JUDEA WYPOWIEDZA WOJNĘ NIEMCOM
W 1932 roku Bernard Lecache, prezes Światowej Ligi Żydów, powiedział:
„Niemcy są naszym wrogiem publicznym numer jeden.
Naszym celem jest wypowiedzenie jej wojny bez litości”.
W marcu 1933 r., zanim Niemcy uchwalili jakiekolwiek ustawy antyżydowskie
i zanim miały miejsce jakiekolwiek działania wojenne przeciwko Żydom,
oficjalnie wydane przez światowych przywódców żydowskich
wypowiedzenie wojny Niemcom.
Rozpoczął się ogólnoświatowy żydowski bojkot niemieckich towarów.
20 000 Żydów protestowało przed ratuszem w Nowym Jorku.
Wiece i bojkoty były skierowane przeciwko niemieckim towarom.
Samuel Untermeyer, przemawiając w imieniu międzynarodowego żydostwa,
wypowiedział wojnę Niemcom w drodze bojkotu gospodarczego.
Na pierwszej stronie londyńskiego Daily Express z 24 marca widniał nagłówek:
„JUDEA WYPOWIEDZA WOJNĘ NIEMCOM”.
Cytowano przywódców żydowskich, którzy wzywali do:
święta wojna przeciwko narodowi niemieckiemu:
„Żydowski hurtownik opuści swój dom, bankier – giełdę,
kupiec, jego interes i żebrak, jego skromna chata,
aby przyłączyć się do świętej wojny przeciwko narodowi hitlerowskiemu…”
„The Express” stwierdził, że Niemcy stoją teraz w obliczu konfrontacji
z międzynarodowym bojkotem jego handlu, finansów i przemysłu.
W Londynie, Nowym Jorku, Paryżu i Warszawie,
Żydowscy biznesmeni zjednoczyli się, aby wyruszyć na krucjatę gospodarczą.
W sierpniu 1933 roku Samuel Untermeyer mówił o planowanej zagładzie
i trwającej zagłady Żydów, a także o wojnie
które należy skierować przeciwko Niemcom, aby to powstrzymać.
W histerycznej audycji radiowej Untermeyer wezwał Żydów
zniszczyć Niemcy w świętej wojnie
potępiając Niemców jako okrutne, dzikie bestie i niewdzięczników.
Untermeyer twierdził, że Niemcy unicestwiali Żydów
„zamykając ich w okropnych obozach koncentracyjnych,
głodując i torturując, mordując i bijąc bez powodu
i uciekanie się do wszelkich innych możliwych form tortur,
nieludzkie ponad wszelkie pojęcie,
dopóki samobójstwo nie stało się ich jedyną drogą ucieczki,
a wszystko tylko dlatego, że oni są lub ich odlegli przodkowie byli Żydami…”
Był rok 1933 i Untermeyer mówił już o Holokauście.
Cóż, musiał mieć jakieś nadprzyrodzone zdolności umysłowe.
W audycji radiowej w WABC New York 6 sierpnia 1933 Untermeyer stwierdził, że:
„Każdy z was, zarówno Żyd, jak i poganin,
kto nie zaciągnął się jeszcze do tej świętej wojny, powinien to zrobić teraz i tutaj.
Nie wystarczy, że nie kupujesz towarów wyprodukowanych w Niemczech.
Musisz odmówić współpracy z jakimkolwiek kupcem lub sklepikarzem
którzy sprzedają jakiekolwiek towary wyprodukowane w Niemczech
lub który patronuje niemieckim statkom lub żegludze...
Podkopiemy reżim Hitlera i przywrócimy naród niemiecki rozumu
niszcząc ich handel eksportowy, od którego zależy ich istnienie.
Bojkot wszystkich niemieckich towarów i usług.
(?) Musimy teraz niechętnie rozpocząć ogólnoświatowy bojkot
(?), w którym żądamy i obecnie otrzymujemy szerokie poparcie mężczyzn i kobiet
wszystkich wyznań i klas.
Przez wszystkie wieki nie prowadzono już świętej wojny.
Aby wykonać swój udział i służyć tej armii cywilizacji,
(?) trzeba tylko kupować i używać, ale nie kupować i używać
(?) jakiekolwiek towary wyprodukowane w Niemczech lub ??? na niemieckich statkach lub żegludze.
Nowe Niemcy, które uwolnią się od żydowskiej supremacji
został uznany za wroga interesów żydowskich
i dlatego trzeba było go ponownie udusić ekonomicznie.
Warto też zauważyć, że tak było już wcześniej
Hitler podjął decyzję o bojkocie towarów żydowskich.
Wielu Żydów w Niemczech i Palestynie sprzeciwiało się międzynarodowemu bojkotowi
mówiąc, że będzie promować przemoc antyżydowską w Niemczech.
Ci Żydzi wspierali reżim narodowo-socjalistyczny,
ale żydowskich suprematystów wcale to nie obchodziło.
Pomimo wysiłków rządu niemieckiego mających na celu złagodzenie napięć
i zapobiegać eskalacji wyzwisk
i groźby ze strony międzynarodowego przywódcy żydowskiego – kontynuowała.
Intensywność kampanii żydowskiej przeciwko Niemcom była taka
że Hitler stwierdził, że jeśli kampania się nie zakończy,
w Niemczech miał nastąpić jednodniowy bojkot sklepów należących do Żydów.
Mimo to kampania nienawiści nadal zmuszała Niemcy
podjąć środki obronne, które stworzyły sytuację
w którym Żydzi byli coraz bardziej wykluczeni.
W podobnym tonie napisała żydowska gazeta Natasha Retsch:
„Wojnę z Niemcami będą prowadzić wszystkie społeczności żydowskie,
konferencje, kongresy... przez każdego Żyda.
W ten sposób wojna z Niemcami ożywi się ideologicznie
i promować nasze interesy, które wymagają całkowitego zniszczenia Niemiec.
Niebezpieczeństwo dla nas, Żydów, leży w całym narodzie niemieckim,
w Niemczech jako całości i indywidualnie.
Należy go na zawsze unieszkodliwić.
W tej wojnie my, Żydzi, musimy wziąć udział,
i to z całą siłą i mocą, jaką mamy do dyspozycji. "
Światowe przywództwo żydowskie w żelaznym uścisku światowych mediów i prasy
rozpoczynał teraz masową propagandę przeciwko Niemcom,
które wkrótce przerodziły się w II wojnę światową.
To była bezpośrednia odpowiedź na to, że rząd niemiecki
w końcu zainicjował jednodniowy bojkot żydowskich przedsiębiorstw,
po wypowiedzeniu przez Żydów wojny Niemcom.
Doktor Joseph Goebbels zapowiedział zniesienie jednodniowego bojkotu
gdyby antyniemieckie protesty zostały zawieszone.
Jeśli protesty się nie skończą, ostrzegł Goebbels
że antyżydowski bojkot zostanie wznowiony.
Jednak to nie pomoże.
Światowy bojkot Żydów trwał miesiącami.
Władimir Żabotyński, żydowski komunista
i założyciel organizacji terrorystycznej Irgun,
napisała w styczniowym wydaniu Natashy Retsch ze stycznia 1934 roku:
„Walka z Niemcami trwa od miesięcy
przez każdą gminę żydowską, konferencję, kongres, organizację branżową,
przez każdego Żyda na świecie. Jest powód, żeby wierzyć
że nasz udział w walce będzie miał wartość ogólną.
Rozpętamy wojnę duchową i materialną
całego świata przeciwko Niemcom.
Ambicją Niemiec jest stać się ponownie wielkim narodem,
odzyskać utracone terytoria i kolonie.
Z drugiej strony, nasz żydowski interes
żądać całkowitego zniszczenia Niemiec.
Naród niemiecki stanowi dla nas zagrożenie zbiorowo i indywidualnie.
David A. Brown, przewodniczący krajowy Zjednoczonej Kampanii Żydowskiej w 1934 r., powiedział:
„My, Żydzi, wywołamy wojnę Niemcom”.
Chaim Weizmann, prezes Międzynarodowej Agencji Żydowskiej
oraz Światowej Organizacji Syjonistycznej
a później pierwszy prezydent Izraela, stwierdził w 1936 roku:
„Nie będzie przesadą stwierdzenie, że 6 milionów Żydów
zostali skazani na karę więzienia w tej części świata,
gdzie są niepożądane i dla których kraje są podzielone na takie
gdzie są niechciani i tych, gdzie nie są przyjmowani.
Emil Ludwig Cohn w 1938 roku powiedział:
„Hitler nie chce wojny, ale zostanie do niej zmuszony i to właściwie już wkrótce.
Anglia ma ostatnie słowo, jak w 1914 roku…”
Henry Morgenthau, sekretarz skarbu USA, Hearst Press, wrzesień 1933, powiedział:
„Wojna w Europie w 1934 r. była nieunikniona”.
W 1938 r. powtórzono żydowskie wypowiedzenie wojny Niemcom.
Naród amerykański był do tego namawiany przez prasę należącą do Żydów
bojkot wszystkich niemieckich towarów i niemieckich przedsiębiorstw.
Na Światowej Konferencji Syjonistycznej w 1936 roku Chaim Weizmann powiedział:
„Być może tylko 2 miliony przeżyją nadchodzący Holokaust,
ale będą gotowi do życia w Palestynie.”
Przypomnijmy, że było to w 1936 r.
List opublikowany przez „Miami News” 12 lipca 1938 r.:
zatytułowany „Zabić Niemców” stwierdził, że:
„Nic poza niemal całkowitą eksterminacją dzikich białych
zapewni pokój na ziemi i dobrą wolę wobec ludzi.”
Żydowski profesor Aleksander Kuliszer,
znany prawnik i syjonista powiedział w październiku 1937 r.:
„Niemcy są wrogiem judaizmu i należy ich ścigać ze śmiertelną nienawiścią.
Celem dzisiejszego judaizmu jest
bezlitosną kampanię przeciwko wszystkim narodom niemieckim
i całkowite zniszczenie narodu.
Żądamy całkowitej blokady handlu,
wstrzymano import surowców,
i odwet wobec każdego Niemca, kobiety i dziecka.”
Odpowiedź Niemiec miała charakter defensywny, a nie ofensywny.
Ważne historie,
ważne fakty,
które wyjaśniają rzeczy, których nie otrzymaliśmy w szkole.
Nie otrzymaliśmy w programie nauczania.
Nie uczyli ich nawet w szkołach średnich.
Prowadziłem wykłady przed profesorami historii.
Dlaczego Hitler tak naprawdę nienawidził Żydów?
Czego od nich chciał?
Jak mu przeszkadzali?
Ale to wszystko jest napisane tutaj, w „Mein Kampf”.
Książka ta ukazała się dopiero niedawno.
Właśnie zatwierdzono tłumaczenie na język hebrajski.
Przez te wszystkie lata było to zakazane...
Istnieje jednak wcześniejsze tłumaczenie dokonane przez „Yad Vashem”
pozwolono im...
Hitler twierdzi w swojej książce
że Żydzi to komuniści.
To oni dokonali rewolucji w Rosji.
Zabili tam 30 milionów Rosjan.
Wszystkie inteligentne w okrutny i przerażający sposób
i taki jest ich plan dla całego świata.
Następnym krajem w kolejce są Niemcy.
Założyli niemieckie partie komunistyczne i socjalistyczne i to prawda.
„Jeśli ich teraz nie pokonamy, oni nas wyeliminują,
i wymordują kolejne 20 milionów, wszystkich inteligentnych ludzi”.
I tak podróżowali z kraju do kraju.
Ostatecznie pozostali jedyni inteligentni
byliby Żydzi.
I ma rację.
Rewolucję rosyjską zrobili Żydzi.
Armię rosyjską zbudował Trocki.
Stworzył żydowski oddział partii komunistycznej.
Na pierwszym zdjęciu rosyjskiego rządu
z 13 członków,
6 było Żydami.
Kto założył KGB?
Żydzi.
Wszystko jest więc jasno napisane.
Nie nienawidził Żydów za to, że mieli „Peos”. (?)
Nie nienawidził ich za przestrzeganie Micw,
Bo oni są komunistami.
i pisze to wyraźnie:
„Żydzi zniszczyli religię i wiarę”.
„Rozprzestrzeniali w Niemczech herezję w Bogu”.
Pisze to tutaj.
Teraz rozumiesz, dlaczego nie uczą tego w szkołach?
Bo kto pisze program nauczania?
Ci sami lewacy.
Zniszczyli wszystkie wartości.
Zatruta literatura i teatr.
Z 9 dużych gazet niemieckich 7 należało do Żydów.
myślałem, że jeszcze nie skończyłem wyjaśniać, co o tym myślę...
Dlaczego te wydarzenia - dlaczego ten konflikt, Żydzi i Niemcy,
stało się tak ostre i dlaczego ta nienawiść do Żydów, dlaczego musiała się wydarzyć?
Nadal jest to dla mnie całkowicie niejasne.
Ale może kiedyś mi się uda.
- Nienawiść Żydów do Niemców? - Tak.
Nigdy nie czytałem od innych osób,
takie przepełnione nienawiścią wypowiedzi na temat innego narodu, jak na przykład Żydów.
- Dlaczego... - Bardziej niż nienawiść Niemców do Żydów?
To znacznie później, nienawiść do Niemców. Żydzi byli dużo wcześniej.
I to... wystarczy, że przeczytasz Talmud.
Mam tam wszystkie 12 tomów w autoryzowanym serwisie,
najnowsze tłumaczenie i wydanie, 2002,
ponieważ chcieliśmy zweryfikować powszechnie rozpowszechniane stwierdzenia z Talmudu.
Czy są dokładne? (Zwłaszcza w porównaniu z autoryzowaną edycją.)
A nie udało mi się przeczytać więcej niż trzech stron, zrobiło mi się niedobrze.
To takie odrażające, te wszystkie rzeczy o seksualności i tak dalej,
o tym jak można to zrobić z trzyletnim dzieckiem i...
Wiesz, to wszystko jest nam takie obce.
Nawet nie chcę o tym myśleć.
Od 1923 do 1933 niemieccy nacjonaliści
były regularnie celem żydowskich komunistów i terrorystów.
200 narodowych socjalistów i 216 funkcjonariuszy policji
zostali zamordowani głównie przez komunistów żydowskich.
Rannych zostało 20 000 narodowych socjalistów i 1976 funkcjonariuszy policji.
Herbert Norkus, uczeń i członek Hitlerjugend,
został brutalnie pchnięty nożem w sześciu miejscach.
Horst Wessel, młody niemiecki student, został zastrzelony.
Szwajcarski przywódca narodowych socjalistów Wilhelm Gustloff
został brutalnie zamordowany przez Żyda Davida Frankfurtera w 1936 r.
Niemcy byli oburzeni morderstwami.
Akty terroru wobec narodu niemieckiego
ciągnęło się przez wiele lat bez końca.
27 lutego 1933, cztery tygodnie po mianowaniu Hitlera na kanclerza,
komunistyczni terroryści podpalili Reichstag.
Lokalna policja złapała holenderskiego komunistę Marinus van der Lubbe,
człowieka, który podpalił Reichstag.
Pożar miał być początkiem wojny domowej wywołanej przez Czerwoną
zanim Hitler i NSDAP mogli się ustabilizować.
Hindenburg i Hitler działali szybko, wydali dekrety nadzwyczajne
aresztowano przywódców komunistycznych
i wysłano do tak zwanych obozów koncentracyjnych.
Większość komunistów była Żydami. Dlatego media to przedstawiają
jako systematyczne prześladowania Żydów.
Noc długich noży, zwana także Operacją Koliber,
miało miejsce w narodowosocjalistycznych Niemczech pomiędzy 30 czerwca a 2 lipca 1934 roku.
Co najmniej 85 osób stracono
i ponad tysiąc aresztowanych przez narodowych socjalistów.
Powodem tego było to, że jako lider Ernst Rohm i inni
planowali zamach stanu na Niemców.
Działania Hitlera miały zapobiec
kolejna rewolucja komunistyczna rozgrywająca się w Niemczech.
Czystka wzmocniła się i skonsolidowała
poparcie dowódców armii dla Hitlera.
W dniu 9 listopada 1938 r.
do ambasady niemieckiej dotarł polski Żyd Hershel Grynszpan
z prośbą o rozmowę z członkiem personelu dyplomatycznego.
Kiedy Ernst vom Rath, 29-letni niemiecki dyplomata, stacjonował w Paryżu,
przyszedł przywitać gościa, Grynszpan podniósł pistolet
i zamordował go z zimną krwią.
To była kropla, która przelała czarę goryczy.
Niemcy mieli już dość inspirowanych przez Żydów bojkotów, oszczerstw,
podżeganie do wojny i morderstwa wymierzone w nich.
Wiadomość o morderstwie wywołała zamieszki, podpalenia i wandalizm
skierowanych do sklepów i przedsiębiorstw żydowskich i komunistycznych.
Zamieszki nie zostały usankcjonowane przez żadnego oficjalnego członka NSDAP
i to wściekły Goebbels nakazał natychmiastowe zaprzestanie przemocy,
i ustało po pierwszej nocy.
Goebbels negocjował w tym czasie przewrót
międzynarodowe embargo żydowskie
i obawiali się, że przemoc zakłóci rozmowy.
Wczesnym rankiem po wydarzeniach Nocy Kryształowej
Goebbels ogłosił w audycji radiowej podjęcie jakichkolwiek działań przeciwko Żydom
było surowo zabronione i groziło surowymi karami
za niezastosowanie się do tego rozkazu.
Skarżył się, że teraz będzie musiał tłumaczyć się z tej strasznej sprawy
dla narodu niemieckiego i świata
i że po prostu nie wiedział, jakiego rodzaju wiarygodnego wyjaśnienia udzielić.
Hitler też był wściekły, kiedy po raz pierwszy o tym usłyszał
i nakazał przesłanie teleksu do biur Galatea(?) o następującej treści:
„Na wyraźne polecenie najwyższej władzy,
podpalenia żydowskich przedsiębiorstw lub innego mienia
nie może w żadnym wypadku i pod żadnym pozorem mieć miejsca.”
Aresztowano także kilka osób za stosowanie przemocy wobec Żydów.
Noc przemocy zwana przez Żydów Nocą Kryształową,
noc rozbitego szkła, jest często wspominana w zachodnich mediach
a w naszych podręcznikach szkolnych jako szalone, spontaniczne, antysemickie zamieszki.
Ale powtarzający się terror, wojna psychologiczna, agitacja, bojkoty
i morderstwa, które faktycznie wywołały niechęć Niemców,
nigdy nie są wspominane w naszych podręcznikach historii.
Po wypowiedzeniu przez Żydów wojny Niemcom w 1933 r.
Niemieccy urzędnicy poszli na kompromis i w tajnych negocjacjach doszli do porozumienia
z palestyńskim centrum Światowej Organizacji Syjonistycznej,
co pozwoliłoby niemieckim Żydom i ich majątkowi wyjechać do Palestyny.
Transakcja ta nosiła nazwę Umowa transferowa lub Umowa Haavara.
Pakt ten umożliwił tysiącom Żydów
wyemigrować do Palestyny ​​z nienaruszonym majątkiem.
Emigracja była sprawą legalnie przeprowadzoną i uregulowaną
a nie jakiś dziki lot.
Była to próba pokojowego rozwiązania konfliktów pomiędzy
Żydów i Niemców, aby obaj mogli znowu żyć w pokoju.
Każdy Żyd przeznaczony do Palestyny
zdeponował pieniądze na specjalnym koncie w Niemczech.
Pieniądze te następnie wykorzystano na zakup niemieckich narzędzi rolniczych,
materiały budowlane, pompy i nawozy itp.,
które eksportowano do Palestyny ​​i tam sprzedawano
przez żydowską firmę Haavara Company z Tel Awiwu.
Pieniądze ze sprzedaży przekazano następnie żydowskiemu emigrantowi
po przybyciu do Palestyny
w kwocie odpowiadającej jego depozytowi w Niemczech.
Porozumienie służyło zatem syjonistycznemu celowi, jakim było sprowadzenie narodu żydowskiego
i aktywa dla Palestyny, służąc jednocześnie niemieckiemu celowi
ograniczania wpływów Żydów w Niemczech.
W ten sposób Hitler wspierał emigrację Żydów do Palestyny
w krajach wschodnich od 1933 do 1941 r.,
gdy wojna uniemożliwiła dalszą współpracę.
Do czasu wybuchu II wojny światowej gospodarka Izraela
miałby majątek wart pół biliona dolarów
wysyłane z Niemiec na mocy umowy z Haavara.
Tymczasem w USA w latach 1929–1939
do Meksyku deportowano także 2 miliony Meksykanów,
jako pierwszy autoryzowany przez Prezydenta Herberta Hoovera.
Spośród nich 1,2 miliona faktycznie urodziło się jako obywatele amerykańscy.
Ostateczne rozwiązanie problemu żydowskiego przez Hitlera
tworzył ojczyznę dla Żydów na pięknej wyspie Madagaskar,
u wybrzeży Afryki Południowej i przesiedlają 1 milion Żydów rocznie
pod niemiecką ochroną i nadzorem.
Idea żydowskiej ojczyzny na Madagaskarze
faktycznie krążyły po całej Europie od lat osiemdziesiątych XIX wieku.
Narodowi Socjaliści opracowali szczegółowy plan
za ewakuację Żydów na Madagaskar
i o ich osiedlenie się tam.
Generał dywizji SS Heydrich przedstawił ten plan
bezpośrednio ministrowi spraw zagranicznych Rzeszy w sierpniu 1940 r.
Plan Madagaskaru został niestety odrzucony
kiedy Brytyjczycy najechali wyspę w 1942 r.,
przejęcie kontroli od Vichy France po bitwie o Madagaskar.
Żydowski Madagaskar byłby rozwiązaniem korzystnym dla Żydów i Europejczyków
i oszczędziłby biednych Palestyńczyków i inne narody arabskie
o wszystkich okropnościach i wojnach, jakie przeżyli
po powstaniu Izraela w 1948 r.
Przez stulecia Europejczycy i Żydzi mieli problemy ze wspólnym mieszkaniem.
Żydzi byli już wypędzani z ponad 100 krajów.
To wydalenie nie było czymś nowym.
Każdy naród, w którym Żydzi otrzymali pełnię praw i przywilejów,
wyzyskiwali i zepsuli moralnie naród-gospodarza,
zbezcześcili pogan, a potem wywołali zamieszanie przeciwko sobie samym.
Żydowscy suprematyści oczywiście
zawsze mogłem zrzucić winę na „antysemityzm”.
Narodowi socjaliści chcieli, aby Żydzi opuścili Niemcy
a syjoniści chcieli, aby Żydzi przybyli do Palestyny
pomóc w utworzeniu państwa syjonistycznego.
Narodowi Socjaliści zwołali konferencję w Wannsee,
na jednym z przedmieść Berlina, 20 stycznia 1942 r.,
gdzie podjęto decyzję o ostatecznym rozwiązaniu problemu żydowskiego.
Oryginał dokumentu ze spotkania jest faktycznie dostępny w Internecie
i nigdzie nie jest napisane nic o zabijaniu Żydów.
Na spotkaniu nie poruszano kwestii komór gazowych, strzelanin,
ani żadnej innej metody eksterminacji.
Nigdy nie było planu ostatecznego rozwiązania. GŁOS DAVIDA COLE’A
To jedno z kłamstw, które krążą po okolicy. Żydowski rewizjonista Holokaustu
Tylko dlatego, że naziści używali terminu ostateczne rozwiązanie,
zarówno w latach przedwojennych, jak i na początku wojny,
to nie znaczy, że kiedykolwiek faktycznie opracowali plan.
Nawet protokół spotkania, protokół, który został sporządzony
konferencji w Wannsee, stwierdza całkiem jasno
że Żydzi w pewnym momencie zostaną uwolnieni,
więc nie było mowy o żadnym ostatecznym planie rozwiązania.
Po prostu była o tym mowa
„No cóż, teraz, gdy front wschodni utknął w martwym punkcie,
musimy wymyślić, co zrobić z tak dużą liczbą
milionów Żydów, których mamy teraz w areszcie.”
Był to problem, z którym naziści rzeczywiście musieli się uporać,
ale nie poprzez stworzenie jednego gigantycznego, dalekosiężnego planu.
Celem konferencji w Wannsee była dyskusja i planowanie
jak europejscy Żydzi będą deportowani na wschód.
Część Żydów miała pozostać w Niemczech
do pracy przy budowie dróg i nie tylko.
Postanowili także, że Żydzi, którzy brali udział w I wojnie światowej,
wszyscy mieli ponad 65 lat i wszyscy, którzy pracowali w przemyśle,
pozostanie w Niemczech.
Potwierdził to także Yehuda Bauer,
profesor studiów nad Holokaustem w Instytucie Abrahama Harmona w USA
Współczesne żydostwo na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie.
Obozy przejściowe powstawały także w Polsce
aby ułatwić imigrację Żydów.
Termin „Endlosung der Judenfrage”, ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej
– to sformułowanie używane przez narodowych socjalistów
w sprawie „Auswanderung”, emigracji,
i „Evakuierung”, ewakuacja Żydów w okupowanej Europie,
na Wschód, Palestynę i Madagaskar.
Jednak pierwszymi, którzy użyli tego terminu, byli tak naprawdę syjoniści.
Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej jest w rzeczywistości
bezpośredni cytat z Manifestu Syjonistycznego z 1897 roku.
Tego niesławnego sformułowania używali czołowi syjoniści
na długo przed powstaniem NSDAP.
W 1897 r. Krajowe Stowarzyszenie Żydowskie – Kolonia
opublikował swój program (zwany „Tezami”):
„Doświadczenie pokazuje, że emancypacja obywatelska nie powiodła się
zabezpieczenia społecznej i kulturalnej przyszłości narodu żydowskiego.
Zatem leży ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej
w ustanowieniu państwa żydowskiego.”
W 1897 Rothschildowie założyli Kongres Syjonistyczny
i zorganizował swoje pierwsze spotkanie w Monachium.
Zostało to zmienione w Bazylei w Szwajcarii.
Zgromadzeniu temu przewodniczył „ojciec syjonizmu” Theodor Herzl.
A w 1899 roku zaproponował „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”
i zaproponował likwidację majątku żydowskiego:
„Istotne jest, aby cierpienia Żydów stały się większe…
pomoże nam to w realizacji naszych planów.
Mam świetny pomysł...
Nakłonię antysemitów do likwidacji żydowskiego bogactwa…
W ten sposób antysemici pomogą nam w tym, że się wzmocnią
prześladowania i ucisk Żydów.
Antysemici będą naszymi najlepszymi przyjaciółmi.”
Herzl użył także terminu „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”
w liście do cara rosyjskiego z 1899 r.
„...Jestem winien pozwolenie na przedstawienie planu syjonistycznego
dla ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej.”
Syjonista Nahum Sokołow napisał w swojej książce „Historia syjonizmu” z 1919 r., że:
„Zaczęto uważać postęp współczesnej cywilizacji za pewnego rodzaju
współczesnego Mesjasza dla ostatecznego rozwiązania problemu żydowskiego”.
Richard James Horatio Gottheil był synem rabina
i prezes Amerykańskiej Federacji Syjonistów. Powiedział:
„Asymilacja Żydów nie może być ostatecznym rozwiązaniem kwestii żydowskiej”.
W Roczniku Żydowskim z 5676 r. stwierdza się, że Żydzi brytyjscy
przyjął politykę „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”.
Nawet w 1940 r. artykuł w czasopiśmie żydowskim cytujący Trockiego:
wspomniał o „ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej”.
Izraelski prawnik, dyplomata i syjonista Aryeh Leon Kubovy powiedział:
Nie istnieją żadne dokumenty podpisane przez Hitlera, Himmlera czy Heydricha
mówiąc o eksterminacji Żydów...
W liście Góringa do Heydricha nie pojawia się słowo „eksterminacja”.
dotyczące ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej.”
WALKA HITLERA O POKÓJ
Głównym celem Hitlera było rozwiązanie problemów Traktatu Wersalskiego
i odzyskać skradzione terytorium Niemiec
zjednoczyć wszystkich Niemców w Trzeciej Rzeszy.
Już w 1923 roku Hitler w swoim przemówieniu powiedział:
„Dopóki obowiązuje ten traktat,
nie może być zmartwychwstania narodu niemieckiego.
Żadna reforma społeczna nie jest możliwa.
Traktat został zawarty w celu doprowadzenia do śmierci 20 milionów Niemców
i zrujnować naród niemiecki.
O czym politycznie poprawni historycy nie wspominają
lub celowo tuszować, jest fakt, że Hitler faktycznie stworzył ich kilka
udokumentowane próby uniknięcia II wojny światowej.
Jednak każda z tych ofert pokojowych została odrzucona
przez tych, którzy zyskaliby na wojnie z Niemcami.
W dniu 17 maja 1933 r.
Hitler wygłosił przemówienie, w którym oświadczył, że Niemcy są skłonne do rozbrojenia
gdyby kraje sąsiadujące odwzajemniły się.
Propozycja została odrzucona.
Zamiast tego inne kraje kontynuowały uzupełnianie swoich arsenałów bronią,
gromadząc zapasy materiałów wybuchowych i zwiększając liczebność swoich żołnierzy.
Liga Narodów, globalistyczny instrument zwycięskich mocarstw,
zmusił Niemcy do przejścia okresu próbnego
zanim będzie można mówić o rozbrojeniu pozostałych krajów.
I tak 14 października 1933 r.
Hitler odłączył się od globalistycznej Ligi Narodów
z którym nie można było dojść do porozumienia.
18 grudnia 1933 roku Hitler przedstawił sześciopunktową propozycję
dla poprawy stosunków międzynarodowych.
W dniu 26 stycznia 1934 r.
Hitler zawarł pakt o nieagresji z Polską.
Niebezpieczeństwa Rzeszy były teraz tak wielkie
że Hitler przywrócił pobór do wojska 16 marca 1935 roku.
1 marca 1935 roku Hitler zapewniał Francję przy każdej możliwej okazji
pragnie żyć z nią w pokoju.
21 maja 1935 roku Hitler podjął kolejną próbę
aby uniknąć rosnącej możliwości wojny.
W dniu 18 czerwca 1935 r.
Hitler negocjował porozumienie morskie z Wielką Brytanią.
W dniu 31 marca 1936 r.
Hitler sformułował kompleksowy plan pokoju.
Ten plan pokojowy mógł być prawdziwym punktem zwrotnym
dla dobrobytu wszystkich narodów w Europie.
„Apeluję o rozsądek w sprawach międzynarodowych.
Chcę pokazać, że koncepcja wiecznej wrogości jest błędna.
Nie jesteśmy dziedzicznymi wrogami.” – Adolf Hitler 1936
Wymusimy tę wojnę na Hitlerze, czy tego chce, czy nie”.
- Winston Churchill w audycji z 1936 roku
POŁĄCZENIE
Anschluss oznaczał dobrowolne zjednoczenie Austrii z Rzeszą Niemiecką.
Traktat wersalski rozbił imperium austro-węgierskie
i odmówił nowej Austrii zjednoczenia się z Niemcami,
ale po zobaczeniu wielkiego sukcesu hitlerowskich Niemiec,
nie można było powstrzymać chęci zjednoczenia się Austriaków
z radosnymi braćmi i siostrami,
przeważająca liczba 99% obywateli Austrii
głosowali za ponownym zjednoczeniem się ze swoimi germańskimi braćmi.
Bez wystrzału rankiem 12 marca 1938 r.
Siły niemieckie przekroczyły granicę w pobliżu miejsca urodzenia Hitlera, Braunau,
i radośni Austriacy witali ich jako wybawicieli i wyzwolicieli.
Jako braterski gest wobec Austriaków
i znak dla reszty świata pokojowego zjednoczenia,
Hitler zaprosił także wojska austriackie do przemarszu w głąb Niemiec.
Nic dziwnego, że zachodnie media globalistyczne
przedstawiał radosne zjednoczenie jako
„Niemcy najechały i podbiły Austrię”.
Austria nadal znajdowała się w depresji, gdy Hitler zjednoczył oba kraje.
Dzięki pomocy Niemiec problem ten został rozwiązany.
Przywrócono porządek i w ciągu dwóch lat doszło do pełnego zatrudnienia.
12 marca 1938
POROZUMIENIE MONACHICZNE
Naród niemiecki w Czechosłowacji
podzielali to samo pragnienie ponownego zjednoczenia się z Niemcami.
Kiedy traktat wersalski rozerwał Austro-Węgry na kawałki,
łączył Czechów, Słowaków, Niemców i Węgrów
do sztucznego państwa zwanego Czechosłowacją.
Praga i Czechy od wieków są częścią Niemiec.
Reżim praski stanowił poważne zagrożenie dla Niemiec.
Komunistyczny prezydent Czechosłowacji Benes
otrzymał od swoich kremlowskich władców rozkaz otwarcia granic
do armii komunistycznej w każdej chwili
rozpocząć wojnę z Niemcami.
Praga miała być sowiecką odskocznią do Niemiec.
Niemiecki region Sudetenland na południu Niemiec,
liczyło 3,5 miliona obywateli. Podobnie jak Austriacy,
Sudeci chcieli zjednoczyć się z Niemcami,
ale komunistyczny prezydent Czechosłowacji Edward Benes
nie pozwoliłby na to.
Sudeci byli już poważnie maltretowani
przez komunistyczne państwo Czechosłowację.
Aby to zakończyć, 15 marca 1939 r.
Wojska niemieckie wkroczyły do ​​Czechosłowacji.
Później tego samego dnia Hitler był ze swoimi żołnierzami w Pradze.
Aby sprawę rozwiązać pokojowo,
Hitler zwołał nadzwyczajną konferencję w Monachium
z Włochami, Francją i Anglią.
Wszyscy zgodzili się, że niemieckie Sudety zostaną zjednoczone z Niemcami
i że Słowacy będą mieli własne państwo zwane Republiką Słowacką.
Niemcy sudeccy wrócili pod panowanie niemieckie,
tak jak chcieli. Naprawdę sytuacja korzystna dla obu stron.
Podobnie jak po przybyciu do Austrii,
Hitler również został powitany jak bohater podczas wizyty w Sudetach.
Chamberlain wrócił z Monachium i udzielił błogiej odpowiedzi:
machając papierem podpisanym przez niego i Hitlera, i oświadczył:
„Po raz drugi w naszej historii
brytyjski premier wrócił z Niemiec
przynosząc pokój z honorem. Wierzę, że to pokój dla naszych czasów.”
W grudniu 1938 r. Hitler wydał polecenie ministrowi spraw zagranicznych Niemiec
zawrzeć umowę z Francją.
KORYTARZ POLSKI
Po I wojnie światowej alianci podzielili terytorium Niemiec
i dano część niemieckich Prus Zachodnich
do nowo odrodzonego narodu polskiego.
Prusy Wschodnie zostały całkowicie odcięte i odizolowane od Niemiec.
Traktat wersalski oddzielił niemieckie miasto Gdańsk od Niemiec
i przekazał je Polsce wbrew woli jej obywateli.
Politolog Stefan Wolff,
profesor na Uniwersytecie w Birmingham mówi, że:
„Działanie polskich urzędników państwowych po utworzeniu korytarza
podążał drogą asymilacji i ucisku.”
W rezultacie duża liczba etnicznych Niemców
opuścił Polskę po I wojnie światowej.
Współcześni niemieccy statystycy podają, że do 1921 r. wyjechało 592 000 Niemców
i inni polscy uczeni podają, że wyjechało nawet milion Niemców.
Wolne miasto Gdańsk było w ponad 90% niemieckie
i od 1871 r. należał do Niemiec.
Miasto zamieszkane głównie przez ludność niemieckojęzyczną,
wraz z otaczającym go niemieckim obszarem Prus Wschodnich,
Gdańsk został odizolowany od kontynentu niemieckiego na mocy traktatu wersalskiego,
(?) które dawne terytorium niemieckie obecnie należy do Polski,
przecinając prusko-pomorskie tereny Niemiec.
Wbrew powszechnemu przekonaniu Hitler nie żywił urazy do Polaków.
Rzeczywiście, był pod wielkim wrażeniem polskiego zwycięstwa
w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921.
Hitler chciał takiego sojuszu z Polską, jaki miał z Włochami
i gdyby mógł, połączyłby siły z Polakami
bronić Europy przed komunizmem.
Marszałek Józef Piłsudski był przywódcą Polski
aż do swojej śmierci w 1935 roku. Hitler był jego idolem.
W 1934 roku podpisano pakt pokojowy pomiędzy Adolfem Hitlerem i Piłsudskim,
zapewnienie pokoju między obydwoma narodami.
„To było logiczne, że Polska powinna w tym uczestniczyć
w murze obronnym przed bolszewizmem” – powiedział Hitler.
Każda polska dywizja oznaczałaby wzmocnienie siły militarnej
przeciwko nie tylko możliwemu, ale już wyraźnie oczywistemu,
atak bolszewizmu na Europę.
Wszelka antypolska propaganda została teraz zakazana przez Hitlera.
W przemówieniu w Reichstagu wygłoszonym 21 maja 1935 roku Hitler powiedział:
„Rozpoznajemy ze zrozumieniem i serdeczną przyjaźnią
prawdziwych nacjonalistów, państwo polskie jako dom
wielkiego, świadomego narodowo narodu”.
Zgodnie z tym paktem o nieagresji,
oba kraje zobowiązały się rozwiązać swoje problemy w drodze negocjacji,
nie konflikt zbrojny.
Niestety, Piłsudski zmarł 12 maja 1935 r.
i negocjacje pokojowe zakończyły się fiaskiem.
W Niemczech flagi opuszczono teraz do połowy masztów.
Hitler był naprawdę zasmucony śmiercią Piłsudskiego
i nawet napisał list do swojej żony.
Nagła śmierć polskiego przywódcy była dla Niemiec bardzo złą wiadomością.
Następcą popularnego marszałka został marszałek Edward Rydz-Śmigły.
Śmierć Piłsudskiego i powstanie Śmigłego
miała być wielką porażką dla Niemiec.
Śmigłemu nie zależało na pokoju z Niemcami
zamiast tego podpisał polsko-brytyjski pakt o wspólnej obronie,
który obiecał brytyjską pomoc wojskową w danej sytuacji
gdyby Polska została zaatakowana przez inny kraj europejski.
Amerykański żydowski sekretarz skarbu, Henry Morgenthau Jr.,
zadzwonił do żydowskiego polityka francuskiego Leona Bluma,
i zasugerował zamrożenie niemieckich kont bankowych we Francji
w nadziei na wciągnięcie Francji do wojny z Niemcami.
W październiku 1938 r. dyktator Polski Śmigły zażądał części Śląska
i kilka innych mniejszych obszarów czeskich.
Wojsko polskie zaanektowało tereny liczące 227 399 mieszkańców
i polskie czołgi wjechały na zaanektowane terytorium Czech.
Czesi byli zbyt bezsilni, aby powstrzymać przymusowe aneksje.
16 marca 1939 r. rzekomo neutralny Roosevelt
skierował do Wielkiej Brytanii ultimatum, żądając tego w przyszłości
rząd brytyjski zdecydowanie sprzeciwiłby się Niemcom.
Zaczęły już krążyć mapy pokazujące nową zachodnią granicę Polski
rozciągający się na zachód od Berlina.
Niemieckie gazety i politycy, tacy jak Adolf Hitler
teraz oskarżał polskie władze o organizowanie się i tolerowanie
brutalne czystki etniczne na Niemcach mieszkających w Polsce.
W dniu 25 kwietnia 1939 r.
żydowski dyplomata, dziennikarz i pisarz William Bullitt,
zadzwonił felietonista amerykańskiej gazety Karl Henry von Wiegand,
główny europejski korespondent międzynarodowego serwisu informacyjnego
do ambasady amerykańskiej w Paryżu i powiedział mu:
„Wojna w Europie została podjęta.
Polska ma pewność wsparcia Wielkiej Brytanii i Francji,
i nie ustąpi żadnym żądaniom Niemiec.
Ameryka będzie w wojnie wkrótce po przystąpieniu Wielkiej Brytanii i Francji.”
W tajnej rozmowie w Hyde Parku 28 maja 1939 r.
Roosevelt zapewnił komunistycznego byłego prezydenta Czechosłowacji,
dr. Edwarda Banesa, że ​​Ameryka będzie aktywnie interweniować
po stronie Wielkiej Brytanii i Francji w przewidywanej wojnie europejskiej.
Ambasadorem Polski w USA był hrabia Jerzy Potocki.
Wyjaśnił w 1934 roku, że:
„Przede wszystkim propaganda jest tutaj całkowicie w rękach Żydów.
Biorąc pod uwagę ignorancję społeczną, ich propaganda jest niezwykle skuteczna
że ludzie nie mają prawdziwej wiedzy o prawdziwym stanie rzeczy w Europie.
Prezydent Roosevelt otrzymał władzę
stworzyć ogromne rezerwy uzbrojenia na przyszłą wojnę,
do którego Żydzi świadomie zmierzają.”
W raporcie z Waszyngtonu skierowanym do Ministra Spraw Zagranicznych w Warszawie:
z datą 9 lutego 1939 roku napisał:
„Nacisk Żydów na prezydenta Roosevelta i na Departament Stanu
staje się coraz potężniejszy...
Żydzi są obecnie liderami w tworzeniu psychozy wojennej
co pogrążyłoby cały świat w wojnie i spowodowałoby powszechną katastrofę.
Ten nastrój staje się coraz bardziej widoczny.
W swojej definicji państw demokratycznych
Żydzi również stworzyli prawdziwy chaos:
pomieszali ze sobą idee demokracji i komunizmu
a przede wszystkim podnieśli sztandar palącej nienawiści do nazizmu.
Ta nienawiść stała się szaleństwem.
Jest propagowana wszędzie i wszelkimi środkami:
w teatrach, kinie i prasie.
Niemcy są przedstawiani jako naród żyjący pod arogancją Hitlera,
który chce podbić cały świat
i utopić całą ludzkość w oceanie krwi.
W rozmowach z przedstawicielami prasy żydowskiej m.in.
Wielokrotnie spotykałem się z tym, co nieubłagane
i przekonany pogląd, że wojna jest nieunikniona.
To międzynarodowe żydostwo wykorzystuje wszelkie środki propagandy
sprzeciwiać się jakimkolwiek skłonnościom do jakiegokolwiek rodzaju
konsolidacja i zrozumienie między narodami.
W ten sposób przekonanie rośnie stale, ale niezawodnie
w opinii publicznej, że Niemcy i ich satelity,
w postaci faszyzmu, są wrogami, którymi muszą być
podporządkowane przez „świat demokratyczny”.”
We wpisie do pamiętnika z 6 lipca 1939 roku zanotował:
„Na Zachodzie istniały wszelkiego rodzaju elementy otwarcie nawołujące do wojny:
Żydzi, superkapitaliści, handlarze bronią.
Dziś wszyscy są gotowi na świetny biznes,
bo znaleźli miejsce, które można podpalić: Gdańsk;
i naród gotowy do walki: Polska.
Chcą robić interesy na naszych plecach.
Są obojętni na zniszczenie naszego kraju.
Rzeczywiście, ponieważ później wszystko będzie trzeba odbudować,
oni również mogą na tym zyskać.”
Tak jak poprzednio, Niemcy w Polsce byli prześladowaną mniejszością,
pozbawiony wszelkich praw, tak jak Niemcy utknęli w Czechosłowacji.
W latach 1919-1939 Niemcy były wielokrotnie atakowane
przez polskich partyzantów działających na rzecz interesów żydowskich lub komunistycznych.
W obozach dla uchodźców przebywało już 80 000 etnicznych Niemców
zarówno w Gdańsku, jak i w Rzeszy Niemieckiej.
Irlandzki uciekinier do Niemiec William Joyce wyjaśnił:
„Na niemieckich mężczyzn i kobiety polowano jak na dzikie zwierzęta
ulicami Brombergu. Kiedy ich złapano,
zostali okaleczeni i rozerwani na kawałki przez polski tłum...
Z każdym dniem rzeź wzrastała.
Tysiące Niemców uciekło ze swoich domów w Polsce
nie mając nic poza ubraniami, które mieli na sobie.
W nocy z 25 na 31 sierpnia włącznie,
oprócz niezliczonych ataków na ludność cywilną krwi niemieckiej miały miejsce
44 doskonale uwierzytelnione akty przemocy zbrojnej
przeciwko niemieckim osobom i mieniu urzędowemu.”
W rejonie Bromberg zidentyfikowano 12 857 zabitych,
pozostawiając tam dużą liczbę niezidentyfikowanych zmarłych
i wielu innych zmarłych gdzie indziej.
Zarówno Hogan, jak i Biuro ds. Zbrodni Wojennych Wehrmachtu zgadzają się z tymi wnioskami.
Te fakty historyczne również się potwierdziły
przez wschodnioniemieckiego historyka Theodora Bierschenka w 1954 r.,
i dziennikarz socjaldemokratów Otto Heike w 1955 r.,
na podstawie dokumentów polskich.
George Ohio powiedział: „Mieszkałem w Niemczech w latach 80
kiedy jeszcze żyło wielu ludzi, którzy żyli w czasie wojny.
Szukałem osób, które w 1939 roku mieszkały w pobliżu Polski
i miałem szczęście poznać kilka osób.
Jednym z nich był celnik, który stwierdził, że na granicy jest bardzo źle
byli uzbrojeni, a także mieli w biurze granaty, gotowi do ataków.
Inny powiedział mi, że polscy terroryści często kradli mu zwierzęta hodowlane.
Inna opowiedziała, że ​​jego siostrzenica została zgwałcona przez Polaka, który przekroczył granicę.
To tylko jedna z wielu historii opowiadanych mi przez niemieckich cywilów
którzy byli świadkami tych najazdów na granice, tak jak miało to miejsce w latach 1919–1928.
Jedna rzecz, której wiele osób nie dostrzega, to to
Polska otwarcie zaatakowała Niemcy
tuż po I wojnie światowej, która doprowadziła do wielu bitew granicznych.
Kiedy Niemcy zaczęły naciskać na Polskę, aby wypracowała rozwiązanie korytarza,
ataki rozpoczęły się ponownie.
I jedno jest dla mnie jasne
Niemcy nie wymyśliły tych ataków.”
Aby rozwiązać te problemy, Hitler przedstawił liczne praktyczne propozycje,
które obejmowały demilitaryzację kluczowych obszarów portowych,
referendum publiczne w sprawie uznania Gdyni za polskie miasto portowe nad Morzem Bałtyckim,
Pasy kolejowe i drogowe o szerokości 1 km łączące Prusy Wschodnie z Niemcami
lub połączyć Polskę z Morzem Bałtyckim.
Podpisany zostanie także pakt antykominternowski
chronić Polskę przed komunistyczną działalnością wywrotową.
Każda niemiecka propozycja została zignorowana.
Powszechnie nielubiany polski minister spraw zagranicznych Józef Beck
odrzucił każdą niemiecką propozycję.
Po tym niemiecka propaganda zwróciła się przeciwko Polsce.
Zarówno Wielka Brytania, jak i Francja otwarcie zbliżyły się do NOWEGO ŚWIĘTEGO PRZYMIERZA
Ludobójczy reżim bolszewicki Stalina NOWY ŚWIĘTY PRZYMIERZ
z nadzieją na przywrócenie nowej wersji Sojuszu Trójporozumienia
który stworzył dwa fronty I wojny światowej przeciwko Niemcom.
Rydz-Śmigły, nowy dyktator Polski,
został wybrany przez globalistów do podjęcia walki z Niemcami,
dla Wielkiej Brytanii i Francji, aby następnie zaatakować Niemcy od wschodu
w obronie Polski i wreszcie Związku Radzieckiego
aby następnie przyłączyć się do walki z Niemcami od wschodu.
To planowana strategia agresji wobec Niemiec
była przedmiotem otwartej dyskusji w mediach głównego nurtu.
Na przykład już w 1938 roku w książce pt. „A New Holy Alliance” (Nowe Święte Przymierze)
autorstwa znanego żydowskiego pisarza Emila Ludwiga, urodzonego jako Emil Cohn.
W książce nawoływał do odrodzenia dokładnie tego samego
dwufrontowego sojuszu wojskowego, który miał miejsce dwie dekady wcześniej
spiskowano przeciwko Niemcom.
Wielka Brytania, Francja, USA, Rosja,
niezwykle wpływowa globalistyczna Rada Stosunków Zagranicznych z siedzibą w Nowym Jorku,
w swoim czasopiśmie „Foreign Affairs”
wydał pozytywną recenzję książki Ludwiga, w której pojawiła się taka możliwość
otwarcie potwierdzono utworzenie sojuszu dwufrontowego.
Emil Ludwig powiedział:
„Nawet jeśli Hitler w ostatniej chwili chciał uniknąć wojny
co go zniszczy, zrobi to, wbrew swoim pragnieniom,
być zmuszonym do prowadzenia wojny.”
Hitler przejrzał tę przejrzystą grę
i w konsekwencji skontaktował się ze Stalinem.
23 sierpnia 1939 Hitler podpisał niemiecko-sowiecki pakt o nieagresji,
znany również jako pakt Ribbentrop-Mołotow.
Zrobiono to, aby przeszkodzić podżegającym do wojny zachodnim sojusznikom
neutralizując ich nową potrójną ententę z Sowietami.
Hitler nie chciał wojny na dwa fronty
a tymczasowy sojusz ze Stalinem został zawarty z nadziei
że Brytyjczycy nie odważą się wypowiedzieć wojny.
Nawet po podpisaniu paktu
Hitler nadal próbował uniknąć wojny, kontaktując się z aliantami w celu rozmów
w które za każdym razem nie chcieli się angażować.
Hitler napisał nawet serdeczny list do prezydenta Francji Daladiera
zaledwie kilka dni po tym, jak Ribbentrop i Mołotow osiągnęły porozumienie w Moskwie.
Już w październiku 1930 r.
wpływowa polska gazeta Liga Wielkich Mocarstw
złożył następującą deklarację:
„Walka między Polską a Niemcami jest nieunikniona.
Musimy się do tego systematycznie przygotowywać.
...klęska Niemiec musi być spowodowana przez wojska polskie
w środku terytorium, aby uderzyć Niemcy w serce.
W wojnie z Niemcami nie będzie jeńców,
i nie będzie tam miejsca ani na uczucia ludzkie, ani na sentymenty kulturowe.
Świat zadrży przed wojną niemiecko-polską.
Wzbudzimy w naszych żołnierzach nadludzki nastrój poświęcenia
i ducha bezlitosnej zemsty i okrucieństwa.”
Gazeta Warszawska Depesza z 20 sierpnia 1939 r.
wykonał następujący komunikat:
„Jesteśmy gotowi zawrzeć kontrakt z diabłem
jeśli pomoże nam w walce z Hitlerem. Słuchać:
przeciwko Niemcom, nie tylko przeciwko Hitlerowi.
Takimi strumieniami zostanie przelana niemiecka krew w przyszłej wojnie
jakby go nie widziano od początku świata.”
Marszałek Polski Rydz-Śmigły powiedział w Daily Mail 6 sierpnia 1939 r., że:
„Polska chce wojny z Niemcami
a Niemcy nie będą w stanie tego uniknąć, nawet gdyby chciały”.
Ambasador RP w Paryżu powiedział 15 sierpnia 1939 r.:
„To będzie polska armia, która w pierwszym dniu wojny napadnie na Niemcy”.
Lord Beaverbrook był czołową gazetą (?) w Wielkiej Brytanii.
Jego Daily Express był wówczas najchętniej czytaną gazetą na świecie.
W prywatnym liście napisanym w marcu 1938 roku napisał:
„W Anglii jest 20 000 niemieckich Żydów – pracujących w zawodach, prowadzących badania.
Wszyscy sprzeciwiają się porozumieniu z Niemcami.
Żydzi mają tu dużą pozycję w prasie...
Przynajmniej jestem wstrząśnięty. Żydzi mogą wpędzić nas w wojnę.”
Hitler w końcu oświadczył ambasadorowi Wielkiej Brytanii Sir Neville'owi Hendersonowi
25 sierpnia 1939:
„Polskie prowokacje stały się nie do zniesienia”.
Polscy urzędnicy byli zachęcani do ataku na Niemcy
zgodnie z obietnicami ambasadora brytyjskiego Sir Howarda Williama Kennarda
i ambasador Francji Leon Noel.
Obiecali to Wielkiej Brytanii i Francji
przyszedłby natychmiast z pomocą Polsce w przypadku ataku Niemiec.
Tylko w sierpniu Hitler wspomniał o ponad 30 naruszeniach granic
w swoim przemówieniu w Reichstagu wygłoszonym 1 września 1939 r.
W ostatnich tygodniach sierpnia 1939 r.
Niemcy byli ostatecznie terroryzowani na wsiach za pomocą tego wyrażenia
„zabić ich”.
Propaganda rasowa w prasie polskiej, głównie żydowskiej
odegrał główną rolę w prześladowaniach Niemców.
Ataki osiągnęły punkt kulminacyjny 3 września w Brombergu.
w tak zwaną Krwawą Niedzielę.
Wojsko Polskie udzieliło pełnego wsparcia polskiej ludności cywilnej i partyzantom,
polowanie, mordowanie pozostałej jeszcze w Polsce mniejszości niemieckiej.
Zgodnie ze standardową praktyką komunistyczną, polowano na ludność niemiecką.
Przeszukiwano domy, a Niemców bito i gwałcono.
Zwykle byli gromadzeni, wypędzani i masakrowani
w odosobnionych miejscach w liczbie od 39, 48, 53 do 104 na raz.
Co najmniej 5500 zamordowano jak świnie.
Dzieci przybijano do stodół,
kobiety były gwałcone i siekane na śmierć siekierami,
mężczyźni zostali pobici i porąbani na śmierć.
Do protestanckiego kościoła w Brombergu wpędzono 328 Niemców
po czym podpalono kościół. Wszystkich 328 spłonęło żywcem.
Masakry w mieście Bromberg zostałyby ukryte w naszych podręcznikach historii.
Dziś te masakry okazały się jednymi z najbardziej potwornych
i brutalna zbrodnia, jaka kiedykolwiek została popełniona na ludności cywilnej.
Leon Degrelle powiedział:
„Ze wszystkich zbrodni II wojny światowej,
nigdy nie słyszy się o masowych masakrach
co miało miejsce w Polsce tuż przed wojną.
Zamordowano tysiące niemieckich mężczyzn, kobiet i dzieci
w najbardziej przerażający sposób przez rozwścieczony (?) prasowy tłum.”
Hitler postanowił powstrzymać rzeź i rzucił się na ratunek.
Niemcy ostatecznie zemściły się 1 września 1939 r.,
tego samego dnia Gdańsk został formalnie zajęty przez Niemcy.
Niemcy napadły na Polskę i odzyskały terytoria
który został jej odebrany na mocy traktatu wersalskiego.
Wojna z Polską trwała zaledwie 29 dni.
Blitzkrieg zaskoczył Polskę.
Akty przemocy wobec Niemców będą kontynuowane
i ostatecznie obejmują łącznie 58 000 zabitych Niemców.
Masowe mordy Niemców ustały 18 września
kiedy wojska niemieckie przybyły do ​​(?)
„Mówię w imieniu rozsądku.
Nie widzę powodu, który mógłby wymusić kontynuację tej wojny. „ – Adolfa Hitlera
Dzień, w którym bankierzy rozpoczęli wojnę 3 września 1939 r
Mówię do ciebie z gabinetu przy Downing Street 10.
Dziś rano ambasador brytyjski w Berlinie wręczył rządowi niemieckiemu
końcowa notatka stwierdzająca to, chyba że otrzymamy od nich wiadomość do godziny 11:00
że byli gotowi natychmiast wycofać swoje wojska z Polski,
zapanowałby między nami stan wojny.
Muszę Państwu teraz powiedzieć, że nie wpłynęło żadne takie zobowiązanie,
i że w konsekwencji kraj ten jest w stanie wojny z Niemcami.
Wyzwoleni Niemcy powitali Hitlera w Gdańsku jak bohatera.
Po zablokowaniu drogi do jakiejkolwiek pokojowej dyskusji
przez siedem lat przed wojną Wielką Brytanię i Francję
wypowiedział wojnę Niemcom 3 września 1939 r.
W dniu 5 września br.
pierwsza bomba została zrzucona na ziemię niemiecką przez Królewskie Siły Powietrzne.
Następnie Związek Radziecki najechał Polskę od wschodu i dokonał masakry
dziesiątki tysięcy niewinnych Polaków, ale alianci nic nie powiedzieli.
Alianci użyli Polski jedynie jako manekina do rozpoczęcia wojny.
Churchill dałby nawet Polsce
i cała Europa Wschodnia do Sowietów po wojnie.
Francuzi faktycznie najechali Niemcy 7 września.
Armia niemiecka,
teraz wzmocniony oddziałami powracającymi z kampanii polskiej,
przeprowadził kontrofensywę
który odebrał najeźdźcom utracone terytorium.
Wyzwalając to, co najechali Francuzi,
Niemcy stracili 196 żołnierzy, 114 zaginionych i 356 rannych.
17 września 1939 wojna niemiecko-polska już się skończyła.
Misja Hitlera została już wykonana.
Gdyby Wielka Brytania i Francja nie wypowiedziały wojny,
wojna zostałaby zatrzymana właśnie w tym miejscu.
Uratowano by życie milionów istnień ludzkich.
Jednak Wielka Brytania miała plany długiej wojny
i nie chcieli pokoju.
Spokojny okres od zakończenia wojny polskiej do maja 1940 roku
nazywa się fałszywą wojną.
W tym okresie Niemcy kontynuowały negocjacje pokojowe.
Brytyjski książę Arthur Wellesley, 5. książę Wellington, powiedział:
„To wypowiedzenie wojny
to wina przeciwników ustępstw i pieprzonych Żydów”.
W swoim przemówieniu wygłoszonym 6 października 1939 r.
Hitler po raz kolejny błagał o pokój. Powiedział:
„W żadnym momencie i w żadnym miejscu
czy kiedykolwiek postępowałem wbrew brytyjskim interesom...
Nawet dziś wierzę, że w Europie może być tylko prawdziwy pokój
i na całym świecie, jeśli Niemcy i Anglia dojdą do porozumienia”.
Większość Polaków zrozumiała
że Niemcy nie byli ich prawdziwymi wrogami
i w ogóle nie brał udziału w grze.
Konflikty graniczne były inicjowane przez partyzantów polskich lub żydowskich,
zachęcana przez żydowską prasę i polskiego dyktatora Śmigłego
działając w ścisłej współpracy z Rooseveltem.
Zbiór tajnych dokumentów polskich, które wpadły w ręce niemieckie
po zajęciu Warszawy we wrześniu 1939 r.,
jasno ustaliła kluczową rolę Roosevelta
w wywołaniu II wojny światowej.
Ujawnili także siły stojące za Rooseveltem, które nawoływały do ​​wojny.
We wrześniu 1939 roku Adolf Hitler powiedział:
„Czasami oferowałem przyjaźń
i, jeśli to konieczne, najbliższa współpraca z Anglią,
ale miłości nie można ofiarować tylko z jednej strony.
Musi się to spotkać z odwzajemnieniem drugiej strony.
Niemcy nie realizują żadnych interesów na Zachodzie”.
W październiku 1939 r. Hitler ogłosił w swoim przemówieniu nową propozycję pokojową
aby zapobiec śmierci większej liczby Europejczyków w bezsensownej wojnie.
Jeśli mocarstwa alianckie chciały pokoju,
dawno temu chwyciliby wyciągniętą do nich rękę, ale nie.
Los tego planu był dokładnie taki sam
podobnie jak w przypadku wszystkich innych poprzednich apeli Hitlera – brak odpowiedzi.
4 listopada 1939 roku Roosevelt i jego żydowski doradca Bernard Baruch,
zamiast tego zdecydował się uchylić poprzednie akty neutralności
móc sprzedawać broń walczącym narodom
i wkrótce przystąpić do nowej wojny z Niemcami.
„Daily Herald” napisał w grudniu 1939 r.:
„Przestańcie mówić o warunkach pokojowych! Rozbijcie Niemcy na kawałki!”
Hitler błaga aliantów o wycofanie deklaracji wojennych:
„Wszystkie moje propozycje pokojowe zostały odrzucone i wypowiedzono nam wojnę…
Naród niemiecki nie ma nienawiści ani wrogich uczuć
wobec Anglików i Francuzów.”
Do Francji stwierdza:
„Zawsze wyrażałem Francji chęć pogrzebania na zawsze naszej odwiecznej wrogości
i zjednoczcie te dwa narody, które mają tak chwalebną przeszłość”.
Do Brytyjczyków Hitler mówi:
„Nie mniej wysiłku poświęciłem osiągnięciu przyjaźni anglo-niemieckiej.
Nigdy i w żadnym miejscu nie postępowałem wbrew brytyjskim interesom…
Dlaczego należy toczyć tę wojnę na Zachodzie?”
ZATRZYMANIE WILFREDA
Alianci planowali inwazję na Norwegię i Szwecję,
atak mający na celu odcięcie zasobów rudy żelaza w Niemczech od Szwecji
poprzez nielegalną eksploatację wód norweskich,
a następnie zajęcie ważnego norweskiego portu Narwik.
W dniu 8 kwietnia 1940 r.
Wielka Brytania naruszyła norweską neutralność, eksploatując norweskie wody.
Planowano także budowę bazy operacyjnej w Danii,
Neutralny sąsiad Niemiec na północy.
Te plany aliantów nazwano: „Operacja Wilfred i plan R 4”.
Norweski polityk nazwiskiem Vidkun Quisling
potwierdził istnienie tych sojuszniczych działek.
Quisling służył w wojsku od 1911 roku do połowy lat dwudziestych,
specjalizujący się w sprawach rosyjskich.
Stacjonował w Rosji i na własne oczy widział grę bolszewików.
W 1929 powrócił do Norwegii i pełnił funkcję dyplomaty
a później minister obrony przez dwa rządy.
W 1930 roku napisał „Rosja i my”,
gdzie mówił o niebezpieczeństwach bolszewizmu.
W 1933 roku założył Zbiory Narodowe,
Partia Jedności Narodowej, która ma uratować Norwegię przed zagrożeniem komunizmem.
Z okazji 50. urodzin Adolfa Hitlera Quisling wysłał kartkę
dziękując mu za ocalenie Europy przed bolszewizmem i dominacją żydowską.
Hitler powiedział Quislingowi:
„Po złożeniu Brytyjczykom kolejnych propozycji
w sprawie reorganizacji Europy,
Teraz czuję się zmuszony wbrew mojej woli toczyć tę wojnę przeciwko Wielkiej Brytanii”.
Quisling, który sympatyzował z Niemcami, nie chciał swojego kraju
stać się polem bitwy, więc poinformował Hitlera o spisku
do prowadzenia wojny z dwoma krajami skandynawskimi.
Wczesnym rankiem 9 kwietnia 1940 r.
Dlatego Niemcy szybko przystąpiły do ​​operacji Weserubung
i przybył, aby zabezpieczyć Danię, a następnie norweski port Narwik,
tuż przed tym, jak Brytyjczycy mogli rozmieścić swoje miny.
To był manewr zapobiegawczy
przeciwko planowanej operacji sojuszniczej Wilfred i Plan R 4.
W ten sposób Hitler uniemożliwił Wielkiej Brytanii wykorzystanie Norwegii i Danii
jako podstawa operacji przeciwko niemieckiej żegludze.
Niemieccy dyplomaci spokojnie zapewniali o tym przywódców krajów skandynawskich
Niemcy nie dążą ani do podboju, ani do ingerencji w swoje wewnętrzne sprawy.
Niemcy zrzucili nad Danię ulotki wyjaśniające swoje działania,
potępił antyniemieckie brytyjskie podżeganie do wojny i propagandę
i zapewnił Duńczyków, że Niemcy będą chronić ich kraj.
Życie na ograniczonej okupacji niemieckiej toczyło się bez problemów
dla Skandynawów podczas wojny i większości Nordyków
byli szczęśliwi, że byli chronieni przez Niemców.
Apele Hitlera o pokój były wielokrotnie ignorowane
gdy wojska brytyjskie i francuskie zgromadziły się w północnej Francji.
Otwarcie omawiano plany natarcia na wschód, na Niemcy
przez Belgię i Holandię.
Jako kolejny wyprzedzający akt samoobrony narodowej,
Niemcy podjęły walkę z aliantami, zanim alianci zdążyli najechać Niemcy
i przywrócenia dla niej drugiego traktatu wersalskiego.
Armie Wielkiej Brytanii i Francji nie miały sobie równych
dla nowej taktyki zwanej Blitzkrieg.
Do Wielkiej Brytanii i Francji,
którzy spodziewali się walki w okopach, tak jak podczas I wojny światowej,
ta nowa niemiecka machina wojenna była dla nich niespodzianką, z którą nie mogli sobie poradzić.
Niemcy szybko zajęli istotne terytorium i zasoby,
który oskrzydlił i uwięził aliantów na wybrzeżu Francji.
Hitler zaatakował państwa członkowskie Ligi Narodów, Belgię i Holandię
za ich strategiczne położenie i współpracę z aliantami.
Rządy Niderlandów znajdowały się pod silną presją sojuszników
aby umożliwić bezpieczne przejście planowanego ataku aliantów
na wiejskim obszarze Niemiec.
Rząd niemiecki opublikował później 50-stronicową angielskojęzyczną gazetę pt
„Intrygi alianckie w Niderlandach”,
który szczegółowo opisywał pełny zakres ich współpracy z aliantami,
wyjaśniając, dlaczego Niemcy strategicznie najechali Niderlandy.
Prasa zachodnia i współcześni historycy
od tego czasu ukrywają te zarzuty przed opinią publiczną.
Prasa żydowska, a także dzisiejsze podręczniki historii,
zamiast tego przedstawiaj Blitz jako
hitlerowski podbój Holandii, Belgii i Francji.
Kolega Churchilla, Alfred Duff Cooper, powiedział:
„Wojna na śmierć i życie przeciwko całemu narodowi niemieckiemu”.
Lord Beaverbrook napisał do Franka Gannetta w grudniu 1938 roku:
„Żydzi ścigają premiera Chamberlaina.
Jest przez nich strasznie prześladowany...
Wszyscy Żydzi są przeciwko niemu...
Mają tu dużą pozycję w prasie...
Jestem wstrząśnięty. Żydzi mogą nas wciągnąć w wojnę
a ich wpływ polityczny kieruje nas w tym kierunku.”
10 maja 1940 Chamberlain podał się do dymisji
a Winston Churchill doszedł do władzy bez zgody ludu.
Churchill urodził się 30 listopada 1874 r.
do arystokracji Wielkiej Brytanii.
Wstąpił do wojska i napisał popularne książki o swoich militarnych przygodach.
Churchill był zwolennikiem eugeniki i wprowadził ustawę o upośledzeniu umysłowym
wymagało to osób niepełnosprawnych umysłowo
przebywania w placówkach opiekuńczych do końca życia.
Choć początkowo chciał sterylizacji,
wprowadził także budżet ludowy, który zwiększył podatki dla bogatych
w celu finansowania programów społecznych.
Pomógł ustalić pierwszą płacę minimalną w swoim kraju
i emerytury dla bezrobotnych.
Stał za ustawą o ubezpieczeniu społecznym
który zapewniał zasiłki chorobowe i dla bezrobotnych.
Tego samego dnia, w którym doszedł do władzy,
Churchill najechał maleńką, neutralną Islandię
w inwazji o kryptonimie Operacja Fork.
Islandia była krajem neutralnym, ale to naprawdę nie wydawało się mieć znaczenia.
Okupacja pomogłaby zabezpieczyć brytyjską kontrolę nad Atlantykiem.
Brytyjczycy szybko przenieśli się w głąb lądu, uniemożliwiając sieci komunikacyjne
i zabezpieczenie miejsc lądowania.
Rząd Islandii zaprotestował przeciwko naruszeniu ich neutralności.
Islandzcy policjanci chcieli powstrzymać brytyjską inwazję,
ale później postanowili nie stawiać oporu przeważającym siłom brytyjskim.
USA zamierzały wykorzystać neutralną Islandię
jako baza operacji morskich na Północnym Atlantyku.
Zamiast tego wielu mężczyzn z Islandii zgłosiło się na ochotnika do walki w Waffen-SS.
24 maja 1940 roku w Dunkierce Hitler miał okazję
zdobyć całą armię brytyjską, ale zdecydował się tego nie robić.
Zamiast tego wydał tzw. nakaz zatrzymania
i opóźnił atak o dwa dni, pozostawiając czas brytyjski
o chaotyczną ewakuację z portu w Dunkierce,
mając nadzieję, że Brytyjczycy w końcu złożą broń
i żeby mogli mieć spokój.
Prawie wszyscy odebrali to jako gest pokoju.
Cała ciężka artyleria, czołgi i pojazdy opancerzone
zostali na wybrzeżach Francji.
Niemiecki generał von Blomberg Fritz powiedział w odniesieniu do rozkazu zatrzymania:
„Hitler zadziwił nas wówczas, mówiąc z podziwem o Imperium Brytyjskim,
o konieczności jego istnienia,
oraz cywilizacji, którą Wielka Brytania sprowadziła na świat.
Porównał Imperium Brytyjskie z Kościołem katolickim,
twierdząc, że oba są istotnymi elementami stabilności na świecie.
Powiedział, że to wszystko, czego chce od Wielkiej Brytanii
było uznanie pozycji Niemiec na kontynencie.
Powrót kolonii niemieckich byłby pożądany, ale nie konieczny,
a nawet zaoferowałby wsparcie Wielkiej Brytanii żołnierzami,
gdyby miała gdziekolwiek mieć kłopoty.”
Churchill był teraz zbyt pijany, aby sam wygłaszać przemówienia.
Tak pijany, że zatrudnił aktora Normana Shelleya,
który udzielił głosu Kubusiowi Puchatku podczas godziny dla dzieci BBC, aby się pod niego podszywać.
Wygłosił najsłynniejsze przemówienia radiowe w historii Wielkiej Brytanii XX wieku,
podszywał się pod Churchilla i oszukał dziesiątki milionów słuchaczy.
Po sześciu tygodniach niemieckiego Blitzkriegu Paryż należał do Hitlera.
Hitler i feldmarszałek Petain zawarli pokój.
W tym samym wagonie podpisano rozejm
w którym Niemcy poddały się po I wojnie światowej.
Po zakończeniu delegacji Hitler udał się do domu, do Berlina
gdzie został powitany w domu jako bohater narodowy.
Życie francuskiej ludności cywilnej w północnej Francji toczyło się spokojnie
podczas tymczasowej okupacji niemieckiej w latach 1940–1944.
Maniery niemieckich okupantów były bez zarzutu.
Wiele Francuzek zakochało się nawet w niemieckich żołnierzach.
Tego samego dnia Hitler za pośrednictwem szwedzkiej strony trzeciej
przedstawił Wielkiej Brytanii kolejną ofertę pokojową.
Niemcy skontaktowali się z ambasadorem Wielkiej Brytanii w Szwecji Victorem Malletem,
za pośrednictwem szwedzkiego sędziego Sądu Najwyższego Ekeberga,
znany doradcy prawnemu Hitlera, Ludwigowi Weissauerowi.
Nowa propozycja pokojowa Hitlera była następująca:
Imperium Brytyjskie zachowuje wszystkie swoje kolonie.
Pozycja Niemiec na kontynencie nie będzie kwestionowana.
Wszystkie pytania dotyczące Morza Śródziemnego
oraz jej kolonie francuskie, belgijskie i holenderskie są otwarte na dyskusję.
Polska. Państwo polskie musi istnieć.
Dawne państwa czechosłowackie pozostają niepodległe,
ale pod niemiecką ochroną.
Propozycja pokojowa Hitlera nie wymagała niczego od Wielkiej Brytanii
i pociąga za sobą okupację państw obecnie okupowanych przez Niemcy,
ponieważ okupacja niemiecka była tylko tymczasowa
ze względu na obecną sytuację wojenną.
Ale nie. Winston Churchill nie był zainteresowany zawarciem pokoju.
Oferta ta została odrzucona.
Dzięki Churchillowi niemieckie wysiłki pokojowe przez Szwecję również nie powiodły się.
Po południu 25 maja 1940 r.
Giuseppe Bastianini, ambasador Włoch w Londynie,
poprosił o spotkanie z brytyjskim ministrem spraw zagranicznych, lordem Halifaxem,
aby omówić neutralność Włoch
oraz mediacja włoska między aliantami a Niemcami.
Bastianini ujawnił, że gol Włocha Benito Mussoliniego
było wynegocjowanie porozumienia, które nie byłoby jedynie zawieszeniem broni,
ale chroniłby europejski pokój przez stulecie.
Halifax zareagował na to przychylnie
i przedstawiłem ten pomysł brytyjskiemu gabinetowi wojennemu,
gdzie podsumował swoje spotkanie z Bastianinim
i nalegał, aby jego koledzy rozważyli włoską mediację.
Powtórzę raz jeszcze: Churchill by na to nie pozwolił,
ponieważ nie był zainteresowany zawarciem pokoju.
Churchill ani razu nie rozważył oferty Mussoliniego
pośredniczyć w pokoju między Wielką Brytanią a Niemcami.
Sprawa w końcu umarła.
Dzięki Churchillowi niemieckie oferty pokojowe za pośrednictwem Włoch również nie powiodły się.
Zamiast przyjmować jakiekolwiek oferty pokojowe,
Churchill odpowiedział, przerażając Brytyjczyków
siejącymi strach opowieściami o zbliżającym się niemieckim ataku gazowym.
Miesiąc po ewakuacji Dunkierki przez Anglię
i zwycięstwo Osi nad Francją,
Hitler po raz ostatni wyciągnął rękę
aby zakończyć bezsensowny rozlew krwi.
Miałem okazję z nim rozmawiać bez żadnego towarzystwa...
i powiedziałem mu, że będziemy mieli okazję zaatakować Londyn
a Londyn spowija mgła i możemy latać ze wszystkim, co mamy pod ręką,
(?) 52, tak jak w Bazylei,
i powiedział: „Przestań, przestań. Nie chcę tego słyszeć.
Cały atak na Anglię jest wbrew mojej opinii, wbrew mojej woli.
Chciałbym móc to zatrzymać.
Ludność angielska należy do tak wysokiej klasy
i są bardzo podobni do Niemców.
Nienawidzę walczyć z Anglią.”
W czerwcu 1940 roku Hitler zrzucił nad Londynem ulotki pokojowe:
„W tej godzinie czuję, że jest to mój obowiązek wobec własnego sumienia
jeszcze raz odwołać się do rozumu i zdrowego rozsądku
w Wielkiej Brytanii tak samo jak gdzie indziej.
Nie widzę powodu, dla którego ta wojna miałaby trwać.
Smutno mi, gdy pomyślę o poświęceniach, jakich będzie to wymagało.
Chciałbym ich uniknąć.”
Broszury i przemówienia, w których Hitler przedstawiał propozycję pokojową
po tym, jak propozycje pokojowe nie wystarczyły.
Churchill i jego żydowscy doradcy chcieli wojny.
Hitler utrzymywał także bliską korespondencję z Mahatmą Gandhim w latach 1939–1940
i obaj próbują opamiętać siły alianckie i zapobiec wojnie.
Gandhi był szczerym przyjacielem Hitlera.
Obaj byli zgodni w wielu kwestiach.
Obaj pochodzili z pozycji humanitarnej
i rozpoznali złą siłę, z którą mieli do czynienia.
Gandhi wiedział, że Hitler będzie ostatnią nadzieją na pokój na świecie.
„Drogi przyjacielu... Nie mamy wątpliwości co do Twojej odwagi
lub oddanie ojczyźnie,
nie wierzymy też, że jesteś potworem opisanym przez twoich przeciwników.
Znasz moje propozycje dla Anglii.
Wszystkie moje ambicje miały wejść w szczerość
i przyjazne stosunki z narodem brytyjskim.
BITWA O BRYTANIĘ
Adolf Hitler nigdy nie pragnął wojny przeciwko Wielkiej Brytanii
i nadal wysyłał hojne oferty pokojowe.
W oczekiwaniu na odpowiedź Wielkiej Brytanii Niemcy pozostali bierni.
Latem 1940 roku w Wielkiej Brytanii miał miejsce nawet duży ruch pokojowy.
Tuż za oknami Churchilla odbywały się powtarzające się wiece pokojowe.
W tamtych czasach demonstracje mogły maszerować wzdłuż Downing Street
numer 10 i stań za oknem Churchilla, krzycz i mów
„Jesteśmy zmęczeni waszą wojną, chcemy pokoju”.
I tak się stało, powtarzające się demonstracje za jego oknami.
Churchill zdał sobie sprawę, że potrzebuje pretekstu, aby zniszczyć Niemcy,
ponieważ Hitler nie chciał inicjować żadnych nalotów bombowych na Londyn.
Churchill w żaden inny sposób nie mógł wciągnąć Amerykanów w wojnę,
chyba że uda mu się sprowokować do tego Hitlera.
Churchill wyjaśnił swoje zamiary Joe Kennedy’emu,
ambasador amerykański, ojciec zmarłego prezydenta:
„Chcę, aby Niemcy jak najwcześniej rozpoczęli bombardowanie Londynu,
ponieważ to wciągnie Amerykanów w wojnę, a przede wszystkim
położy to kres temu niezręcznemu i niewygodnemu ruchowi pokojowemu
to dzieje się w moim własnym rządzie i wśród brytyjskiej ludności”.
Udowodniono, że to Churchill, a nie Hitler,
który zainicjował bombardowania ludności cywilnej.
Według Konwencji Genewskiej główną zbrodnią wojenną było bombardowanie ludności cywilnej,
ale Churchill i tak celowo nakazał RAF-owi to zrobić.
Spokojny okres fałszywej wojny zakończył się 11 maja 1940 roku,
dzień po tym, jak Churchill został premierem.
Gdy natychmiast rozpętał wojnę powietrzną na niemieckie miasta,
zaczynając od Fryburga,
Brytyjskie Królewskie Siły Powietrzne otrzymały rozkaz zbombardowania obszarów cywilnych.
Następnego dnia przeprowadził swoje pierwsze ataki na cele transportowe
w niemieckiej przemysłowej Dolinie Ruhry, w tym w Kolonii.
W maju M�nchengladbach, Gelsenkirchen, Hamburg, Brema,
Zaatakowano Essen, Duisburg, Düsseldorf i Hanower.
W czerwcu doszło do ataków na Dortmund, Mannheim, Frankfurt i Bochum.
3 lipca 1940 roku brytyjskie okręty wojenne zaatakowały francuskie jednostki morskie
w północnoafrykańskim mieście portowym Oran, aby nie wpadły w ręce Niemców.
Churchill wyraźnie dał do zrozumienia, że ​​nie chce pokoju.
Churchill następnie zarządził naloty na Berlin,
co trwało przez następne 7 lub 10 dni.
Hitler nie odpowiedział.
Ani do pierwszego nalotu, ani do drugiego, ani do trzeciego ani czwartego.
Jednak coraz bardziej wściekła.
4 września Hitler wygłosił słynne przemówienie w Sportspalast.
(?) największa horda, dziesiątki tysięcy, wybrana publiczność.
Wygłosił przemówienie, w którym powiedział, że ten szaleniec w Londynie:
teraz próbuje nas sprowokować, jeśli tak zdecydujemy, (?)
jeśli zrzuci 10 ton bomb, my cofniemy się i zrzucimy 100.
Jeśli zrzuci 100 ton bomb na nasze miasta,
Mogę wrócić i zrzucić tysiące ton i pewnego dnia to zrobię, pewnego dnia...
Jeśli przyjdą i je zniszczą, to znaczy, że mogą zniszczyć nasze miasta, powiedział:
„Wytrę ich – ausradieren – zmieszczę ich miasta”.
Bardzo znane przemówienie.
Na to czekał Churchill...
Już następnego dnia, 5 września, miał miejsce masowy nalot na Berlin.
Wreszcie 6 września, w biały dzień tego popołudnia,
Anglia... ludność Londynu słyszała kroki
o zbliżających się niemieckich bombowcach zbliżających się do miast...
I tego popołudnia 6 września 1940 r., kiedy rozpoczął się Blitz,
Na tym obszarze zginęło, zostało rannych i rannych 6000 londyńczyków.
Czego chciał Churchill. To odwrotność tego, czego chciał Hitler.
Teraz Churchill oszukał go i skłonił do ruchu, którego nigdy nie chciał wykonać.
W wyniku celowej prowokacji Churchilla
wściekły Hitler w końcu wziął odwet i zaczął bombardować doki w Londynie,
East End w Londynie. Wreszcie miasto Londyn
oraz na West Endzie 6 i 7 listopada 1940 r.
We wrześniu 1940 r. w bombardowaniu zginęło 7000 Londyńczyków.
16 września 1940 roku na rozkaz Winstona Churchilla
Brytyjczycy wystrzelili 100 000 bomb burzących
oraz 14 000 bomb zapalających w pierwszych celowych zamachach terrorystycznych
dzielnic cywilnych Mannheim.
Zastępca Föhrera Rudolf Hess był prawą ręką Hitlera i wieloletnim przyjacielem.
Był zastępcą dowódcy Niemiec.
To on przepisał dyktando „Mein Kampf” Hitlera.
W 1940 roku Hitler poprosił Hessa, aby skontaktował się z jego angielskimi przyjaciółmi
i powiedz im lub jakiemukolwiek wyborcy, że Niemcy szukały jedynie pokoju.
Mówi prywatnie do Rudolfa Hessa:
„Masz w Anglii tych swoich arystokratycznych przyjaciół, o których zawsze mówisz.
Nie możesz się z nimi jakoś skontaktować?
Powiedz im, że nie chcemy niczego od Brytyjczyków,
że chcemy po prostu pokoju (?) zakończyć wojnę.
Czy nie moglibyście w jakiś sposób przekazać tej wiadomości Brytyjczykom?
masz tam te kontakty?” Ale Hitler powiedział Rudolphowi Hessowi:
„Masz tych przyjaciół w Wielkiej Brytanii, teraz z pewnością możesz się z nimi skontaktować.
Powiedz Brytyjczykom, że niczego nie chcemy”.
Jego oferta pokojowa była następująca:
Hitler będzie przygotowany do wycofania wojsk z Francji,
Holandii, Belgii, Polsce, a nawet Czechosłowacji.
Chciał także zgody Wielkiej Brytanii
mieć wolną rękę na Wschodzie i pokonać komunizm.
Chciał także zwrotu dawnych terenów niemieckich.
Ponadto Hitler zaproponował to niemieckiemu Wehrmachtowi
chroniłaby Imperium Brytyjskie, gdyby kiedykolwiek groziło mu jakiekolwiek niebezpieczeństwo.
W maju 1941 roku Hess odbył samotną misję
swoim Messerschmittem Bf 110 nad Szkocją.
W czasie, gdy Niemcy wygrywały wojnę,
zeskoczył na spadochronie, niosąc kolejną ofertę pokojową dla Wielkiej Brytanii.
Hess mówił biegle po angielsku i próbował się spotkać
z ludźmi, których uważał za brytyjskich działaczy pokojowych
i nawiązać kontakt z księciem Hamilton,
z którym Hess zaprzyjaźnił się już wcześniej na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku.
Chciał przekonać swojego brytyjskiego przyjaciela o szczerym pragnieniu pokoju w Niemczech.
Zamiast tego wpadł w ręce Churchilla i został aresztowany.
Oczywiście Winston Churchill
odmówił zgody na układ pokojowy Hitlera zaproponowany przez Hessa.
Zamiast tego Churchill uwięził go na całe życie
i zakończył desperacką misję pokojową Hessa.
Churchill odrzucił wszelkie oferty pokojowe i trzymał je przed opinią publiczną.
Przez cały czas wojny Hess był przetrzymywany w izolatce,
na rozkaz Churchilla, aby ukryć, kto był prawdziwym podżegaczem wojennym.
Tajne dokumenty rządowe ujawniły, że Brytyjczycy
otrzymał ponad dwa tuziny ofert pokoju w latach 1939–1941.
Przede wszystkim we wrześniu 1939 r., październiku 1939 r.
Lipiec 1940, po upadku Francji, styczeń 1941 itd.
Oferty pokojowe spotkały się z głuchym zainteresowaniem, ponieważ Churchill nie chciał z nich skorzystać.
Zamiast tego nadal robiłby wszystko, co w jego mocy, aby wciągnąć USA w wojnę.
Podżegacze wojenni znaleźliby inny sposób na kontynuowanie wojny. Wypowiada wojnę Hitlerowi i odrzuca dziesiątki ofert pokoju
Było mi oczywiście bardzo smutno, bo zrobiłem wszystko, żeby zapobiec wojnie.
Niedawno Sven Hedin opublikował książkę, w której
Z satysfakcją przytacza teraz słowa mojej oferty skierowanej do Polaków
który był wówczas przekazywany za pośrednictwem języka angielskiego.
Muszę przyznać, że naprawdę poczułem dreszcze
kiedy ostatnio ponownie przeglądałem tę ofertę.
Z tego co wiem od tego czasu,
ponieważ gdyby w tamtym czasie oferta ta została przyjęta,
wtedy Gdańsk byłby z pewnością niemiecki,
ale co do reszty, wszystko przypominałoby tak, jak było,
poświęcilibyśmy się zadaniom społecznym, pracowalibyśmy,
upiększylibyśmy nasze miasta, zbudowalibyśmy osiedla mieszkalne,
uporządkowalibyśmy nasze drogi, założylibyśmy szkoły.
Zbudowalibyśmy prawdziwe państwo narodowo-socjalistyczne.
A teraz doszło do wojny.
Zrobiłem tutaj wszystko, co w mojej mocy.
Wszystko, co może zrobić człowiek,
niemal do stopnia poniżenia, aby tego uniknąć.
Składałem ofertę za ofertą Anglikom.
Konsultowałem się tutaj z ich dyplomatami i błagałem ich o rozsądek.
Ale nic nie można było zrobić.
Chcieli wojny i nie próbowali jej ukrywać.
Od siedmiu lat Churchill deklaruje: „Chcę wojny!”
Żałuję, że te narody muszą ze sobą walczyć,
którego tak bardzo chciałam zebrać.
F�hrer… Adolf Hitler.
„Dlaczego nie możemy kontratakować!? Dlaczego musimy to przyjąć?”
Przez lata musiałem wielokrotnie ich zmuszać, aby były legalne.
Ale nie wierz, że to nie sprawia, że ​​moje serce czuje
jakbym wybuchał gniewem, gdy usłyszałem o tych nalotach.
Wiesz, że nie robiłem tych rzeczy przez miesiące.
Nie pozwoliłem zrzucić ani jednej bomby na Paryż.
Zanim zaatakowaliśmy Warszawę, pięć razy wzywałem do kapitulacji,
Zawsze odmawiano mi.
Prosiłem, żeby wysłano przynajmniej kobiety i dzieci.
Nie przyjęto nawet oficera noszącego flagę rozejmu.
Wszystko zostało odrzucone i dopiero wtedy zdecydowałem
robić to, na co pozwala każde prawo wojenne.
Kiedy Anglicy zaczęli zrzucać bomby,
Czekałem trzy i pół miesiąca i nic nie zrobiłem.
Czekałem, myśląc po prostu, że może jeszcze opamiętają się.
Okazało się inaczej.
Uwierz mi, nie inaczej jest dzisiaj.
A teraz, mój Volksgenossen, te ofiary (są) trudne dla jednostki;
za żonę, która straciła męża, a wraz z nim najdroższą rzecz, jaką posiada;
to samo dotyczy dziecka, które straciło ojca.
Matka, która straciła dziecko,
albo narzeczona, albo kochanek, który musiał porzucić swoich i nigdy więcej ich nie zobaczyć.
Wszyscy dokonali wielkich poświęceń.
Niech każdy Niemiec zda sobie sprawę, że poświęcenie tych ludzi jest tego warte
nie mniej niż to, które inny człowiek będzie musiał zrobić w przyszłości.
Ofiara kobiety rodzącej dziecko dla tego narodu
równa się człowiekowi, który broni swego narodu.
Niezliczone miliony poległy na polu bitwy za to, nasz naród niemiecki,
na przestrzeni wieków, a nawet tysiącleci.
Miliony innych ludzi przelało za to krew.
Często wyciągałem rękę - na próżno.
Chcieli tej walki; teraz to będą mieli.
Niemiecki Volk doprowadzi tę walkę do końca.
Niemiecki Volk chce wreszcie mieć pokój.
Pragnie pokoju, który pozwoli jej działać, a który nie
międzynarodowych łajdaków, aby agitowali wśród innych narodów przeciwko nam.
To robactwo, które zdobywa swoje fortuny na wojnie.
Nie mam powodu toczyć wojny ze względów materialnych.
Dla nas jest to jedynie smutne przedsięwzięcie; okrada nas, niemiecki Volk
i całej społeczności, tak dużej ilości czasu i siły ludzkiej.
Nie posiadam akcji w przemyśle zbrojeniowym.
W tej walce nic nie zarobię.
Byłbym szczęśliwy, gdybyśmy mogli znowu pracować tak, jak pracowałem dla mojego Volka.
Ale ci międzynarodowi zbrodniarze wojenni
są jednocześnie największymi handlarzami czarnego rynku przemysłu zbrojeniowego.
Są właścicielami fabryk, oni tworzą biznes.
To ci sami ludzie, których mieliśmy wcześniej w Niemczech.
Nie chcę prowadzić wojny,
ale jeśli zostanie mi to narzucone, będę to prowadzić do ostatniego tchnienia.
Mogę to dziś poprowadzić, bo wiem, że za mną stoi cały niemiecki Volk.
Kiedy ta wojna się skończy, Niemcy rozpoczną wielkie przedsięwzięcie.
Krzyk „Wstań” rozbrzmiewa echem po ziemiach niemieckich!
Potem niemiecki Volk...
zaprzestanie produkcji armat
i rozpocznie dzieło pokoju i odbudowy dla masowych milionów!
MIĘDZYNARODOWA KLIKA
Już w pierwszej kadencji w 1933 r.
Prezydent Franklin Roosevelt znormalizował stosunki z komunistami
a Związek Radziecki uzyskał uznanie dyplomatyczne.
Żyd William Christian Bullitt
został pierwszym ambasadorem USA przy rządzie.
Bullitt został później przeniesiony na stanowisko ambasadora we Francji.
Mason 32 stopnia, prezydent Franklin Roosevelt,
zasugerował dodanie do banknotu dolarowego wszechwidzącego oka i piramidy.
Roosevelt także otwarcie wychwalał komunizm.
„Rosja jest w znacznie lepszej sytuacji, a świat jest bezpieczniejszy z Rosją
za komuny niż za carów. Stalin jest wielkim przywódcą.”
Na polecenie Systemu Rezerwy Federalnej i jego prywatnych właścicieli,
5 kwietnia 1933 roku Franklin D. Roosevelt wydał dekret prezydencki nr 6102,
co wymagało od wszystkich Amerykanów dostarczenia wszystkich złotych monet, złota sztabkowego
i złote certyfikaty do lokalnego Banku Rezerwy Federalnej.
Każdy, kto naruszy tę zasadę, zostanie ukarany grzywną do 10 000 dolarów,
skazany na karę do dziesięciu lat więzienia lub obie kary za świadome naruszenie tego nakazu.
Od tego czasu każdy obywatel USA jest zadłużony od urodzenia
i jest własnością prywatnego Systemu Rezerwy Federalnej.
1933, i to był ten listopad, kiedy był wtedy Franklin Roosevelt
już podczas swojej pierwszej kadencji, uznał Związek Radziecki, znormalizował stosunki.
Cóż, to już było w toku.
Mieliśmy już początek infiltracji kierowanej przez Sowietów,
kierowana przez partię komunistyczną.
W pewnym momencie moich badań odkryłem, że:
aby utrwalić ten sojusz,
kontynuować stosunki ze Związkiem Radzieckim,
co od tego dnia stało się prawdziwą obsesją rządów amerykańskich,
rząd amerykański musiał nauczyć się okłamywać ludzi
i kłamcie o komunizmie, kłamcie o Stalinie,
opowiadajcie nam kłamstwa o Związku Radzieckim.
Malcolm Muggeridge przybył do ZSRR w 1932 roku.
Był jednym z nielicznych dziennikarzy
raportować o rzeczywistych warunkach na wsi.
Za każdy artykuł na temat głodu, który się ukazał,
dwa zostały opublikowane, zaprzeczając jego istnieniu.
Muggeridge wspomina najbardziej wpływowego korespondenta w Moskwie
był Walter Duranty, dziennikarz nagrodzony Pulitzerem
dla „New York Timesa”.
The New York Times jest własnością żydowską podczas pierwszego i drugiego Hołodomoru
jej właścicielem i wydawcą był Żyd Adolph Ochs.
Duranty poślubił także Żydówkę Jane Cheron wkrótce po pierwszym Wielkim Głodzie.
Nie był największy ??? wśród dziennikarzy w Moskwie,
ale był największy ??? żadnego dziennikarza, jakiego kiedykolwiek spotkałem
w ciągu 15 lat dziennikarstwa.
I zastanawialiśmy się, czy rzeczywiście
władze nie miały nad nim żadnej kontroli,
ponieważ całkowicie zagrał w ich grę.
Tak twierdził dziennikarz Joseph Alsop
„Duranty był świetnym agentem KGB i kłamał jak żołnierz”.
Jeśli chodzi o głód, Wielki Głód na Ukrainie,
wtedy jego reportaże były szczególnie haniebne,
gdyż zaprzeczał jakoby był głód.
Sowieci faktycznie udzielili Duranty'emu pozwolenia na podróżowanie po Ukrainie bez opieki.
W „The Times” donosi, że wszelkie mówienie obecnie o głodzie jest śmieszne.
Ujawniły się jednak dokumenty brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych
że w prywatnych rozmowach w Ambasadzie Brytyjskiej
Duranty powiedział, że zginęło aż 10 milionów ludzi.
Kiedy omawiali kwestię uznania Związku Radzieckiego,
rząd Stanów Zjednoczonych uznający Związek Radziecki,
artykuły Duranty'ego uznano za bardzo cenny dowód
po stronie uznania.
Duranty był obecny podczas Czerwonego Terroru, którego kulminacją był przymusowy głód w Rosji,
pierwszy Głód 1921-23, a także II Głód 1932-33.
Jednak okupowany przez syjonistów rząd USA był chętny zaakceptować jego narrację
w celu uznania żydowskiego morderczego reżimu bolszewickiego.
Myślę, że w pewnym sensie właśnie tu widzimy wzrost podwójnych standardów.
Myślę, że w końcu widzimy także wzrost relatywizmu moralnego,
relatywizm kulturowy, te bolączki, które widzimy dziś w naszej kulturze,
Myślę, że mają swoje korzenie w tym związku, więc zacząłbym od...
już na początku, bo myślę, że to było bardzo ważne.
16 listopada 1933 r., dzień uznania Związku Radzieckiego.
To było bardzo dziwne,
biorąc pod uwagę informację o wejściu rządu bolszewickiego.
Jeśli chodzi o liczbę ofiar, w tych wczesnych latach rewolucyjnych
radziecka, nowa bolszewicka tajna policja
rozstrzeliwano bez procesu ponad 1000 osób miesięcznie.
Później, w latach 30.
Stalin zabijał dziesiątki tysięcy ludzi miesięcznie,
a jednak Stany Zjednoczone rzuciły się do sojuszu,
pospiesznie uznał rząd radziecki pod rządami Roosevelta,
podczas II wojny światowej rzucili się do tego sojuszu.
Zarówno rząd brytyjski, jak i amerykański
były intensywnie infiltrowane przez czołowych komunistycznych Żydów i sowieckich infiltratorów.
Przywódcy polityczni w Wielkiej Brytanii i Ameryce
znajdowały się pod dominującym wpływem komunistycznej piątej kolumny.
Zarówno Roosevelt, jak i Churchill otoczyli się żydowskimi doradcami
i polegał na żydowskich pieniądzach, aby wspierać swoje kampanie wyborcze.
Dlatego Żydzi mieli całkowitą kontrolę nad opinią publiczną w obu krajach.
Dowiedzieliśmy się później, co potwierdziliśmy, po otwarciu archiwów
w sprawie rozpadu Związku Radzieckiego 1991,
później dowiedzieliśmy się wielu z nich
wyżsi urzędnicy w rządzie Stanów Zjednoczonych
pracowali dla Stalina, byli agentami sowieckimi.
Niektórzy z komunistycznych Żydów, którzy przeniknęli do rządu USA
wokół Roosevelta należeli: Bernard Baruch, Felix Frankfurter,
Davida Lilienthala, Davida Nilesa, Louisa Brandeisa, Samuela Rosenmana,
Henry Morgenthau Jr., Benjamin Cohen, rabin Stephen Wise, Francis Perkins,
Sidney Hillman, Herbert H. Lehman, Jessie Strauss, Harold Laski,
Charles Wyzanski, Samuel Untermeyer, Edward Filene, David Dubinsky,
Mordechaj Ezekiel, Abe Fortas, Isador Lubin, Harry Dexter White,
David Weintraub, Nathan Silvermaster, Harold Glasser, Irving Caplet,
Salmana Adlera, Benjamina Cardozo, Anny Rosenberg,
i wiele innych.
Ci Żydzi o poglądach komunistycznych w zasadzie funkcjonowali
jako agenci Związku Radzieckiego w rządzie amerykańskim.
As Jewish historian Lucy Dawidowicz noted:
„Sam Roosevelt został wprowadzony do swojego najbliższego kręgu
więcej Żydów niż jakikolwiek inny prezydent przed nim lub po nim”.
Winston Churchill sam nie był lepszy.
Matka Churchilla była Żydówką i
Donoszono o tym w jerozolimskiej gazecie, zdaje się, że kilka miesięcy temu.
Oczywiście przyglądam się temu, co miała
Żydowska krew w linii matczynej.
Rzeczywiście bardzo interesujące. Nie sądzę, żeby Churchill był tego świadomy.
Nigdy o tym nie wspomniał,
ale co ciekawe w jego powiązaniach ze społecznością żydowską,
które omówię tutaj trochę szczegółowo...
dwa podstawowe obszary zainteresowań, na które należy zwrócić uwagę w karierze Churchilla,
okres, kiedy przebywał na tzw. pustyni,
kiedy zrezygnował z funkcji ministra w rządzie Stanleya Baldwina,
i przez następne 10 lat, aż do 1939 r., nie sprawował urzędu.
W ogóle z dowolnego biura. Był po prostu członkiem parlamentu.
Zatem jedyne, co miał, to pensja członka parlamentu
i jego raczej żałosne zarobki jako dziennikarza,
a jednak jakimś cudem udaje mu się utrzymać ogromną wiejską posiadłość,
co kosztowało bardzo dużą sumę pieniędzy, aby wesprzeć wszystkich ogrodników
i żłobki, nianie, kucharki i gospodynie domowe,
i cała reszta. Miał prywatny personel, czasami składający się z 20 lub 30 osób.
Wszyscy utrzymywali się z jego pensji jako posła do parlamentu,
co stanowiło wówczas 500 funtów rocznie. 750 dolarów rocznie.
a właściwie 2000 dolarów, bo wtedy, jak sądzę, było to 4 dolary za funt.
Jak on to zrobił? Cóż, odpowiedź jest taka, że ​​od 1936 r.
był finansowany przez małą, tajną grupę nacisku o nazwie „The Focus”.
W podręcznikach historii nie znajdziesz zbyt wielu wzmianek o „Fokusie”,
ale z pewnością istniał i istnieje kilka plików
prywatnych dokumentów Churchilla dotyczących „Fokusa”...
„The Focus” była grupą około 30 lub 40 czołowych brytyjskich przemysłowców
oraz bankierzy i byli politycy
który zdecydował, że Churchilla warto utrzymać na powierzchni...
i oni go finansowali.
Nie wszyscy byli Żydami, byli to głównie Żydzi,
ale są też lewicowymi socjalistami
i lewicowo-konserwatywni posłowie do parlamentu,
którzy postanowili utrzymać go na powierzchni.
W lipcu 1936 roku ówczesny przewodniczący brytyjskiej...
firmy Shell Petroleum Company
wypisał czek na Churchilla na sumę 40 000 funtów,
które w dzisiejszych czasach wynosiłyby prawdopodobnie około 700 000 dolarów…
i podarował mu to w prezencie.
Był Żydem.
Był to żydowski prezent dla Churchilla
a intencją było, żeby Churchill... kupili go.
Od tego momentu stał się „Flecistą (z Hamelin)”.
A ten, kto płaci dudziarzowi, intonuje melodię.
Jeśli spojrzeć na wydarzenia tak, jak naprawdę miały miejsce do 1936 r.,
prawie nie wspominał o Niemczech w swoich przemówieniach i pismach.
Inne rzeczy były ważniejsze.
Od 1936 zaczął bić w antyhitlerowski, antyniemiecki bęben...
w tym czasie w Wielkiej Brytanii panowało wiele nastrojów proniemieckich,
jako świadek, zachowanie księcia Windsoru... króla.
Król Edward...
Król Edward VIII, który rządził niecały rok,
po śmierci ojca był bardzo proniemiecki i prohitlerowski, a właściwie...
bardzo dobrze dogadywał się z Adolfem Hitlerem, kiedy odwiedził Niemcy później w 1937 roku.
To samo lobby zmusiło go do abdykacji,
ale to właśnie to lobby finansuje Churchilla od 1936 roku
i który w końcu manewrował i konstruował
jego wprowadzenie do gabinetu w 1939 roku...
i wreszcie objęcie urzędu premiera w 1940 r.
Prowadził wojnę...
którymi Wielka Brytania tak naprawdę nie była zainteresowana.
Wielokrotnie to mówiłem.
Jakiekolwiek logiczne postrzeganie II wojny światowej obecnie, patrząc wstecz po 50 latach,
krzyczy do niebios...
kiedy widzimy całkiem wyraźnie, że powinniśmy byli powiedzieć...
powinniśmy byli powiedzieć Polakom w 1939 roku:
„Masz problem z Niemcami, rozwiąż go sam”.
Powinniśmy byli powiedzieć Żydom:
„Masz problem z nazistami, rozwiąż go sam”.
Nie dotyczy to Wielkiej Brytanii ani Imperium Brytyjskiego.
Mamy inne ryby do usmażenia. To właśnie powinniśmy byli powiedzieć.
Churchill, niestety, był zobowiązany wobec tych ludzi
i nie miał innego wyjścia.
Tak więc w 1940 roku, kiedy stanął przed nami wybór
przyjęcia bardzo hojnej oferty pokojowej, jaką nam złożono,
co jest ukryte w podręcznikach historii,
przez Niemców, albo prowadzić dalej całkowicie bezsensowną wojnę,
Churchill skręcił w złą stronę i doprowadził Wielką Brytanię do bankructwa
i zrujnował Imperium Brytyjskie.
Po raz pierwszy powiedziałem to w mojej książce „Wojna Churchilla” w 1987 r.:
a teraz pięciu innych głównych historyków, którzy powiedzieli to samo.
Obecnie stało się to znane jako rewizjonistyczna linia historii
o drugiej wojnie światowej i to ja faktycznie otworzyłem tę drogę,
sprawianie, że ludzie myślą o tym, co nie do pomyślenia,
patrząc na alternatywną trasę, którą mogliśmy obrać w 1940 roku.
Aby to zakończyć, w 1941 roku staje się rzeczywiście bardzo interesujące,
ponieważ gazety Weizmanna, które są gazetami Chaima Weizmanna,
który był pierwszym prezydentem państwa Izrael.
I był przywódcą Międzynarodowego Ruchu Syjonistycznego
przez całą II wojnę światową.
Archiwa Weizmanna, głupio lub mądrze,
dał mi pełny dostęp do całej korespondencji Weizmanna z Churchillem.
A w archiwach Weizmanna cała korespondencja Churchilla z Weizmannem
przez całe lata wojny i przed (?) wojną światową,
i wszystkie jego notatki ze spotkań z Churchillem.
Wspomnę tutaj tylko o jednym z tych listów.
To list napisany przez Chaima Weizmanna, przywódcę ruchu syjonistycznego…
mieszkającego wówczas w Stanach Zjednoczonych, do Winstona Churchilla we wrześniu 1941 r.,
trzy miesiące przed Pearl Harbor,
kiedy Churchill gorączkowo próbuje wciągnąć Stany Zjednoczone w swoją wojnę,
bo to jego jedyny ratunek.
A Weizmann pisze do Churchilla list, w którym mówi
„Panie Premierze, jeśli nie da nam Pan tego, czego chcemy,
czyli utworzenie armii żydowskiej na Bliskim Wschodzie,
z naszym własnym arsenałem i własną bronią,
i nasz własny mundur i naszą własną flagę,
chyba że dasz nam to czego chcemy,
to nas nie przekonasz.
I pozwól, że ci powiem, co zrobimy, jeśli przyznasz nam to, czego chcemy.
Jeśli spełnisz nasze życzenia,
wówczas będziemy działać w Twoim imieniu w Stanach Zjednoczonych.
I pamiętajcie, panie Churchill – pisze w swoim liście – „pamiętajcie…
jesteśmy jedynym potężnym zjednoczonym blokiem w Stanach Zjednoczonych
który solidnie popiera sprawę brytyjską w tej wojnie, wrzesień 1941 r.
Wszyscy inni są w zasadzie izolacjonistami.
Jesteśmy jedyną zjednoczoną grupą etniczną, która solidnie popiera sprawę brytyjską.
Jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy mogą wciągnąć USA w tę wojnę.
Zrobiliśmy to podczas ostatniej wojny i możemy zrobić to ponownie”.
Churchill został pogańskim przywódcą tej tajnej grupy.
Komunistyczni i syjonistyczni Żydzi wokół Churchilla obejmowali Sir Roberta Monda,
Sir Roberta Waleya Cohena i Bernarda Barucha.
Zarówno Roosevelt, jak i Churchill stali się frontmanami gojów
w międzynarodowej wojnie Żydów z Niemcami.
Premier Wielkiej Brytanii Neville Chamberlain,
powiedział ambasadorowi USA w Wielkiej Brytanii Josephowi P. Kennedy’emu, że:
„Ameryka i światowi Żydzi zmusili Anglię do wojny”.
Żydowskie czasopismo Sentinel z Chicago z 8 października 1940 napisano:
„Kiedy narodowi socjaliści i ich przyjaciele płaczą lub szepczą
że tę wojnę wywołali Żydzi, mają całkowitą rację”.
Churchill opuścił Londyn, aby spotkać się z Rooseveltem na konferencji w Quebecu
późnym latem 1943 r.
Reporter zapytał, czy planują zaoferować Niemcom warunki pokojowe.
Churchill szybko odpowiedział:
„Niebiosa, nie. Zgodziliby się natychmiast”.
Ponownie w liście do swojego sojusznika z 1944 r.
masowy mord bolszewika Joe Stalina,
Churchill potwierdza niezaprzeczalną realność hojnych propozycji pokojowych Hitlera.
„Nigdy nie myśleliśmy o pokoju,
nawet w tym roku, kiedy byliśmy całkowicie odizolowani
i mógł zawrzeć pokój bez poważnych szkód dla Imperium Brytyjskiego,
i szeroko na Twój koszt.
Dlaczego powinniśmy o tym pomyśleć teraz,
kiedy nadejdzie zwycięstwo naszej trójki?”
TAK, NIEMCY BYŁY WCZEŚNIEJ DEMOKRACJĄ, PRZED NAMI
I ZOSTALIŚMY SPRÓBOWANI, WYCIŚNIĘCI I SUSZENI
NIE...
CO OZNACZA DEMOKRACJA CZY PAŃSTWO AUTORYTARNE DLA TYCH MIĘDZYNARODOWYCH HIEN?
W ogóle ich to nie obchodzi! INTERESUJE ICH TYLKO JEDNA RZECZ
CZY CHCESZ BYĆ OGRABIONY?
TAK LUB NIE?
CZY JESTEŚ NA tyle GŁUPI, ABY ZACHOWAĆ CICHE W PROCESIE?
TAK LUB NIE?
I KIEDY DEMOKRACJA JEST WYstarczająco głupia
NIE WSTAWAĆ, WTEDY DOBRZE!
ALE GDY PAŃSTWO AUTORYTARNE DEKLARUJE
„NIE ŁADNIJCIE JUŻ NASZEGO LUDU...
„ANI OD WEWNĄTRZ ANI ZEWNĄTRZ! W takim razie to jest złe.”
W RZECZYWISTOŚCI W TYCH KRAJACH RZĄDZI PIENIĄDZ
MÓWIĄ O WOLNOŚCI PRASY,
KIEDY FAKTYCZNIE WSZYSTKIE TE GAZETY MAJĄ JEDNEGO WŁAŚCICIELA
A WŁAŚCICIEL JEST W KAŻDYM PRZYPADKU SPONSOREM (MEDIA)
TA PRASA KSZTAŁTUJE OPINIĘ PUBLICZNĄ
TE PARTIE POLITYCZNE NIE MAJĄ W OGÓLE ŻADNYCH RÓŻNIC
JAK WCZEŚNIEJ U NAS
ZNASZ JUŻ STARE PARTIE POLITYCZNE
WSZYSTKIE BYŁY TAKIE SAME
WTEDY LUDZIE MUSZĄ TAK MYŚLEĆ, SZCZEGÓLNIE W TYCH KRAJACH
WOLNOŚCI I BOGATA...
POWINNO BYĆ BARDZO WYGODNE ŻYCIE DLA JEGO LUDZI
ALE JEST PRZECIWNIE
W TYCH KRAJACH, W TYLKO „DEMOKRACJI”
LUDZIE W ŻADEN SPOSÓB NIE SĄ GŁÓWNYM CENTRUM UWAGI
CO NAPRAWDĘ MA ZNACZENIE
JEST ISTNIENIE TEJ GRUPY „TWÓRCÓW DEMOKRACJI”
TO znaczy ISTNIENIE KILKUSET
GIGITALNYCH KAPITALIZMÓW
KTÓRZY POSIADAJĄ WSZYSTKIE FABRYKI I UDZIAŁY
I KTO OSTATECZNIE PRZEWODZI LUDZIOM
W OGÓLE NIE Interesują ich WIELKIE MASY LUDZI
ŻYDZI!
SĄ JEDYNI
KOGO MOŻNA OKREŚLIĆ JAK ELEMENTY MIĘDZYNARODOWE
PONIEWAŻ PROWADZĄ SWOJĄ DZIAŁALNOŚĆ WSZĘDZIE
TO MAŁA BEZKORZENIOWA MIĘDZYNARODOWA KLIKA
TO JEST NAWRACANIE LUDZI PRZECIWKO sobie,
TO NIE CHCE IM POKOJU
MOGĄ NAS ZATRZYMAĆ!
MOGĄ NAS ZABIĆ, JEŚLI CHCESZ!
ALE NIE PODDAMY SIĘ!
CI ŻYDZI ŚMIALI SIĘ Z TEGO
MYŚLILI, ŻE TO ŻART
ONI JUŻ SIĘ NIE ŚMIEJĄ
DZIŚ ZDAJĄ sobie sprawę z powagi sytuacji.
TO BYŁA WALKA
SZCZEGÓLNIE PRZECIWKO LUDZIOM, KTÓRZY...
...Wydawało się mieć wszechmocną władzę w naszym narodzie
WALKA Z ŻYDAMI
SIŁA SZATAŃSKA
PRZEJĄŁ CAŁY NASZ KRAJ
KTO BYŁ W STANIE Uchwycić KLUCZOWE POZYCJE NASZEGO ŻYCIA INTELEKTUALNEGO I DUCHOWEGO
ALE TAKŻE ŻYCIA POLITYCZNEGO I GOSPODARCZEGO
I Z TYCH KLUCZOWYCH STANOWISK MOGLI KONTROLOWAĆ I MONITOROWAĆ CAŁY NAROD.
TAKA MOC MIAŁA W TYM SAMYM CZASIE
WPŁYW NA PRZEŚLADOWANIE NAWET ZGODNIE Z PRAWEM
TYCH, KTÓRZY WALCZYLI Z TĄ MOCĄ
I KTO CHCIAŁ STAWIĆ Opór PRZECIW JEGO POSTĘPOWANIU
WSZECHMOCNE ŻYDO WYPOWIEDZIAŁ NAM WOJNĘ
I CO OSIĄGNĘLIŚMY W TYCH LATACH! DO 1939r
ZAWIŚĆ WZROSŁA W TAK SAMY SPOSÓB
SAMI LUDZIE, KTÓRZY WTEDY WPROWADZILI NIEMCY W I WŚ
„PAN CHURCHILL” NATYCHMIAST ZACZĄŁ SIĘ niepokoić
„Pan Eden”
A NASTĘPNIE OCZYWIŚCIE ŻYDZI, Z HORE BELISHĄ NA PRZEDNIU
ROZPOCZĘŁA SIĘ KAMPANIA SMARU
ROK PO ROKU...
POWIEDZIALI: „TAK, ON SIĘ ZBROJE”
TAK, ZAWSZE TO ROBIŁEM
TEŻ MNIE PYTALI WCZEŚNIEJ
DLACZEGO W takim razie masz SA...
...JEŚLI CHCESZ POKOJU?
DLACZEGO STWORZYŁEŚ SS?
... KIEDY JEDYNIE CHCESZ JEDYNIE BRATERSTWA?
BO SĄ LUDZIE, KTÓRZY TEGO NIE CHCĄ!
I CHCIAŁAM JE POKAZAĆ
ŻE BYŁEM PRZYGOTOWANY TEŻ NA INNĄ PRZYPADKĘ
NAJCENNIEJSZE MIEJSCE, JAKIE MASZ NA ŚWIECIE...
CZY WASI LUDZIE...
I DLA TYCH LUDZI...
I DLA TEGO LUDU...
BĘDZIEMY WALCZYĆ I WALCZYĆ!
I NIGDY NIE LUŹNIJ!
I NIGDY SIĘ NIE MĘCZ!
I NIGDY NIE TRAĆ ODWAGI!
I NIGDY NIE rozpaczaj!