευτής των ΗΠΑ στην κυβέρνηση.
Ο Μπούλιτ αργότερα διορίστηκε ξανά ως πρεσβευτής στη Γαλλία.
Ο Ελευθεροτέκτονας 32ου βαθμού, Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούσβελτ,
πρότεινε να προστεθεί το μάτι που βλέπει τα πάντα και η πυραμίδα στο χαρτονόμισμα του δολαρίου.
Ο Ρούσβελτ επαίνεσε επίσης ανοιχτά τον κομμουνισμό.
«Η Ρωσία είναι πολύ καλύτερη και ο κόσμος είναι πιο ασφαλής με τη Ρωσία
επί κομμουνισμού παρά επί τσάρων. Ο Στάλιν είναι μεγάλος ηγέτης».
Κατόπιν εντολής της Federal Reserve System και των ιδιωτών της,
στις 5 Απριλίου 1933, ο Franklin D. Roosevelt εξέδωσε την προεδρική διαταγή 6102,
που απαιτούσε από όλους τους Αμερικανούς να παραδίδουν όλα τα χρυσά νομίσματα, χρυσόβουλα
και πιστοποιητικά χρυσού στην τοπική τους Federal Reserve Bank.
Οι παραβάτες θα τιμωρούνται με πρόστιμο έως και 10.000 $,
φυλάκιση έως και δέκα ετών ή και τα δύο για εν γνώσει παραβίαση αυτής της διαταγής.
Από τότε, κάθε πολίτης των ΗΠΑ είναι χρεωμένος από τη γέννησή του
και είναι ιδιοκτησία του ιδιόκτητου Federal Reserve System.
1933, και ήταν η χρονιά, τον Νοέμβριο, όταν τότε ο Φράνκλιν Ρούσβελτ
στην πρώτη του θητεία, αναγνώρισε τη Σοβιετική Ένωση, εξομαλύνει τις σχέσεις.
Λοιπόν, αυτό ήταν ήδη σε εξέλιξη.
Είχαμε ήδη τη διείσδυση που ξεκίνησε από τη Σοβιετική διεύθυνση,
ένα κομμουνιστικό κόμμα που διευθύνει.
Και αυτό που ανακάλυψα σε ένα ορισμένο σημείο της έρευνάς μου ήταν ότι,
για να διαιωνιστεί αυτή η συμμαχία,
να συνεχίσει τις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση,
που έγινε πραγματικά εμμονή των αμερικανικών κυβερνήσεων από εκείνη την ημέρα και μετά,
η αμερικανική κυβέρνηση έπρεπε να μάθει να λέει ψέματα στον λαό
και πες μας ψέματα για τον κομμουνισμό, πες μας ψέματα για τον Στάλιν,
πες μας ψέματα για τη Σοβιετική Ένωση.
Ο Malcolm Muggeridge έφτασε στην ΕΣΣΔ το 1932.
Ήταν ένας από τους ελάχιστους δημοσιογράφους
να αναφέρουν τις πραγματικές συνθήκες στην ύπαιθρο.
Για κάθε άρθρο σχετικά με τον λιμό που εμφανίστηκε,
δύο δημοσιεύτηκαν αρνούμενοι την ύπαρξή του.
Ο Muggeridge θυμάται τον ανταποκριτή με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Μόσχα
ήταν ο Walter Duranty, ο βραβευμένος με Πούλιτζερ δημοσιογράφος
για τους New York Times.
Οι New York Times είναι εβραϊκής ιδιοκτησίας και κατά τη διάρκεια του πρώτου και του δεύτερου Holodomor
ιδιοκτήτης και εκδότης του ήταν ο Εβραίος Adolph Ochs.
Ο Duranty παντρεύτηκε επίσης την Εβραία Jane Cheron λίγο μετά το πρώτο Holodomor.
Δεν ήταν ο μεγαλύτερος;;; μεταξύ των δημοσιογράφων στη Μόσχα,
αλλά ήταν ο μεγαλύτερος;;; οποιουδήποτε δημοσιογράφου έχω γνωρίσει ποτέ
σε 15 χρόνια δημοσιογραφίας.
Και αναρωτιόμασταν αν, στην πραγματικότητα,
οι αρχές δεν είχαν κάποιο είδος ελέγχου πάνω του,
γιατί έπαιξε τόσο απόλυτα το παιχνίδι τους.
Ο δημοσιογράφος Τζόζεφ Άλσοπ υποστήριξε ότι
«Ο Ντουράντι ήταν μεγάλος πράκτορας της KGB και έλεγε ψέματα σαν στρατιώτης».
Όταν ήρθε η πείνα, ο μεγάλος λιμός στην Ουκρανία,
τότε ήταν ιδιαίτερα επαίσχυντη η αναφορά του,
γιατί αρνήθηκε ότι υπήρχε πείνα.
Οι Σοβιετικοί δίνουν στην πραγματικότητα την άδεια στον Duranty να περιοδεύσει στην Ουκρανία χωρίς συνοδούς.
Αναφέρει στους Times ότι όλες οι συζητήσεις για πείνα τώρα είναι γελοίες.
Ωστόσο, αποκαλύφθηκαν έγγραφα από το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών
ότι σε ιδιωτικές συνομιλίες στη Βρετανική Πρεσβεία,
Ο Duranty είπε ότι έως και 10 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν πεθάνει.
Όταν συζητούσαν το ζήτημα της αναγνώρισης της Σοβιετικής Ένωσης,
η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών που αναγνωρίζει τη Σοβιετική Ένωση,
τα άρθρα του Duranty θεωρήθηκαν πολύτιμα στοιχεία
στην πλευρά της αναγνώρισης.
Ο Duranty ήταν παρών κατά τη διάρκεια του Κόκκινου Τρόμου που κορυφώθηκε με τον αναγκαστικό λιμό στη Ρωσία,
το πρώτο Holodomor 1921-23 και επίσης το 2ο Holodomor 1932-33.
Ωστόσο, η κατεχόμενη από τους Σιωνιστές κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν πρόθυμη να δεχτεί την αφήγησή του
προκειμένου να αναγνωρίσει το δολοφονικό καθεστώς των Εβραίων Μπολσεβίκων.
Και νομίζω ότι, κατά κάποιο τρόπο, εδώ βλέπουμε την άνοδο των διπλών σταθμών.
Νομίζω ότι βλέπουμε επίσης την άνοδο τελικά του ηθικού σχετικισμού,
πολιτιστικός σχετικισμός, αυτά τα δεινά που βλέπουμε στον πολιτισμό μας σήμερα,
Νομίζω ότι έχουν τις ρίζες τους σε αυτή τη σχέση και έτσι θα ξεκινούσα από...
με αυτήν την αρχή, γιατί νομίζω ότι ήταν τόσο σημαντικό.
16 Νοεμβρίου 1933, ημέρα που αναγνωρίσαμε τη Σοβιετική Ένωση.
Αυτό ήταν πολύ περίεργο,
δεδομένου του ιστορικού της εισόδου της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων.
Όσον αφορά τον σωματικό αριθμό, σε εκείνα τα πρώτα επαναστατικά χρόνια,
το Σοβιέτ, η νέα μυστική αστυνομία των Μπολσεβίκων
εκτελούνται χωρίς δίκη περισσότερα από 1000 άτομα το μήνα.
Αργότερα στη δεκαετία του 1930,
Ο Στάλιν σκότωνε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους κάθε μήνα,
και όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες έσπευσαν σε συμμαχία,
έσπευσε να αναγνωρίσει τη σοβιετική κυβέρνηση υπό τον Ρούσβελτ,
κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έσπευσε σε αυτή τη συμμαχία.
Τόσο η βρετανική όσο και η αμερικανική κυβέρνηση
διεισδύθηκαν σε μεγάλο βαθμό από κομμουνιστές κορυφαίους Εβραίους και Σοβιετικούς εισβολείς.
Οι πολιτικοί ηγέτες τόσο στη Βρετανία όσο και στην Αμερική
ήταν υπό την ελεγκτική επιρροή μιας κομμουνιστικής πέμπτης στήλης.
Τόσο ο Ρούσβελτ όσο και ο Τσόρτσιλ είχαν περικυκλωθεί από Εβραίους συμβούλους
και βασίζονταν σε εβραϊκά χρήματα για να υποστηρίξουν τις εκστρατείες τους για αξιώματα.
Οι Εβραίοι, λοιπόν, είχαν τον απόλυτο έλεγχο της κοινής γνώμης και στις δύο χώρες.
Αργότερα μάθαμε, επιβεβαιώσαμε, αφού άνοιξαν τα αρχεία
για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991,
μάθαμε αργότερα πολλά από αυτά
ανώτερους αξιωματούχους της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών
δούλευαν για τον Στάλιν, ήταν σοβιετικοί πράκτορες.
Μερικοί από τους κομμουνιστές Εβραίους που είχαν διεισδύσει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ
γύρω από τον Ρούσβελτ περιλαμβάνονταν οι: Bernard Baruch, Felix Frankfurter,
David Lilienthal, David Niles, Louis Brandeis, Samuel Rosenman,
Henry Morgenthau Jr., Benjamin Cohen, ραβίνος Stephen Wise, Francis Perkins,
Sidney Hillman, Herbert H. Lehman, Jessie Strauss, Harold Laski,
Charles Wyzanski, Samuel Untermeyer, Edward Filene, David Dubinsky,
Mordecai Ezekiel, Abe Fortas, Isador Lubin, Harry Dexter White,
David Weintraub, Nathan Silvermaster, Harold Glasser, Irving Caplet,
Salman Adler, Benjamin Cardozo, Anna Rosenberg,
και πολλά άλλα.
Αυτοί οι κομμουνιστικοί Εβραίοι λειτουργούσαν βασικά
ως πράκτορες της Σοβιετικής Ένωσης εντός της αμερικανικής κυβέρνησης.
Όπως σημείωσε η Εβραία ιστορικός Lucy Dawidowicz:
«Ο ίδιος ο Ρούσβελτ έφερε στον άμεσο κύκλο του
περισσότεροι Εβραίοι από οποιονδήποτε άλλο Πρόεδρο πριν ή μετά από αυτόν».
Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ δεν ήταν καλύτερος ο ίδιος.
Η μητέρα του Τσόρτσιλ ήταν Εβραία και
Αυτό έχει αναφερθεί σε μια εφημερίδα της Ιερουσαλήμ, νομίζω πριν από λίγους μήνες.
Προφανώς το εξετάζω αυτό, που είχε
Εβραϊκό αίμα στη μητρική της γραμμή.
Πολύ ενδιαφέρον πράγματι. Δεν νομίζω ότι ο Τσόρτσιλ γνώριζε αυτό το γεγονός.
Δεν το ανέφερε ποτέ,
αλλά αυτό που είναι ενδιαφέρον στους δεσμούς του με την εβραϊκή κοινότητα,
στα οποία θα αναφερθώ λίγο αναλυτικά εδώ...
οι δύο βασικοί τομείς ενδιαφέροντος που πρέπει να εξετάσουμε στην καριέρα του Τσόρτσιλ,
την περίοδο που βρισκόταν στη λεγόμενη έρημο,
όταν παραιτήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο του Stanley Baldwin,
και για τα επόμενα 10 χρόνια μέχρι το 1939, ήταν εκτός γραφείου.
Έξω από οποιοδήποτε γραφείο. Ήταν απλώς βουλευτής.
Το μόνο που είχε λοιπόν ήταν ο μισθός του ως βουλευτής
και τα μάλλον θλιβερά κέρδη του ως δημοσιογράφου,
όμως με κάποιο τρόπο καταφέρνει να υποστηρίξει μια τεράστια εξοχική περιουσία,
που κόστισε ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό για να στηριχθεί με όλους τους κηπουρούς
και τα φυτώρια και οι νταντάδες και οι μάγειρες και οι οικονόμοι,
και όλα τα υπόλοιπα. Είχε ένα ιδιωτικό προσωπικό μερικές φορές 20 ή 30 ατόμων.
Όλοι υποστηρίζονται από τον μισθό του ως βουλευτής,
που ήταν εκείνη την εποχή 500 λίρες ετησίως. 750 δολάρια το χρόνο.
ή 2.000 $ στην πραγματικότητα, γιατί τότε νομίζω ότι ήταν 4 δολάρια προς μια λίβρα.
Πώς το έκανε; Λοιπόν, η απάντηση είναι ότι από το 1936 και μετά,
χρηματοδοτήθηκε από μια μικρή μυστική ομάδα πίεσης που ονομαζόταν «The Focus».
Δεν θα βρείτε πολλή αναφορά στο «The Focus» στα ιστορικά βιβλία,
αλλά σίγουρα υπήρχε και υπάρχουν αρκετά αρχεία
από τα ιδιωτικά έγγραφα του Τσόρτσιλ σχετικά με το «The Focus»...
Το «The Focus» ήταν μια ομάδα ίσως 30 ή 40 κορυφαίων Βρετανών βιομηχάνων
και τραπεζίτες και πρώην πολιτικοί
που αποφάσισε ότι ο Τσόρτσιλ άξιζε να μείνει στη ζωή...
και τον χρηματοδότησαν.
Δεν ήταν όλοι Εβραίοι, ήταν κυρίως Εβραίοι,
αλλά είναι επίσης αριστεροί σοσιαλιστές
και των αριστερών συντηρητικών βουλευτών,
που όλοι αποφάσισαν να τον κρατήσουν στη ζωή.
Τον Ιούλιο του 1936, ο τότε πρόεδρος των Βρετανών...
της εταιρείας Shell Petroleum
έγραψε μια επιταγή για τον Τσόρτσιλ της τάξης των 40.000 λιρών,
που στη σύγχρονη εποχή τα χρήματα θα ήταν πιθανώς περίπου 700.000 δολάρια...
και του το έκανε δώρο.
Ήταν Εβραίος.
Ήταν ένα εβραϊκό δώρο στον Τσόρτσιλ
και η πρόθεση ήταν ότι ο Τσόρτσιλ... τον αγόρασαν.
Έγινε ο «Pied Piper (του Hamelin)» από εκείνη τη στιγμή.
Και αυτός που πληρώνει τον αυλητή καλεί τη μελωδία.
Αν κοιτάξετε τα γεγονότα όπως συνέβαιναν πραγματικά μέχρι το 1936,
δύσκολα έδινε στη Γερμανία μια παροδική αναφορά στις ομιλίες και στα γραπτά του.
Άλλα πράγματα ήταν πιο σημαντικά.
Από το 1936 και μετά, άρχισε να χτυπάει το αντιναζιστικό, αντιγερμανικό τύμπανο...
και εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλο φιλογερμανικό αίσθημα στη Βρετανία,
ως μάρτυρας η συμπεριφορά του δούκα του Ουίνδσορ... του βασιλιά.
Ο βασιλιάς Εδουάρδος...
Ο βασιλιάς Εδουάρδος VIII, που κυβέρνησε για λιγότερο από ένα χρόνο,
μετά τον θάνατο του πατέρα του, ήταν πολύ φιλογερμανός και υπέρ του Χίτλερ και στην πραγματικότητα...
τα πήγε πολύ καλά με τον Αδόλφο Χίτλερ όταν επισκέφτηκε τη Γερμανία αργότερα το 1937.
Αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το ίδιο λόμπι,
αλλά ήταν αυτό το λόμπι που χρηματοδοτούσε τον Τσόρτσιλ από το 1936 και μετά
και η οποία τελικά ελίχθηκε και μηχανεύτηκε
την εισαγωγή του στο υπουργικό συμβούλιο το 1939...
και τελικά την ανάληψη της πρωθυπουργίας το 1940.
Έκανε πόλεμο...
που η Βρετανία δεν είχε πραγματικό ενδιαφέρον.
Το έχω πει επανειλημμένα αυτό.
Οποιαδήποτε λογική αντίληψη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τώρα, κοιτάζοντας πίσω μετά από 50 χρόνια,
κραυγές στους ψηλούς ουρανούς...
όταν μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ότι έπρεπε να είχαμε πει...
θα έπρεπε να είχαμε πει στους Πολωνούς το 1939:
«Έχετε πρόβλημα με τους Γερμανούς, τακτοποιήστε το μόνοι σας».
Έπρεπε να πούμε στους Εβραίους:
«Έχεις πρόβλημα με τους Ναζί, λύσε το μόνος σου».
Δεν αφορά τη Βρετανία και τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Έχουμε και άλλα ψάρια να τηγανίσουμε. Αυτό έπρεπε να πούμε.
Ο Τσόρτσιλ, δυστυχώς, ήταν υπόχρεος αυτών των ανθρώπων
και δεν είχε εναλλακτική.
Έτσι, το 1940, όταν είχαμε μια επιλογή
αποδοχής της πολύ γενναιόδωρης προσφοράς ειρήνης που μας δόθηκε,
που κρύβεται από τα βιβλία της ιστορίας,
από τους Γερμανούς, ή διεξάγοντας έναν εντελώς παράλογο πόλεμο και μετά,
Ο Τσόρτσιλ πήρε τη λάθος στροφή και χρεοκόπησε τη Βρετανία
και κατέστρεψε τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Το είπα για πρώτη φορά στο βιβλίο μου «Ο πόλεμος του Τσέρτσιλ» το 1987.
και τώρα άλλοι πέντε σημαντικοί ιστορικοί που είπαν το ίδιο πράγμα.
Αυτό έχει γίνει πλέον γνωστό ως η ρεβιζιονιστική γραμμή της ιστορίας
στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και είμαι αυτός που άνοιξε πραγματικά αυτό το μονοπάτι,
κάνοντας τους ανθρώπους να σκέφτονται το αδιανόητο,
κοιτάζοντας την εναλλακτική διαδρομή που θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε το 1940.
Το 1941, για να τελειώσει αυτό, γίνεται πράγματι πολύ ενδιαφέρον,
επειδή τα χαρτιά Weizmann, που είναι τα χαρτιά του Chaim Weizmann,
που ήταν ο πρώτος πρόεδρος του κράτους του Ισραήλ.
Και ήταν ο ηγέτης του Διεθνούς Σιωνιστικού κινήματος
σε όλο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα αρχεία Weizmann, ανόητα ή σοφά,
μου έδωσε πλήρη πρόσβαση σε όλη την αλληλογραφία του Weizmann με τον Churchill.
Και στα αρχεία Weizmann, όλη η αλληλογραφία του Churchill με τον Weizmann
όλα τα χρόνια του πολέμου και πριν από τον (;) Παγκόσμιο Πόλεμο,
και όλες τις σημειώσεις του για τις συναντήσεις του με τον Τσόρτσιλ.
Θα αναφέρω μόνο ένα από αυτά τα γράμματα εδώ.
Είναι μια επιστολή που έγραψε ο Chaim Weizmann, ο ηγέτης του Σιωνιστικού κινήματος...
ζούσε εκείνη την εποχή στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Ουίνστον Τσόρτσιλ τον Σεπτέμβριο του 1941,
τρεις μήνες πριν το Περλ Χάρμπορ,
όταν ο Τσόρτσιλ προσπαθεί μανιωδώς να βάλει τις Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο του,
γιατί αυτή είναι η μόνη του σωτηρία.
Και ο Βάιζμαν γράφει στον Τσόρτσιλ ένα γράμμα στο οποίο λέει
«Κύριε Πρωθυπουργέ, εκτός αν μας χορηγήσετε αυτό που θέλουμε,
που είναι η δημιουργία ενός εβραϊκού στρατού στη Μέση Ανατολή,
με το δικό μας οπλοστάσιο και τα δικά μας όπλα,
και τη δική μας στολή και τη δική μας σημαία,
εκτός κι αν μας δώσεις αυτό που θέλουμε,
τότε δεν πρόκειται να μας κερδίσεις.
Και επιτρέψτε μου να σας πω τι θα κάνουμε αν μας δώσετε αυτό που θέλουμε.
Αν μας εκπληρώσεις τις επιθυμίες μας,
τότε θα ενεργήσουμε για λογαριασμό σας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Και να θυμάστε, κύριε Τσόρτσιλ», γράφει στην επιστολή του, «θυμηθείτε...
είμαστε το μόνο ισχυρό ενιαίο μπλοκ στις Ηνωμένες Πολιτείες
που υποστηρίζει σταθερά τη βρετανική υπόθεση σε αυτόν τον πόλεμο, Σεπτέμβριος 1941.
Όλοι οι άλλοι είναι βασικά απομονωτιστές.
Είμαστε η μόνη εθνοτική ομάδα που υποστηρίζει σταθερά τη βρετανική υπόθεση.
Είμαστε οι μόνοι άνθρωποι που είμαστε σε θέση να φέρουμε τις ΗΠΑ σε αυτόν τον πόλεμο.
Το κάναμε στον τελευταίο πόλεμο και μπορούμε να το κάνουμε ξανά».
Ο Τσόρτσιλ έγινε ο frontman των Gentile αυτής της μυστικής ομάδας.
Κομμουνιστές και σιωνιστές Εβραίοι γύρω από τον Τσόρτσιλ συμπεριλαμβανομένου του Σερ Ρόμπερτ Μοντ,
Ο Sir Robert Waley Cohen και ο Bernard Baruch.
Τόσο ο Ρούσβελτ όσο και ο Τσόρτσιλ έγιναν οι frontmen των Gentile
στον διεθνή πόλεμο των Εβραίων κατά της Γερμανίας.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός, Νέβιλ Τσάμπερλεν,
είπε στον πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Βρετανία, Τζόζεφ Π. Κένεντι, ότι:
«Οι Εβραίοι της Αμερικής και του κόσμου είχαν αναγκάσει την Αγγλία στον πόλεμο».
Το εβραϊκό περιοδικό Sentinel του Σικάγο, 8 Οκτωβρίου 1940, είπε:
«Όταν οι εθνικοσοσιαλιστές και οι φίλοι τους κλαίνε ή ψιθυρίζουν
ότι αυτός ο πόλεμος γίνεται από Εβραίους, έχουν απόλυτο δίκιο».
Ο Τσόρτσιλ έφυγε από το Λονδίνο για να συναντήσει τον Ρούσβελτ για μια διάσκεψη στο Κεμπέκ
στα τέλη του καλοκαιριού του 1943.
Ένας δημοσιογράφος ρώτησε αν σχεδίαζαν να προσφέρουν όρους ειρήνης στη Γερμανία.
Ο Τσόρτσιλ απάντησε γρήγορα:
"Ουρανοί, όχι. Θα δεχόντουσαν αμέσως."
Και πάλι, σε μια επιστολή του 1944 προς τον σύμμαχό του,
ο μαζικός φόνος Μπολσεβίκος Τζο Στάλιν,
Ο Τσόρτσιλ επιβεβαιώνει την αναμφισβήτητη πραγματικότητα των γενναιόδωρων προτάσεων ειρήνης του Χίτλερ.
«Ποτέ δεν σκεφτήκαμε την ειρήνη,
ούτε τη χρονιά εκείνη που ήμασταν τελείως απομονωμένοι
και θα μπορούσε να είχε συνάψει ειρήνη χωρίς σοβαρή βλάβη στη Βρετανική Αυτοκρατορία,
και σε μεγάλο βαθμό με δικό σας κόστος.
Γιατί να το σκεφτούμε τώρα,
όταν πλησιάζει η νίκη για τους τρεις μας;"
ΝΑΙ, Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΡΙΝ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΛΕΗΛΑΕΙ ΣΤΥΨΕ ΚΑΙ ΣΤΕΡΑΝΕΙ
ΟΧΙ...
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΑΞΙΧΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΥΥΕΝΕΣ;
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ! ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ
ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΣΕ ΛΕΗΛΑΣΟΥΝ;
ΝΑΙ Ή ΟΧΙ?
ΕΙΣΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΗΛΙΘΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΗΣΥΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ;
ΝΑΙ Ή ΟΧΙ?
ΚΑΙ, ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΗΛΙΘΙΑ
ΝΑ ΜΗΝ ΟΡΘΟΥΜΕ, ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ!
ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΔΗΛΩΣΕΙ ΕΝΑ ΑΞΙΔΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
«ΔΕΝ ΛΗΦΑΛΕΤΕ ΑΛΛΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ...
"ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΟΥΤΕ ΕΞΩ! ΤΟΤΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ."
ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΚΥΒΕΡΝΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ
ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΥΠΟΥ,
ΟΤΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ
ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, Ο ΧΟΡΗΓΟΣ (ΜΜΕ)
ΑΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ
ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ
LIKE ΠΡΙΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΗΔΗ
ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ
ΤΟΤΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΥ...
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΑΝΕΤΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ
ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ, ΣΤΙΣ ΔΗΘΕΝ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ»
Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΥΡΙΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΗΜΑΣΙΑ
ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΑΡΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΤΕΣ"
ΔΗΛΑΔΗ Η ΥΠΑΡΞΗ ΛΙΓΩΝ ΕΚΑΤΟΝΩΝ
ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΟΛΑ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΟΧΕΣ
ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ, ΤΕΛΙΚΑ, ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΖΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΕΒΡΑΙΟΙ!
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ
ΠΟΙΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΩΣ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΛΙΚΑ χωρίς ρίζες
ΑΥΤΟ ΣΤΡΕΦΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ Ο ΕΝΑΝΤΡΙΣΜΟΣ,
ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΙΡΗΝΗ
ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΛΟΥΝ!
ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ, ΑΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΟΨΟΥΜΕ!
ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΓΕΛΑΝΑΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟ
ΝΟΜΙΖΑΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΚΑ
ΔΕΝ ΓΕΛΑΝΟΥΝ ΠΙΑ
ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ.
ΗΤΑΝ ΑΓΩΝΑΣ
ΕΙΔΙΚΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ...
...ΦΑΙΝΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΧΥΡΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ
ΜΙΑ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ
ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ
ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΖΩΗΣ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΖΩΗΣ
ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ
ΑΥΤΗ Η ΔΥΝΑΜΗ ΕΙΧΕ, ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ
Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΚΑΤΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ
ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΝΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ
Ο ΠΑΝΔΥΝΑΤΟΣ ΕΒΡΑΙΟΣ ΜΑΣ ΚΗΡΥΞΕ, ΕΤΣΙ, ΠΟΛΕΜΟ
ΚΑΙ ΤΙ ΠΕΤΥΧΑΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ! ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1939
ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΚΑΙ Ο ΦΘΟΝΟΣ
ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΤΟΤΕ ΠΗΡΑΝ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ
Ο "ΚΥΡΙΟΣ ΤΣΟΥΡΤΣΙΛ" ΑΡΧΙΣΕ ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙ
Ο "MR EDEN"
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ, ΜΕ ΤΗ ΧΟΡΗ ΜΠΕΛΙΣΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ
ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΚΗΡΩΣΗΣ
ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ...
ΕΙΠΑΝ: «ΝΑΙ ΟΠΛΙΖΕΤΑΙ»
ΝΑΙ, ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΝΩ
ΜΕ ΡΩΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΠΡΙΝ
ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΤΕ ΤΟΤΕ ΤΗΝ Α.Ε...
...ΑΝ ΘΕΣ ΕΙΡΗΝΗ;
ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΤΕ ΤΟ SS;
... ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ;
ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ!
ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΩ
ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
ΤΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΚΑΤΟΧΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΣΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...
ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΛΑΟ...
ΚΑΙ ΓΙΑ ΧΑΡΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ...
ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ!
ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΗ ΧΑΛΑΡΩΣΕΙΣ!
ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΟΥΡΑΖΕΙΣ ΠΟΤΕ!
ΚΑΙ ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ!
ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕ!