JUDEA VERKLAART DE OORLOG AAN DUITSLAND
In 1932 zei Bernard Lecache, voorzitter van de World Jewish League:
‘Duitsland is onze publieke vijand nummer één.
Het is ons doel om haar zonder genade de oorlog te verklaren."
In maart 1933, voordat de Duitsers enige anti-joodse wetten hadden uitgevaardigd
en voordat er vijandelijkheden tegen de Joden hadden plaatsgevonden,
Wereldwijde Joodse leiders officieel uitgegeven
een oorlogsverklaring aan Duitsland.
Er begon een wereldwijde Joodse boycot van Duitse goederen.
20.000 Joden protesteerden bij het stadhuis van New York.
Betogingen en boycots waren gericht tegen Duitse goederen.
Samuel Untermeyer, sprekend namens het internationale jodendom,
verklaarde Duitsland de oorlog met een economische boycot.
Op de voorpagina van de London Daily Express van 24 maart stond de kop:
"JUDEA VERKLAART OORLOG AAN DUITSLAND".
Er werd geciteerd dat joodse leiders opriepen tot een
heilige oorlog tegen het Duitse volk:
‘De joodse groothandelaar zal zijn huis verlaten, de bankier, zijn beurs,
de koopman, zijn bedrijf en de bedelaar zijn nederige hut,
om deel te nemen aan de heilige oorlog tegen het volk van Hitler..."
'The Express' zei dat Duitsland nu werd geconfronteerd
met een internationale boycot van zijn handel, zijn financiën en zijn industrie.
In Londen, New York, Parijs en Warschau,
Joodse zakenlieden zijn verenigd om op een economische kruistocht te gaan.
In augustus 1933 sprak Samuel Untermeyer over een geplande vernietiging
en de uitroeiing van Joden aan de gang en ook over een oorlog
dat moet tegen Duitsland worden gevoerd om dit te stoppen.
In een hysterische radio-uitzending riep Untermeyer de Joden op
om Duitsland in een heilige oorlog te vernietigen
de Duitsers aan de kaak stellen als wrede, woeste beesten en ondankbaren.
Untermeyer beweerde dat de Duitsers de Joden aan het vernietigen waren
door hen op te sluiten in verachtelijke concentratiekampen,
ze verhongeren en martelen hen, vermoorden en slaan hen zonder reden
en toevlucht nemen tot elke andere denkbare vorm van marteling,
onmenselijk voorbij de conceptie,
totdat zelfmoord hun enige ontsnappingsmiddel was geworden,
en dat allemaal alleen maar omdat zij, of hun verre voorouders, Joden waren..."
Dit was 1933 en Untermeyer had het al over een Holocaust.
Nou ja, hij moet over bovennatuurlijke mentale krachten hebben beschikt.
In een radio-uitzending op WABC New York, 6 augustus 1933, verklaarde Untermeyer het volgende:
"Ieder van jullie, zowel Jood als heiden,
die nog niet betrokken is bij deze heilige oorlog, zou dat nu en hier moeten doen.
Het is niet voldoende dat u geen goederen koopt die in Duitsland zijn gemaakt.
U moet weigeren zaken te doen met een handelaar of winkelier
die goederen van Duitse makelij verkopen
of die Duitse schepen of scheepvaart betuttelt...
Wij zullen het Hitler-regime ondermijnen en het Duitse volk tot bezinning brengen
door hun exporthandel waarvan hun bestaan ​​afhankelijk is te vernietigen.
De boycot van alle Duitse goederen en diensten.
(?) We moeten nu met tegenzin beginnen aan een wereldwijde boycot
(?) waarin wij de brede steun van mannen en vrouwen eisen en nu ontvangen
van alle geloofsovertuigingen en klassen.
Door alle eeuwen heen is er nooit meer een heilige oorlog gevoerd.
Om hun deel te doen en dit leger van de beschaving te dienen,
(?) je hoeft alleen maar te kopen en te gebruiken, maar te weigeren te kopen en te gebruiken
(?) goederen gemaakt in Duitsland of ??? op Duitse schepen of scheepvaart.
Het nieuwe Duitsland dat zich zal losmaken van het joodse supremacisme
werd tot vijand van Joods belang verklaard
en moest dus opnieuw economisch worden gewurgd.
Het is ook belangrijk op te merken dat dit eerder was
Hitler besloot Joodse goederen te boycotten.
Veel joden in Duitsland en Palestina waren tegen de internationale boycot
zeggende dat het anti-Joods geweld in Duitsland zal bevorderen.
Deze joden steunden het nationaal-socialistische regime,
maar het kon de joodse supremacisten helemaal niets schelen.
Ondanks pogingen van de Duitse regering om de spanningen te verlichten
en de escalatie van scheldpartijen voorkomen
en bedreigingen van het internationale Joodse leiderschap, ging het verder.
De intensiteit van de Joodse campagne tegen Duitsland was zo groot
dat Hitler verklaarde dat als de campagne niet zou stoppen,
er zou in Duitsland een boycot van één dag komen op winkels van joodse eigenaren.
Desondanks bleef de haatcampagne Duitsland dwingen
defensieve maatregelen te nemen die een situatie creëerden
waarin joden steeds meer werden verstoten.
In dezelfde geest schreef de Joodse krant Natasha Retsch:
“De oorlog tegen Duitsland zal worden gevoerd door alle Joodse gemeenschappen,
conferenties, congressen... door elke individuele Jood.
Daardoor zal de oorlog tegen Duitsland ideologisch verlevendigen
en het bevorderen van onze belangen, die vereisen dat Duitsland volledig wordt vernietigd.
Het gevaar voor ons Joden schuilt in het hele Duitse volk,
zowel in Duitsland als geheel als individueel.
Het moet voor altijd onschadelijk worden gemaakt.
In deze oorlog moeten wij Joden deelnemen,
en dit met alle kracht en macht die we tot onze beschikking hebben. "
Wereldwijd Joods leiderschap met een ijzeren greep op de wereldmedia en pers
begon nu met de massale lancering van propaganda tegen Duitsland,
dat spoedig zou escaleren tot de Tweede Wereldoorlog.
Het was een directe reactie hierop van de Duitse regering
lanceerde uiteindelijk een eendaagse boycot van de Joodse bedrijven,
nadat de Joden Duitsland de oorlog hadden verklaard.
Dr. Joseph Goebbels kondigde aan dat de eendaagse boycot zou worden opgeheven
als de protesten tegen Duitsland zouden worden opgeschort.
Als de protesten niet zouden eindigen, waarschuwde Goebbels
dat de anti-Joodse boycot zou worden hervat.
Dit zou echter niet helpen.
De wereldwijde joodse boycot duurde maanden.
Vladimir Jabotinsky, een joodse communist
en oprichter van de terroristische organisatie Irgun,
schreef in de uitgave van Natasha Retsch van januari 1934:
‘De strijd tegen Duitsland duurt al maanden
door elke Joodse gemeenschap, conferentie, congres, handelsorganisatie,
door elke Jood ter wereld. Er is reden om te geloven
dat ons aandeel in de strijd van algemene waarde zal zijn.
We zullen een geestelijke en materiële oorlog ontketenen
van de hele wereld tegen Duitsland.
De ambitie van Duitsland is om weer een grote natie te worden,
om haar verloren gebieden en koloniën te heroveren.
Ons Joods belang daarentegen
eisen de volledige vernietiging van Duitsland.
De Duitse natie is collectief en individueel een gevaar voor ons.
David A. Brown, nationaal voorzitter van de Verenigde Joodse Campagne, 1934, zei:
“Wij Joden gaan een oorlog tegen Duitsland ontketenen.”
Chaim Weizmann, voorzitter van beide International Jewish Agency
en van de Wereld Zionistische Organisatie
en later de eerste president van Israël, verklaarde in 1936:
“Het is niet overdreven om te zeggen dat er zes miljoen Joden zijn
zijn in dit deel van de wereld tot gevangenisstraffen veroordeeld,
waar ze ongewenst zijn, en voor wie de landen in die landen zijn verdeeld
waar ze ongewenst zijn en waar ze niet worden toegelaten.
Emil Ludwig Cohn zei in 1938:
‘Hitler wil geen oorlog, maar hij zal daartoe gedwongen worden, en wel binnenkort.
Engeland heeft het laatste woord, net als in 1914..."
Henry Morgenthau, secretaris van het Amerikaanse ministerie van Financiën, Hearst Press, september 1933, zei:
"Oorlog in Europa in 1934 was onvermijdelijk."
In 1938 werd de Joodse oorlogsverklaring aan Duitsland herhaald.
Het Amerikaanse volk werd daartoe door de Joodse pers aangespoord
boycotte alle Duitse goederen en Duitse bedrijven.
Op de Wereldzionistenconferentie van 1936 zei Chaim Weizmann:
‘Misschien zullen slechts 2 miljoen de komende Holocaust overleven,
maar ze zullen klaar zijn voor het leven in Palestina."
Merk op dat dit in 1936 was.
Een brief gepubliceerd door de Miami News op 12 juli 1938,
getiteld "Dood de Duitsers af" verklaarde dat:
‘Niets anders dan de bijna volledige uitroeiing van de wilde blanken
zal vrede op aarde en goede wil jegens de mensen verzekeren."
Joodse professor Alexander Kulisher,
De bekende advocaat en zionist zei in oktober 1937:
‘Duitsland is de vijand van het jodendom en moet met dodelijke haat worden achtervolgd.
Het doel van het jodendom van vandaag is:
genadeloze campagne tegen alle Duitse volkeren
en de volledige vernietiging van de natie.
Wij eisen een volledige handelsblokkade,
de import van grondstoffen stopte,
en vergelding jegens iedere Duitser, vrouw en kind."
De reactie van Duitsland was een defensieve, geen offensieve maatregel.
Belangrijke verhalen,
belangrijke feiten,
die dingen verduidelijken die we op school niet kregen.
Wij hebben dit niet ontvangen in het curriculum.
Zelfs op het middelbaar onderwijs leerden ze ze niet.
Ik gaf lezingen voor geschiedenisprofessoren.
Waarom haatte Hitler de Joden werkelijk?
Wat wilde hij van hen?
Hoe vielen ze hem lastig?
Maar het staat allemaal hier in "Mein Kampf".
Dit boek is pas onlangs verschenen.
Het is zojuist goedgekeurd voor vertaling naar het Hebreeuws.
Het was al die jaren verboden...
Maar er is een eerdere vertaling die is gemaakt door "Yad Vashem"
ze mochten...
Hitler beweert in zijn boek
dat de joden communisten zijn.
Zij hebben de Russische revolutie veroorzaakt.
Ze doodden daar 30 miljoen Russen.
Alle intelligente mensen op een wrede en gruwelijke manier
en dat is hun plan voor de hele wereld.
Het volgende land in de rij is Duitsland.
Zij hebben de Duitse communistische en socialistische partijen opgericht, en dat is waar.
"Als we ze nu niet verslaan, zullen ze ons elimineren,
en ze zullen nog eens 20 miljoen mensen afslachten, allemaal intelligente mensen."
En zo gingen ze van land naar land.
Dus uiteindelijk blijven de enige intelligente over
zouden de Joden zijn.
En hij heeft gelijk.
De Russische revolutie is gemaakt door Joden.
Het Russische leger werd gebouwd door Trotski.
Hij creëerde de Joodse afdeling van de communistische partij.
Op de eerste foto van de Russische regering,
van de 13 leden,
6 waren Joden.
Wie heeft de KGB opgericht?
Joden.
Alles is dus duidelijk geschreven.
Hij haatte de Joden niet omdat ze ‘Peos’ hadden. (?)
Hij haatte ze niet omdat ze de Mitzvot naleefden,
Omdat het communisten zijn.
en hij schrijft het duidelijk:
"De Joden vernietigden religie en geloof."
"Ze verspreidden in Duitsland de ketterij in God".
Hij schrijft dit hier.
Begrijp je nu waarom ze dit niet op scholen leren?
Want wie schrijft het curriculum?
Diezelfde linkse mensen.
Ze vernietigden alle waarden.
Vergiftigde literatuur en theater.
Van de negen grote Duitse kranten waren er zeven in handen van joden.
Ik dacht dat ik nog niet klaar was met uitzoeken wat ik hiervan denk...
Waarom vonden deze gebeurtenissen – waarom dit conflict, Joden en Duitsers,
zo grimmig geworden, en waarom deze haat tegen de Joden, waarom moest dit gebeuren?
Het is mij nog steeds volkomen onduidelijk.
Maar misschien lukt het me ooit wel.
- De haat van de Joden tegen de Duitsers? - Ja.
Ik heb nog nooit van iemand anders gelezen,
zulke met haat gevulde uitingen over een ander volk als over de Joden.
- Waarom... - Meer dan de haat van Duitsers jegens Joden?
Dat is veel later, de haat tegen de Duitsers. De Joden waren veel eerder.
En het is... het enige wat je hoeft te doen is de Talmoed lezen.
Ik heb alle twaalf delen in de geautoriseerde,
meest recente vertaling en editie, 2002,
omdat we de algemeen verspreide uitspraken uit de Talmoed wilden verifiëren.
Zijn ze nauwkeurig? (Vooral vergeleken met een geautoriseerde editie.)
En ik kon niet meer dan drie pagina's lezen, ik voelde me er ziek van.
Zo weerzinwekkend is dit, al dat gedoe over seksualiteit enzovoort.
over hoe je dat kunt doen met een driejarig kind, en...
Weet je, het is ons allemaal zo vreemd.
Ik wil er niet eens over nadenken.
Van 1923 tot 1933 Duitse nationalisten
werden regelmatig het doelwit van Joodse communisten en terroristen.
200 nationaal-socialisten en 216 politiefunctionarissen
werden vermoord door voornamelijk joodse communisten.
20.000 nationaal-socialisten en 1.976 politieagenten raakten gewond.
Herbert Norkus, een schooljongen en lid van de Hitlerjugend,
werd op zes plaatsen op brute wijze neergestoken.
Horst Wessel, een jonge Duitse student, werd neergeschoten.
De Zwitserse nationaal-socialistische leider, Wilhelm Gustloff,
werd in 1936 op brute wijze vermoord door de jood David Frankfurter.
Duitsers waren verontwaardigd over de moorden.
De terreurdaden tegen het Duitse volk
duurde vele jaren zonder einde.
27 februari 1933, vier weken na Hitlers benoeming tot bondskanselier,
Communistische terroristen staken de Reichstag in brand.
De lokale politie heeft een Nederlandse communist genaamd Marinus van der Lubbe opgepakt.
de man die de Reichstag in brand stak.
De brand zou het begin zijn geweest van een door rood veroorzaakte burgeroorlog
voordat Hitler en NSDAP zich konden vestigen.
Hindenburg en Hitler handelden snel en vaardigden nooddecreten uit
en communistische leiders werden gearresteerd
en gestuurd naar wat later concentratiekampen zouden worden genoemd.
De meeste communisten waren joden. Dit is de reden waarom de media dit portretteren
als een systematische vervolging van de Joden.
De Nacht van de Lange Messen, ook bekend als Operatie Kolibrie,
vond plaats in het nationaal-socialistische Duitsland tussen 30 juni en 2 juli 1934.
Minstens 85 personen werden geëxecuteerd
en ruim duizend gearresteerd door de nationaal-socialisten.
De reden hiervoor was dat Ernst Rohm en anderen als leider
planden een staatsgreep tegen de Duitsers.
De acties van Hitler waren bedoeld om dit te voorkomen
er vindt weer een communistische revolutie plaats in Duitsland.
De zuivering werd versterkt en geconsolideerd
de steun van de legerleiders voor Hitler.
Op 9 november 1938 werd
een Poolse Jood genaamd Hershel Grynszpan bereikte de Duitse ambassade
vragen om met een lid van de diplomatieke staf te spreken.
Toen Ernst vom Rath, een 29-jarige Duitse diplomaat, zich in Parijs vestigde,
Toen hij de bezoeker kwam begroeten, pakte Grynszpan zijn pistool
en vermoordde hem in koelen bloede.
Dit was de druppel die de emmer deed overlopen.
De Duitsers hadden nu genoeg van Joods geïnspireerde boycots, laster,
oorlogszucht en moorden die op hen gericht waren.
Het nieuws van de moord leidde tot rellen, brandwonden en vandalisme
gericht op joodse en communistische winkels en bedrijven.
De rellen werden door geen enkel officieel NSDAP-lid gesanctioneerd
en het was een boze Goebbels die het geweld beval onmiddellijk te stoppen,
en het stopte na de eerste nacht.
Goebbels was op dat moment aan het onderhandelen over een omverwerping
het internationale Joodse embargo
en vreesde dat het geweld de gesprekken zou laten ontsporen.
Vroeg in de ochtend na de gebeurtenissen in de Kristallnacht,
Goebbels maakte in een radio-uitzending bekend dat er geen enkele actie tegen Joden zou plaatsvinden
was ten strengste verboden en er werd gewaarschuwd voor zware straffen
wegens het negeren van dit bevel.
Hij klaagde dat hij nu deze vreselijke zaak zou moeten uitleggen
voor het Duitse volk en de wereld
en dat hij eenvoudigweg niet wist welke geloofwaardige verklaring hij moest geven.
Ook Hitler was woedend toen hij er voor het eerst over hoorde
en gaf opdracht om het telexbericht naar de kantoren van Galatea (?) te sturen, met de volgende tekst:
"Op uitdrukkelijk bevel van de allerhoogste autoriteit,
brandstichting tegen Joodse bedrijven of andere eigendommen
mag in geen geval en onder geen enkele omstandigheid plaatsvinden."
Ook werden meerdere mensen gearresteerd wegens geweld tegen Joden.
De nacht van geweld, door de Joden Kristallnacht genoemd,
de nacht van het gebroken glas, wordt vaak genoemd in de westerse media
en in onze schoolboeken als gekke, spontane, antisemitische rellen.
Maar de herhaalde terreur, psychologische oorlogvoering, agitatie, boycots
en moorden, die feitelijk Duitse wrok veroorzaakten,
worden nooit genoemd in onze geschiedenisboeken.
Na de Joodse oorlogsverklaring aan Duitsland in 1933
Duitse functionarissen sloten een compromis en sloten tijdens geheime onderhandelingen een deal
met het Palestijnse centrum van de Wereld Zionistische Organisatie,
waardoor Duitse joden en hun bezittingen naar Palestina zouden kunnen gaan.
Die deal heette de overdrachtsovereenkomst of de Haavara-overeenkomst.
Dit pact maakte duizenden Joden mogelijk
om naar Palestina te migreren met hun rijkdom intact.
De emigratie was een rechtmatig uitgevoerde en gereguleerde aangelegenheid
en niet een of andere wilde vlucht.
Het was een poging om de conflicten tussen de twee landen vreedzaam op te lossen
de Joden en de Duitsers, zodat zij beiden weer in vrede konden leven.
Elke Jood bestemd voor Palestina
geld gestort op een speciale rekening in Duitsland.
Het geld werd vervolgens gebruikt om landbouwwerktuigen van Duitse makelij te kopen.
bouwmaterialen, pompen en meststoffen, enz.,
die naar Palestina werden geëxporteerd en daar verkocht
door de Joodse Haavara Company in Tel Aviv.
Het geld van de verkoop werd vervolgens aan de joodse emigrant gegeven
bij zijn aankomst in Palestina
voor een bedrag dat overeenkomt met zijn storting in Duitsland.
De overeenkomst diende dus het zionistische doel om het Joodse volk te brengen
en bezittingen aan Palestina, terwijl ze tegelijkertijd het Duitse doel dienen
van het terugdringen van de Joodse invloed in Duitsland.
Zo steunde Hitler de Joodse emigratie naar Palestina
in de oostelijke landen van 1933 tot 1941,
toen de oorlog verdere samenwerking verhinderde.
Tegen de tijd dat de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was de Israëlische economie in verval
zou een waarde van een half biljoen dollar aan bezittingen hebben
verzonden vanuit Duitsland via de Haavara-overeenkomst.
Ondertussen, in de VS, de jaren tussen 1929 en 1939,
Ook werden 2 miljoen Mexicanen naar Mexico gedeporteerd,
zoals voor het eerst goedgekeurd door president Herbert Hoover.
Daarvan waren 1,2 miljoen feitelijk geboren Amerikaanse staatsburgers.
Hitlers uiteindelijke oplossing voor het Joodse probleem
creëerde een thuisland voor de Joden op het prachtige eiland Madagaskar,
voor de kust van zuidelijk Afrika en hervestigen 1 miljoen Joden per jaar
onder Duitse bescherming en toezicht.
Het idee van een Joods thuisland op Madagaskar
was sinds de jaren tachtig van de negentiende eeuw in heel Europa verspreid.
De nationaal-socialisten werkten een gedetailleerd plan uit
voor de evacuatie van de Joden naar Madagaskar
en voor hun vestiging daar.
SS-majoor-generaal Heydrich diende dit plan in
rechtstreeks aan de Reichsminister van Buitenlandse Zaken in augustus 1940.
Het Madagaskarplan werd helaas geschrapt
toen de Britten het eiland in 1942 binnenvielen,
de controle overnemen van het Vichy-Frankrijk na de Slag om Madagaskar.
Een Joods Madagaskar zou een win-winoplossing zijn geweest voor Joden en Europeanen
en zou de arme Palestijnen en andere Arabische landen hebben gespaard
alle verschrikkingen en oorlogen die ze zouden doorstaan
na de stichting van Israël in 1948.
Eeuwenlang hebben Europeanen en Joden problemen gehad met het samenleven.
De Joden zijn al eerder uit meer dan 100 landen verdreven.
Deze uitzetting was niet iets nieuws.
Elke natie waar de Joden volledige rechten en privileges kregen,
ze hadden het gastland uitgebuit en moreel gecorrumpeerd,
verontreinigden de heidenen en veroorzaakten vervolgens opschudding tegen zichzelf.
De Joodse supremacisten hebben uiteraard
Ik heb altijd de schuld kunnen geven aan ‘antisemitisme’.
De nationaal-socialisten wilden dat de joden Duitsland verlieten
en de zionisten wilden dat Joden naar Palestina zouden komen
om de zionistische staat te helpen creëren.
De nationaal-socialisten hielden een conferentie in Wannsee,
een van de buitenwijken van Berlijn, op 20 januari 1942,
waar werd beslist over de definitieve oplossing van het joodse probleem.
Het originele document van de bijeenkomst is daadwerkelijk beschikbaar op internet
en nergens staat er iets over het doden van de Joden.
De bijeenkomst besprak geen gaskamers, schietpartijen,
noch enige andere uitroeiingsmethode.
Er is nooit een definitief oplossingsplan geweest. DE STEM VAN DAVID COLE
Dat is een van de onwaarheden die rondzweven. Joodse Holocaust-revisionist
Alleen omdat de nazi’s de term ‘eindoplossing’ hadden gebruikt,
zowel in de jaren vóór de oorlog als aan het begin van de oorlog,
dat betekent niet dat ze ooit daadwerkelijk een plan hebben opgesteld.
Zelfs de notulen van de vergadering, de notulen die zijn gemaakt
van de Wannseeconferentie heel duidelijk uiteenzetten
dat de Joden op een gegeven moment zullen worden vrijgelaten,
er was dus geen sprake van een definitief oplossingsplan.
Er was gewoon sprake van
‘Nou, nu het Oostfront een beetje tot stilstand is gekomen,
We moeten bedenken wat we met deze velen moeten doen
miljoenen Joden die we nu in hechtenis hebben.”
Dat was een probleem waar de nazi’s behoefte aan hadden om iets aan te pakken.
maar niet door één gigantisch overreikend plan te creëren.
Het doel van de Wannseeconferentie was bespreken en plannen maken
hoe de Europese joden naar het oosten zouden worden gedeporteerd.
Sommige Joden zouden in Duitsland achterblijven
om te werken met wegenbouw en meer.
Ze besloten ook dat joden die aan de Eerste Wereldoorlog hadden deelgenomen,
die allemaal ouder waren dan 65 jaar en allemaal in de industrie werkten,
in Duitsland zou blijven.
Dit is ook bevestigd door Yehuda Bauer,
hoogleraar Holocauststudies aan het Avraham Harmon Institute of
Hedendaags jodendom aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.
Ook in Polen werden doorgangskampen opgericht
om de immigratie van Joden te vergemakkelijken.
De term "Endlosung der Judenfrage", de definitieve oplossing van het joodse vraagstuk
was een uitdrukking die door de nationaal-socialisten werd gebruikt
met betrekking tot de "Auswanderung", emigratie,
en "Evakuerung", evacuatie van Joden in bezet Europa,
naar het Oosten, Palestina en Madagaskar.
De eersten die de term gebruikten waren echter eigenlijk de zionisten.
De uiteindelijke oplossing van het Joodse vraagstuk is in feite:
een rechtstreeks citaat uit het Zionistisch Manifest uit 1897.
De beruchte uitdrukking werd gebruikt door vooraanstaande zionisten
lang voordat de NSDAP überhaupt bestond.
In 1897 werd de Nationale Joodse Vereniging - Keulen opgericht
publiceerde zijn programma (genaamd 'Theses'):
‘De ervaring leert dat de burgeremancipatie tekortschiet
van het veiligstellen van de sociale en culturele toekomst van het Joodse volk.
De uiteindelijke oplossing van het Joodse vraagstuk ligt daarom
bij de oprichting van de Joodse staat."
In 1897 richtten de Rothschilds het Zionistische Congres op
en regelde zijn eerste bijeenkomst in München.
Dit werd herschikt in Bazel, Zwitserland.
Deze bijeenkomst werd geleid door de ‘Vader van het zionisme’ Theodor Herzl.
En in 1899 stelde hij de 'Eindoplossing van het Joodse Vraagstuk' voor.
en voorgestelde liquidatie van Joodse rijkdom:
"Het is essentieel dat het lijden van de Joden erger wordt...
dit zal ons helpen bij het realiseren van onze plannen.
Ik heb een uitstekend idee...
Ik zal antisemieten ertoe aanzetten Joodse rijkdommen te liquideren...
De antisemieten zullen ons daarbij helpen doordat ze sterker worden
de vervolging en onderdrukking van joden.
De antisemieten zullen onze beste vrienden zijn."
Herzl gebruikte ook de term ‘de uiteindelijke oplossing van het Joodse vraagstuk’
in een brief uit 1899 aan de Russische tsaar.
"...Ik ben mijn toestemming verschuldigd om het zionistische plan in te dienen
voor de definitieve oplossing van de Joodse kwestie."
De zionist Nahum Sokolov schreef in zijn boek uit 1919, History of Zionism, dat:
‘De vooruitgang van de moderne beschaving wordt gezien als een soort van
moderne Messias voor de uiteindelijke oplossing van het Joodse probleem."
Richard James Horatio Gottheil was de zoon van een rabbijn
en voorzitter van de Amerikaanse Federatie van Zionisten. Hij zei:
“Assimilatie van de Joden mag niet de definitieve oplossing van de Joodse kwestie zijn.”
In het Joodse Jaarboek van 5676 staat dat de Britse Joden
nam een ​​beleid aan voor ‘de uiteindelijke oplossing van de Joodse kwestie’.
Zelfs in 1940 werd in een Joods tijdschriftartikel, waarin Trotski werd geciteerd,
noemde "De definitieve oplossing van de Joodse kwestie".
De Israëlische advocaat, diplomaat en zionist Aryeh Leon Kubovy zei:
Er bestaan ​​geen documenten ondertekend door Hitler, Himmler of Heydrich
Over het uitroeien van de Joden gesproken...
Het woord 'uitroeiing' komt niet voor in de brief van Göring aan Heydrich
betreffende de uiteindelijke oplossing van de Joodse kwestie."
HITLER'S STRIJD VOOR VREDE
Hitlers hoofddoel was het oplossen van de problemen van het Verdrag van Versailles
en om het gestolen Duitse grondgebied terug te nemen
om alle Duitsers te verenigen in het Derde Rijk.
Al in 1923 zei Hitler in zijn toespraak:
‘Zolang dit verdrag standhoudt,
er kan geen wederopstanding van het Duitse volk plaatsvinden.
Geen enkele sociale hervorming is mogelijk.
Het verdrag werd gesloten om 20 miljoen Duitsers de dood in te jagen
en om de Duitse natie te ruïneren.
Wat politiek correcte historici niet vermelden
of opzettelijk verdoezelen is het feit dat Hitler er feitelijk meerdere heeft gemaakt
gedocumenteerde pogingen in een poging om de Tweede Wereldoorlog te voorkomen.
Elk van deze vredeoffers werd echter afgewezen
door degenen die baat zouden hebben bij een oorlog met Duitsland.
Op 17 mei 1933,
Hitler hield een toespraak waarin hij verklaarde dat Duitsland bereid was te ontwapenen
als de buurlanden zouden reageren.
Het voorstel werd afgewezen.
In plaats daarvan bleven de andere landen hun arsenaal aanvullen met wapens.
ze stapelden hun voorraden explosieven op en vergrootten het aantal troepen.
De Volkenbond, het mondialistische instrument van de zegevierende machten,
dwong Duitsland door een proefperiode
voordat het mogelijk zou zijn om de ontwapening van de andere landen te bespreken.
Zo werd op 14 oktober 1933
Hitler maakte zich los van de globalistische Volkenbond
waarmee het onmogelijk was om tot afspraken te komen.
Op 18 december 1933 diende Hitler een voorstel van zes punten in
voor de verbetering van de internationale betrekkingen.
Op 26 januari 1934 werd
Hitler sloot een niet-aanvalsverdrag met Polen.
De gevaren van het Reich waren nu zo groot
dat Hitler op 16 maart 1935 de dienstplicht opnieuw invoerde.
Op 1 maart 1935 verzekerde Hitler Frankrijk bij elke mogelijke gelegenheid
van zijn verlangen om in vrede met haar te leven.
Op 21 mei 1935 deed Hitler een nieuwe poging
om de groeiende mogelijkheid van oorlog te voorkomen.
Op 18 juni 1935,
Hitler onderhandelde over een marineovereenkomst met Groot-Brittannië.
Op 31 maart 1936,
Hitler formuleerde een alomvattend vredesplan.
Dit vredesplan had een echt keerpunt kunnen zijn
voor de welvaart van alle landen in Europa.
‘Ik doe een beroep op de rede in internationale aangelegenheden.
Ik wil laten zien dat het idee van eeuwige vijandschap verkeerd is.
Wij zijn geen erfvijanden." -Adolf Hitler 1936
We zullen deze oorlog aan Hitler opdringen, of hij het wil of niet."
- Winston Churchill in een uitzending uit 1936
DE VERBINDING
De Anschluss was de vrijwillige eenwording van Oostenrijk in het Duitse Rijk.
Het Verdrag van Versailles had het Oostenrijks-Hongaarse rijk uiteengevallen
en ontzegde het nieuwe Oostenrijk zich te verenigen met Duitsland,
maar na het grote succes van Hitlers Duitsland te hebben gezien,
Er was geen einde aan het verlangen van de Oostenrijkers om zich te verenigen
met hun vrolijke broeders en zusters,
een overweldigende 99% van de Oostenrijkse burgers
stemden voor hereniging met hun Germaanse broeders.
Zonder dat er een schot werd afgevuurd, op de ochtend van 12 maart 1938,
Duitse troepen staken de grens over nabij Hitlers geboorteplaats Braunau.
en werden door de vrolijke Oostenrijkers als redders en bevrijders begroet.
Als broederlijk gebaar richting de Oostenrijkers
en een teken voor de rest van de wereld van een vreedzame hereniging,
Hitler nodigde Oostenrijkse troepen uit om ook binnen Duitsland te marcheren.
Het is niet verrassend dat de westerse globalistische media dat doen
portretteerde de vreugdevolle eenwording als
"Duitsland viel Oostenrijk binnen en veroverde het".
Oostenrijk bevond zich nog steeds in de depressie toen Hitler beide landen verenigde.
Met de hulp van Duitsland werd dit probleem omgedraaid.
De orde werd hersteld en binnen twee jaar was er volledige werkgelegenheid.
12 maart 1938
DE OVEREENKOMST VAN MÜNCHEN
Het Duitse volk van Tsjechoslowakije
deelden dezelfde wens om zich te herenigen met Duitsland.
Toen het Verdrag van Versailles Oostenrijk-Hongarije in stukken scheurde,
het combineerde Tsjechen, Slowaken, Duitsers en Hongaren
in een kunstmatige staat genaamd Tsjechoslowakije.
Praag en Bohemen maken al eeuwenlang deel uit van Duitsland.
Het Praagse regime vormde een ernstige bedreiging voor Duitsland.
De communistische president van Tsjechoslowakije, Benes,
had van zijn Kremlin-meesters de opdracht gekregen zijn grenzen te openen
in een oogwenk aan de communistische legers
om een ​​oorlog tegen Duitsland te beginnen.
Praag zou de Sovjet-springplank naar Duitsland worden.
De Duitse regio Sudetenland ten zuiden van Duitsland,
telde 3,5 miljoen burgers. Net als de Oostenrijkers,
de Sudetenlanders wilden zich bij Duitsland aansluiten,
maar de communistische president van Tsjechoslowakije, Edward Benes,
zou het niet toestaan.
De Sudetenlanders werden al ernstig mishandeld
door de communistische staat Tsjechoslowakije.
Om hieraan een einde te maken, werd op 15 maart 1939
Duitse troepen trokken Tsjechoslowakije binnen.
Later diezelfde dag was Hitler met zijn troepen in Praag.
Om de zaak vreedzaam op te lossen,
Hitler riep op tot een spoedconferentie in München
met Italië, Frankrijk en Engeland.
Iedereen was het erover eens dat het Duitse Sudetenland verenigd zou worden met Duitsland
en dat de Slowaken hun eigen staat zouden hebben, genaamd Slowakije.
De Sudeten-Duitsers werden teruggegeven aan de Duitse overheersing,
precies zoals ze wilden. Echt een win-win situatie.
Net als bij aankomst in Oostenrijk,
Ook Hitler werd bij zijn bezoek aan het Sudetenland als een held ontvangen.
Chamberlain keerde terug uit München met een zalig antwoord:
zwaaiend met een document dat hij en Hitler hadden ondertekend, en verklaarde:
“Voor de tweede keer in onze geschiedenis
een Britse premier is teruggekeerd uit Duitsland
vrede met eer brengen. Ik geloof dat het vrede voor onze tijd is."
In december 1938 gaf Hitler instructies aan de Duitse minister van Buitenlandse Zaken
om een ​​overeenkomst met Frankrijk te sluiten.
DE POOLSE GANG
Na de Eerste Wereldoorlog hadden de geallieerden Duits grondgebied in stukken gesneden
en kreeg een deel van Duitslands West-Pruisen toegewezen
aan de onlangs herstelde natie Polen.
Oost-Pruisen bleef volledig afgesneden en geïsoleerd van Duitsland.
Het Verdrag van Versailles had de Duitse stad Danzig van Duitsland gescheiden
en het aan Polen gegeven tegen de wens van zijn burgers.
Politicoloog Stefan Wolff,
professor aan de Universiteit van Birmingham, zegt dat:
“De acties van Poolse staatsfunctionarissen na de oprichting van de corridor
volgde een koers van assimilatie en onderdrukking."
Als gevolg hiervan een grote hoeveelheid etnische Duitsers
verliet Polen na de Eerste Wereldoorlog.
De hedendaagse Duitse statistici zeggen dat in 1921 592.000 Duitsers waren vertrokken
en andere Poolse geleerden zeggen dat tot een miljoen Duitsers zijn vertrokken.
Die vrije stad Danzig was voor ruim 90 procent Duits
en behoorde sinds 1871 tot Duitsland.
De stad met een overwegend Duitstalige bevolking,
samen met het omliggende Duitse gebied van Oost-Pruisen,
Danzig werd door het Verdrag van Versailles geïsoleerd van het Duitse vasteland.
(?) welk voormalig Duits gebied nu tot Polen behoort,
dwars door de Pruisische Pommeren-regio van Duitsland.
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht koesterde Hitler geen wrok tegen de Polen.
Hij was zelfs diep onder de indruk van de Poolse overwinning
tijdens de Pools-Sovjetoorlog van 1919 tot 1921.
Hitler wilde het soort alliantie met Polen dat hij met Italië had
en als hij kon, zou hij zich hebben aangesloten bij het Poolse volk
om Europa te verdedigen tegen het communisme.
Maarschalk Joseph Pilsudski was een leider van Polen
tot aan zijn dood in 1935. Hij werd verafgood door Hitler.
In 1934 werd een vredesverdrag getekend tussen Adolf Hitler en Pilsudski,
het verzekeren van de vrede tussen de twee naties.
‘Het was logisch dat Polen zou meedoen
in een verdedigingsmuur tegen het bolsjewisme", zei Hitler.
Elke Poolse divisie zou een versterking van de militaire macht betekenen
tegen niet alleen een mogelijke, maar nu al aanzienlijk voor de hand liggende,
aanval van het bolsjewisme op Europa.
Alle anti-Poolse propaganda werd nu door Hitler verboden.
In een toespraak voor de Reichstag op 21 mei 1935 zei Hitler:
"Wij erkennen, met het begrip en de oprechte vriendschap
van echte nationalisten, de Poolse staat als thuis
van een groot nationaal bewust volk."
Volgens dit niet-aanvalsverdrag
beide landen beloofden hun problemen door middel van onderhandelingen op te lossen,
geen gewapend conflict.
Helaas stierf Pilsudski op 12 mei 1935,
en de vredesonderhandelingen mislukten.
In Duitsland hingen de vlaggen nu halfstok.
Hitler was werkelijk bedroefd door de dood van Pilsudski
en hij schreef zelfs een brief aan zijn vrouw.
De plotselinge dood van de Poolse leider was zeer slecht nieuws voor Duitsland.
De populaire maarschalk werd opgevolgd door maarschalk Edward Rydz-Smigly.
De dood van Pilsudski en de opkomst van Smigly
zou een grote tegenslag voor Duitsland zijn.
Smigly was niet geïnteresseerd in vrede met Duitsland
en in plaats daarvan ondertekende hij het Pools-Britse gemeenschappelijke defensiepact,
die Britse militaire hulp in een situatie beloofde
als Polen zou worden aangevallen door een ander Europees land.
De Amerikaanse Joodse minister van Financiën, Henry Morgenthau jr.,
belde de Joodse Franse politicus Leon Blum,
en stelde voor om Duitse bankrekeningen in Frankrijk te bevriezen
in de hoop Frankrijk in een oorlog met Duitsland te duwen.
In oktober 1938 eiste de Poolse dictator Smigly een deel van Silezië op
en enkele andere kleinere Tsjechische gebieden.
Het Poolse leger annexeerde de gebieden met een bevolking van 227.399 mensen
en Poolse tanks rolden het geannexeerde Tsjechische grondgebied binnen.
De Tsjechen waren te machteloos om de gedwongen annexaties te stoppen.
Op 16 maart 1939, zogenaamd neutrale Roosevelt
stuurde een ultimatum naar Groot-Brittannië en eiste dat hierna
de Britse regering zou zich krachtig tegen Duitsland verzetten.
Er begonnen nu kaarten te circuleren waarop een nieuwe West-Poolse grens te zien was
strekt zich uit tot net ten westen van Berlijn.
Duitse kranten en politici zoals Adolf Hitler
beschuldigde de Poolse autoriteiten er nu van zich te organiseren en te tolereren
gewelddadige etnische zuivering van etnische Duitsers die in Polen wonen.
Op 25 april 1939,
de joodse diplomaat, journalist en romanschrijver William Bullitt,
genaamd de columnist van de Amerikaanse krant Karl Henry von Wiegand,
hoofd Europese correspondent van de internationale nieuwsdienst
naar de Amerikaanse ambassade in Parijs, en vertelde hem:
‘Er is besloten tot oorlog in Europa.
Polen heeft de zekerheid van de steun van Groot-Brittannië en Frankrijk,
en zal niet toegeven aan de eisen van Duitsland.
Amerika zal in de oorlog verwikkeld raken, kort nadat Groot-Brittannië en Frankrijk daarin zijn betrokken."
Tijdens een geheim gesprek in Hyde Park op 28 mei 1939
Roosevelt verzekerde de voormalige communistische president van Tsjechoslowakije:
dr. Edward Banes, dat Amerika actief zou ingrijpen
aan de kant van Groot-Brittannië en Frankrijk in de verwachte Europese oorlog.
Graaf Jerzy Potocki was de Poolse ambassadeur in de VS.
Hij legde in 1934 uit dat:
‘Bovenal is de propaganda hier volledig in Joodse handen.
Wanneer we de onwetendheid van het publiek in gedachten houden, is hun propaganda zo effectief
dat mensen geen echte kennis hebben van de werkelijke stand van zaken in Europa.
President Roosevelt heeft de macht gekregen
om enorme wapenvoorraden aan te leggen voor een toekomstige oorlog,
waar de Joden doelbewust op afstevenen.”
In een rapport van Washington terug aan de minister van Buitenlandse Zaken in Warschau:
gedateerd 9 februari 1939 schreef hij:
‘De druk van de Joden op president Roosevelt en op het ministerie van Buitenlandse Zaken
wordt steeds krachtiger...
de Joden zijn op dit moment de leiders in het creëren van een oorlogspsychose
die de hele wereld in oorlog zou storten en een algemene catastrofe zou veroorzaken.
Deze stemming wordt steeds duidelijker.
In hun definitie van democratische staten
de Joden hebben ook echte chaos gecreëerd:
ze hadden het idee van democratie en communisme met elkaar vermengd
en hebben bovenal de vlag gehesen voor het verbranden van haat tegen het nazisme.
Deze haat is een razernij geworden.
Het wordt overal en op alle mogelijke manieren verspreid:
in theaters, in de bioscoop en in de pers.
De Duitsers worden afgeschilderd als een natie die leeft onder de arrogantie van Hitler,
die de hele wereld wil veroveren
en de hele mensheid verdrinken in een oceaan van bloed.
In gesprekken met Joodse persvertegenwoordigers zei
Ik ben herhaaldelijk tegen het onverbiddelijke aangelopen
en overtuigde opvatting dat oorlog onvermijdelijk is.
Dit internationale jodendom exploiteert alle propagandamiddelen
zich te verzetten tegen elke neiging tot welke vorm dan ook
consolidatie en begrip tussen naties.
Zo groeit de overtuiging gestaag maar zeker
in de publieke opinie hier dat de Duitsers en hun satellieten,
in de vorm van het fascisme, zijn vijanden die dat wel moeten zijn
onderworpen door de 'democratische wereld'."
In een dagboekaantekening van 6 juli 1939 zei hij:
‘In het Westen waren er allerlei elementen die openlijk aandrongen op oorlog:
de joden, de superkapitalisten, de wapenhandelaars.
Vandaag zijn ze allemaal klaar voor een geweldig bedrijf,
omdat ze een plek hebben gevonden die in brand kan worden gestoken: Danzig;
en een natie die klaar is om te vechten: Polen.
Ze willen over onze ruggen zaken doen.
Ze staan ​​onverschillig tegenover de vernietiging van ons land.
Omdat alles later opnieuw opgebouwd zal moeten worden,
Daar kunnen zij ook van profiteren."
Net als voorheen vormden de Duitsers in Polen een vervolgde minderheid.
beroofd van alle rechten, net als bij de in Tsjechoslowakije gestrande Duitsers.
Tussen 1919 en 1939 werd Duitsland herhaaldelijk aangevallen
door Poolse partizanen die zich inzetten voor joodse of communistische belangen.
Er zaten al 80.000 etnische Duitsers in vluchtelingenkampen
in zowel Danzig als het Duitse Rijk.
De Ierse overloper naar Duitsland William Joyce legde uit:
‘Duitse mannen en vrouwen werden opgejaagd als wilde beesten
door de straten van Bromberg. Toen ze werden gepakt,
ze werden verminkt en in stukken gescheurd door de Poolse maffia...
Elke dag nam de slagerij toe.
Duizenden Duitsers vluchtten uit hun huizen in Polen
met niets meer dan de kleren die ze droegen.
In de nachten van 25 tot en met 31 augustus
vonden er, naast talloze aanvallen op burgers van Duits bloed,
44 perfect geauthenticeerde daden van gewapend geweld
tegen Duitse officiële personen en eigendommen."
Er waren 12.857 geïdentificeerde doden in het Bromberg-gebied,
het achterlaten van een groot aantal ongeïdentificeerde doden daar
en nog veel meer doden elders.
Zowel Hogan als het Wehrmacht War Crimes Bureau zijn het met deze conclusies eens.
Deze historische feiten werden ook bevestigd
door de Oost-Duitse historicus Theodor Bierschenk in 1954,
en de sociaal-democratische journalist Otto Heike in 1955,
op basis van Poolse documenten.
George Ohio zei: ‘Ik woonde in de jaren tachtig in Duitsland
toen veel mensen die tijdens de oorlog leefden nog leefden.
Ik zocht iedereen op die in 1939 in de buurt van Polen woonde
en had het geluk verschillende mensen te ontmoeten.
Eén daarvan was een douanebeambte die zei dat het zo erg was aan de grens
ze waren gewapend en hadden ook granaten in hun kantoor, klaar voor aanvallen.
Een ander vertelde me dat zijn boerderijdieren vaak werden gestolen door Poolse terroristen.
Een ander vertelde dat zijn nichtje werd verkracht door een Pool die de grens overstak.
Dit is slechts een van de vele verhalen die Duitse burgers mij vertellen
die getuige waren van deze grensinvallen, net zoals er in de jaren 1919 tot 1928 was gebeurd.
Eén ding dat veel mensen niet zien, is dat
Polen viel Duitsland openlijk aan
vlak na de Eerste Wereldoorlog, die tot veel grensgevechten leidde.
Toen Duitsland eenmaal druk begon uit te oefenen op Polen om een ​​oplossing voor de corridor uit te werken,
de aanvallen begonnen opnieuw.
En één ding is voor mij duidelijk: dat is het
Duitsland heeft deze aanvallen niet verzonnen."
Om de problemen op te lossen deed Hitler talloze praktische voorstellen,
waaronder demilitarisering van de belangrijkste havengebieden,
openbaar referendum, waarbij Gdynia wordt aanvaard als Poolse havenstad aan de Oostzee,
1 km brede spoor- en wegpassages die Oost-Pruisen met Duitsland verbinden
of om Polen met de Oostzee te verbinden.
Het anti-Kominternpact zou ook worden ondertekend
om Polen te beschermen tegen communistische ondermijning.
Elk Duits voorstel werd genegeerd.
De alom gehaat Poolse minister van Buitenlandse Zaken Jézef Beck
weigerde elk Duits voorstel.
Hierna zou de Duitse propaganda zich tegen Polen keren.
Zowel Groot-Brittannië als Frankrijk benaderden openlijk EEN NIEUWE HEILIGE ALLIANTIE
Stalins genocidale bolsjewistische regime EEN NIEUWE HEILIGE ALLIANTIE
met de hoop een nieuwe versie van de Triple Entente Alliance te herstellen
die de Eerste Wereldoorlog tegen Duitsland met twee fronten had gecreëerd.
Rydz-Smigly, de nieuwe dictator van Polen,
werd door de globalisten uitgekozen om de strijd aan te gaan met Duitsland,
voor Groot-Brittannië en Frankrijk om vervolgens Duitsland vanuit het oosten aan te vallen
ter verdediging van Polen en uiteindelijk voor de Sovjet-Unie
om vervolgens vanuit het oosten deel te nemen aan de strijd tegen Duitsland.
Deze geplande agressiestrategie richting Duitsland
werd openlijk en in de reguliere media besproken.
Al in 1938 werd bijvoorbeeld in een boek met de titel "A New Holy Alliance"
van de bekende joodse schrijver Emil Ludwig, geboren Emil Cohn.
In het boek riep hij op tot een wedergeboorte van precies hetzelfde
militaire alliantie met twee fronten dan twintig jaar eerder
tegen Duitsland was beraamd.
Groot-Brittannië, Frankrijk, de VS, Rusland,
de zeer invloedrijke, mondialistische, in New York gevestigde Council on Foreign Relations,
in zijn tijdschrift Buitenlandse Zaken,
kreeg een lovende recensie voor het boek van Ludwig, waarin de mogelijkheid
van het creëren van een alliantie op twee fronten werd openlijk bevestigd.
Emil Ludwig zei:
‘Zelfs als Hitler op het laatste moment een oorlog zou willen vermijden
die hem zou vernietigen, zal hij, ondanks zijn wensen,
gedwongen worden oorlog te voeren."
Hitler doorzag dit transparante spel dwars
en nam daarom contact op met Stalin.
Op 23 augustus 1939 ondertekende Hitler het Duits-Sovjet-niet-aanvalsverdrag,
ook wel bekend als het Molotov-Ribbentrop-pact.
Dit werd gedaan om de oorlogszuchtige westerse bondgenoten te hinderen
door hun nieuwe Triple Entente met de Sovjet-Unie te neutraliseren.
Hitler wilde geen tweefrontenoorlog
en de tijdelijke alliantie met Stalin kwam tot stand uit hoop
dat de Britten de oorlog niet zouden durven verklaren.
Zelfs nadat het pact was ondertekend,
Hitler probeerde nog steeds elke oorlog te vermijden door contact op te nemen met de geallieerden voor gesprekken
waaraan ze elke keer weigerden deel te nemen.
Hitler schreef zelfs een oprechte brief aan de Franse president Daladier
slechts enkele dagen nadat Von Ribbentrop en Molotov een deal hadden gesloten in Moskou.
Al in oktober 1930
de invloedrijke Poolse krant The League of Great Powers
droeg de volgende verklaring:
‘Een strijd tussen Polen en Duitsland is onvermijdelijk.
Wij moeten ons er systematisch op voorbereiden.
...de nederlaag van Duitsland moet veroorzaakt worden door Poolse troepen
in het midden van het gebied om Duitsland in het hart te raken.
In een oorlog met Duitsland zullen er geen gevangenen zijn,
en er zal geen ruimte zijn voor menselijke gevoelens, noch voor culturele gevoelens.
De wereld zal beven voor de Duits-Poolse oorlog.
Wij zullen bij onze soldaten een bovenmenselijke stemming van opoffering oproepen
en geest van genadeloze wraak en wreedheid."
De Warschause krant Depesza van 20 augustus 1939
voerde het volgende bericht uit:
‘We zijn klaar om een ​​contract met de duivel te sluiten
als hij ons helpt in de strijd tegen Hitler. Luisteren:
tegen Duitsland, niet alleen tegen Hitler.
Het Duitse bloed zal in een toekomstige oorlog in zulke stromen vloeien
alsof het niet meer is gezien sinds het begin van de wereld."
De Poolse maarschalk Rydz-Smigly zei in de Daily Mail van 6 augustus 1939 het volgende:
‘Polen wil oorlog met Duitsland
en Duitsland zal het niet kunnen vermijden, ook al wil het dat.”
De Poolse ambassadeur in Parijs zei op 15 augustus 1939:
"Het zal een Pools leger zijn dat Duitsland zal binnenvallen op de eerste dag van de oorlog."
Lord Beaverbrook was een topkrant (?) in Groot-Brittannië.
Zijn Daily Express was destijds de meest gelezen krant ter wereld.
In een privébrief, geschreven in maart 1938, schreef hij:
‘Er zijn 20.000 Duitse joden in Engeland – in de vrije beroepen, die onderzoek doen.
Ze zijn allemaal tegen een schikking met Duitsland.
De Joden hebben hier een grote positie in de pers...
Ik ben tenminste geschokt. De Joden kunnen ons in oorlog drijven."
Hitler verklaarde dit uiteindelijk aan de Britse ambassadeur Sir Neville Henderson
op 25 augustus 1939:
“De provocaties van Polen zijn ondraaglijk geworden.”
Poolse functionarissen werden aangemoedigd Duitsland aan te vallen
door de beloften van de Britse ambassadeur Sir Howard William Kennard
en de Franse ambassadeur Leon Noel.
Ze hadden Groot-Brittannië en Frankrijk beloofd
zou Polen onmiddellijk te hulp komen als Duitsland zou aanvallen.
Hitler maakte alleen al voor augustus melding van meer dan dertig grensovertredingen
in zijn toespraak op de Reichstag op 1 september 1939.
Tijdens de laatste weken van augustus 1939
Duitsers werden uiteindelijk in dorpen geterroriseerd met de uitdrukking
"slacht ze af".
Rassenpropaganda in de Poolse, voornamelijk joodse pers
speelde een belangrijke rol in de vervolging van de etnische Duitsers.
De aanvallen bereikten hun hoogtepunt op 3 september in Bromberg.
in wat bekend staat als de Bloedige Zondag.
Het Poolse leger gaf volledige steun aan de Poolse burgers en partizanen,
jagen en de resterende Duitse minderheid afslachten die nog in Polen achterblijft.
In de standaard communistische praktijk werd de Duitse bevolking opgejaagd.
De huizen werden doorzocht en etnische Duitsers werden geslagen en verkracht.
Meestal werden ze bij elkaar gedreven, verdreven en afgeslacht
op geïsoleerde plekken in aantallen variërend van 39, 48, 53 tot 104 tegelijk.
Minstens 5.500 mensen werden als varkens afgeslacht.
Kinderen werden aan schuren vastgenageld,
vrouwen werden verkracht en doodgehakt met bijlen,
mannen werden geslagen en doodgehakt.
328 Duitsers werden de protestantse kerk van Bromberg binnengedreven
waarna de kerk in brand werd gestoken. Alle 328 verbrandden.
De bloedbaden in de stad Bromberg zouden voor onze geschiedenisboeken verborgen blijven.
Tegenwoordig zijn deze bloedbaden een van de meest monsterlijke gebleken
en de wreedste misdaden die ooit tegen een burgerbevolking zullen worden begaan.
Leon Degrelle zei:
‘Van alle misdaden uit de Tweede Wereldoorlog is
men hoort nooit over de grootschalige bloedbaden
die vlak voor de oorlog in Polen plaatsvonden.
Duizenden Duitse mannen, vrouwen en kinderen werden afgeslacht
op de meest afschuwelijke wijze door woedende (?) bendes in de pers."
Hitler besloot de slachting te stoppen en snelde te hulp.
Duitsland nam eindelijk wraak op 1 september 1939.
dezelfde dag werd Danzig formeel veroverd door Duitsland.
Duitsland viel Polen binnen en heroverde de gebieden
dat haar was ontnomen door het Verdrag van Versailles.
De oorlog met Polen duurde slechts 29 dagen.
De Blitzkrieg heeft Polen verrast.
Het geweld tegen de Duitsers zou doorgaan
en omvatten uiteindelijk een totaal van 58.000 afgeslachte Duitsers.
De massamoorden op Duitsers stopten op 18 september
toen Duitse troepen arriveerden bij (?)
‘Ik spreek in naam van de rede.
Ik zie geen reden die de voortzetting van deze oorlog zou kunnen afdwingen. " - Adolf Hitler
De dag waarop de bankiers oorlog kregen, 3 september 1939
Ik spreek tot u vanuit de Cabinet Room op Downing Street 10.
Vanochtend heeft de Britse ambassadeur in Berlijn de Duitse regering overhandigd
een laatste opmerking waarin staat dat, tenzij we om 11 uur iets van hen hoorden
dat zij bereid waren hun troepen onmiddellijk uit Polen terug te trekken,
er zou een staat van oorlog tussen ons bestaan.
Ik moet u nu vertellen dat een dergelijke toezegging niet is ontvangen,
en dat dit land bijgevolg in oorlog is met Duitsland.
Bevrijde Duitsers verwelkomden Hitler als held in Danzig.
Nadat we de weg naar een vreedzame discussie hadden geblokkeerd
zeven jaar voorafgaand aan de oorlog, Groot-Brittannië en Frankrijk
verklaarde op 3 september 1939 de oorlog aan Duitsland.
Op 5 september,
de eerste bom werd door de Royal Air Force op Duits grondgebied gedropt.
De Sovjet-Unie viel vervolgens Polen vanuit het oosten binnen en slachtte het land af
tienduizenden onschuldige Polen, maar de geallieerden zeiden niets.
De geallieerden gebruikten Polen alleen als een dummy om de oorlog te beginnen.
Churchill zou zelfs Polen overgeven
en heel Oost-Europa aan de Sovjets na de oorlog.
De Fransen vielen op 7 september daadwerkelijk Duitsland binnen.
Het Duitse leger,
nu versterkt met troepen die terugkeren van de Poolse campagne,
voerde een tegenoffensief
die het verloren gebied terugnam van de binnenvallende Fransen.
Door te bevrijden wat de Fransen waren binnengevallen,
de Duitsers verloren 196 soldaten plus 114 vermisten en 356 gewonden.
Op 17 september 1939 was de Duits-Poolse oorlog al voorbij.
Hitlers missie was al volbracht.
Als Groot-Brittannië en Frankrijk de oorlog niet hadden verklaard,
de oorlog zou daar gestopt zijn.
Miljoenen levens zouden gered zijn.
Groot-Brittannië had echter plannen voor een lange oorlog
en ze wilden geen vrede.
De rustige periode tussen het einde van de Poolse oorlog en mei 1940
wordt de nepoorlog genoemd.
Gedurende deze periode bleef Duitsland onderhandelen over vrede.
De Britse hertog Arthur Wellesley, 5e hertog van Wellington, zei:
‘Deze oorlogsverklaring
is de schuld van de anti-appeasers en de verdomde Joden."
Tijdens zijn toespraak op 6 oktober 1939 zei
Hitler pleitte opnieuw voor vrede. Hij zei:
‘Op geen enkel moment en op geen enkele plaats
Heb ik ooit gehandeld in strijd met de Britse belangen...
Ik geloof zelfs vandaag nog dat er alleen echte vrede in Europa kan bestaan
en over de hele wereld, als Duitsland en Engeland tot overeenstemming komen."
De meerderheid van de Polen begreep het
dat de Duitsers niet hun echte vijanden waren
en had geen enkele invloed op het spel.
De grensconflicten werden geïnitieerd door de Poolse of Joodse partizanen,
aangemoedigd door de joodse pers en de Poolse dictator Smigly
in nauwe samenwerking met Roosevelt.
Een verzameling geheime Poolse documenten die in Duitse handen vielen
toen Warschau in september 1939 werd veroverd,
maakte duidelijk de cruciale rol van Roosevelt duidelijk
bij het veroorzaken van de Tweede Wereldoorlog.
Ze onthulden ook de krachten achter Roosevelt die aandrongen op oorlog.
In september 1939 zei Adolf Hitler:
‘Keer op keer heb ik vriendschap aangeboden
en, indien nodig, nauwere samenwerking met Engeland,
maar liefde kan niet slechts van één kant worden aangeboden.
Er moet een wederkerigheid van de andere kant komen.
Duitsland streeft geen enkele belangen na in het Westen.”
In oktober 1939 kondigde Hitler in zijn toespraak een nieuw vredesvoorstel af
om te voorkomen dat nog meer Europeanen omkomen in een zinloze oorlog.
Als de geallieerde machten vrede wilden,
ze zouden al lang geleden de hand hebben gepakt die naar hen was uitgestrekt, maar nee.
Het lot van dit plan was precies hetzelfde
zoals dat van alle andere eerdere oproepen van Hitler – geen antwoord.
Op 4 november 1939 spraken Roosevelt en zijn joodse adviseur Bernard Baruch,
besloot in plaats daarvan eerdere neutraliteitswetten in te trekken
om wapens te kunnen verkopen aan strijdende landen
en spoedig een nieuwe oorlog tegen Duitsland te beginnen.
De Daily Herald zei in december 1939:
"Stop met praten over vredesvoorwaarden! Breek Duitsland in stukken!"
Hitler pleit ervoor dat de geallieerden hun oorlogsverklaringen intrekken:
"Al mijn vredesvoorstellen zijn verworpen en de oorlog is aan ons verklaard...
Het Duitse volk kent geen haat, geen vijandig gevoel
jegens het Engelse of Franse volk."
Tegen Frankrijk zegt hij:
‘Ik heb tegenover Frankrijk altijd mijn wens geuit om onze eeuwenoude vijandschap voor altijd te begraven
en deze twee naties samenbrengen, die beide zo’n glorieus verleden hebben.”
Tegen de Britten zegt Hitler:
‘Ik heb niet minder moeite gedaan om een ​​Anglo-Duitse vriendschap tot stand te brengen.
Nooit en nergens heb ik ooit in strijd met de Britse belangen gehandeld...
Waarom moet deze oorlog in het Westen worden uitgevochten?"
WILFRED STOPPEN
De geallieerden waren van plan Noorwegen en Zweden binnen te vallen,
aanvallen om de Duitse ijzerertsvoorraden van Zweden af ​​te snijden
door illegale mijnbouw in de Noorse wateren,
en vervolgens de belangrijke Noorse haven Narvik bezetten.
Op 8 april 1940,
Groot-Brittannië schond de Noorse neutraliteit door mijnbouw in de Noorse wateren.
Er werden ook plannen gemaakt voor de bouw van een uitvalsbasis in Denemarken,
Het neutrale buurland van Duitsland in het noorden.
Deze geallieerde plannen heetten: 'Operatie Wilfred en plan R 4'.
De Noorse politicus genaamd Vidkun Quisling
bevestigde het bestaan ​​van deze geallieerde complotten.
Quisling had van 1911 tot halverwege de jaren twintig in het leger gediend.
gespecialiseerd in Russische zaken.
Hij was gestationeerd in Rusland en zag de bolsjewieken uit de eerste hand spelen.
In 1929 keerde hij terug naar Noorwegen en diende als diplomaat
en later minister van Defensie voor twee regeringen.
In 1930 schreef hij "Rusland en onszelf",
waar hij sprak over de gevaren van het bolsjewisme.
In 1933 richtte hij de Nationale Collectie op,
een partij van nationale eenheid om Noorwegen te redden van de dreiging van het communisme.
Op de 50e verjaardag van Adolf Hitler stuurde Quisling een kaart
hij bedankte hem voor het redden van Europa van het bolsjewisme en de joodse overheersing.
Hitler zei tegen Quisling:
"Nadat ik het ene voorstel na het andere aan de Britten had gedaan
over de reorganisatie van Europa,
Ik word nu gedwongen om tegen mijn wil deze oorlog tegen Groot-Brittannië te voeren."
Quisling, die sympathiek tegenover Duitsland stond, wilde zijn land niet
om een ​​slagveld te worden, dus bracht hij Hitler op de hoogte van het complot
om oorlog te voeren vanuit de twee Scandinavische landen.
In de vroege ochtend van 9 april 1940,
Duitsland zette daarom operatie Weserubung snel in werking
en kwam om Denemarken veilig te stellen, en vervolgens de Noorse haven van Narvik,
net voordat de Britten hun mijnen konden plaatsen.
Dit was een preventieve manoeuvre
tegen de geplande geallieerde operatie Wilfred en Plan R 4.
Zo verhinderde Hitler dat Groot-Brittannië Noorwegen en Denemarken zou gebruiken
als uitvalsbasis tegen de Duitse scheepvaart.
Duitse diplomaten verzekerden de leiding van de Scandinavische landen daar rustig van
Duitsland streeft noch naar verovering, noch naar inmenging in hun binnenlandse aangelegenheden.
De Duitsers lieten pamfletten boven Denemarken vallen waarin hun daden werden uitgelegd.
veroordeelde anti-Duitse Britse oorlogszucht en propaganda
en verzekerde de Denen dat Duitsland hun land zou beschermen.
Het leven onder de beperkte Duitse bezetting ging zonder problemen door
voor de Scandinaviërs tijdens de oorlog en het grootste deel van de Noordse bevolking
waren blij dat ze door de Duitsers werden beschermd.
Hitlers pleidooi voor vrede werd herhaaldelijk genegeerd
terwijl Britse en Franse troepen zich in Noord-Frankrijk hadden verzameld.
Plannen werden openlijk besproken om oostwaarts op Duitsland op te rukken
via België en Nederland.
Als een nieuwe preventieve daad van nationale zelfverdediging,
Duitsland bracht de strijd naar de geallieerden voordat de geallieerden Duitsland konden binnenvallen
en een tweede Verdrag van Versilles voor haar opnieuw instellen.
De legers van Groot-Brittannië en Frankrijk waren geen partij
voor de nieuwe tactiek genaamd Blitzkrieg.
Aan Groot-Brittannië en Frankrijk,
die anticipeerden op gevechten in de loopgraven zoals ze deden in de Eerste Wereldoorlog,
deze nieuwe Duitse oorlogsmachine kwam als een verrassing die ze niet aankonden.
De Duitsers veroverden snel vitale gebieden en hulpbronnen,
die de geallieerden omsingelden en gevangen zetten aan de kust van Frankrijk.
Hitler viel de lidstaten van de Volkenbond, België en Nederland, binnen
vanwege hun strategische ligging en voor de samenwerking met de geallieerden.
De regeringen van de Lage Landen stonden onder grote geallieerde druk
om een ​​veilige doorgang voor de geplande geallieerde aanval mogelijk te maken
op het platteland van Duitsland.
De Duitse regering publiceerde later een Engelstalig artikel van 50 pagina's genaamd
"Geallieerde intriges in de Lage Landen",
waarin de volledige omvang van hun samenwerking met de geallieerden werd beschreven,
verklaren waarom de Duitsers de Lage Landen strategisch binnenvielen.
De westerse pers en de moderne historici
hebben deze beschuldigingen sindsdien geheim gehouden voor het publiek.
Joodse pers, evenals de hedendaagse geschiedenisboeken,
portretteer in plaats daarvan de Blitz als
de nazi-verovering van Nederland, België en Frankrijk.
Churchills collega, Alfred Duff Cooper, zei:
"Doodoorlog tegen het hele Duitse volk".
Lord Beaverbrook schreef in december 1938 aan Frank Gannett:
‘De Joden zitten achter premier Chamberlain aan.
Hij wordt vreselijk lastiggevallen door hen...
Alle Joden zijn tegen hem...
Ze hebben hier een grote positie in de pers...
Ik ben geschokt. De Joden kunnen ons in oorlog drijven
en hun politieke invloed beweegt ons in die richting."
Op 10 mei 1940 nam Chamberlain ontslag
en Winston Churchill kwam aan de macht zonder toestemming van het volk.
Churchill werd geboren op 30 november 1874,
in de aristocratie van Groot-Brittannië.
Hij sloot zich aan bij het leger en schreef populaire boeken over zijn militaire avonturen.
Churchill was een voorstander van eugenetica en introduceerde een wet op geestelijke tekorten
waarvoor mensen met een verstandelijke beperking nodig waren
levenslang in instellingen moeten worden opgesloten.
Hoewel hij oorspronkelijk sterilisatie wilde,
hij introduceerde ook de volksbegroting, waardoor de belastingen voor de rijken werden verhoogd
om sociale programma's te financieren.
Hij hielp bij het opzetten van het eerste minimumloon van zijn land
en pensioenen voor werklozen.
Hij stond achter de Nationale Verzekeringswet
die ziekte- en werkloosheidsuitkeringen verstrekten.
Dezelfde dag dat hij aan de macht kwam,
Churchill viel het kleine, neutrale IJsland binnen
in de invasie met de codenaam Operatie Fork.
IJsland was een neutraal land, maar dat leek er eigenlijk niet toe te doen.
De bezetting zou helpen de Britse controle over de Atlantische Oceaan veilig te stellen.
De Britten trokken snel het binnenland in, waardoor de communicatienetwerken werden uitgeschakeld
en het beveiligen van landingslocaties.
De regering van IJsland protesteerde tegen de schending van hun neutraliteit.
IJslandse politieagenten wilden de Britse invasie stoppen,
maar later besloten ze zich niet te verzetten tegen de superieure Britse strijdmacht.
De VS waren van plan het neutrale IJsland te gebruiken
als basis voor marineoperaties in de Noord-Atlantische Oceaan.
Veel mannen uit IJsland boden zich in plaats daarvan vrijwillig aan om voor de Waffen-SS te vechten.
Op 24 mei 1940 kreeg Hitler in Duinkerken de kans
om het hele Britse leger te veroveren, maar koos ervoor dat niet te doen.
In plaats daarvan vaardigde hij het zogenaamde stopbevel uit
en stelde de aanval twee dagen uit, waardoor de Britse tijd overblijft
voor een chaotische evacuatie uit de haven van Duinkerken,
in de hoop dat de Britten eindelijk hun wapens zouden neerleggen
en zo konden ze vrede hebben.
Bijna iedereen zag dit als een gebaar van vrede.
Alle zware artillerie, tanks en pantservoertuigen
werden achtergelaten aan de kust van Frankrijk.
De Duitse generaal von Blomberg Fritz zei met betrekking tot het stopzettingsbevel:
‘Hitler verbaasde ons toen door met bewondering te spreken over het Britse Rijk,
van de noodzaak van zijn bestaan,
en van de beschaving die Groot-Brittannië in de wereld had gebracht.
Hij vergeleek het Britse Rijk met de Katholieke Kerk,
en zei dat ze allebei essentiële elementen van de stabiliteit in de wereld waren.
Hij zei dat hij alles van Groot-Brittannië wilde
was dat ze de positie van Duitsland op het continent moest erkennen.
De terugkeer van de Duitse koloniën zou wenselijk zijn, maar niet essentieel.
en hij zou zelfs aanbieden Groot-Brittannië met troepen te steunen,
als ze ergens in moeilijkheden zou verwikkeld raken."
Churchill was nu te dronken om zelf toespraken te houden.
Zo dronken zelfs dat hij de acteur Norman Shelley inhuurde,
die de Winnie de Poeh uitte voor het BBC-kinderuur om hem na te doen.
Hij hield de beroemdste radiotoespraken in de Britse geschiedenis van de 20e eeuw,
zich voordoen als Churchill en tientallen miljoenen luisteraars voor de gek houden.
Na zes weken Duitse Blitzkrieg was Parijs van Hitler.
Hitler en veldmaarschalk Pétain sloten vrede.
In dezelfde treinwagon werd de wapenstilstand ondertekend
waarin Duitsland zich na de Eerste Wereldoorlog overgaf.
Nadat de delegaties klaar waren, ging Hitler naar huis, naar Berlijn
waar hij thuis werd verwelkomd als een nationale held.
Een leven in Noord-Frankrijk verliep voor de Franse burgers vreedzaam
tijdens de tijdelijke Duitse bezetting in oorlogstijd van 1940 tot 1944.
De manieren van de Duitse bezetters waren onberispelijk.
Veel Franse vrouwen werden zelfs verliefd op Duitse soldaten.
Diezelfde dag kwam Hitler via een Zweedse derde partij
Groot-Brittannië kreeg opnieuw een vredesaanbod aangeboden.
De Duitsers namen contact op met de Britse ambassadeur in Zweden, Victor Mallet,
bij monde van rechter Ekeberg, het Zweedse Hooggerechtshof,
die bekend is bij Hitlers juridisch adviseur Ludwig Weissauer.
Hitlers nieuwe vredesvoorstel luidde als volgt:
Het Britse rijk behoudt al zijn koloniën.
De positie van Duitsland op het continent zal niet in twijfel worden getrokken.
Alle vragen over de Middellandse Zee
en de Franse, Belgische en Nederlandse koloniën staan ​​open voor discussie.
Polen. Er moet een Poolse staat bestaan.
De voormalige Tsjechoslowaakse staten blijven onafhankelijk,
maar onder Duitse bescherming.
Hitlers vredesvoorstel eiste niets van Groot-Brittannië
en houdt in dat de staten die momenteel door Duitsland worden bezet, worden ontzet,
aangezien de Duitse bezetting slechts voorlopig was
vanwege de huidige oorlogssituatie.
Maar nee. Winston Churchill was niet geïnteresseerd in het sluiten van vrede.
Dit aanbod werd afgewezen.
Dankzij Churchill mislukten ook de Duitse vredesinspanningen via Zweden.
In de middag van 25 mei 1940,
Giuseppe Bastianini, de Italiaanse ambassadeur in Londen,
verzocht om een ​​ontmoeting met de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Lord Halifax,
om de neutraliteit van Italië te bespreken
en die van Italiaanse bemiddeling tussen de geallieerden en Duitsland.
Bastianini onthulde dat het doelpunt van de Italiaan Benito Mussolini was
was om te onderhandelen over een regeling, die niet slechts een wapenstilstand zou zijn,
maar zou de Europese vrede een eeuw lang beschermen.
Halifax reageerde er positief op
en legde het idee voor aan het Britse oorlogskabinet,
waar hij zijn ontmoeting met Bastianini samenvatte
en drong er bij zijn collega's op aan Italiaanse bemiddeling te overwegen.
Nogmaals, Churchill wilde er niets van hebben,
omdat hij niet geïnteresseerd was in het sluiten van vrede.
Geen enkele keer heeft Churchill het aanbod van Mussolini overwogen
om vrede tussen Groot-Brittannië en Duitsland te bemiddelen.
De zaak stierf uiteindelijk.
Dankzij Churchill mislukten ook de Duitse vredesaanbiedingen via Italië.
In plaats van vredesaanbiedingen te accepteren,
Churchill antwoordde met het bang maken van het Britse volk
met angstzaaiende verhalen over een komende Duitse gasaanval.
Een maand nadat Engeland Duinkerken had geëvacueerd
en de overwinning van de Asmogendheden op Frankrijk,
Hitler stak zijn hand nog een laatste keer uit
om een ​​einde te maken aan het zinloze bloedvergieten.
Ik had de gelegenheid om met hem te praten zonder enig ander gezelschap...
en ik vertelde hem dat we de kans zouden krijgen om Londen aan te vallen
en Londen is bedekt met mist en we kunnen vliegen met alles wat we tot onze beschikking hebben,
(?) 52, zoals we deden in Bazel,
en hij zei: "Stop ermee, stop ermee. Ik wil dit niet horen.
De hele aanval op Engeland is tegen mijn mening en tegen mijn wil.
Ik zou willen dat ik het kon stoppen.
De Engelse bevolking is van zo’n hoge klasse
en ze lijken zo op de Duitsers.
Ik haat het om tegen Engeland te vechten."
In juni 1940 liet Hitler vredesfolders boven Londen vallen:
‘In dit uur voel ik dat het mijn plicht is tegenover mijn eigen geweten
om nogmaals een beroep te doen op de rede en het gezond verstand
in Groot-Brittannië evenzeer als elders.
Ik zie geen reden waarom deze oorlog moet doorgaan.
Ik ben bedroefd als ik denk aan de offers die het zal eisen.
Ik zou ze graag willen afwenden."
Pamfletten en toespraken waarin Hitler een vredesvoorstel deed
nadat vredesvoorstellen niet genoeg waren.
Churchill en zijn Joodse adviseurs wilden oorlog.
Hitler onderhield tussen 1939 en 1940 ook nauwe correspondentie met Mahatma Gandhi
en ze proberen allebei de geallieerde machten tot bezinning te brengen en een oorlog te voorkomen.
Gandhi was een oprechte vriend van Hitler.
Beiden waren het op veel punten op één lijn.
Ze kwamen allebei uit een humanitaire positie
en herkenden de kwade kracht waartegen ze te maken hadden.
Gandhi wist dat Hitler de laatste hoop op vrede in de wereld zou zijn.
"Lieve vriend... We twijfelen niet aan je moed
of toewijding aan je vaderland,
noch geloven wij dat jij het monster bent dat door je tegenstanders wordt beschreven."
Je kent mijn voorstellen aan Engeland.
Al mijn ambities waren om een ​​oprechte relatie aan te gaan
en vriendschappelijke betrekkingen met het Britse volk.
SLAG OM GROOT-BRITTANNIË
Adolf Hitler had nooit een oorlog tegen Groot-Brittannië gewenst
en bleef genereuze vredesaanbiedingen sturen.
In afwachting van een reactie van Groot-Brittannië bleven de Duitsers passief.
In de zomer van 1940 was er zelfs een grote vredesbeweging in Groot-Brittannië.
Direct buiten de ramen van Churchill vonden herhaaldelijk vredesbijeenkomsten plaats.
In die tijd konden demonstraties door Downing Street naar boven marcheren
nummer 10 en ga buiten Churchills raam staan ​​en schreeuw en zeg
"We zijn uw oorlog beu, we willen vrede."
En het gebeurde, de herhaalde demonstraties buiten zijn ramen.
Churchill besefte dat hij een voorwendsel nodig had om Duitsland te vernietigen.
omdat Hitler geen bombardementen op Londen wilde ondernemen.
Er was geen andere manier waarop Churchill de Amerikanen de oorlog in kon drijven.
tenzij hij Hitler daartoe kon uitdagen.
Churchill legde zijn bedoelingen uit aan Joe Kennedy,
de Amerikaanse ambassadeur, vader van wijlen president:
‘Ik wil dat de Duitsers zo snel mogelijk beginnen met het bombarderen van Londen.
omdat dit de Amerikanen in de oorlog zal betrekken, en vooral:
het zal een einde maken aan deze ongemakkelijke en ongemakkelijke vredesbeweging
dat is aan de gang in mijn eigen kabinet en onder de Britse bevolking."
Het is bewezen dat het Churchill was, en niet Hitler,
die het initiatief nam tot het bombarderen van burgers.
Volgens de Conventie van Genève was het bombarderen van burgers een grote oorlogsmisdaad.
maar Churchill gaf de RAF opzettelijk opdracht om het toch te doen.
De rustige periode van de schijnoorlog eindigde op 11 mei 1940.
de dag nadat Churchill premier werd.
Terwijl hij onmiddellijk een luchtoorlog ontketende tegen de Duitse steden,
beginnend met Freiburg,
de Britse Royal Air Force kreeg de opdracht civiele gebieden te bombarderen.
De volgende dag lanceerde hij zijn eerste aanvallen op transportdoelen
in het Duitse industriële Ruhrgebied, inclusief Keulen.
In mei zullen M�nchengladbach, Gelsenkirchen, Hamburg, Bremen,
Essen, Duisburg, Düsseldorf en Hannover werden aangevallen.
In juni werden aanvallen gepleegd op Dortmund, Mannheim, Frankfurt en Bochum.
Op 3 juli 1940 vielen Britse oorlogsschepen Franse marine-eenheden aan
in de Noord-Afrikaanse havenstad Oran om niet in Duitse handen te vallen.
Churchill had duidelijk aangegeven dat hij geen vrede wilde.
Churchill beval toen invallen in Berlijn,
wat de volgende 7 of 10 dagen duurde.
Hitler reageerde niet.
Niet bij de eerste inval, niet bij de tweede, niet bij de derde of vierde.
Wordt echter steeds bozer en bozer.
Op 4 september hield Hitler een beroemde toespraak in het Sportspalast.
(?) grootste horde, tienduizenden, een gekozen publiek.
Hij hield een toespraak waarin hij tegen deze gek in Londen zei:
hij probeert ons nu te provoceren als we dat willen, (?)
als hij 10 ton bommen laat vallen, gaan we terug en laten er 100 vallen.
Als hij 100 ton bommen op onze steden laat vallen,
Ik kan teruggaan en duizend ton laten vallen, en op een dag zal ik dat doen.
Als ze komen en het vernietigen, om te zeggen: ze kunnen onze steden vernietigen, zei hij:
‘Ik zal die van hen wegvagen – ausradieren – ik zal hun steden wegvagen.’
Zeer bekende toespraak.
Dit is waar Churchill op wachtte...
De volgende dag, 5 september, vond er een massale aanval op Berlijn plaats.
Eindelijk op 6 september, op klaarlichte dag die middag,
Engeland... de Londense bevolking kon het loopvlak horen
van de naderende Duitse bommenwerpers die de steden naderen...
En die middag, 6 september 1940, het begin van de Blitz,
In dat gebied werden 6.000 Londenaren gedood, gewond en gewond.
Wat Churchill wilde. Het is het tegenovergestelde van wat Hitler wilde.
Nu had Churchill hem verleid tot een stap die hij nooit had willen maken.
Als resultaat van Churchills opzettelijke provocatie
een woedende Hitler nam eindelijk wraak en begon de dokken in Londen te bombarderen,
het East End van Londen. Tenslotte de stad Londen
en West End op 6 en 7 november 1940.
In september 1940 kwamen bij het bombardement 7000 Londenaren om het leven.
Op 16 september 1940, op bevel van Winston Churchill,
de Britten lieten 100.000 explosieve bommen los
en 14.000 brandbommen bij de eerste opzettelijke terreurbombardementen
van de burgerdistricten van Mannheim.
Plaatsvervangend Führer, Rudolf Hess, was Hitlers rechterhand en oude vriend.
Hij was de tweede man van Duitsland.
Hij was de man die het dictaat voor Hitlers 'Mein Kampf' uittypte.
In 1940 vroeg Hitler Hess om contact op te nemen met zijn Engelse vrienden
en vertel hen of welke kiezer dan ook dat Duitsland alleen maar naar vrede zocht.
Hij zegt privé tegen Rudolf Hess:
‘Je hebt van die aristocratische vrienden van je in Engeland waar je het altijd over hebt.
Kun je op de een of andere manier geen contact met ze opnemen?
Vertel ze dat we niets van de Britten willen,
dat we alleen maar vrede willen (?) en de oorlog willen beëindigen.
Kun je deze boodschap niet op een of andere manier aan het Britse volk overbrengen?
Heb je daar deze contacten?" Maar Hitler zei dit tegen Rudolph Hess:
‘Je hebt deze vrienden in Groot-Brittannië, nu kun je zeker contact met ze opnemen.
Vertel de Britten dat we niets willen."
Zijn aanbod voor vrede was het volgende:
Hitler zal bereid zijn de troepen uit Frankrijk terug te trekken,
Nederland, België, Polen en zelfs Tsjechoslowakije.
Hij wilde ook het akkoord van Groot-Brittannië
om in het Oosten de vrije hand te hebben om het communisme te verslaan.
Ook wilde hij de voormalige Duitse gebieden terug.
Bovendien bood Hitler dat aan de Duitse Wehrmacht aan
zou het Britse rijk beschermen als het ooit door een vijand zou worden bedreigd.
In mei 1941 voerde Hess een solomissie uit
met zijn Messerschmitt Bf 110 boven Schotland.
In een tijd dat Duitsland de oorlog aan het winnen was,
hij parachuteerde om nog een nieuw vredesaanbod aan Groot-Brittannië over te brengen.
Hess sprak vloeiend Engels en probeerde af te spreken
met wat volgens hem Britse vredesactivisten waren
en om contact te maken met de hertog van Hamilton,
met wie Hess eerder bevriend was geraakt tijdens de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn.
Hij wilde zijn Britse vriend overtuigen van het oprechte vredesverlangen van Duitsland.
In plaats daarvan viel hij in de handen van Churchill en werd gearresteerd.
Winston Churchill natuurlijk
weigerde in te stemmen met Hitlers vredesovereenkomst aangeboden door Hess.
In plaats daarvan zette Churchill hem levenslang gevangen
en maakte een einde aan de wanhopige vredesmissie van Hess.
Churchill weigerde alle vredesaanbiedingen en hield ze voor het publiek verborgen.
Hess werd gedurende de oorlog in eenzame opsluiting vastgehouden.
op bevel van Churchill om te verbergen wie de echte oorlogsstoker van de oorlog was.
Uit geheime overheidsdocumenten bleek dat de Britten
ontving tussen 1939 en 1941 meer dan twee dozijn vredesaanbiedingen.
Met name in september 1939, oktober 1939,
Juli 1940, na de val van Frankrijk, januari 1941, enz.
De vredesaanbiedingen waren aan dovemansoren gericht, aangezien Churchill er niets van wilde hebben.
In plaats daarvan zou hij zijn uiterste best blijven doen om de VS in de oorlog te betrekken.
De oorlogshitsers zouden andere middelen vinden om de oorlog voort te zetten. VERKLAART DE OORLOG AAN HITLER EN WEIGERT TIENZEN VREDESAANBIEDINGEN
Ik was natuurlijk heel verdrietig, want ik had er alles aan gedaan om de oorlog te voorkomen.
Onlangs publiceerde Sven Hedin een boek waarin
citeert nu met genoegen mijn aanbod aan de Polen
die destijds via de Engelsen werd overgebracht.
Ik moet zeggen dat ik het echt koud kreeg
toen ik onlangs deze aanbieding opnieuw las.
Van wat ik sindsdien weet,
want als dit aanbod destijds was aanvaard,
dan zou Danzig zeker Duits zijn,
maar voor de rest zou alles hebben herinnerd zoals het was,
we zouden ons aan onze sociale taken hebben gewijd, we zouden hebben gewerkt,
we zouden onze steden hebben verfraaid, we zouden nederzettingen hebben gebouwd,
we zouden onze wegen op orde hebben gebracht, we zouden scholen hebben opgericht.
We zouden een echte nationaal-socialistische staat hebben opgebouwd.
En nu is het oorlog geworden.
Ik heb hier alles gedaan wat binnen mijn macht lag.
Alles wat een mens zou kunnen doen,
bijna tot het punt van zelfvernedering om het te vermijden.
Ik deed aanbod op aanbod aan de Engelsen.
Ik heb hier met hun diplomaten overlegd en hen verzocht redelijk te zijn.
Maar er kon niets aan gedaan worden.
Ze wilden oorlog, en ze deden geen moeite om die te verhullen.
Zeven jaar lang heeft Churchill verklaard: "Ik wil oorlog!"
Ik betreur het dat deze volkeren met elkaar moeten vechten,
die ik zo graag bij elkaar wilde brengen.
Führer... Adolf Hitler.
"Waarom mogen we niet terugslaan!? Waarom moeten we dat accepteren?"
Jarenlang heb ik ze herhaaldelijk moeten dwingen legaal te zijn.
Maar geloof niet dat het mijn hart niet doet voelen
alsof ik barst van woede als ik over deze luchtaanvallen hoor.
Je weet dat ik die dingen maandenlang niet heb gedaan.
Ik liet niet toe dat er ook maar één bom op de stad Parijs viel.
Voordat we Warschau aanvielen, riep ik vijf keer op tot overgave.
Ik werd altijd geweigerd.
Ik vroeg dat in ieder geval de vrouwen en kinderen zouden worden uitgezonden.
Zelfs de officier met de wapenstilstand werd niet ontvangen.
Alles werd geweigerd en pas toen besloot ik
om te doen wat is toegestaan ​​door elk oorlogsrecht.
Toen de Engelsen hun bommen begonnen af ​​te werpen,
Ik wachtte drie en een halve maand en deed niets.
Ik wachtte af en dacht alleen maar dat ze misschien nog wel tot bezinning zouden komen.
Het pakte anders uit.
Geloof me, dat is vandaag de dag niet anders.
En nu, mijn Volksgenossen, zijn deze offers moeilijk voor het individu;
voor de vrouw die haar man heeft verloren en met hem het dierbaarste wat ze bezit;
en hetzelfde geldt voor het kind dat de vader heeft verloren.
De moeder die haar kind verloor,
of de bruid of de minnaar die haar eigen bruid moest laten gaan om ze nooit meer te zien.
Ze hebben allemaal grote offers gebracht.
Moge elke Duitser beseffen dat het offer van deze mannen de moeite waard is
niet minder dan wat een andere mens in de toekomst misschien zal moeten maken.
Het offer van de vrouw die een kind draagt ​​voor deze natie
is gelijk aan die van de man die zijn natie verdedigt.
Hiervoor zijn talloze miljoenen op het slagveld gevallen, ons Duitse volk,
in de loop van de eeuwen, zelfs de millennia.
Miljoenen anderen hebben er hun bloed voor vergoten.
Ik stak vaak mijn hand uit, tevergeefs.
Ze wilden dit gevecht; nu zullen ze het hebben.
Het Duitse Volk zal dit gevecht tot het einde volhouden.
Het Duitse volk wil eindelijk vrede.
Het wil een vrede die het mogelijk maakt te werken en die het niet toestaat
internationale schurken die onder andere volkeren tegen ons in opstand komen.
Dit zijn de ongedierte die hun fortuin verdienen door middel van oorlog.
Ik heb geen reden om oorlog te voeren uit materiële overwegingen.
Voor ons is het slechts een trieste onderneming; het berooft ons, het Duitse Volk
en de hele gemeenschap, met zoveel tijd en mankracht.
Ik bezit geen aandelen in de wapenindustrie.
Ik verdien niets in dit gevecht.
Ik zou blij zijn als we weer konden werken zoals ik vroeger voor mijn Volk werkte.
Maar deze internationale oorlogsmisdadigers
zijn tegelijkertijd de grootste zwarte marketeers van de wapenindustrie.
Zij bezitten de fabrieken, zij maken het bedrijf.
Het zijn dezelfde mensen die we eerder hier in Duitsland hadden.
Ik wil geen oorlog voeren,
maar als het mij wordt opgedrongen, zal ik het tot mijn laatste adem volhouden.
Ik kan het vandaag doen omdat ik weet dat het hele Duitse Volk achter mij staat.
Als deze oorlog voorbij is, zal Duitsland aan een grote onderneming beginnen.
Een kreet van 'Sta op' zal door de Duitse landen weerklinken!
Toen het Duitse Volk...
zal de productie van kanonnen stopzetten
en zal het vredeswerk en het wederopbouwwerk voor de miljoenen massa's beginnen!
DE INTERNATIONALE KLIK
In 1933, tijdens zijn eerste termijn,
President Franklin Roosevelt normaliseerde de betrekkingen met de communisten
en de Sovjet-Unie kreeg diplomatieke erkenning.
De joodse William Christian Bullitt
werd de eerste Amerikaanse ambassadeur bij de regering.
Bullitt werd later opnieuw toegewezen als ambassadeur in Frankrijk.
De 32e graad vrijmetselaar, president Franklin Roosevelt,
stelde voor om het alziende oog en de piramide aan het dollarbiljet toe te voegen.
Roosevelt prees ook openlijk het communisme.
‘Rusland is veel beter af en de wereld is veiliger met Rusland
onder het communisme dan onder de tsaren. Stalin is een groot leider."
Op bevel van het Federal Reserve System en zijn particuliere eigenaren,
op 5 april 1933 vaardigde Franklin D. Roosevelt presidentieel bevel 6102 uit,
waarbij alle Amerikanen alle gouden munten, ongemunt goud, moesten afleveren
en goudcertificaten aan hun lokale Federal Reserve Bank.
Overtreders zouden een boete krijgen van maximaal $ 10.000,
gevangenisstraf tot tien jaar of beide wegens het willens en wetens overtreden van dit bevel.
Sindsdien heeft iedere Amerikaanse burger vanaf zijn geboorte schulden
en is eigendom van het particuliere Federal Reserve System.
1933, en dat was het jaar, in november, waarin Franklin Roosevelt toen
in zijn allereerste termijn erkende hij de Sovjet-Unie en normaliseerde hij de betrekkingen.
Nou, dit was al aan de gang.
We hadden al een infiltratie die door de Sovjet-Unie begon,
een communistische partij geleid.
En wat ik op een bepaald punt in mijn onderzoek ontdekte, was dat:
Om deze alliantie te bestendigen,
de betrekkingen met de Sovjet-Unie voort te zetten,
wat vanaf die dag echt een obsessie werd voor de Amerikaanse regeringen,
de Amerikaanse regering moest leren tegen het volk te liegen
en vertel ons leugens over het communisme, vertel ons leugens over Stalin,
Vertel ons leugens over de Sovjet-Unie.
Malcolm Muggeridge arriveerde in 1932 in de Sovjet-Unie.
Hij was een van de weinige journalisten
om verslag uit te brengen over de werkelijke omstandigheden op het platteland.
Voor elk artikel over de hongersnood dat verscheen,
twee werden gepubliceerd waarin het bestaan ​​ervan werd ontkend.
Muggeridge herinnert zich de meest invloedrijke correspondent in Moskou
was Walter Duranty, de Pulitzerprijswinnende journalist
voor de New York Times.
De New York Times is in joodse handen en tijdens de eerste en tweede Holodomor
de eigenaar en uitgever was de Jood Adolph Ochs.
Duranty trouwde ook kort na de eerste Holodomor met jodin Jane Cheron.
Hij was niet de grootste??? onder de journalisten in Moskou,
maar hij was de grootste??? van elke journalist die ik ooit heb ontmoet
in 15 jaar journalistiek.
En we vroegen ons af of het eigenlijk wel zo was
de autoriteiten hadden geen enkele greep op hem,
omdat hij hun spel zo volkomen speelde.
Journalist Joseph Alsop beweerde dat
'Duranty was een geweldige KGB-agent en loog als een soldaat.'
Als het om de hongersnood ging, de Grote Hongersnood in Oekraïne,
dat was toen zijn berichtgeving bijzonder schandelijk was,
omdat hij ontkende dat er hongersnood was.
De Sovjets verlenen Duranty zelfs toestemming om zonder begeleiding door Oekraïne te reizen.
Hij meldt in The Times dat al het gepraat over hongersnood tegenwoordig belachelijk is.
Toch zijn documenten van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken onthuld
dat in privégesprekken op de Britse ambassade,
Duranty zei dat maar liefst 10 miljoen mensen waren omgekomen.
Toen ze de kwestie van de erkenning van de Sovjet-Unie bespraken,
de Amerikaanse regering erkent de Sovjet-Unie,
de artikelen van Duranty werden als zeer waardevol bewijsmateriaal beschouwd
aan de kant van de herkenning.
Duranty was aanwezig tijdens de Rode Terreur, die culmineerde in een gedwongen hongersnood in Rusland,
de eerste Holodomor 1921-1923 en ook de 2e Holodomor 1932-1933.
Toch wilde de door de zionisten bezette Amerikaanse regering zijn verhaal graag aanvaarden
om het Joodse bolsjewistische moordzuchtige regime te erkennen.
En ik denk dat dit op de een of andere manier is waar we de opkomst van dubbele standaarden zien.
Ik denk dat we uiteindelijk ook de opkomst van moreel relativisme zien,
cultureel relativisme, deze kwalen die we vandaag de dag in onze cultuur zien,
Ik denk dat hun wortels in deze relatie liggen en daarom zou ik beginnen met...
met dit allereerste begin, omdat ik denk dat het zo belangrijk was.
16 november 1933, de dag waarop we de Sovjet-Unie erkenden.
Dit was heel vreemd,
gezien de staat van dienst van de komst van de bolsjewistische regering.
Wat betreft het aantal doden, in die vroege revolutionaire jaren,
de Sovjet, de nieuwe bolsjewistische geheime politie
zonder proces geëxecuteerd meer dan 1000 mensen per maand.
Later in de jaren dertig,
Stalin doodde tienduizenden mensen per maand,
en toch haastten de Verenigde Staten zich tot een alliantie,
haastte zich om de Sovjetregering onder Roosevelt te erkennen,
tijdens de Tweede Wereldoorlog toegetreden tot dit bondgenootschap.
Zowel de Britse als de Amerikaanse regering
werden zwaar geïnfiltreerd door vooraanstaande communistische joden en Sovjet-infiltranten.
De politieke leiders in zowel Groot-Brittannië als Amerika
stonden onder de controlerende invloed van een communistische vijfde colonne.
Zowel Roosevelt als Churchill hadden zich omringd met Joodse adviseurs
en vertrouwden op Joods geld om hun campagnes voor het ambt te ondersteunen.
De Joden hadden daarom de totale controle over de publieke opinie in beide landen.
We hoorden het later en bevestigden het nadat de archieven waren geopend
over de ontbinding van de Sovjet-Unie in 1991,
we leerden er later veel van
hoge functionarissen in de regering van de Verenigde Staten
werkten voor Stalin, het waren Sovjet-agenten.
Enkele communistische joden die de Amerikaanse regering hadden geïnfiltreerd
omringende Roosevelt inbegrepen: Bernard Baruch, Felix Frankfurter,
David Lilienthal, David Niles, Louis Brandeis, Samuel Rosenman,
Henry Morgenthau Jr., Benjamin Cohen, rabbijn Stephen Wise, Francis Perkins,
Sidney Hillman, Herbert H. Lehman, Jessie Strauss, Harold Laski,
Charles Wyzanski, Samuel Untermeyer, Edward Filene, David Dubinsky,
Mordechai Ezechiël, Abe Fortas, Isador Lubin, Harry Dexter White,
David Weintraub, Nathan Silvermaster, Harold Glasser, Irving Caplet,
Salman Adler, Benjamin Cardozo, Anna Rosenberg,
en talloze anderen.
Deze communistisch georiënteerde joden functioneerden feitelijk
als agenten van de Sovjet-Unie binnen de Amerikaanse regering.
Zoals de joodse historicus Lucy Dawidowicz opmerkte:
"Roosevelt zelf in zijn directe omgeving gebracht
meer Joden dan enige andere president voor of na hem."
Winston Churchill was zelf niet beter.
De moeder van Churchill was Joods en
dit is volgens mij een paar maanden geleden in een krant in Jeruzalem gemeld.
Ik ben daar duidelijk naar aan het kijken, wat ze had
Joods bloed in haar moederlijn.
Heel interessant inderdaad. Ik denk niet dat Churchill hiervan op de hoogte was.
Hij heeft het nooit vermeld,
maar wat interessant is in zijn banden met de Joodse gemeenschap,
waar ik hier wat dieper op in zal gaan...
de twee fundamentele aandachtsgebieden in de carrière van Churchill:
de periode dat hij in de zogenaamde wildernis was,
toen hij als minister ontslag nam uit het kabinet van Stanley Baldwin,
en gedurende de volgende tien jaar, tot 1939, was hij afwezig.
Vanuit welk kantoor dan ook. Hij was slechts lid van het parlement.
Het enige dat hij had was dus zijn salaris als parlementslid
en zijn nogal zielige verdiensten als journalist,
toch slaagt hij er op de een of andere manier in een enorm landgoed te onderhouden,
wat een zeer grote som geld kostte om alle tuinmannen te ondersteunen
en de kinderdagverblijven en de kindermeisjes en de koks en de huishoudsters,
en de rest ervan. Hij had een eigen staf van soms twintig tot dertig mensen.
Allen ondersteund door zijn salaris als parlementslid,
wat destijds 500 pond per jaar was. 750 dollar per jaar.
of $2.000 eigenlijk, want op dat moment was het volgens mij 4 dollar voor een pond.
Hoe heeft hij het gedaan? Het antwoord is dat vanaf 1936,
hij werd gefinancierd door een kleine geheime pressiegroep genaamd 'The Focus'.
Je zult niet veel verwijzingen naar 'The Focus' vinden in de geschiedenisboeken,
maar het bestond zeker en er zijn verschillende bestanden
van Churchills privépapieren met betrekking tot 'The Focus'...
'The Focus' was een groep van misschien wel 30 of 40 vooraanstaande Britse industriëlen
en bankiers en voormalige politici
die besloot dat Churchill de moeite waard was om overeind te blijven...
en zij financierden hem.
Het waren niet allemaal joden, ze waren vooral joods.
maar het zijn ook linkse socialisten
en links-conservatieve parlementsleden,
die allemaal besloten hem overeind te houden.
In juli 1936 zei de toenmalige voorzitter van de Britse...
van de Shell Petroleum Maatschappij
schreef voor Churchill een cheque uit van ongeveer 40.000 pond,
wat in hedendaags geld waarschijnlijk ongeveer 700.000 dollar zou zijn...
en gaf het hem cadeau.
Hij was joods.
Het was een Joods geschenk aan Churchill
en de bedoeling was dat Churchill... ze hem kochten.
Vanaf dat moment werd hij de "rattenvanger (van Hamelen)".
En degene die de doedelzakspeler betaalt, luidt de melodie.
Als je kijkt naar de gebeurtenissen zoals ze werkelijk plaatsvonden tot 1936,
hij gaf Duitsland nauwelijks een voorbijgaande vermelding in zijn toespraken en geschriften.
Andere dingen waren belangrijker.
Vanaf 1936 begon hij op de anti-nazi, anti-Duitse trommel te slaan...
en in die tijd bestond er in Groot-Brittannië veel pro-Duits sentiment,
als getuige: het gedrag van de hertog van Windsor... de koning.
Koning Eduard...
Koning Edward VIII, die iets minder dan een jaar regeerde,
was na de dood van zijn vader zeer pro-Duits en pro-Hitler en eigenlijk...
kon goed overweg met Adolf Hitler toen hij later in 1937 Duitsland bezocht.
Hij werd door dezelfde lobby gedwongen af ​​te treden.
maar het was deze lobby die Churchill vanaf 1936 financierde
en die uiteindelijk manoeuvreerde en engineerde
zijn introductie in het kabinet in 1939...
en ten slotte zijn overname als premier in 1940.
Hij heeft een oorlog gevoerd...
waar Groot-Brittannië geen echte interesse in had.
Ik heb dit herhaaldelijk gezegd.
Elke logische perceptie van de Tweede Wereldoorlog nu, na vijftig jaar terugkijkend,
schreeuwt naar de hoge hemel...
terwijl we heel duidelijk kunnen zien dat we hadden moeten zeggen...
we hadden in 1939 tegen de Polen moeten zeggen:
'Je hebt een probleem met de Duitsers, los het zelf op.'
We hadden tegen de Joden moeten zeggen:
'Je hebt een probleem met de nazi's, los het zelf op.'
Het is geen zorg van Groot-Brittannië en het Britse Rijk.
We hebben nog andere vissen om te bakken. Dat hadden we moeten zeggen.
Churchill was helaas verplicht aan deze mensen
en hij had geen alternatief.
Dus in 1940, toen ons een keuze werd voorgelegd
van het aanvaarden van het zeer genereuze vredesaanbod dat ons werd gedaan,
die verborgen is voor de geschiedenisboeken,
door de Duitsers, of een totaal zinloze oorlog voeren,
Churchill nam de verkeerde afslag en bracht Groot-Brittannië failliet
en verwoestte het Britse Rijk.
Ik zei dit voor het eerst in mijn boek 'Churchill's War' in 1987,
en nu vijf andere grote historici die hetzelfde zeiden.
Dit is nu bekend geworden als de revisionistische lijn van de geschiedenis
over de Tweede Wereldoorlog, en ik ben degene die dat pad daadwerkelijk heeft geopend,
mensen het ondenkbare laten denken,
kijkend naar de alternatieve route die we in 1940 hadden kunnen nemen.
Om hier een einde aan te maken, wordt het in 1941 inderdaad heel interessant:
omdat de Weizmann-papieren, de papieren van Chaim Weizmann,
die de eerste president van de staat Israël was.
En hij was de leider van de internationale zionistische beweging
gedurende de hele Tweede Wereldoorlog.
De Weizmann-archieven, dwaas of wijs,
gaf mij volledige toegang tot alle correspondentie van Weizmann met Churchill.
En in de Weizmann-archieven, alle correspondentie van Churchill met Weizmann
gedurende de oorlogsjaren en vóór de (?) Wereldoorlog,
en al zijn aantekeningen over zijn ontmoetingen met Churchill.
Ik ga hier slechts één van die brieven noemen.
Het is een brief geschreven door Chaim Weizmann, de leider van de zionistische beweging...
destijds woonachtig in de Verenigde Staten, aan Winston Churchill in september 1941,
drie maanden vóór Pearl Harbor,
wanneer Churchill verwoed probeert de Verenigde Staten in zijn oorlog te betrekken,
want dat is zijn enige redding.
En Weizmann schrijft een brief aan Churchill waarin hij zegt:
'Meneer de premier, tenzij u ons geeft wat we willen,
dat is de oprichting van een Joods leger in het Midden-Oosten,
met ons eigen arsenaal en onze eigen wapens,
en ons eigen uniform en onze eigen vlag,
tenzij je ons geeft wat we willen,
dan ga je ons niet voor je winnen.
En laat me je vertellen wat we zullen doen als je ons geeft wat we willen.
Als u ons onze wensen verleent,
dan zullen wij namens u optreden in de Verenigde Staten.
En onthoud, meneer Churchill”, schrijft hij in zijn brief, “onthoud...
wij zijn het enige krachtige verenigde blok in de Verenigde Staten
die de Britse zaak in deze oorlog van september 1941 stevig steunt.
Alle anderen zijn feitelijk isolationistisch.
Wij zijn de enige etnisch verenigde groep die de Britse zaak stevig steunt.
Wij zijn de enige mensen die in de positie zijn om de VS bij deze oorlog te betrekken.
We hebben het in de vorige oorlog gedaan en we kunnen het opnieuw doen."
Churchill werd de niet-Joodse frontman van deze geheime groep.
Communistische en zionistische joden rond Churchill waren onder meer Sir Robert Mond,
Sir Robert Waley Cohen en Bernard Baruch.
Zowel Roosevelt als Churchill werden de niet-Joodse frontmannen
in de oorlog van het internationale jodendom tegen Duitsland.
De Britse premier Neville Chamberlain,
vertelde de Amerikaanse ambassadeur in Groot-Brittannië, Joseph P. Kennedy, dat:
"De joden uit Amerika en de wereld hadden Engeland in de oorlog gedwongen."
Het Joodse tijdschrift Sentinel uit Chicago zei van 8 oktober 1940:
‘Als de nationaal-socialisten en hun vrienden huilen of fluisteren
dat deze oorlog door Joden wordt veroorzaakt, hebben zij volkomen gelijk."
Churchill verliet Londen om Roosevelt te ontmoeten voor een conferentie in Quebec
laat in de zomer van 1943.
Een verslaggever vroeg of ze van plan waren Duitsland vredesvoorwaarden aan te bieden.
Churchill antwoordde snel:
'Hemel, nee. Ze zouden het onmiddellijk accepteren.'
Nogmaals, in een brief uit 1944 aan zijn bondgenoot:
de massamoord op bolsjewiek Joe Stalin,
Churchill bevestigt de onmiskenbare realiteit van Hitlers genereuze vredesvoorstellen.
‘Wij hebben nooit aan vrede gedacht,
zelfs niet in dat jaar waarin we volledig geïsoleerd waren
en vrede had kunnen sluiten zonder ernstige schade aan het Britse Rijk,
en uitgebreid op uw kosten.
Waarom zouden we er nu aan denken,
als de overwinning voor ons drieën nadert?"
JA, DUITSLAND WAS TOEN EEN DEMOCRATIE, VÓÓR ONS
EN WIJ ZIJN GEPLUNDEERD, UITGEPERST EN GEDROOGD
NEE...
WAT BETEKENT DEMOCRATIE OF EEN AUTORITAIRE STAAT VOOR DIE INTERNATIONALE HYENA'S?
Het maakt ze helemaal niets uit! Ze zijn maar in één ding geïnteresseerd
BENT U BEREID OM GEPLONDEERD TE WORDEN?
JA OF NEE?
BEN JE STOM GENOEG OM TIJDENS HET PROCES STIL TE BLIJVEN?
JA OF NEE?
EN WANNEER EEN DEMOCRATIE STOM GENOEG IS
NIET OPSTAAN, DAN IS HET GOED!
MAAR WANNEER EEN AUTORITAIRE STAAT VERKLART
"Jullie plunderen onze mensen niet langer...
"NOCH VAN BINNEN, NOCH VAN BUITEN! DAN IS DAT SLECHT."
IN WERKELIJKHEID REGELT HET GELD IN DEZE LANDEN
ZE PRATEN OVER PERSVRIJHEID,
Terwijl al deze kranten feitelijk één eigenaar hebben
EN DE EIGENAAR IS IN IEDER GEVAL DE SPONSOR (MASSA MEDIA)
DEZE PERS VORMT VERVOLGENS DE PUBLIEKE OPINIE
DEZE POLITIEKE PARTIJEN HEBBEN HELEMAAL GEEN VERSCHILLEN
ZOALS EERDER BIJ ONS
JE KENT DE OUDE POLITIEKE PARTIJEN AL
Ze waren allemaal hetzelfde
DAN MOETEN MENSEN DAT VOORAL IN DEZE LANDEN DENKEN
VAN VRIJHEID EN RIJKDOM...
ER MOET EEN ZEER COMFORTABEL LEVEN VOOR HAAR MENSEN BESTAAN
MAAR HET TEGENOVERGESTELDE IS HET GEVAL
IN DEZE LANDEN, IN DE ZOGENOEMD “DEMOCRATIEËN”
DE MENSEN ZIJN IN GEEN GEVAL HET BELANGRIJKSTE AANDACHTSPUNT
WAT ER ECHT TOE DOET
IS HET BESTAAN VAN DEZE GROEP VAN “DEMOCRATIEMAKERS”
DAT IS HET BESTAAN VAN EEN PAAR HONDERD
VAN REUZEKAPITALISTEN
DIE ALLE FABRIEKEN EN AANDELEN EIGEN
EN WIE ULTIEM DE MENSEN LEIDT
ZE ZIJN HELEMAAL NIET GEÏNTERESSEERD IN DE GROTE MASSA MENSEN
JODEN!
ZIJ ZIJN DE ENIGE
DIE KUNNEN WORDEN AANGEMERKT ALS INTERNATIONALE ELEMENTEN
OMDAT ZE OVERAL HUN ZAKEN DOEN
HET IS EEN KLEINE WORTELLOZE INTERNATIONALE KLIK
DAT IS DE MENSEN TEGEN ELKAAR KEREN,
DAT WIL NIET DAT HEN VREDE HEBT
ZE KUNNEN ONS ONDERDRUKKEN!
ZE KUNNEN ONS DODEN, ALS JE WILT!
MAAR WIJ CAPITULEREN NIET!
DEZE JODEN LACHTEN ERom
Ze dachten dat het een grap was
Ze lachen niet meer
VANDAAG REALISEREN ZIJ DE ERNST VAN DE SITUATIE.
HET WAS EEN STRIJD
VOORAL TEGEN DE MENSEN DIE...
... HET LIJKEN ALOMPOTENTE MACHT TE HEBBEN IN ONZE NATIE
DE STRIJD TEGEN DE JODEN
EEN SATANISCHE MACHT
HAD ONS HELE LAND OVERGENOMEN
WIE HAD DE SLEUTELPOSITIES VAN ONS INTELLECTUELE EN GEESTELIJKE LEVEN KUNNEN GRIJPEN
MAAR OOK VAN HET POLITIEKE EN ECONOMISCHE LEVEN
EN VANUIT DEZE SLEUTELPOSITIES KUNNEN ZIJ DE HELE NATIE CONTROLEREN EN MONITOREN
DEZE MACHT HAD TEGELIJKERTIJD
DE INVLOED OM ZELFS MET DE WET TE VERVOLGEN
DEGENEN DIE TEGEN DEZE MACHT VOCHTEN
EN DIE BEREID ZIJN OM VERSTAND TE VERLENEN TEGEN DE VOORUITGANG DAARVAN
DE ALMACHTIGE JODDEN VERKLAARDEN ZO DE OORLOG AAN ONS
EN WAT HEBBEN WIJ DEZE JAREN BEREIKT! TOT 1939
DE AFNODIGING GROEIDE OP DEZELFDE MANIER
DEZELFDE MANNEN DIE TOEN DUITSLAND IN WO I HEBBEN GEBRACHT
DE "MR CHURCHILL" BEGON ONMIDDELLIJK TE Agiteren
DE "HEER EDEN"
EN DAN NATUURLIJK DE JODEN, MET HORE BELISHA VOORAAN
DE SMEAR-CAMPAGNE BEGON
JAAR NA JAAR...
Ze zeiden: "Ja, hij bewapent zichzelf"
JA, DAT HEB IK ALTIJD GEDAAN
ZE HEBBEN MIJ OOK EERDER GEVRAAGD
WAAROM HEB JE DAN DE SA...
...ALS JE VREDE WILT?
WAAROM HEB JE DE SS GEMAAKT?
... WANNEER IS HET ENIGE DAT JE WILT VERbroedering?
OMDAT ER MENSEN ZIJN DIE HET NIET WILLEN!
En ik wilde ze laten zien
DAT IK OOK VOOR HET ANDERE GEVAL BEREID WAS
HET KOSTBAARSTE BEZIT DAT JE TER WERELD HEBT...
IS JE EIGEN MENSEN...
EN VOOR DEZE MENSEN...
EN IN HET BELANG VAN DEZE MENSEN...
WIJ ZULLEN STRIJDEN EN STRIJDEN!
EN NOOIT LOSLATEN!
EN NOOIT VERMOEID!
EN VERLIES NOOIT DE MOED!
EN Wanhoop NOOIT!