OPERATIE BARBAROSSA
Stalin schond het Sovjet-Poolse niet-aanvalsverdrag
door Polen binnen te vallen in 1939.
Stalin schond het Sovjet-Finse niet-aanvalsverdrag
door Finland in 1939 binnen te vallen zonder enige oorlogsverklaring,
het begin van de winteroorlog.
De heldhaftige Finnen vochten terug tegen het grote Rode Leger.
Stalin bombardeerde Zweden in 1940.
Stalin heeft een bepaling van het Sovjet-Duitse niet-aanvalsverdrag geschonden.
Von Ribbentrop-Molotov, door in 1940 Litouwen, Estland en Letland binnen te vallen.
Bolsjewieken kwamen binnen om de mensen te terroriseren, martelen en vermoorden
in de standaard communistische praktijk.
De deportaties van Sovjet-veewagens
ruim een ​​half miljoen Esten, Letten en Litouwers werden getroffen.
Christelijke Europeanen werden naar de Goelag verscheept.
12% van de gehele Baltische bevolking werd naar Siberië gedeporteerd
of geëxecuteerd door de Joodse Sovjet-geheime politie.
Stalin veroverde in 1940 een stukje Oost-Roemenië
en dwong (?) Roemenië om Bessarabië, Moldavië, over te geven.
In een misselijkmakende dubbele standaard,
de geallieerden zwegen over deze brute Sovjet-agressie.
In plaats daarvan werd op 15 oktober 1939 het Churchill-Stalin-pact ondertekend.
Minister van Oorlog, Churchill, ondertekende de uitvoeringsdocumenten
van dit pact op 8 februari 1940 in Londen.
De geallieerden gaven geen moer om Polen.
Ze gebruikten haar alleen om de oorlog tegen Duitsland te beginnen.
En nu zijn er nog steeds geen boycots en geen oorlogsverklaringen aan de Sovjet-Unie.
Geen anticommunistische propaganda in de media
en geen 'Stalin is de oorlogszuchtige'.
Niets.
Sinds 1933, toen hij bevriend raakte met de Sovjets,
Roosevelt had consequent nauwe betrekkingen met mensen onderhouden
die óf communisten óf communistische sympathisanten zijn.
Hitler was zich er terdege van bewust dat Stalin op weg was om Europa binnen te vallen.
Zijn vermoedens over Stalin
sinds de val van de Sovjet-Unie is bewezen dat ze legitiem zijn.
Document nr. 103202/06 ondertekende stafchef, Kirill Meretskov, in 1940,
onthulde dat Stalin zich voorbereidde op een invasie van West-Europa in juli 1941.
in een enorme invasie genaamd Operatsia Groza (Operatie Thunderstorm).
Het is gedateerd 18 september 1940,
drie maanden voordat de Duitse "Operatie Barbarossa" werd ondertekend.
Nadat Georgy Zhukov in februari 1941 chef van de generale staf werd,
het plan heette MP 41 (Mobilisatsyonni Plan 41).
Het is te vinden in de zogenaamde "Osobaya Papka",
een bestand dat ongeveer 100.000 uiterst geheime documenten bevat.
In het boek 'Ledokol' of 'IJsbreker' van de Russisch-Joodse historicus Viktor Suvorov
geeft ons overtuigend bewijs dat Hitler tot een preventieve aanval werd gedwongen
tegen een enorme militaire Sovjetmachine
klaar om heel West-Europa binnen te vallen en te vernietigen.
Suvorov citeert uiterst geheime Sovjetdocumenten, wat dat bewijst
het Sovjetleger was volledig gebouwd als aanvalsmacht.
Stalin gebruikte de klassieke verdeel-en-heers-strategie.
Hij hoopte eerst op Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland
worden blootgesteld, vernietigd en uitgeput
zodat het Rode Leger hun grondgebied in het Westen zou kunnen binnenvallen.
Alle bolsjewistische voorbereidingen waren gericht op een invasie, niet op verdediging.
De Sovjet-Unie had al divisie na divisie verplaatst
dichter bij de Duitse grens.
Het produceerde vijf tot tien keer zoveel tanks, machinegeweren,
kanonnen en vliegtuigen die Duitsland kon produceren.
Met elke maand die verstreek, werden de kansen voor Duitsland slechter.
Gezien de openlijk uitgesproken ambitie van de communisten om de wereld te veroveren,
er kon geen enkele twijfel bestaan
dat Stalin klaar was voor een aanval op Duitsland.
In 1941 was admiraal NG Kuznetsov minister van de Sovjet-marine.
evenals een lid van het Centraal Comité van de Sovjet-Communistische Partij.
In zijn naoorlogse memoires herinnerde hij zich:
"Voor mij is er één ding dat alle argumenten te boven gaat:
Stalin sloot niet alleen de mogelijkheid van een oorlog met Hitler-Duitsland niet uit,
integendeel, hij beschouwde een dergelijke oorlog als onvermijdelijk...
Stalin trof voorbereidingen voor oorlog... Brede en gevarieerde voorbereidingen,
beginnend op data... die hij zelf had uitgekozen.
Hitler verstoorde zijn berekeningen."
Duitsland en Italianen hebben kennis genomen van de geplande Sovjetaanval op Europa
en bereidde het tegenplan voor: Operatie Barbarossa.
Op 22 juni 1941 viel Hitler de Sovjet-Unie binnen in een preventieve aanval.
Deze Duitse preventieve aanval
redde Europa van het Rode Leger, althans voor een tijdje.
Stalin stond op het punt West-Europa aan te vallen met 3 miljoen soldaten
als ze betrapt worden met hun broek naar beneden,
terwijl Duitse soldaten gespen droegen waarin de woorden waren gegraveerd
Gott mit uns, God met ons, trok hun nu antichristelijke Rode Land binnen.
Van de Oostzee tot de Zwarte Zee,
Duitse soldaten waren bezig posities in te nemen om de invasie te lanceren.
De meest brute veldslagen in de geschiedenis
vond plaats langs het oostfront, dat zich uitstrekte tot aan Duitsland
via de Sovjet-Unie, Hongarije, Roemenië, Bulgarije,
de Balkan, Oekraïne, Wit-Rusland, Polen en de Baltische staten.
In deze landschappen hebben de moedigste soldaten van Europa hun leven opgeofferd
om Europa te bevrijden van de terreur van de bolsjewieken.
Oekraïners, Russen, Esten, Letten en andere Oost-Europeanen
verwelkomde de Duitsers toen ze werden bevrijd van de slavernij
en martelingen die voorheen onder Sovjethanden werden ondergaan.
Lokale vrouwen zegenden de Duitsers toen ze langskwamen.
Vrouwen gaven de soldaten eten
en de soldaten hielpen hen zelfs met het restaureren van huizen en kerken.
...de Duitse dorpen, wat er nog van ons over was
werd in de veetreinen gedreven en naar Siberië verscheept.
En zo zijn er echt heel wat dorpen verdwenen.
En het was letterlijk een kwestie van uren, zo niet minuten,
totdat onze beurt in Halbstadt kwam.
En ik begrijp dat eigenlijk de helft van Halbstadt werd verbannen.
En we zaten al op het treinstation.
Het was september 1941, toen het Duitse leger Oekraïne onder de voet liep
en stopten de ballingschap, stopten de treinen, ze stopten de treinen.
En het was voor ons alsof de Heer ons de engelen had gestuurd.
Hier waren mensen die Duits spraken, die hoogduits spraken,
die een einde maakte aan de terreur die ons al 25 jaar teisterde,
die kwam en de kerken voor ons opende en zei
"u kunt alle diensten krijgen die u wilt".
Het was als de hemel.
Mijn moeder, tot de dag dat ze stierf, heeft nooit...
bleef maar praten over de twee prachtige jaren die ze had,
was het Duitse leger, toen het Duitse leger kwam en de dorpen overnam.
Ze kwamen bij ons binnen.
Zij namen de huizen over, wij gaven ze graag. Ze hadden kunnen...
Mijn grootmoeder begon met koken alsof koken uit de mode was
en het was prachtig toen de Duitsers kwamen.
En blijkbaar richtten ze daar een bepaald hoofdkwartier op.
Ze hadden een aantal radio-uitzendingen, bepaalde stations enzovoort,
maar de meesten van hen verhuisden natuurlijk,
renden over ons heen en trokken naar het oosten in hun gevecht richting Moskou.
En toen trokken ze richting Moskou.
Maar sommigen bleven achter en wij waren absoluut overtuigd
dat de Duitsers ons waren komen redden van het communisme.
En er is nooit een reden geweest om van gedachten te veranderen.
Waarom zouden we? De Duitsers waren helden in onze ogen.
Terwijl de Duitsers naar het oosten trokken, weigerden miljoenen Russen voor Stalin te vechten
en gaf zich in plaats daarvan over aan de Duitsers.
De tirannie van Stalin werd gehaat door iedere vrijheidslievende Rus.
zo gehaat eigenlijk, die hele formaties
gaf zich over en bood zich vrijwillig aan om in plaats daarvan voor de Duitsers te vechten,
hun moederland terugnemen van de terreur van het joodse bolsjewisme.
Hitler beschouwde het communisme als een gif voor Europa
en besloot dat het zijn levensdoel was om het uit te roeien en te vernietigen.
De Duitsers hadden niets tegen de Russen als volk,
maar in plaats daarvan tegen het communisme.
Veel Russen boden zich vrijwillig aan om voor Hitler te vechten.
Bijna een half miljoen Russische vrijwilligers dienden aan de frontlinie
en nog eens 100.000 of meer die dienen in andere niet-gevechtsposities.
De anticommunistische soldaten van het Russische Bevrijdingsleger
droeg Duitse uniformen met een Russisch embleem.
In 1944 werd het officieel omgedoopt tot:
De strijdkrachten van het Comité voor de Bevrijding van de Volkeren van Rusland.
Ze werden geleid door generaal Andrej Vlasov, maar stonden onder Duits opperbevel.
Ze vochten dapper, voornamelijk in sleutelrollen tegen de communistische partizanen.
Generaal Vlasov en Heinrich Himmler ontmoetten elkaar en streken de details glad
van de vorming van een enorm nieuw leger bestaande uit Russen.
Ze bespraken wat ‘Het Smolensk Manifest’ werd genoemd, geschreven in 1942,
waarin doelstellingen werden geschetst om Rusland te bevrijden van de communistische bezetting.
Dat bepaalde het in het nieuwe Rusland
"...Elk volk zal nationale vrijheid verkrijgen,
inclusief het recht op zelfbeschikking.
De verwezenlijking van dit recht op nationale onafhankelijkheid en vrijheid is mogelijk,
echter pas nadat Stalin en zijn kliek waren vernietigd.'
Himmler en Vlasov waren het erover eens dat dit in eerste instantie zo zou zijn
5 divisies georganiseerd vanuit Russische krijgsgevangenen en arbeiders
uit de bezette oostelijke gebieden,
waarvan het aantal tegen die tijd meer dan 5 miljoen had bereikt.
Hitler vormde ook de Einsatzgruppen-eenheden voor de noodzakelijke verwijdering
van de bloeddorstige joodse bolsjewistische leiding uit de Sovjetsteden.
Criminele communistische partizanen werden geëxecuteerd en opgehangen
als straf voor wat ze de christelijke Russen hadden aangedaan.
Het gerucht ging nu dat Stalin een inzinking had gehad.
Adolf Hitler legde uit:
"Jullie vonden waarschijnlijk allemaal dat dit een bittere en moeilijke stap voor mij was.
Het Duitse volk heeft nooit vijandige gevoelens jegens de volkeren van Rusland gehad.
Gedurende de laatste twee decennia is echter
de Joods-bolsjewistische heersers in Moskou hebben dit geprobeerd
om niet alleen Duitsland, maar heel Europa in vuur en vlam te zetten.
Duitsland heeft dat nooit geprobeerd
om zijn nationaal-socialistische wereldbeeld naar Rusland te verspreiden.
In plaats daarvan waren het de Joods-Bolsjewieken die in Moskou regeerden
hebben voortdurend geprobeerd ons te onderwerpen
en de andere Europese volkeren aan hun heerschappij.
Ze hebben dit niet alleen intellectueel geprobeerd,
maar vooral met militaire middelen.
De resultaten van hun inspanningen, in elk land,
waren slechts chaos, ellende en honger."
Vóór de Slag om Moskou,
Hitler slaagde erin het Sovjetleger te verslaan en talloze gevangenen te nemen.
Toen gebeurde er een ongelooflijke bevriezing.
40 tot 50 graden Celsius onder nul.
De kou zorgde voor problemen voor de Duitsers.
De Duitse troepen hadden alleen zomeruniformen
en de apparatuur bevroor ook ter plekke.
Er konden geen tanks bewegen.
Het weer zou intenser worden en de temperatuur zou dalen.
De tijd zou zich beslissend tegen de Duitsers keren,
en vóór de laatste aanval van de Wehrmacht naar Moskou zat Duitsland vast.
Ondertussen verlengde Roosevelt de Lend-Lease Act
waardoor nog meer financiële en militaire hulp naar de Sovjet-Unie zou worden gestuurd.
11,3 miljard of ongeveer 150 miljard dollar vandaag
om het communistische regime te redden.
Het waren destijds massa's Siberische troepen
werden teruggebracht uit het Russische Verre Oosten
en tegen de Duitsers gegooid.
De Duitsers slaagden er niet in Moskou in te nemen
en werden in plaats daarvan weer teruggeduwd.
Stalin voelde de behoefte om zijn troepen te laten steunen door blokkerende eenheden.
de taak om iedereen die zich terugtrekt van het front te executeren.
Hij bestempelde ook iedereen die gevangen werd genomen als verrader
en executeerde later deze voormalige gevangenen
terwijl ze hun familieleden naar de kampen stuurden.
Je moet niet vergeten dat toen het Rode Leger marcheerde,
achter het Rode Leger bevond zich een tweede leger, het NKVD-leger
die zijn eigen tanks had, zijn eigen machinegeweren enzovoort.
Vooruit vuren, zodat niemand achteruit kon.
Stalins zoon, Jakov Dzjoegasjvili, werd in 1942 door de Wehrmacht gevangengenomen.
De Wehrmacht bood aan Duitse gevangenen uit te wisselen
met Stalin voor de terugkeer van zijn zoon.
Stalin verwierp dit en verklaarde:
'Ik heb geen zoon die Yakov heet.'
Hoewel de omstandigheden onduidelijk zijn, stierf Yakov later in gevangenschap.
Sommigen zeggen dat hij tegen een hek rond een krijgsgevangenenkamp aanliep.
Sommigen zeggen dat hij werd neergeschoten toen hij probeerde te ontsnappen.
Terwijl hij Stalingrad naderde, ontvluchtte Stalin nu laf de stad.
De slag om Stalingrad tussen de Duitsers en de Sovjets
werd gevochten om de controle over de strategisch vitale Sovjetstad
die Stalin naar zichzelf had vernoemd,
tegenwoordig bekend als Wolgograd.
De strijd was een van de bloedigste in de geschiedenis,
met militaire en burgerdoden van bijna twee miljoen.
Stalins weigering om het Rode Leger uit de stad terug te trekken
leidde tot een lange strijd en enorm veel lijden
voor de hongerige burgers.
In juli 1942 vaardigde Stalin een bevel uit dat burgers verhinderde
zelfs vrouwen en kinderen, om de stad te verlaten.
Nadat het Duitse offensief het grootste deel van de stad had veroverd,
het met Lend-Lease uitgeruste Rode Leger van de VS
vernietigde de Duitsers met bloedige huis-aan-huisgevechten.
De door de Duitsers geleden verliezen zouden de overwinning in Rusland onmogelijk maken.
De Duitse oorlogseconomie kwam pas in 1943 in een totale oorlogsmodus terecht.
dat wil zeggen, te laat.
Op 2 februari 1943 werd
veldmaarschalk Friedrich Paulus gaf zich uiteindelijk over aan de Sovjets.
300.000 Duitse, Kroatische, Hongaarse, Roemeense en Italiaanse soldaten,
waaronder 35.000 Russische vrijwilligers die voor Duitsland vechten
tegen de communisten, was nu omsingeld.
Ruim 11.000 mensen weigerden hun wapens neer te leggen bij de officiële overgave.
in plaats daarvan gaf hij er de voorkeur aan tot de dood te vechten tegen de bolsjewieken.
Begin maart was alle weerstand weggevaagd.
Degenen die overbleven werden gedwongen naar het oosten te marcheren
of zichzelf doodwerkte in Sovjet-vernietigingskampen.
Historici hebben dat van de 11.237 brieven nu bevestigd
die door soldaten naar hun families zijn gestuurd,
bijna allemaal spraken ze hun bereidheid en vastberadenheid uit
om het communisme te bestrijden en te sterven in de strijd voor het nationaal-socialisme
en de Führer Adolf Hitler.
De Slag om Stalingrad zou een keerpunt in de oorlog zijn.
Na de Slag om Koersk van 5 juli tot 23 augustus 1943
de Duitsers waren ruim twee tegen één in de minderheid
en leed ongeveer 203.000 slachtoffers,
terwijl de communisten 803.000 duizenden verloren.
De Duitsers bereikten hun doel niet.
Duitsland werd gedwongen tot een volledige terugtocht
toen de VS een nieuw front in Italië openden.
Duitsland zou nooit meer het initiatief in de oorlog terugkrijgen.
De Duitsers werden gestaag volledig uit het Sovjetgebied verdreven,
waarna de Sovjets hen door heel Oost-Europa achtervolgden
en in Duitsland zelf in 1945.
De Duitsers vochten nu tegen ijskoude weersomstandigheden
en bood tegelijkertijd de broodnodige bescherming
aan vluchtelingen die de moordzuchtige communisten ontvluchten.
Steeds meer mensen vluchtten wanhopig naar het Westen
om veiligheid te bereiken tegen de communisten.
En toen, in 1943, veranderde het verhaal natuurlijk.
En de Duitsers werden teruggedrongen.
En in de terugslag verplaatsten ze ons met zich mee,
wat er nog van ons over was en we gingen gewillig.
Er was geen beweging onder schot.
Als we achterbleven, zouden de communisten ons hebben meegenomen en geëxecuteerd
en stuurde ons naar Siberië,
dus we verhuisden heel graag en trokken ons terug met de Duitsers...
Weet je, hier liepen we richting het Reich, richting Duitsland,
wat in onze gedachten altijd een fictieve plek was geweest.
Wij geloofden absoluut in Adolf Hitler.
Wij geloofden in de aard van zijn strijd,
in de verdiensten van zijn strijd.
We hadden geweldige Duitse soldaten die ons de hele tijd beschermden
en we liepen het Reich binnen.
Er waren dus veel liedjes
onderweg in het begin van de herfst.
Er waren allemaal Hitlerjugend met hun prachtige pittige kleding
en op fietsen en ze gaven ons vers water,
en de meisjes waren aan het koken, en je weet wel, ze serveerden ons koffie enzovoort.
We werden altijd gevoed door het leger.
Ze hadden de keuken, veldkeukens, reizen???.
Toen kwam de winter en het voedsel werd schaars,
de paarden werden ziek, de weg werd smaller.
Het was extreem koud.
Als ik aan de oorlog en aan het circuit denk,
Ik denk niet zozeer aan honger als wel aan kou. Het was altijd, altijd koud.
Dat is wat ik me herinner.
En toen de winter eenmaal aanbrak, werd het natuurlijk steeds moeilijker.
We moesten vaak overnachten in vreemde huizen.
Het leger zou huizen in beslag nemen en de vluchtelingen daar onderbrengen.
Het leger heeft ons tot het einde beschermd.
Het leger heeft ons nooit in de steek gelaten, nooit tot het einde toe in de steek gelaten.
Houd er ook rekening mee dat Duitsland destijds geen vluchtelingen nodig had.
Weet je, ze leden honger, ze hadden het moeilijk, ze hadden niets.
Ze namen ons op als familie.
“Het doel van dit front is niet langer de bescherming van de individuele naties,
maar eerder de veiligheid van Europa, en daarom de redding van iedereen." - Adolf Hitler
PARELHAVEN
Terwijl de soldaten op de grond vochten om de oorlog te beëindigen,
De leidende politici deden alles wat ze konden
om politieke redenen om het conflict voort te zetten.
In oktober 1940, toen Duitsland de volledige controle had over de Europese oorlog,
er was geen kans op een Britse overwinning,
tenzij de VS bij het conflict betrokken kunnen worden.
Een prominent lid van het Britse oorlogskabinet, Lord Arthur Greenwood,
bood de Joden een nieuwe wereldorde aan in de hoop hun steun te verwerven
om een ​​onwillig Amerika op dezelfde manier bij het oorlogsconflict te betrekken
het had in 1917 gedaan met de Balfour-verklaring
dat Palestina aan de Joden beloofde in ruil voor het bewerkstelligen van Amerikaanse toetreding.
Greenwood heeft een profetische verklaring afgelegd:
"Als we de overwinning hebben behaald, en dat zullen we zeker doen..."
Greenwood belooft:
“Bij de wederopbouw van de beschaafde samenleving na de oorlog,
er moet en zal een echte kans zijn voor Joden overal ter wereld
om een ​​onderscheidende en constructieve bijdrage te leveren."
En dat:
"Er zullen tien miljoen Amerikaanse jongens nodig zijn om dit werk te doen."
De VS zouden veertien maanden later aan de oorlog meedoen.
Chaim Weizmann zei in september 1941 tegen Churchill:
‘We zijn erin geslaagd de Verenigde Staten mee te sleuren in de Eerste Wereldoorlog
en als zij (de VS) doen wat wij eisen
met betrekking tot Palestina en de Joodse strijdkrachten,
dan kunnen we de Joden in de VS pakken
om de Verenigde Staten ook hierin te betrekken."
Al in 1939, brigadegeneraal George Van Horne Mosely
onthulde het plan in de New York Tribune:
‘De oorlog die nu wordt voorgesteld, heeft als doel om zich te vestigen
Joodse hegemonie over de hele wereld."
Ook al beschikte het Britse Rijk al over enorme hulpbronnen
en miljoenen mannen tot haar beschikking, Churchill en Roosevelt
zou er nu op aandringen dat de VS zich in de oorlog zouden mengen.
Nooit eerder in de geschiedenis was het Amerikaanse volk zo anti-oorlog
of net zo verenigd in hun opvattingen als in 1939,
over het buitenblijven van wat zij zagen als de zoveelste Europese burgeroorlog.
Uit de Gallup-peiling bleek dat 94% van het Amerikaanse volk dit deed
was absoluut tegen deelname aan de oorlog toen deze in september 1939 begon.
De gewone mensen waren deze oorlogen beu.
Ondanks dit feit dwong Roosevelt wetten af ​​via het Congres
in tegenspraak met de veronderstelde neutraliteit van de VS.
In 1939 trok Roosevelt de Amerikaanse Neutrality Act in
ten gunste van een eenzijdige wapenlevering aan de vijanden van Duitsland.
Het jaar nadat Roosevelt de Lend-Lease Act had aangenomen,
waarmee officieel een einde kwam aan zijn voorwendsel neutraal te zijn in de oorlog,
hij stond ook Amerikaanse burgers toe zich bij de Britse luchtmacht aan te sluiten.
In strijd met het internationaal recht,
Roosevelt ging over tot het bevriezen van alle Duitse tegoeden in de VS
en een olie-embargo afkondigen tegen agressieve landen.
Er werd 1 miljard dollar aan lening-lease-steun naar Groot-Brittannië gestuurd.
Benjamin Gitlow, stichtend lid van de Amerikaanse Communistische Partij,
schreef in 'Ik beken' in 1940:
"Toen ik in Moskou was, de houding ten opzichte van de Verenigde Staten
in geval van oorlog werd besproken.
Privé was het de mening van alle Russische leiders met wie ik sprak
dat de rivaliteit tussen de Verenigde Staten en Japan
moet daadwerkelijk uitbreken in een oorlog tussen deze twee."
Omdat Roosevelt zich terdege bewust was van de hoeveelheid publieke gevoelens over deze kwestie,
hij loog herhaaldelijk tegen het Amerikaanse volk over zijn liefde voor de vrede
en zijn vastberadenheid om de VS buiten de oorlog te houden,
terwijl hij tegelijkertijd feitelijk alles doet wat in zijn macht ligt
om zowel Europa als Amerika in oorlog te brengen.
Net als in het geval van Duitsland,
Japan had ook de ketenen van Rothschilds interesse verbroken
en beleefde een economisch wonder en een nationale wedergeboorte.
Het kon niet worden toegestaan.
Japan moest eruit gehaald worden om weer een melkkoe van de bankiers te worden.
Op 23 juni 1941 werd
de Amerikaanse minister van Binnenlandse Zaken, Harold LeClair Ickes,
schreef in een memo aan Roosevelt:
‘Er zal nooit zo’n goede tijd zijn
om de verzending van olie naar Japan, zoals we nu hebben gedaan, te stoppen.
Door het olie-embargo tegen Japan zou een dergelijke situatie kunnen ontstaan
wat het niet alleen mogelijk zou maken,
maar gemakkelijk om op een effectieve manier in deze oorlog betrokken te raken.
En als we op deze manier indirect binnengehaald zouden worden,
we zouden de kritiek vermijden dat we als bondgenoot van het communistische Rusland waren ingegaan."
Roosevelt was natuurlijk nog steeds wanhopig op zoek naar een manier om aan de oorlog deel te nemen.
Vervolgens bevroor hij alle Japanse tegoeden in de VS
en dwong later een olie-embargo tegen Japan af in een internationale daad van vijandigheid.
Als direct gevolg daarvan verloor Japan nu de toegang tot 75% van onze overzeese handel
en 88% van haar geïmporteerde olie.
Dit leidde ertoe dat Japan nu onvoldoende middelen had
om haar oorlog met China voort te zetten.
Om oorlog te voorkomen, begonnen de Japanners eerst onderhandelingen met Amerikaanse functionarissen
die eiste dat Japan zich eerst zou terugtrekken uit het communistische China
voordat er een einde zou komen aan eventuele embargo's.
Roosevelt wist natuurlijk dat de Japanners dat deden
zouden zich nooit op een dergelijke manier laten vernederen.
Als de Japanners dit weigerden, zou het embargo voortduren
en ze zouden instorten door economische wurging.
Als ze hieraan zouden voldoen en alle troepen van het vasteland zouden terugtrekken,
het communisme zou Oost-Azië overspoelen,
precies zoals na de oorlog gebeurde,
resulterend in het communistische China en de oorlogen in Korea en Vietnam.
De Japanners kregen een tweekoppige munt:
sterven door verhongering of sterven door het communisme.
Ze besloten beide opties af te wijzen en in plaats daarvan te vechten.
Oorlogssecretaris Henry Stimson formuleerde het in zijn dagboek:
‘We worden geconfronteerd met een delicate kwestie van de diplomatieke afscherming die moet worden uitgevoerd
om er zeker van te zijn dat Japan in het ongelijk wordt gesteld
en maakt de eerste slechte zet - openlijke zet...
De vraag was hoe we de Japanners moesten manoeuvreren
in de positie van het afvuren van het eerste schot..."
De grote organisatie die publieke steun propageerde
voor de betrokkenheid van de VS bij de Europese oorlog vóór de aanval op Pearl Harbor
was het slim genaamde Comité ter verdediging van Amerika door de geallieerden te helpen.
Eind 1940 had de senator van West Virginia, Rush D. Holt,
gaf een gedetailleerd onderzoek van de commissie uit:
"De commissie heeft krachtige banden met banken, verzekeringsmaatschappijen,
financiële investeringsmaatschappijen en industriële concerns.
Deze oefenen op hun beurt invloed uit op universiteitsvoorzitters en professoren,
evenals op kranten, radio en andere communicatiemiddelen."
Als de commissie erin zou slagen de VS in een oorlog te betrekken, waarschuwde Holt:
‘Amerikaanse jongens zullen hun bloed vergieten
voor profiteurs, politici en 'paytriots'.
Als er oorlog komt, zal er door de sponsors van het Witte Comité bloed vloeien -
het bloed van Amerikanen die zijn omgekomen in een onnodige oorlog."
In maart 1941 werd een lijst opgesteld van de meeste financiers van de commissie
werd openbaar gemaakt en onthulde de krachten
Ze willen Amerika graag bij de Europese oorlog betrekken.
Machtige internationale, vooral Joodse, bankbelangen
waren goed vertegenwoordigd.
In zijn dagboekaantekening van 1 mei 1941:
Charles A. Lindbergh, de Amerikaanse heldhaftige vlieger en vredesleider,
ontmaskerde de coalitie die de Verenigde Staten in de oorlog duwde:
‘De druk om oorlog te voeren is hoog en neemt toe.
De bevolking is ertegen, maar de regering lijkt dat wel te hebben
'het bit tussen zijn tanden' en is vastbesloten op weg naar oorlog.
De meeste Joodse belangen in het land zitten achter oorlog
en zij controleren een groot deel van onze pers en radio
en de meeste van onze films."
Dr. Milton Eisenhower was de broer van generaal Eisenhower. Hij zei:
‘President Roosevelt vond het nodig om het land in de Tweede Wereldoorlog te betrekken
om zijn sociaal beleid te redden."
Begin 1941 kwam congreslid Martin Dies in de commissie
kwam in het bezit van een strategische kaart die duidelijk bewijs leverde
van de plannen van de Japanners om Pearl Harbor aan te vallen.
De strategische kaart werd opgesteld
door de Japanse keizerlijke militaire inlichtingendienst.
Martijn schreef:
"Zodra ik het document ontving,
Ik belde minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull en vertelde hem wat ik had.
Minister Hull heeft mij opgedragen niemand op de hoogte te stellen van de kaart
en verklaarde dat hij mij zou bellen zodra hij met president Roosevelt had gesproken.
Ongeveer een uur later belde hij om te zeggen dat hij met Roosevelt had gesproken
en ze waren het erover eens dat het heel ernstig zou zijn
als informatie over deze kaart de nieuwsdiensten zou bereiken...
Ik vertelde hem dat het een zware verantwoordelijkheid was
om dergelijke essentiële informatie voor het publiek achter te houden.
Dat verzekerde de secretaris mij
hij en Roosevelt vonden het essentieel voor de nationale defensie."
Generaal Elliott R. Thorpe diende als militair bijlage
in het door Nederland gecontroleerde Java, Nederlands-Indië.
Toen de Nederlanders in 1941 de Japanse diplomatieke code overtraden,
(?) het onderschepte bericht verwees naar een geplande Japanse aanval op Hawaï,
de Filippijnen en Thailand.
Hij telegrafeerde de informatie onmiddellijk naar Washington
en leverde onmiddellijk kopieën van de gedecodeerde tekst aan including
President Roosevelt, minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull,
Minister van Oorlog Henry Stimson,
Stafchef van het leger, generaal George Marshall
en het hoofd van de marineoperaties, admiraal Harold Stark.
Kopieën gingen ook naar Harry Hopkins, de communistische adviseur van de FDR.
Omdat de VS en Groot-Brittannië
had nu de Japanse maritieme communicatiecodes gevolgd,
alle belangrijke Japanse codes waren verbroken.
Roosevelt wist van de komende verrassingsaanval,
maar er werd geen waarschuwing gestuurd naar de commandanten van Pearl Harbor.
Marine-inlichtingendienst onderschept en vertaald
talrijke Japanse marineberichten, waarvan sommige duidelijk onthullend zijn
dat Pearl Harbor het doelwit was.
Als er een breuk in de Amerikaanse betrekkingen zou komen,
Tokio zou een speciale radiowaarschuwing geven.
De boodschap die drie keer herhaald moest worden tijdens een weerbericht was
Oostenwind, regen.
"Oostenwind" betekende de Verenigde Staten;
"Regen" betekende diplomatieke splitsing (oorlog).
Deze toekomstige boodschap werd als zo belangrijk beschouwd
dat Amerikaanse radiomonitors er voortdurend naar uitkeken,
en de Marineafdeling typte het op speciale herinneringskaarten.
Op 4 december, Higashi no kaze ame
werd uitgezonden en opgepikt door de inlichtingendienst van Washington.
Terwijl hij de laatste provocaties aan het adres van Japan uitte,
FDR en zijn militaire voorzitter George Marshall,
zij zetten het aas voor de Japanse vis om te bijten.
De krant onthulde dat Roosevelt plannen had voor een oorlog
vóór de aanval op Pearl Harbor. "FDR's oorlogsplannen!" - Chicago Daily Tribune
Japanners mogen dit weekend staken! - De Honolulu-adverteerder
Japan mag dit weekend toeslaan! - Hilo Tribune Herald
De Japanners, in de hoop een vroege voorsprong te behalen,
besloten de Amerikaanse marine zoveel mogelijk gevaar te bezorgen.
Op de ochtend van 7 december 1941
Japanse vliegtuigen gelanceerd vanaf vliegdekschepen
viel de Amerikaanse vloot bij Pearl Harbor op Hawaï aan,
zinken of zwaar beschadigen van 18 schepen,
waaronder 8 slagschepen, waarbij 188 vliegtuigen werden vernietigd.
De aanval op Pearl Harbor veroorzaakte een plotselinge perswaanzin
en een golf van patriottisch enthousiasme om aan de oorlog deel te nemen.
Roosevelt en de mensen om hem heen zouden eindelijk hun Wereldoorlog beleven.
De aanval was geen verrassing.
Roosevelt liet opzettelijk 2.400 Amerikaanse matrozen sterven zonder enige waarschuwing.
Uit het dagboek van Henry Stimson,
we kunnen zien dat Stimsons onmiddellijke gevoel er niet één van verdriet was
of verontwaardiging over de verloren levens in Pearl Harbor, maar eerder van opluchting:
"Toen het nieuws voor het eerst kwam dat Japan ons had aangevallen,
mijn eerste gevoel was van opluchting dat er een crisis was gekomen (...)"
Oliver Lyttelton, Britse productiemanager in oorlogstijd,
had onmiskenbaar gelijk toen hij verklaarde:
‘Het is een aanfluiting van de geschiedenis om dat ooit te zeggen
dat de Verenigde Staten in de oorlog werden gedwongen.
Amerika provoceerde de Japanners in die mate
dat ze gedwongen werden aan te vallen."
De tekst van Hirohito's oorlogsverklaring is ooit in de New York Times verschenen
voordat de bewering verdween in de winnaars van de officiële geschiedenis.
"...Hierbij verklaren wij de oorlog aan de Verenigde Staten van Amerika en het Britse Rijk
om de stabiliteit van Oost-Azië te verzekeren en bij te dragen aan de wereldvrede ...
...Om vriendschap tussen naties te cultiveren
en om gemeenschappelijk met alle naties van welvaart te genieten
is altijd het leidende principe geweest van het buitenlands beleid van ons imperium.
Het is werkelijk onvermijdelijk geweest en verre van onze wensen dat ons rijk
is gebracht om de zwaarden te kruisen met Amerika en Groot-Brittannië (...)"
Hamilton Fish hield op 8 september 1941 de eerste toespraak in het Congres.
vragen om een ​​oorlogsverklaring aan Japan.
In zijn boek "FDR: de andere kant van de medaille",
Fish zegt dat hij zich schaamt voor die toespraak van vandaag,
en als hij had geweten wat Roosevelt had gedaan om Japan tot een aanval uit te lokken,
hij zou nooit om een ​​oorlogsverklaring hebben gevraagd.
Fish zei dat Roosevelt de belangrijkste stoker was om de lont van de oorlog aan te steken,
zowel in Europa als in de Stille Oceaan.
CHURCHILLS hongersnood
In 1943, toen Japan de belangrijke rijstexport van Birma bezette,
de Britten kochten enorme hoeveelheden rijst op en hamsterden deze.
Churchill gaf toen opdracht om voedsel uit India weg te leiden
om in plaats daarvan zijn eigen troepen te voeden.
Nu het een zeldzaam goed is, is de prijs van rijst verviervoudigd.
De tarwe uit Australië,
die eerder aan uitgehongerde Indianen hadden kunnen worden afgeleverd,
werd in plaats daarvan naar Britse troepen vervoerd.
Erger nog, de Britse koloniale autoriteiten, opnieuw onder leiding van Churchill,
weigerde feitelijk aanbiedingen uit Canada en de Verenigde Staten
om gratis voedsel naar het uitgehongerde land te sturen.
Churchill heeft opzettelijk meer dan 4 miljoen onschuldige Bengalen uitgehongerd
om middelen in de oorlog tegen de As-mogendheden te pompen.
Churchill haatte de Indiërs bijna net zo erg als de Duitsers.
omdat India onafhankelijk wilde worden van Groot-Brittannië.
Gandhi was ook erg positief tegenover Hitler.
Later, tijdens een bijeenkomst van het oorlogskabinet, gaf Churchill de Indianen zelf de schuld
voor de hongersnood, en zei dat "ze zich voortplanten als konijnen."
Deze slachtoffers waren niet joods en daarom hoor je nooit iets over hen.
Churchill probeerde niet eens te verbergen dat hij Indiërs en Duitsers haatte:
"Ik haat Indiërs... Het zijn beestachtige mensen."
Hij zei ook dat Gandhi:
"Moet aan handen en voeten gebonden aan de poorten van Delhi liggen,
en vervolgens vertrapt door een enorme olifant
met de nieuwe onderkoning op zijn rug."
Churchills kleurrijke commentaar kan een product zijn geweest
van zijn terminale alcoholverslaving
of gewoon zijn algehele antisociale impulsiviteit.
Wat het allemaal tot een grotere tragedie maakt
is dat de slachtoffers nooit zijn gecompenseerd
en de persoon die verantwoordelijk is voor de hongersnood
is zelfs nooit verantwoordelijk gehouden;
In plaats daarvan wordt hij gevierd als een held.
D-DAG
De zachte onderbuik van Europa bleef kwetsbaar voor een aanval
en de olievelden van Roemenië voedden het Duitse leger.
Hitler was bang dat de geallieerden Joegoslavië en Griekenland zouden binnenvallen
en de Balkanlanden om de Duitse olievoorziening af te snijden
en lanceer een laatste aanval op Duitsland vanuit het zuiden en zuidoosten.
Een dergelijke aanval zou rampzalig en schadelijk zijn voor Duitsland,
maar in plaats van alleen maar van deze gelegenheid gebruik te maken om een ​​einde te maken aan de oorlog,
Churchill, Dwight Eisenhower, Montgomery en George Marshall
in plaats daarvan stond hij erop voorbereidingen te treffen voor een invasie
van het zwaar versterkte Noord-Frankrijk om de oorlog te verlengen,
meer Europeanen doden en de Sovjets de broodnodige tijd geven om naar het westen te marcheren,
en uiteindelijk Stalin in staat stellen
om heel Oost-Europa in te nemen, zoals zij hadden afgesproken.
De reden hiervoor was dat Roosevelt en Henry Morgenthau
voorzag een naoorlogse wereld waarin de Sovjets en de Verenigde Staten
zouden hun krachten bundelen om de fundamenten te leggen
voor een communistische internationale wereldregering, een VN.
Op het 6e uur van de 6e dag van de 6e maand van 1944,
Britse, Amerikaanse en Canadese troepen staken het Engelse Kanaal over
en lanceerde de invasie van D-Day,
landing in het door Duitsland bezette Frankrijk aan de kust van Normandië.
Roosevelt en Churchill hadden jarenlang de Sovjet-Unie geleverd
met militaire en financiële hulp.
Nu stuurden ze eindelijk hun troepen om te vechten en te sterven voor het communisme.
Bijna 10.000 mannen kwamen om bij de bestorming van Hitlers versterkte stranden in Normandië.
Uiteindelijk werd (Operatie) Overlord met succes gevestigd
een aanvankelijk bruggenhoofd van 100.000 troepen.
Vanaf deze basis in Noord-Frankrijk,
de geallieerden werden versterkt voor de opmars naar Duitsland.
Tegelijkertijd rukte de Rode Terreur op vanuit het oosten,
tot de tanden toe uitgerust met geavanceerde Amerikaanse hulp van Roosevelt.
Nu Italië ook onder geallieerde bezetting staat,
Duitsland had nu drie fronten te verdedigen: west, zuid en oost.
Om opzettelijk de communisten te geven
nog meer tijd om Oost-Europa te veroveren en te verkrachten,
Generaals Eisenhower en Marshall vertraagden de opmars
van het Derde Leger van generaal Patton,
het ging zelfs zo ver dat de zendingen benzine naar Pattons leger werden stopgezet.
Patton zei in augustus 1944:
‘Op dit moment zijn onze grootste problemen niet de Duitsers,
maar benzine.
Als ze me genoeg benzine zouden geven, zou ik helemaal naar Berlijn kunnen gaan!"
DE SLAG OM DE ARDENNEN
Tussen december 1944 en januari 1945
de Duitse troepen deden een laatste wanhopige poging om de geallieerde troepen terug te dringen,
die de geallieerden volledig verraste
en zette de oorlog bijna op zijn kop.
Gevochten in het bos rond het berggebied van België,
het machtige Duitse offensief zou bekend staan ​​als het Ardennenoffensief.
Amerikaanse troepen stuitten op Duitse pantserdivisies in het Ardennenbos,
vechtend tegen het ijskoude weer terwijl ze met elkaar vochten.
Het was een beslissend moment in de Tweede Wereldoorlog,
wat Hitler een laatste kans zou geven om terug te rijden
de naderende geallieerde legers naar de kustlijn.
Zijn wens was om hen weer te dwingen terug te keren naar een onderhandelde vrede.
Een kwart miljoen Duitse soldaten
rolden naar het westelijk front en verplaatsten hun eenheden
eind oktober in het geheim richting punten ten oosten van de Ardennen.
De geallieerden onderschatten de Duitsers
en dachten dat ze niet over de militaire kracht beschikten voor een dergelijke aanval.
(?) In december, terwijl de Duitsers oprukken en Bastogne omsingelen,
(?) reed toen de Maas op,
Amerikaanse troepen ontdekten Duitse troepen voor en achter hen.
Duizenden geallieerde soldaten vernietigden hun wapens
en gaf het op in een van de grootste overgaves in de militaire geschiedenis.
De munitie was kort, aangezien de bataljons nog maar 10 kogels per kanon hadden
en de weersomstandigheden waren nog steeds koud en sneeuwachtig.
De ijskoude omstandigheden
maakte het voor geen enkele partij gemakkelijk in de strijd.
Bevriezing was wijdverbreid en de bittere kou veroorzaakte extra slachtoffers.
De Duitsers stroomden binnen (?) om de geallieerden in Bastogne van alle kanten te omsingelen.
Als ze hadden gewild, hadden de Duitsers nu gemakkelijk Bastogne kunnen innemen,
maar in plaats daarvan stelden ze de Amerikanen een ultimatum over een eervolle overgave.
De geallieerden zouden er niets van willen hebben.
In plaats daarvan arriveerden geallieerde vliegtuigen en begonnen de Duitsers te beschieten en te bombarderen.
en het droppen van voorraden aan de geallieerden,
genoeg om de Amerikanen het tij te laten keren.
Op 3 januari lanceerden de geallieerden een tegenaanval
en op 16 januari patrouilles van het 1e en 3e leger
ontmoetten elkaar ten noorden van Bastogne en duwden de Duitsers opnieuw terug.
Begin februari waren de Duitsers teruggedrongen naar waar ze weer begonnen waren.
Tegelijkertijd hebben de Sovjets de vitale olievelden in het oosten ingenomen,
waardoor er gebrek aan brandstof was voor de Duitse tanks in het Westen.
Door dit gebrek aan brandstof konden ze de Maas niet bereiken
en liet de Luftwaffe permanent gestrand.
De Duitse verliezen putten de laatste reserves uit en bedroegen 84.834.
De resterende Duitse troepen zouden nu worden teruggedreven naar hun terugtocht in Berlijn.
Het Ardennenoffensief was ook de bloedigste veldslag
Amerikaanse troepen vochten in de oorlog, waarbij 19.000 doden vielen.
47.000 gewonden en 23.000 gevangengenomen.
DOOD VAN BOVEN
Winston Churchill benoemde de joodse professor Lindemann
als zijn persoonlijke adviseur.
Dat heeft Lindemann samen met Churchill besloten
Duitsland zou onderworpen worden aan gebiedsverzadiging, onbeperkte bombardementen,
of wat de slachtoffers zelf de terreurbomaanslag noemden.
Lindemann stelde het bombarderen van Duitse steden voor
en dat burgergebieden van de arbeidersklasse legitieme doelwitten waren.
Deze bombardementen begonnen op 10 augustus 1940.
met het bombardement in het kleine stadje Freiburg.
Dit was voordat de Duitsers Britse steden begonnen te bombarderen.
Het doel van de bombardementen was om de geest van de Duitsers te breken.
Tussen 1940 en 1945 61 Duitse steden
met een totale bevolking van 25 miljoen zielen
werden vernietigd tijdens de bombardementen door de geallieerden.
De geallieerden richtten zich specifiek op onschuldige burgers.
Veel grote steden zoals Keulen en Essen
elk meer dan 250 invallen meegemaakt.
Churchills doelbewuste strategie
zoveel mogelijk Duitse burgers doodde.
‘Misschien de volgende keer dat we het wel doen
zal zijn het doden van vrouwen, kinderen en de burgerbevolking",
Churchill legde het uit.
In 1943, toen de VS de Britten eindelijk hadden bewapend,
de beschaving waar de Duitsers hevig voor hadden gevochten
was nu vanuit elke hoek omsingeld.
Elk vliegtuig op weg naar Duitsland
was geladen met tonnen explosieven en brandbommen.
Over de steden, de Amerikanen strategisch
overdag industriële fabrieken gebombardeerd,
terwijl de Britten 's nachts doelbewust onschuldige burgers aanvielen,
gericht op huizen van de arbeidersgemeenschappen.
Het plan was om zoveel mogelijk schade aan te richten, zoveel mogelijk huizen te vernietigen,
en zoveel mogelijk vrouwen, kinderen en ouderen te doden.
Churchill wilde dat er meer dan twee steden per maand werden gesloopt
totdat er niemand meer over zou zijn.
Bommenwerper Harris was een voorstander van het bombarderen van steden.
De stad waar hij het meest op gefocust was, was Berlijn. Arthur Harris
In documenten van Operatie Thunderclap stelde hij dat
hij wilde de totale verwoesting van het centrum van Berlijn.
Er zouden nog meer bommen met een groot gewicht (?) op de stad Berlijn worden gedropt
dan voor heel Groot-Brittannië gedurende de hele oorlog.
"Duitse steden... zullen aan een beproeving worden onderworpen
zoals nog nooit eerder is meegemaakt
door een land in continuïteit, ernst en omvang...
Om dit doel te bereiken is er geen geweld dat we niet zullen volhouden",
gegarandeerd Winston Churchill.
Toen zwermen Britse bommenwerpers begonnen met de systematische vernietiging van Duitsland,
tonnen explosieven werden op het land losgelaten,
zoals scholen, ziekenhuizen, huizen, prachtige oude kunst
en architectuur werden allemaal uitgewist.
De geallieerden dachten dat dit het Duitse moreel zou verlagen,
zowel op het thuis- als op het strijdfront, tot het punt dat
absolute ineenstorting was onvermijdelijk voor het Derde Rijk.
Bij de gruwelijke oorlogsmisdaden veroorzaakt door Churchill en Arthur Bomber Harris,
honderdduizenden Duitse burgers zouden nu levend verbrand worden
bij de daaruit voortvloeiende brandstormen in Duitse steden.
Veel van deze invallen bestonden uit initiële aanvallen met explosieve bommen
om gebouwen op te breken, gevolgd door aanvallen met duizenden
van brandbommen om alle stoffen in brand te steken,
meubilair en stoffering blootgesteld door de explosieven.
Op deze manier ontstonden er onder de juiste omstandigheden brandstormen,
waarbij tienduizenden mensen levend verbrandden,
vooral de vrouwen en kinderen thuis,
terwijl de mannen vooraan stonden.
De eerste explosieve bommen vernietigden een rij gebouwen,
ter voorbereiding op brandgevaarlijke apparaten
het uitschakelen van de waarschuwingssystemen voor luchtaanvallen
en enorme vernietiging en dood veroorzaken.
Ook brandmuren en waterleidingen werden volledig vernield.
Toen de brullende bommenwerpers haar dodelijke lading loslieten,
een crescendo van vuur daalde neer op de steden.
Dresden veranderde in een oceaan van vuur.
De luchttemperatuur steeg tot 600 graden Celsius.
Windsnelheden tot 45 meter per seconde zogen alle zuurstof naar het centrum van de storm.
Honderdduizenden mensen werden levend verbrand.
Een RAF-bemanningslid zei:
‘Er waren mensen daar die doodgebakken werden in gesmolten asfalt op de wegen.
Ze werden verbrand
en we gooiden brandbommen in deze Holocaust.
Ik had vreselijk medelijden met de mensen in de brand die ik hielp aanwakkeren.
Het was slecht.
Duizenden brandbommen vallen overal.
Explosies, hitte, vuur, schreeuwende mensen, brandende mensen, levende mensen,
maar dat was niet na ongeveer een half uur...
het begon iets te ontwikkelen dat echt slecht was.
Ze kwamen langs en lieten al deze brandbommen vallen
en dan kwam er natuurlijk golf na golf over...
dus de impact was zwaarder,
35 minuten, 40 minuten na de eerste...
er werden bommen gedropt, er werden bommen gedropt buiten het gebouw waarin hij zich bevond,
vermoordde mijn maat, Harry en de...
en ongeveer driekwart van de mensen daar werden gedood,
en dus ga je naar buiten, en je komt daar nu naar buiten en stijgt (?) naar de oven.
Het is een oven, want we waren in het centrum van Dresden...
Het was de...
Het was de tweede golf die de tornado echt tot stand bracht...
omdat ze toen de blockbusters van 4000 pond begonnen te droppen,
4000 pond napalm,
(?) Wat als hij iets liet vallen,
(?) We zijn ongeveer 300 meter geweest...
Er was... Ze lieten het verbranden
om het vuur te voeden, zodat de wind binnenkomt.
Dat is echt tornadokracht en je kunt gewoon niet...
Het ontmenselijkt alles, alles wat je eerder hebt meegemaakt...
Ze hebben geprobeerd ????
en de eerste groep kwam er middenin vast te zitten...
ze konden niet wegkomen...
en uiteindelijk...
(?) Ze stappen uit
Ze leefden nog...
en dan... en dan...
(?) Toen ontploften ze.
Golf na golf van fosfor en brandbommen
overspoelde de weerloze Duitse burgerbevolking.
Duizenden Duitse ouderen, vrouwen en kinderen stikten
of werden levend verbrand in kelders en tunnels waar ze zich schuilhielden
terwijl de zuurstof uit hun schuilplaatsen werd gezogen
en trok naar de brand om de vlammen te voeden.
Duizenden anderen vlogen de lucht in
en door de wind meegezogen, regelrecht het vuur in.
Sommigen kwamen om in de uitbarstingen van witte hitte.
De hitte is intens genoeg om het menselijk vlees te laten smelten.
Overal waar een waterfontein of kanaal was,
De inwoners van de stad sprongen erin en werden levend gekookt.
De aanvallen lieten de steden achter in een woedende vuurzee.
Honderden kleinere branden versmolten tot enkele grote branden.
Grote hoeveelheden lucht werden vervolgens aangezogen om het inferno te voeden.
waardoor een kunstmatige tornado ontstaat.
De vuurstorm in Dresden was zo groot dat piloten hun cockpits meldden
werden feitelijk verlicht door het grote vuur.
De luchtaanzuiging van de brand was zo krachtig dat
het ontwortelde bomen en tilde daken van huizen kilometers verderop op.
Totale paniek trof de mensen.
Toen werd het zo groot dat er niets meer over was.
Het brandde overal...
het brandde gewoon, alles, alles brandde.
En de stad stond in brand! Er was een gloeiend vuur,
duisternis en tegelijkertijd het gloeiende vuur.
Het was onbeschrijfelijk - zo wreed!
Een vrouw en haar dochter brandden. Mijn zus woonde in het huis ernaast.
In totaal woonden er ongeveer twintig kinderen.
Ze werden levend verbrand.
Ze zakten op mijn knieën, beefden en huilden.
Verschillende vrouwen lagen daar met hun buik opengebarsten.
En je kon de baby's zien, want ze hingen half buiten.
Veel van de baby's raakten verminkt.
Dat soort dingen zag ik overal.
En heel langzaam raakte iemand verdoofd.
Eén gedroeg zich als een zombie.
Sommigen vonden vermiste dierbaren...
de meesten deden dat echter niet.
Toen de aanval voorbij was, ging ik de straat op, richting de vuurstorm.
Ik zag dode mensen, naakt, en ik dacht: waarom zijn ze naakt?
Ze waren naakt omdat hun kleren in brand hadden gestaan
en ze hadden ze van hun lichaam gescheurd.
Ik heb nog nooit zoveel doden gezien als na deze aanval.
‘Het was verschrikkelijk, het was verschrikkelijk!
Mijn dochter kwam naar de Sachsen Platz, we gingen de trap op
en er lagen niets anders dan lijken, en mijn dochter vroeg mij:
Mama, wat ligt daar?
En ik zei tegen haar: kijk niet, het zijn allemaal dode lichamen."
"Het was volkomen zinloos, het is moeilijk te beschrijven.
Hoe dan ook, in het donker komt er een man op mij af
van de Klein-Schachwitzer-bank en hij stopt.
Hij houdt een kleine koffer in zijn hand en lacht luid,
alsof hij gek was. Het was beangstigend.
Ik dacht dat de duivel over de aarde liep en plotseling zei hij:
Wij Polen en Tsjechen, we wisten het, we wisten het
en morgen zal er weer een aanval plaatsvinden.
Ik was in shock, eerst de stad en daarna deze man.
Ik stond daar, verstijfd van afgrijzen."
Na eerst de beoogde steden in splinters te hebben geschoten,
de Britse en Amerikaanse bommenwerpers keerden al snel terug om te beschieten
doodsbange groepen vluchtelingen en reddingswerkers terwijl ze probeerden te ontsnappen.
De geallieerden lokten de burgers weer uit hun schuilplaatsen naar buiten.
Omdat ze dachten dat het allemaal voorbij was,
tweemaal zoveel bommenwerpers kwamen terug met enorme ladingen brandbommen
en stak alles wat er nog over was in brand en verspreidde woedende vuurstormen
naar de plaatsen waar vluchtelingen Duitsers zijn gevlucht.
Amerikaanse Mustangs verschenen laag boven de steden en beschoten alles wat bewoog.
inclusief kolommen met reddingsvoertuigen en dieren.
De laagvliegende Mustangs beschoten hulpeloze patiënten met machinegeweren
evenals duizenden oude mannen, vrouwen en kinderen,
iedereen die de stad was ontvlucht.
Toen het laatste vliegtuig de lucht verliet, lagen de steden in puin.
De straten waren gevuld met ratten die over stapels lijken zwermen.
Mensen zijn vloeibaar gemaakt tot een ??? massa
dat smolt in het asfalt van de weg en sommige bleven in de as achter.
Miljoenen vluchtelingen ontvluchtten de steden,
ze namen verhalen mee over de meest verschrikkelijke verschrikkingen waarvan ze ooit getuige waren geweest.
Na de aanval bleef ik rennen. Plotseling was ik alleen, iedereen verspreid
en ik ging naar de weilanden aan de oevers van de rivier de Elbe.
Ik draaide me om en keek voor het eerst om me heen en huilde om Dresden.
Ik huilde en huilde om mijn geboortestad.
De meedogenloze campagne van de RAF tegen Duitsland
tijdens de laatste maanden van de oorlog was er sprake van een enorme oorlogsmisdaad
die absoluut geen militair doel dienden.
De ergste van alle aanvallen was die op Dresden.
Het had voor de geallieerden geen enkele strategische of tactische winst in de oorlog.
Dresden had geen militaire bases, geen communicatiecentra
of zware industrie en geen luchtverdediging.
Het stond bekend als een toonbeeld van cultuur
en een van de mooiste steden van Duitsland.
Bij deze geallieerde luchtaanval werden 24.866 huizen verwoest.
11 vierkante kilometer eersteklas onroerend goed
en onvervangbare culturele schatten die totaal verwoest zijn.
35.000 herkenbare lijken beschikbaar om te worden geïdentificeerd
en honderdduizenden onherkenbare.
Meer dan drie vijfde van Dresden werd volledig verwoest door bombardementen
dat duurde ruim 14 uur.
Omdat er zoveel vluchtelingen naar het oosten vluchtten, die in Dresden woonden,
Het is moeilijk te zeggen hoeveel er precies zijn omgekomen.
De meeste eerlijke revisionisten schatten het dodental op een bereik
van in totaal 350.000 naar 600.000 doden.
Onder de Duitsers heette dit terreurbombardementen.
Ik denk zelfs enkele Britse piloten van de RAF
en de Amerikanen kenden het ook als terreurbombardementen.
Ze hielden zichzelf niet voor de gek, ze wisten wat ze deden.
Ze slachtten vrouwen en kinderen af
beneden in de Duitse steden.
Dit werd geheiligd, dat werd gesanctioneerd door de Britse en Amerikaanse regeringen.
Deze doelbewuste poging om zoveel mogelijk mensen te doden,
een opzettelijke poging om elke Duitse stad van de aardbodem te verschroeien
boven een bepaalde omvang, laten we zeggen 25.000 mensen.
We hebben allemaal gehoord van Dresden. Als we dat niet hebben gedaan, hadden we van Dresden moeten horen.
Maar wat de meeste mensen niet weten is dat:
bijna elke Duitse stad onderging een soortgelijk lot
verschrikkelijk verwoestend bombardement en vervolgens een vuurstorm
dat ontstaat door het laten vallen van fosforbommen om het puin te laten ontbranden
dat heeft deze stad in stukken geblazen.
Niets bereidde mij voor op het zien van vrouwen en kinderen
uitstappen en door de lucht vliegen.
Niets heeft mij daarop voorbereid.
Na Dresden was ik... een gek, het kostte me 40 jaar om eroverheen te komen.
Ik geloof dat ik veertig jaar niet eens heb gelachen.
Ik kon niet eens lachen of zo.
(?) Ik zei en ik zeg nog steeds, en ???
Ik zal de mensen die allemaal die invallen deden nooit vergeven
en dat geldt voor hen allemaal, Churchill, Attlee, allemaal,
(?) wat ze maar kunnen zeggen.
(?) Ze gingen nog steeds door met het bombarderen van andere steden zoals deze
en daarna probeerden ze natuurlijk de schuld op iemand anders te schuiven.
(?) Nee, wij moesten de goeden zijn
en we eindigden in een slechter scenario. (?)
Wat mij irriteert, is dat dit allemaal in onze naam is gedaan.
De terreurbombardementen op Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog
lieten ongeveer 3 miljoen Duitsers dood achter, waarvan 500 duizenden kinderen,
tot 10 miljoen gewonden en 25 miljoen daklozen.