OPERACJA BARBAROSSA
Stalin złamał radziecko-polski pakt o nieagresji
po napaści na Polskę w 1939 r.
Stalin złamał radziecko-fiński pakt o nieagresji
najeżdżając Finlandię w 1939 r. bez wypowiedzenia wojny,
rozpoczynając wojnę zimową.
Bohaterscy Finowie odparli wielką Armię Czerwoną.
Stalin zbombardował Szwecję w 1940 roku.
Stalin naruszył postanowienie radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji,
Ribbentrop-Mołotow, atakując Litwę, Estonię i Łotwę w 1940 r.
Bolszewicy wkroczyli, aby terroryzować, torturować i zabijać naród
w standardowej praktyce komunistycznej.
Deportacje sowieckich wagonów bydlęcych
dotknęło ponad pół miliona Estończyków, Łotyszy i Litwinów.
Chrześcijańskich Europejczyków wysłano do Gułagu.
12% całej populacji bałtyckiej zostało deportowanych na Syberię
lub stracony przez żydowską sowiecką tajną policję.
Stalin zajął kawałek wschodniej Rumunii w 1940 roku
i zmusił (?) Rumunię do poddania się Besarabii i Mołdawii.
W obrzydliwym podwójnym standardzie,
alianci milczeli na temat tej brutalnej agresji sowieckiej.
Zamiast tego 15 października 1939 roku podpisano pakt Churchill-Stalin.
Sekretarz stanu ds. wojny Churchill podpisał dokumenty wykonawcze
tego paktu dnia 8 lutego 1940 r. w Londynie.
Aliantów nie obchodziła Polska.
Wykorzystali ją tylko do rozpoczęcia wojny z Niemcami.
A teraz nadal nie ma bojkotów i deklaracji wojennych wobec Sowietów.
Żadnej propagandy antykomunistycznej w mediach
i nie, „Stalin jest podżegaczem wojennym”.
Nic.
Od 1933 roku, kiedy zaprzyjaźnił się z Sowietami,
Roosevelt konsekwentnie utrzymywał bliskie stosunki z ludźmi
którzy są albo komunistami, albo sympatykami komunistów.
Hitler doskonale zdawał sobie sprawę, że Stalin był w drodze do inwazji na Europę.
Jego podejrzenia co do Stalina
od upadku Związku Radzieckiego udowodniono, że są one uzasadnione.
Dokument nr 103202/06 podpisany przez szefa sztabu Cyryla Meretskowa w 1940 r.,
ujawniło, że Stalin przygotowywał się do inwazji na Europę Zachodnią w lipcu 1941 r.,
w masowej inwazji zwanej Operacją Groza (Operacja Burza).
Jest datowany na 18 września 1940 r.,
trzy miesiące przed podpisaniem niemieckiej „operacji Barbarossa”.
Po objęciu stanowiska szefa Sztabu Generalnego przez Gieorgija Żukowa w lutym 1941 r.
plan nazwano MP 41 (Mobilisatsyonni Plan 41).
Można go znaleźć w tzw. „Osobaya Papka”,
akta zawierające około 100 000 ściśle tajnych dokumentów.
W książce „Ledokol” lub „Lodołamacz” rosyjski historyk żydowski Wiktor Suworow
daje nam przekonujący dowód na to, że Hitler został zmuszony do uderzenia wyprzedzającego
przeciwko ogromnej sowieckiej machinie wojskowej
gotowi najechać i zniszczyć całą Europę Zachodnią.
Suworow cytuje ściśle tajne dokumenty sowieckie, co to potwierdza
Armia Radziecka została w całości zbudowana jako siła ofensywna.
Stalin stosował klasyczną strategię „dziel i rządź”.
Miał nadzieję najpierw na Wielką Brytanię, Francję i Niemcy
zostać odsłonięte, zniszczone i wyczerpane
aby Armia Czerwona mogła wtargnąć na ich terytorium na Zachodzie.
Wszystkie przygotowania bolszewików miały na celu inwazję, a nie obronę.
Związek Radziecki przenosił już dywizję za dywizją
bliżej granicy niemieckiej.
Produkowała od pięciu do dziesięciu razy więcej czołgów, karabinów maszynowych,
armaty i samoloty, które Niemcy były w stanie wyprodukować.
Z każdym mijającym miesiącem szanse Niemiec malały.
Biorąc pod uwagę otwarcie deklarowane przez komunistów ambicje podboju świata,
nie mogło być żadnych wątpliwości
że Stalin był gotowy do ataku na Niemcy.
W 1941 admirał NG Kuzniecow był ministrem marynarki wojennej ZSRR,
a także członek Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii ZSRR.
W swoich powojennych wspomnieniach wspominał:
„Dla mnie jest jedna rzecz ponad wszelką dyskusją,
Stalin nie tylko nie wykluczył możliwości wojny z Niemcami hitlerowskimi,
wręcz przeciwnie, uważał taką wojnę za... nieuniknioną...
Stalin poczynił przygotowania do wojny... Szerokie i różnorodne przygotowania,
zaczynając od dat... które sam wybrał.
Hitler zakłócił swoje obliczenia.”
Niemcy i Włosi dowiedzieli się o planowanym sowieckim ataku na Europę
i przygotował kontrplan: Operacja Barbarossa.
22 czerwca 1941 roku Hitler zaatakował Związek Radziecki w ataku wyprzedzającym.
To niemiecki atak wyprzedzający
przynajmniej na jakiś czas uratował Europę przed Armią Czerwoną.
Stalin miał uderzyć na Europę Zachodnią z 3 milionami żołnierzy
kiedy dają się złapać ze spuszczonymi spodniami,
gdy niemieccy żołnierze nosili sprzączki pasów z wygrawerowanymi słowami
Gott mit uns, Bóg z nami, wkroczył do ich antychrześcijańskiej już Czerwonej Ziemi.
Od Bałtyku po Morze Czarne,
Niemieccy żołnierze zajmowali pozycje umożliwiające rozpoczęcie inwazji.
Najbardziej brutalne bitwy w historii
Miało to miejsce na froncie wschodnim, który sięgał aż do Niemiec
przez Związek Radziecki, Węgry, Rumunię, Bułgarię,
Bałkany, Ukraina, Białoruś, Polska i kraje bałtyckie.
W tych krajobrazach najodważniejsi żołnierze Europy poświęcili swoje życie
wyzwolić Europę spod terroru bolszewików.
Ukraińcy, Rosjanie, Estończycy, Łotysze i inni mieszkańcy Europy Wschodniej
powitał Niemców po wyzwoleniu z niewoli
i tortury, jakich doświadczono wcześniej pod sowieckimi rękami.
Miejscowe kobiety błogosławiły przechodzących Niemców.
Kobiety dawały żołnierzom jedzenie
a żołnierze pomogli im nawet w odbudowie domów i kościołów.
...niemieckie wioski, to co z nas zostało
zapędzono do bydlęcych pociągów i wywieziono na Syberię.
I całkiem sporo wiosek naprawdę zniknęło w ten sposób.
I była to dosłownie kwestia godzin, jeśli nie minut,
aż przyszła nasza kolej w Halbstadt.
I rozumiem, że właściwie połowa Halbstadt została wygnana.
A my już siedzieliśmy na stacji kolejowej.
Był wrzesień 1941 roku, kiedy wojska niemieckie wkroczyły na Ukrainę
i zatrzymali wygnańców, zatrzymali pociągi, zatrzymali pociągi.
I było to dla nas tak, jakby Pan posłał nam aniołów.
Tutaj byli ludzie, którzy mówili po niemiecku, którzy mówili wysoko po niemiecku,
który powstrzymał terror, który panował nad nami przez 25 lat,
który przyszedł i otworzył nam kościoły, i powiedział
„możesz mieć wszystkie usługi, jakie chcesz”.
To było jak niebo.
Moja matka, aż do swojej śmierci, nigdy...
nigdy nie przestał mówić o cudownych dwóch latach, które przeżyła,
była armia niemiecka, kiedy nadeszła armia niemiecka i zajęła wsie.
Wkroczyli do nas.
Zabrali domy, my im oddaliśmy chętnie. Mogliby...
Moja babcia zaczęła gotować, jakby gotowanie wyszło z mody
i było wspaniale, kiedy przyszli Niemcy.
I najwyraźniej założyli tam jakąś siedzibę.
Mieli jakieś audycje radiowe, pewne stacje i tak dalej,
ale większość z nich oczywiście się przeniosła,
przejechali nad nami i ruszyli na wschód w walce pod Moskwą.
A potem ruszyli w stronę Moskwy.
Niektórzy jednak pozostali i byliśmy całkowicie przekonani
że Niemcy przyszli ratować nas przed komunizmem.
I nigdy nie było powodu, abyśmy zmienili zdanie.
Dlaczego mielibyśmy? Niemcy byli w naszych oczach bohaterami.
W miarę jak Niemcy posuwały się na wschód, miliony Rosjan odmówiły walki po stronie Stalina
i zamiast tego poddał się Niemcom.
Tyrania Stalina była znienawidzona przez wszystkich miłujących wolność Rosjan,
tak znienawidzone wręcz, że całe formacje
zamiast tego poddał się i zgłosił się na ochotnika do walki po stronie Niemców,
odbierając ojczyznę spod terroru żydowskiego bolszewizmu.
Hitler postrzegał komunizm jako truciznę dla Europy
i zdecydował, że celem jego życia było wykorzenienie i zniszczenie go.
Niemcy nie mieli nic przeciwko Rosjanom jako ludziom,
ale zamiast tego przeciwko komunizmowi.
Zamiast tego wielu Rosjan zgłosiło się na ochotnika do walki po stronie Hitlera.
Na pierwszej linii frontu służyło prawie pół miliona rosyjskich ochotników
i kolejne 100 000 lub więcej służących na innych stanowiskach niezwiązanych z walką.
Antykomunistyczni żołnierze Rosyjskiej Armii Wyzwolenia
nosili niemieckie mundury z rosyjską naszywką.
W 1944 roku oficjalnie przemianowano go na:
Siły Zbrojne Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji.
Dowodził nimi generał Andriej Własow, ale pod niemieckim dowództwem.
Walczyli dzielnie, przede wszystkim w kluczowych rolach, przeciwko partyzantom komunistycznym.
Generał Własow i Heinrich Himmler spotkali się i ustalili szczegóły
powstania nowej, ogromnej armii złożonej z Rosjan.
Przejrzeli tak zwany „Manifest Smoleński”, napisany w 1942 r.,
w którym nakreślono cele wyzwolenia Rosji spod okupacji komunistycznej.
Przewidywał to w nowej Rosji
„...Każdy naród uzyska wolność narodową,
w tym prawo do samostanowienia.
Realizacja tego prawa do niepodległości i wolności narodowej jest możliwa,
jednakże dopiero po zniszczeniu Stalina i jego kliki”.
Himmler i Własow zgodzili się, że początkowo miały być
5 dywizji zorganizowanych z rosyjskich jeńców wojennych i robotników
z okupowanych ziem wschodnich,
których liczba osiągnęła wówczas ponad 5 milionów.
Hitler utworzył także jednostki Einsatzgruppen w celu niezbędnego usunięcia
krwiożerczego żydowskiego kierownictwa bolszewickiego z miast sowieckich.
Rozstrzelano i powieszono zbrodniczych partyzantów komunistycznych
jako karę za to, co zrobili chrześcijańskim Rosjanom.
Krążyły pogłoski, że Stalin przeżył załamanie.
Adolf Hitler wyjaśnił:
„Prawdopodobnie wszyscy czuliście, że był to dla mnie gorzki i trudny krok.
Naród niemiecki nigdy nie żywił wrogich uczuć wobec narodów Rosji.
Jednakże w ciągu ostatnich dwóch dekad
próbowali tego żydowsko-bolszewiccy władcy w Moskwie
podpalić nie tylko Niemcy, ale całą Europę.
Niemcy nigdy nie próbowały
szerzyć w Rosji swój nazistowski światopogląd.
Raczej żydowsko-bolszewików rządzących w Moskwie
nieustannie próbowali nas podporządkować
i inne narody europejskie pod swoje panowanie.
Próbowali tego dokonać nie tylko intelektualnie,
ale przede wszystkim środkami militarnymi.
Wyniki ich wysiłków w każdym narodzie,
były tylko chaos, nędza i głód.”
Przed bitwą pod Moskwą
Hitlerowi udało się pokonać Armię Radziecką i wziąć do niewoli wielu jeńców.
Potem nastąpił niewiarygodny zamrożenie.
40-50 stopni Celsjusza poniżej zera.
Zimno spowodowało problemy dla Niemców.
Wojska niemieckie miały wyłącznie mundury letnie
na miejscu zamarzł także sprzęt.
Żaden czołg nie mógł się ruszyć.
Pogoda będzie się nasilać, a temperatury spadną.
Czas zdecydowanie obróci się przeciwko Niemcom,
i przed ostatnim atakiem Wehrmachtu na Moskwę Niemcy utknęły.
Tymczasem Roosevelt przedłużył ustawę Lend-Lease Act
co wysłałoby jeszcze większą pomoc finansową i wojskową dla Związku Radzieckiego.
11,3 miliarda, czyli dzisiaj około 150 miliardów dolarów
aby ocalić reżim komunistyczny.
Były to wówczas masy wojsk syberyjskich
sprowadzono z rosyjskiego Dalekiego Wschodu
i rzucony na Niemców.
Niemcom nie udało się zająć Moskwy
i zamiast tego zostały ponownie zepchnięte.
Stalin czuł potrzebę wsparcia swoich żołnierzy przez jednostki blokujące,
miał za zadanie rozstrzelać każdego, kto wycofuje się z frontu.
Napiętnował także każdego schwytanego jako zdrajcę
a później dokonał egzekucji na tych byłych więźniach
wysyłając członków swoich rodzin do obozów.
Trzeba pamiętać, że kiedy Armia Czerwona maszerowała,
za Armią Czerwoną była druga armia, armia NKWD
który miał własne czołgi, własne karabiny maszynowe i tak dalej.
Strzelał do przodu, tak aby nikt nie mógł się cofnąć.
Syn Stalina, Jakow Dżugaszwili, został schwytany przez Wehrmacht w 1942 r.
Wehrmacht zaproponował wymianę niemieckich jeńców
ze Stalinem o powrót syna.
Stalin odrzucił to i stwierdził:
„Nie mam syna o imieniu Jakow”.
Chociaż okoliczności są niejasne, Jakow zmarł później w niewoli.
Niektórzy mówią, że natknął się na płot otaczający obóz jeniecki.
Niektórzy mówią, że został zastrzelony podczas próby ucieczki.
Zbliżając się do Stalingradu, Stalin tchórzliwie uciekł z miasta.
Bitwa pod Stalingradem pomiędzy Niemcami a Sowietami
toczyła się walka o kontrolę nad strategicznie ważnym sowieckim miastem
które Stalin nazwał swoim imieniem,
dziś znany jako Wołgograd.
Bitwa ta była jedną z najkrwawszych w historii,
z prawie dwoma milionami ofiar wojskowych i cywilnych.
Odmowa Stalina wycofania Armii Czerwonej z miasta
doprowadziło do długiej bitwy i ogromnych cierpień
dla głodnych obywateli.
W lipcu 1942 roku Stalin wydał rozkaz zakazujący jakiejkolwiek ludności cywilnej,
nawet kobietom i dzieciom od opuszczenia miasta.
Po zajęciu przez Niemców większej części miasta,
Armia Czerwona wyposażona w Lend-Lease
zniszczył Niemców krwawymi walkami od domu do domu.
Straty poniesione przez Niemców uniemożliwią zwycięstwo w Rosji.
Niemiecka gospodarka wojenna została nastawiona na tryb wojny totalnej dopiero w 1943 r.,
czyli za późno.
W dniu 2 lutego 1943 r.
feldmarszałek Friedrich Paulus ostatecznie poddał się Sowietom.
300 000 żołnierzy niemieckich, chorwackich, węgierskich, rumuńskich i włoskich,
w tym 35 000 rosyjskich ochotników walczących za Niemcy
przeciwko komunistom, został teraz otoczony.
Ponad 11 000 odmówiło złożenia broni podczas oficjalnego poddania się,
woląc zamiast tego walczyć aż do śmierci z bolszewikami.
Na początku marca wszelki opór został stłumiony.
Ci, którzy pozostali, zostali zmuszeni do marszu na wschód
lub zapracował się na śmierć w sowieckich obozach zagłady.
Historycy potwierdzili obecnie tę informację dotyczącą 11 237 listów
które żołnierze wysłali do swoich rodzin,
prawie wszyscy wyrazili chęć i determinację
walczyć z komunizmem i umrzeć walcząc za narodowy socjalizm
i Führera Adolfa Hitlera.
Bitwa pod Stalingradem byłaby punktem zwrotnym w wojnie.
Po bitwie pod Kurskiem od 5 lipca do 23 sierpnia 1943 r.
Niemcy mieli przewagę liczebną więcej niż dwa do jednego
i poniósł straty w wysokości około 203 000 osób,
podczas gdy komuniści stracili 803 000 tysięcy.
Niemcy nie osiągnęli swojego celu.
Niemcy zostały zmuszone do odwrotu na pełną skalę
gdy Stany Zjednoczone otworzyły nowy front we Włoszech.
Niemcy już nigdy nie odzyskają inicjatywy w wojnie.
Niemcy byli systematycznie wypierani z terytorium ZSRR,
po czym Sowieci ścigali ich po całej Europie Wschodniej
i do samych Niemiec w 1945 roku.
Niemcy walczyli teraz z mroźnymi warunkami pogodowymi
a jednocześnie zapewniał tak potrzebną ochronę
uchodźcom uciekającym przed morderczymi komunistami.
Coraz więcej ludzi desperacko uciekało na Zachód
aby uchronić się przed komunistami.
I wtedy, oczywiście, w 1943 roku, historia się zmieniła.
I Niemcy zostali odepchnięci.
A w odwrocie przesunęli nas ze sobą,
co z nas zostało i poszliśmy chętnie.
Nie było ruchu na muszce.
Gdybyśmy pozostali z tyłu, komuniści by nas zabrali i rozstrzelali
i zesłał nas na Syberię,
więc bardzo chętnie ruszyliśmy, wycofaliśmy się z Niemcami...
Wiadomo, tutaj szliśmy w stronę Rzeszy, w stronę Niemiec,
które zawsze było w naszej świadomości miejscem fikcyjnym.
Całkowicie wierzyliśmy w Adolfa Hitlera.
Wierzyliśmy w naturę jego walki,
w zasługach swojej walki.
Przez całą drogę chronili nas wspaniali niemieccy żołnierze
i szliśmy do Rzeszy.
Było więc mnóstwo piosenek
po drodze na początku jesieni.
Była tam cała Hitlerjugend z ich pięknymi, zgrabnymi ubraniami
i na rowerach i dawali nam świeżą wodę,
a dziewczyny gotowały i wiesz, serwowały nam kawę i tak dalej.
Zawsze karmiło nas wojsko.
Mieli kuchnię, kuchnie polowe, podróżnicze???.
Potem przyszła zima i zaczęło brakować żywności,
konie chorowały, droga stawała się coraz węższa.
Było bardzo zimno.
Kiedy myślę o wojnie i torze,
Nie tyle myślę o głodzie, ile o zimnie. Zawsze było, zawsze zimno.
To właśnie pamiętam.
A potem, oczywiście, gdy nadeszła zima, było coraz trudniej.
Często musieliśmy nocować w obcych domach.
Armia konfiskowała domy i umieszczała tam uchodźców.
Armia chroniła nas do końca.
Armia nigdy nas nie zawiodła, nigdy nie zawiodła do samego końca.
Należy także pamiętać, że Niemcy w tamtym czasie nie potrzebowali uchodźców.
Wiadomo, głodowali, walczyli, nie mieli nic.
Przyjęli nas jako rodzinę.
„Celem tego frontu nie jest już ochrona poszczególnych narodów,
ale raczej bezpieczeństwo Europy, a co za tym idzie zbawienie wszystkich.” – Adolf Hitler
PERŁOWY PORT
Podczas gdy żołnierze na ziemi walczyli o zakończenie wojny,
czołowi politycy robili, co mogli
z powodów politycznych, aby kontynuować konflikt.
W październiku 1940 r., kiedy Niemcy całkowicie kontrolowały wojnę w Europie,
nie było szans na zwycięstwo Wielkiej Brytanii,
chyba że uda się wciągnąć w konflikt USA.
Wybitny członek brytyjskiego gabinetu wojennego, lord Arthur Greenwood,
zaoferował Żydom nowy porządek świata w nadziei uzyskania ich poparcia
w ten sam sposób wciągnąć niechętną Amerykę do konfliktu wojennego
miało to miejsce w 1917 r. wraz z Deklaracją Balfoura
która obiecała Żydom Palestynę w zamian za umożliwienie wejścia USA.
Greenwood wygłosił prorocze oświadczenie:
„Kiedy odniesiemy zwycięstwo, a na pewno to zrobimy…”
Greenwood obiecuje:
„W odbudowie cywilizowanego społeczeństwa po wojnie,
powinna i będzie prawdziwa szansa dla Żydów na całym świecie
wnieść wyróżniający i konstruktywny wkład.”
I to:
„Do wykonania tej pracy potrzebnych będzie dziesięć milionów amerykańskich chłopców”.
Stany Zjednoczone przystąpiły do ​​wojny 14 miesięcy później.
Chaim Weizmann powiedział Churchillowi we wrześniu 1941 roku:
„Udało nam się wciągnąć Stany Zjednoczone w I wojnę światową
i jeśli oni (Stany Zjednoczone) zrobią to, czego żądamy
w odniesieniu do Palestyny ​​i żydowskich sił zbrojnych,
wtedy będziemy mogli pozyskać Żydów w USA
wciągnąć w to także Stany Zjednoczone”.
Już w 1939 roku generał brygady George Van Horne Mosely
ujawnił plan w New York Tribune:
„Wojna obecnie proponowana ma na celu ustanowienie
Hegemonia żydowska na całym świecie.”
Mimo że Imperium Brytyjskie dysponowało już ogromnymi zasobami
i miliony ludzi do jej dyspozycji, Churchill i Roosevelt
nalegałby teraz, aby Stany Zjednoczone przystąpiły do ​​wojny.
Nigdy wcześniej w historii naród amerykański nie był tak przeciwny wojnie
lub tak zjednoczeni w swoich poglądach jak w 1939 r.,
o trzymanie się z daleka od tego, co uważali za kolejną europejską wojnę domową.
Sondaż Gallupa wykazał, że 94% Amerykanów
był absolutnie przeciwny udziałowi w wojnie, która rozpoczęła się we wrześniu 1939 r.
Zwykli ludzie byli zmęczeni tymi wojnami.
Pomimo tego Roosevelt narzucił prawo Kongresowi
zaprzeczając rzekomej neutralności Stanów Zjednoczonych.
W 1939 roku Roosevelt uchylił amerykańską ustawę o neutralności
na rzecz jednostronnych dostaw broni dla wrogów Niemiec.
Rok po uchwaleniu przez Roosevelta ustawy Lend-Lease Act
co oficjalnie położyło kres jego pozorom neutralności w wojnie,
zezwolił także obywatelom amerykańskim na wstąpienie do brytyjskich sił powietrznych.
Łamiąc prawo międzynarodowe,
Roosevelt przystąpił do zamrożenia wszystkich niemieckich aktywów w USA
i ogłosić embargo na ropę na narody-agresora.
Do Wielkiej Brytanii wysłano pomoc w postaci pożyczki i leasingu o wartości 1 miliarda dolarów.
Benjamin Gitlow, członek-założyciel Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych,
napisał w „Wyznaję” w 1940 roku:
„Kiedy byłem w Moskwie, stosunek do Stanów Zjednoczonych
na wypadek wojny była omawiana.
Prywatnie była to opinia wszystkich rosyjskich przywódców, z którymi rozmawiałem
że rywalizacja pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Japonią
musi rzeczywiście wybuchnąć wojną między tą dwójką.”
Ponieważ Roosevelt doskonale zdawał sobie sprawę z ilości powszechnych nastrojów w tej kwestii,
wielokrotnie okłamywał naród amerykański w sprawie swojej miłości do pokoju
i jego determinacja, aby utrzymać USA z dala od wojny,
jednocześnie faktycznie robiąc wszystko, co w jego mocy
wciągnąć Europę i Amerykę w wojnę.
Podobnie jak w przypadku Niemiec,
Japonia również zerwała kajdany interesów Rothschilda
i doświadczył cudu gospodarczego i odrodzenia narodowego.
Nie można było na to pozwolić.
Trzeba było wyprowadzić Japonię, aby znów stała się dojną krową bankierów.
W dniu 23 czerwca 1941 r.
Sekretarz Spraw Wewnętrznych Stanów Zjednoczonych Harold LeClair Ickes,
napisał w notatce do Roosevelta:
„Nigdy nie będzie tak dobrego czasu
zaprzestania dostaw ropy do Japonii, tak jak to ma miejsce obecnie.
Do takiej sytuacji może dojść po nałożeniu embargo na ropę naftową do Japonii
tak, aby było to nie tylko możliwe,
ale łatwo jest zaangażować się w tę wojnę w skuteczny sposób.
A jeśli w ten sposób pośrednio zostaniemy wprowadzeni,
uniknęlibyśmy krytyki, do której przystąpiliśmy jako sojusznik komunistycznej Rosji”.
Roosevelt oczywiście w dalszym ciągu desperacko szukał sposobu na przystąpienie do wojny.
Następnie zamroził wszystkie japońskie aktywa w USA
a później w ramach międzynarodowego aktu wrogości nałożył na Japonię embargo na ropę.
W rezultacie Japonia utraciła obecnie dostęp do 75% naszego handlu zagranicznego
i 88% jej importowanej ropy.
Doprowadziło to do tego, że Japonia nie miała obecnie wystarczających zasobów
do kontynuowania wojny z Chinami.
Aby uniknąć wojny, Japończycy najpierw rozpoczęli negocjacje z urzędnikami amerykańskimi
który zażądał, aby Japonia jako pierwsza wycofała się z komunistycznych Chin
zanim wygasną jakiekolwiek embargo.
Roosevelt oczywiście wiedział o tym Japończycy
nigdy nie pozwoliliby się tak poniżać.
Jeśli Japończycy odmówią, embargo będzie kontynuowane
i upadłyby w wyniku ucisku gospodarczego.
Jeśli zastosują się i wycofają wszystkie wojska z kontynentu,
komunizm ogarnie Azję Wschodnią,
dokładnie tak, jak było po wojnie,
w wyniku komunistycznych Chin oraz wojen koreańskich i wietnamskich.
Japończycy otrzymali monetę z dwiema głowami:
umrzeć z głodu lub umrzeć przez komunizm.
Postanowili odrzucić obie opcje i zamiast tego walczyć.
Sekretarz wojny, Henry Stimson, sformułował to w swoim dzienniku:
„Stoimy przed delikatną kwestią ogrodzenia dyplomatycznego, które należy przeprowadzić
aby mieć pewność, że Japonia zostanie wprowadzona w błąd
i wykonuje pierwszy zły ruch - jawny ruch...
Pytanie brzmiało, jak powinniśmy manewrować Japończykami
do pozycji oddania pierwszego strzału…”
Najważniejsza organizacja szerząca poparcie społeczne
za zaangażowanie USA w wojnę europejską przed atakiem na Pearl Harbor
był sprytnie nazwany Komitetem Obrony Ameryki poprzez pomoc aliantom.
Pod koniec 1940 roku senator z Wirginii Zachodniej Rush D. Holt
wydał szczegółowe badanie komisji:
„Komisja ma silne powiązania z bankami, firmami ubezpieczeniowymi,
firmy zajmujące się inwestycjami finansowymi i koncerny przemysłowe.
Te z kolei wywierają wpływ na rektorów i profesorów uczelni,
a także w gazetach, radiu i innych środkach przekazu.”
Jeśli komitetowi uda się wciągnąć Stany Zjednoczone w wojnę, Holt ostrzegł:
„Amerykańscy chłopcy przeleją swoją krew
dla spekulantów, polityków i „płatników”.
Jeśli nadejdzie wojna, na rękach sponsorów Białego Komitetu będzie krew -
krew Amerykanów zabitych w niepotrzebnej wojnie.”
W marcu 1941 r. sporządzono listę większości sponsorów finansowych komitetu
został upubliczniony i ujawnił siły
pragnących wciągnąć Amerykę w europejską wojnę.
Potężne międzynarodowe, głównie żydowskie interesy bankowe
byli dobrze reprezentowani.
W swoim pamiętniku z dnia 1 maja 1941 r.
Charles A. Lindbergh, amerykański bohaterski lotnik i przywódca pokojowy,
zdemaskował koalicję, która popychała Stany Zjednoczone do wojny:
„Nacisk na wojnę jest wysoki i rośnie.
Ludzie są temu przeciwni, ale wydaje się, że administracja tak
„wgryzienie w zęby” i jest zdeterminowany w drodze na wojnę.
Większość żydowskich interesów w kraju stoi za wojną
i kontrolują ogromną część naszej prasy i radia
i większość naszych filmów.”
Doktor Milton Eisenhower był bratem generała Eisenhowera. Powiedział:
„Prezydent Roosevelt uznał za konieczne wciągnięcie kraju w II wojnę światową
aby ocalić swoją politykę społeczną.”
Na początku 1941 r. komisja kongresmana Martina Diesa
wszedł w posiadanie mapy strategicznej, która dała jasny dowód
zamiarów Japończyków przeprowadzenia ataku na Pearl Harbor.
Przygotowano mapę strategiczną
przez Departament Wywiadu Wojskowego Cesarstwa Japonii.
Martin napisał:
„Jak tylko otrzymałem dokument,
Zadzwoniłem do sekretarza stanu Cordella Hulla i powiedziałem mu, co wiem.
Sekretarz Hull polecił mi, abym nikomu nie mówił o mapie
i oświadczył, że zadzwoni do mnie, gdy tylko porozmawia z prezydentem Rooseveltem.
Po około godzinie zadzwonił i powiedział, że rozmawiał z Rooseveltem
i zgodzili się, że będzie to bardzo poważne
gdyby jakakolwiek informacja dotycząca tej mapy dotarła do serwisów informacyjnych...
Powiedziałem mu, że to poważna odpowiedzialność
zatajania tak istotnych informacji przed opinią publiczną.
Zapewniała mnie o tym sekretarka
on i Roosevelt uważali to za niezbędne dla obrony narodowej”.
Generał Elliott R. Thorpe służył jako załącznik wojskowy�
na kontrolowanej przez Holendrów Jawie w Indiach Holenderskich.
W 1941 roku, kiedy Holendrzy złamali japoński kodeks dyplomatyczny,
(?) przechwycona wiadomość dotyczyła planowanego japońskiego ataku na Hawaje,
Filipiny i Tajlandia.
Natychmiast przesłał informację telegramem do Waszyngtonu
i niezwłocznie dostarczył kopie odszyfrowanego tekstu do wł
Prezydent Roosevelt, Sekretarz Stanu Cordell Hull,
Sekretarz wojny Henry Stimson,
Szef sztabu armii, generał George Marshall
oraz szef operacji morskich admirał Harold Stark.
Kopie trafiły także do Harry'ego Hopkinsa, komunistycznego doradcy FDR.
Ponieważ USA i Wielka Brytania
teraz namierzył japońskie kody komunikacji morskiej,
wszystkie ważne japońskie kody zostały złamane.
Roosevelt wiedział o nadchodzącym niespodziewanym ataku,
ale do dowódców w Pearl Harbor nie wysłano żadnego ostrzeżenia.
Przechwycono i przetłumaczono wywiad marynarki wojennej
liczne komunikaty japońskiej marynarki wojennej, niektóre wyraźnie ujawniające
że Pearl Harbor było celem.
Jeżeli zbliżał się zerwanie stosunków z USA,
Tokio wyda specjalne ostrzeżenie radiowe.
Komunikat, który miał zostać powtórzony trzykrotnie podczas komunikatu pogodowego, brzmiał:
Wschodni wiatr, deszcz.
„Wschodni wiatr” oznaczał Stany Zjednoczone;
„Deszcz” oznaczał rozłam dyplomatyczny (wojnę).
Ta potencjalna wiadomość została uznana za tak znaczącą
że stale tego wypatrywały amerykańskie radiotelefony,
a Departament Marynarki Wojennej zapisał to na specjalnych kartkach przypominających.
4 grudnia Higashi no kaze ame
zostało wyemitowane i odebrane przez wywiad Waszyngtonu.
Wydając ostateczne prowokacje Japonii,
FDR i jego przewodniczący wojskowy George Marshall,
założyli przynętę na ukąszenie japońskiej ryby.
Gazeta ujawniła, że ​​Roosevelt planował wojnę
przed atakiem na Pearl Harbor. „Plany wojenne FDR!” - Chicago Daily Tribune
Japoński strajk może nastąpić w weekend! - Reklamodawca z Honolulu
Japonia może uderzyć w weekend! - Hilo, Herold Trybuna
Japończycy, mając nadzieję na zdobycie przewagi na początku,
postanowił narzucić jak największe niebezpieczeństwo Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych.
Rankiem 7 grudnia 1941 r.
Japońskie samoloty startowały z lotniskowców
zaatakował flotę amerykańską w Pearl Harbor na Hawajach,
zatonięcie lub poważne uszkodzenie 18 statków,
w tym 8 pancerników, niszcząc 188 samolotów.
Atak na Pearl Harbor wywołał nagłe zamieszanie w prasie
i fala patriotycznego entuzjazmu do przystąpienia do wojny.
Roosevelt i ludzie wokół niego w końcu mieliby wojnę światową.
Atak nie był zaskoczeniem.
Roosevelt celowo pozwolił na śmierć 2400 amerykańskich marynarzy bez żadnego ostrzeżenia.
Z pamiętnika Henry’ego Stimsona,
widzimy, że natychmiastowym uczuciem Stimsona nie był smutek
lub oburzenie z powodu ofiar śmiertelnych w Pearl Harbor, ale raczej ulga:
„Kiedy po raz pierwszy nadeszła wiadomość, że Japonia nas zaatakowała,
moim pierwszym uczuciem była ulga, że ​​nadszedł kryzys (...)”
Oliver Lyttelton, brytyjski kierownik produkcji w czasie wojny,
miał niezaprzeczalnie rację, gdy oświadczył:
„Twierdzenie to jest parodią historii
że Stany Zjednoczone zostały zmuszone do wojny.
Ameryka do tego stopnia sprowokowała Japończyków
że zostali zmuszeni do ataku.”
Tekst wypowiedzenia wojny Hirohito ukazał się raz w „New York Times”.
zanim zarzut ten zniknął ze zwycięzców oficjalnej historii.
„...Niniejszym wypowiadamy wojnę Stanom Zjednoczonym Ameryki i Imperium Brytyjskiemu
aby zapewnić stabilność Azji Wschodniej i przyczynić się do pokoju na świecie...
...Kultywować przyjaźń między narodami
i cieszyć się dobrobytem wspólnie ze wszystkimi narodami
zawsze była naczelną zasadą polityki zagranicznej naszego imperium.
To naprawdę było nieuniknione i dalekie od naszych życzeń, aby nasze Imperium
został doprowadzony do skrzyżowania mieczy z Ameryką i Wielką Brytanią (...)”
Hamilton Fish wygłosił pierwsze przemówienie w Kongresie 8 września 1941 r.,
z prośbą o wypowiedzenie wojny Japonii.
W swojej książce „FDR: Druga strona monety”
Fish twierdzi, że wstydzi się dzisiejszego przemówienia,
i gdyby wiedział, co robił Roosevelt, aby sprowokować Japonię do ataku,
nigdy nie poprosiłby o wypowiedzenie wojny.
Fish powiedział, że Roosevelt był główną głownią zapalającą zapalnik wojny,
zarówno w Europie, jak i na Pacyfiku.
Głód Churchilla
W 1943 r., kiedy Japonia zajęła ważny eksport ryżu do Birmy,
Brytyjczycy kupili ogromne ilości ryżu i zgromadzili go.
Churchill następnie nakazał przekierowanie żywności z Indii
aby zamiast tego nakarmić własne wojska.
Teraz rzadki towar, cena ryżu wzrosła czterokrotnie.
Pszenica z Australii,
które można było wcześniej dostarczyć głodującym Hindusom,
zamiast tego został przetransportowany do wojsk brytyjskich.
Co gorsza, brytyjskie władze kolonialne ponownie pod przywództwem Churchilla,
faktycznie odrzucił oferty z Kanady i Stanów Zjednoczonych
wysłać darmową żywność do głodującego kraju.
Churchill celowo zagłodził na śmierć ponad 4 miliony niewinnych Bengalczyków
wpompować zasoby w wojnę przeciwko państwom Osi.
Churchill nienawidził Hindusów prawie tak bardzo, jak nienawidził Niemców,
ponieważ Indie chciały niepodległości od Wielkiej Brytanii.
Gandhi był również bardzo pozytywnie nastawiony do Hitlera.
Później na posiedzeniu gabinetu wojennego Churchill obwinił samych Hindusów
za głód, mówiąc, że „rozmnażają się jak króliki”.
Te ofiary nie były Żydami i dlatego nigdy o nich nie słychać.
Churchill nawet nie próbował ukrywać, że nienawidzi Hindusów i Niemców:
„Nienawidzę Hindusów… To okropni ludzie”.
Powiedział także, że Gandhi:
„Powinien być złożony ze związanymi rękami i nogami u bram Delhi,
a następnie zdeptany przez ogromnego słonia
z nowym namiestnikiem siedzącym na plecach.”
Kolorowy komentarz Churchilla mógł być produktem
jego śmiertelnego uzależnienia od alkoholu
lub po prostu jego ogólna antyspołeczna impulsywność.
Co czyni to wszystko większą tragedią
jest to, że ofiary nigdy nie otrzymały odszkodowania
i osoba odpowiedzialna za głód
nigdy nawet nie został pociągnięty do odpowiedzialności;
Zamiast tego został okrzyknięty bohaterem.
DZIEŃ D
Miękkie podbrzusze Europy pozostało podatne na atak
a pola naftowe Rumunii napędzały armię niemiecką.
Hitler martwił się, że alianci zaatakują Jugosławię i Grecję
i narody bałkańskie do odcięcia dostaw ropy do Niemiec
i przypuścić ostateczny atak na Niemcy z południa i południowego wschodu.
Taki atak byłby katastrofalny i szkodliwy dla Niemiec,
ale zamiast po prostu skorzystać z okazji i położyć kres wojnie,
Churchilla, Dwighta Eisenhowera, Montgomery’ego i George’a Marshalla
zamiast tego nalegał na przygotowania do inwazji
silnie ufortyfikowanej północnej Francji, aby przedłużyć wojnę,
zabić więcej Europejczyków i kupić Sowietom bardzo potrzebny czas na marsz na zachód,
i ostatecznie umożliwić Stalinowi
przejąć całą Europę Wschodnią, tak jak uzgodnili.
Powodem tego był fakt, że Roosevelt i Henry Morgenthau
wyobrażał sobie powojenny świat, w którym Sowieci i Stany Zjednoczone
połączą siły, aby położyć fundamenty
dla komunistycznego międzynarodowego rządu światowego, ONZ.
O godzinie szóstej szóstego dnia szóstego miesiąca 1944 r.
Siły brytyjskie, amerykańskie i kanadyjskie przekroczyły kanał La Manche
i rozpoczął inwazję D-Day,
lądowanie w okupowanej przez Niemców Francji u wybrzeży Normandii.
Roosevelt i Churchill przez lata dostarczali Związkowi Radzieckiemu
z pomocą wojskową i finansową.
Teraz w końcu wysłali swoje wojska, aby walczyły i ginęły za komunizm.
Prawie 10 000 ludzi zginęło w szturmie na ufortyfikowane plaże Hitlera w Normandii.
W końcu (Operacja) Overlord została pomyślnie ustanowiona
początkowy przyczółek liczący 100 000 żołnierzy.
Z tej bazy w północnej Francji,
alianci zostali wzmocnieni do ataku na Niemcy.
W tym samym czasie od wschodu nacierał Czerwony Terror,
wyposażony po zęby dzięki zaawansowanej amerykańskiej pomocy Roosevelta.
Z Włochami również pod okupacją aliantów,
Niemcy miały teraz trzy fronty do obrony: zachodni, południowy i wschodni.
Aby celowo dać komunistom
jeszcze więcej czasu na podbój i gwałt na Europie Wschodniej,
Generałowie Eisenhower i Marshall opóźnili natarcie
3. Armii generała Pattona,
posunął się nawet do ograniczenia dostaw benzyny dla armii Pattona.
Patton powiedział w sierpniu 1944 roku:
„W chwili obecnej naszą główną trudnością nie są Niemcy,
ale benzyna.
Gdyby dali mi dość paliwa, mógłbym pojechać aż do Berlina!”
BITWA POD BULGĄ
W okresie od grudnia 1944 do stycznia 1945 r.
siły niemieckie podjęły ostatnią desperacką próbę odparcia sił alianckich,
co całkowicie zaskoczyło aliantów
i prawie wywrócił wojnę do góry nogami.
Walczył w lesie wokół górskich regionów Belgii,
potężna niemiecka ofensywa będzie znana jako bitwa o Ardeny.
Siły amerykańskie spotkały się w lesie Ardenów z niemieckimi dywizjami pancernymi,
walcząc z mroźną pogodą, walcząc ze sobą.
Był to decydujący moment II wojny światowej,
co dałoby Hitlerowi ostatnią szansę na powrót
zbliżające się armie alianckie do wybrzeża.
Jego życzeniem było zmuszenie ich z powrotem do wynegocjowanego pokoju.
Ćwierć miliona niemieckich żołnierzy
przetoczyły się na front zachodni i przemieściły swoje jednostki
w tajemnicy w kierunku punktów na wschód od Ardenness pod koniec października.
Alianci nie docenili Niemców
i uważali, że nie mają siły militarnej do takiego ataku.
(?) W grudniu, gdy Niemcy nacierają i otaczają Bastogne,
(?) następnie przejechałem rzekę Mozę,
Wojska amerykańskie odkryły przed sobą i za sobą wojska niemieckie.
Tysiące żołnierzy alianckich zniszczyło swoją broń
i poddał się, dokonując jednej z największych kapitulacji w historii wojskowości.
Amunicji było mało, ponieważ bataliony ograniczały się do 10 nabojów na działo
a warunki pogodowe były nadal zimne i śnieżne.
Mrożące warunki
nie ułatwiał żadnej ze stron bitew.
Szerzyły się odmrożenia, a przenikliwe zimno spowodowało dodatkowe ofiary.
Niemcy napłynęli (?), aby okrążyć aliantów w Bastogne ze wszystkich stron.
Gdyby Niemcy chcieli, Niemcy mogliby teraz z łatwością zająć Bastogne,
ale zamiast tego postawili Amerykanom ultimatum w sprawie honorowej kapitulacji.
Alianci nie mieliby nic przeciwko temu.
Zamiast tego przybyły samoloty alianckie i zaczęły ostrzeliwać i bombardować Niemców,
i zrzucanie dostaw dla aliantów,
wystarczy, aby Amerykanie odwrócili bieg wydarzeń.
3 stycznia alianci rozpoczęli kontratak
a 16 stycznia patrole z 1. i 3. armii
spotkały się na północ od Bastogne i ponownie odepchnęły Niemców.
Na początku lutego Niemcy zostali zepchnięci tam, gdzie zaczęli od nowa.
W tym samym czasie Sowieci zajęli kluczowe pola naftowe na wschodzie,
co spowodowało brak paliwa dla niemieckich czołgów na Zachodzie.
Brak paliwa uniemożliwił im dotarcie do rzeki Mozy
i pozostawił Luftwaffe na stałe osieroconą.
Straty niemieckie wyczerpały ostatnie rezerwy i wyniosły 84 834.
Pozostałe siły niemieckie zostaną teraz wyparte do odwrotu w Berlinie.
Bitwa o Ardeny była także najkrwawszą bitwą
Siły amerykańskie brały udział w wojnie, w wyniku której zginęło 19 000 osób,
47 000 rannych i 23 000 wziętych do niewoli.
ŚMIERĆ Z GÓRY
Winston Churchill mianował żydowskiego profesora Lindemanna
jako jego osobisty doradca.
Lindemann wraz z Churchillem o tym zadecydowali
Niemcy byłyby narażone na nasycenie dywanów obszarowych, nieograniczone bombardowania,
lub co same ofiary nazywały zamachem terrorystycznym.
Lindemann zasugerował bombardowanie niemieckich miast
oraz że obszary cywilne klasy robotniczej były uzasadnionymi celami.
Bombardowania te rozpoczęły się 10 sierpnia 1940 r.
z zamachem bombowym w małym miasteczku Fryburg.
Miało to miejsce zanim Niemcy zaczęli bombardować brytyjskie miasta.
Celem bombardowań było złamanie ducha Niemców.
W latach 1940-1945 61 niemieckich miast
z całkowitą populacją 25 milionów dusz
zostały zniszczone podczas bombardowań aliantów.
Sojusznicy celowali szczególnie w niewinnych cywilów.
Wiele dużych miast, takich jak Kolonia i Essen
każdy z nich doświadczył ponad 250 nalotów.
Przemyślana strategia Churchilla
zabijał jak najwięcej niemieckich cywilów.
„Być może uda się to zrobić następnym razem
będzie zabijanie kobiet, dzieci i ludności cywilnej”,
Churchill wyjaśnił.
W 1943 r., kiedy Stany Zjednoczone w końcu dozbroiły Brytyjczyków,
cywilizacji, o którą Niemcy zaciekle walczyli
był teraz otoczony ze wszystkich stron.
Każdy samolot zmierza do Niemiec
załadowano tonami materiałów wybuchowych i bomb zapalających.
Nad miastami Amerykanie strategicznie
bombardowano zakłady przemysłowe w ciągu dnia,
podczas gdy Brytyjczycy celowo atakowali nocą niewinnych cywilów,
celując w domy wspólnot robotniczych.
Plan był taki, aby wyrządzić jak najwięcej szkód, zniszczyć jak najwięcej domów,
i zabić jak najwięcej kobiet, dzieci i osób starszych.
Churchill chciał burzenia więcej niż dwóch miast miesięcznie
aż nikt nie zostanie.
Bomber Harris był orędownikiem bombardowań miast.
Miastem, na którym najbardziej się skupił, był Berlin. Arthuta Harrisa
W dokumentach Operacji Thunderclap stwierdził to
chciał całkowitej dewastacji centrum Berlina.
Więcej bomb szerokokątnych (?) czekających zostanie zrzuconych na Berlin
niż w całej Wielkiej Brytanii przez całą wojnę.
„Niemieckie miasta... zostaną poddane ciężkiej próbie
jakiego nigdy wcześniej nie doświadczono
przez kraj pod względem ciągłości, dotkliwości i wielkości...
Aby osiągnąć ten cel, nie ma takiej przemocy, której nie posuniemy się”,
gwarantowany Winston Churchill.
Gdy roje brytyjskich bombowców rozpoczęły systematyczne niszczenie Niemiec,
na naród wystrzelono tony materiałów wybuchowych,
jak szkoły, szpitale, domy, piękna starożytna sztuka
i architektura zostały zniszczone.
Alianci uważali, że obniży to morale Niemców,
zarówno na froncie domowym, jak i na froncie bojowym, do tego stopnia, że
całkowity upadek był dla III Rzeszy nieunikniony.
W straszliwych zbrodniach wojennych wszczętych przez Churchilla i Arthura Bombera Harrisów,
setki tysięcy niemieckich cywilów zostałoby teraz spalonych żywcem
w następstwie burz ogniowych w niemieckich miastach.
Wiele z tych nalotów składało się z początkowych ataków z użyciem bomb odłamkowo-burzących
do niszczenia budynków, po czym nastąpiły ataki z użyciem tysięcy
bomb zapalających, które podpalą wszystkie tkaniny,
meble i tapicerka narażone na działanie materiałów wybuchowych.
W ten sposób w odpowiednich warunkach powstały burze ogniowe,
który spalił żywcem dziesiątki tysięcy ludzi,
zwłaszcza kobiety i dzieci w domu,
podczas gdy mężczyźni byli na froncie.
Pierwsze bomby wybuchowe wysadziły rząd budynków,
w przygotowaniu do urządzeń zapalających
wyłączenie systemów ostrzegania przed nalotami
i powodując masowe zniszczenia i śmierć.
Całkowicie zniszczone zostały także zapory sieciowe i wodociągi.
Kiedy ryczące bombowce wypuściły jej śmiercionośny ładunek,
Crescendo ognia spadło na miasta.
Drezno zamieniało się w ocean ognia.
Temperatura powietrza wzrosła do 600 stopni Celsjusza.
Wiatry osiągające prędkość do 45 metrów na sekundę wysysały cały tlen do centrum burzy.
Setki tysięcy ludzi spłonęło żywcem.
Członek załogi RAF-u powiedział:
„Tam na dole byli ludzie smażeni na śmierć w roztopionym asfalcie na drogach.
Trwało ich spalanie
i wrzucaliśmy bomby zapalające w ten Holokaust.
Było mi strasznie przykro z powodu ludzi, którzy wzięli udział w tym pożarze, który pomagałem wzniecić.
To było zło.
Wszędzie spadają tysiące bomb zapalających.
Wybuchy, upał, ogień, ludzie krzyczący, ludzie płonący, ludzie żywi,
ale nie minęło jakieś pół godziny...
zaczęło się rozwijać coś, co było naprawdę złe.
Przyszli i zrzucili wszystkie te podpalacze
a potem, oczywiście, nadeszła fala za falą...
więc uderzenie było silniejsze,
35 minut, 40 minut po pierwszym...
zrzucono bomby, bomby zrzucono na zewnątrz budynku, w którym się znajdował,
zabiłem mojego kumpla, Harry'ego i...
i około trzy czwarte tamtejszych ludzi zginęło,
i tak wychodzisz, i wychodzisz tam teraz i wstajesz (?) do pieca.
To piec, bo byliśmy w centrum Drezna...
To było...
To była druga fala, która tak naprawdę doprowadziła do powstania tornada...
ponieważ wtedy zaczęli wypuszczać 4000-funtowe hity,
4000 funtów napalmu,
(?) co jeśli coś upuści,
(?) przeszliśmy około 300 metrów...
Było... Sprawili, że zostało spalone
podsycać ogień, żeby wiał wiatr.
To naprawdę jest siła tornada i po prostu nie można...
To dehumanizuje wszystko, wszystko, czego doświadczyłeś wcześniej...
Próbowali ????
i pierwsza grupa utknęła w środku...
nie mogli uciec...
a na koniec...
(?) wysiadają
Oni wciąż żyli...
a potem... i wtedy...
(?) potem eksplodowały.
Fala za falą bomb fosforowych i zapalających
objęła bezbronną cywilną ludność niemiecką.
Tysiące niemieckich osób starszych, kobiet i dzieci udusiło się
lub zostali spaleni żywcem w piwnicach i tunelach, w których się ukrywali
gdy z ich kryjówek wysysano tlen
i pociągnął w stronę płomienia, aby podsycić płomienie.
Tysiące innych wzbijało się w powietrze
i wessane przez wiatr, prosto w ogień.
Niektórzy zginęli w podmuchach białego żaru.
Ciepło wystarczająco intensywne, aby stopić ludzkie mięso.
Gdziekolwiek była fontanna lub kanał,
mieszkańcy miasta wskoczyli do akcji, by zostać ugotowanymi żywcem.
Ataki pozostawiły miasta w szalejącym morzu ognia.
Setki mniejszych pożarów połączyły się w jeden ogromny pożar.
Następnie zassano ogromne masy powietrza, aby nakarmić piekło,
powodując sztuczne tornado.
Burza ogniowa w Dreźnie była tak potężna, że ​​piloci zgłosili zniszczenie ich kokpitów
faktycznie zostały oświetlone przez wielki ogień.
Zasysanie powietrza przez ogień było tak silne, że
wyrywał drzewa z korzeniami i podnosił dachy z domów oddalonych o wiele mil.
Ludność ogarnęła całkowita panika.
Potem zrobiło się tak ogromne, że nie zostało już nic.
Dookoła paliło się...
po prostu się paliło, wszystko, wszystko się paliło.
A miasto płonęło! Był płonący ogień,
ciemność i jednocześnie żarzący się ogień.
To było nie do opisania – takie okrutne!
Kobieta i jej córka spłonęły. W domu obok mieszkała moja siostra.
W sumie mieszkało tam około dwudziestu dzieci.
Spalono ich żywcem.
Upadli mi na kolana, drżeli i płakali.
Leżało tam kilka kobiet z rozciętymi brzuchami.
I można było zobaczyć dzieci, bo w połowie wisiały na zewnątrz.
Wiele dzieci zostało okaleczonych.
Takie rzeczy jak ten widziałem wszędzie.
I bardzo powoli człowiek stawał się odrętwiały.
Jeden zachowywał się jak zombie.
Niektórzy odnaleźli zaginionych bliskich...
większość jednak tego nie zrobiła.
Kiedy atak się skończył, wyszedłem na ulicę, w stronę burzy ogniowej.
Widziałem martwych ludzi, nagich i pomyślałem: Dlaczego oni są nadzy?
Byli nadzy, bo ich ubrania spłonęły
i wyrwali ich z ciał.
Nigdy nie widziałem tylu zabitych, jak po tym ataku.
„To było okropne, to było okropne!
Moja córka przyszła na Sachsen Platz, weszliśmy po schodach
i nie było tam nic prócz trupów, a moja córka zapytała mnie:
Mamo, co tam leży?
A ja jej powiedziałam: Nie patrz, oni wszyscy są trupami”.
„To było zupełnie bezsensowne, trudne do opisania.
Tak czy inaczej, w ciemności zbliża się do mnie mężczyzna
z banku Klein-Schachwitzer i zatrzymuje się.
Trzyma w ręku małą walizkę i głośno się śmieje,
jakby był szalony. To było przerażające.
Myślałem, że diabeł chodzi po ziemi i nagle powiedział:
My, Polak i Czech, wiedzieliśmy, wiedzieliśmy
a jutro będzie kolejny atak.
Byłam w szoku, najpierw miasto, potem ten człowiek.
Stałem tam, zmrożony z przerażenia.”
Po pierwszym rozwaleniu wybranych miast na drzazgi,
brytyjskie i amerykańskie bombowce wkrótce wróciły do ​​ostrzału
przerażonych grup uchodźców i ratowników, którzy próbowali uciec.
Alianci ponownie zwabili cywilów ze swoich schronów na otwartą przestrzeń.
Gdy myśleli, że to już koniec,
dwa razy więcej bombowców wróciło z ogromnymi ładunkami bomb zapalających
i podpalił wszystko, co pozostało, i rozprzestrzenił szalejące burze ogniowe
do miejsc, z których uciekli uchodźcy Niemcy.
Amerykańskie Mustangi pojawiły się nisko nad miastami, ostrzeliwując wszystko, co się poruszało,
w tym kolumny pojazdów ratowniczych i zwierząt.
Nisko latające Mustangi strzelały z karabinów maszynowych do bezbronnych pacjentów
a także tysiące starców, kobiet i dzieci,
wszystkich, którzy uciekli z miasta.
Kiedy ostatni samolot odleciał z nieba, miasta pozostały w gruzach.
Ulice były pełne szczurów rojących się nad stosami zwłok.
Ludzie zostali upłynnieni w ??? masa
które stopiły się w asfalt drogi, a niektóre pozostały w popiele.
Miliony uchodźców uciekły z miast,
zabierając ze sobą historie o najstraszliwszym horrorze, jakiego kiedykolwiek byli świadkami.
Po ataku dalej biegałem. Nagle zostałem sam, wszyscy się rozproszyli
i poszedłem na łąki nad brzegiem Łaby.
Odwróciłem się i po raz pierwszy rozejrzałem się i zapłakałem za Dreznem.
Płakałam i płakałam za moim rodzinnym miastem.
Bezlitosna kampania RAF-u przeciwko Niemcom
w ostatnich miesiącach wojny była masową zbrodnią wojenną
która nie służyła absolutnie żadnemu celowi wojskowemu.
Najgorszy ze wszystkich nalotów był ten, który został rozpętany na Drezno.
Nie przyniosło to aliantom żadnych korzyści strategicznych ani taktycznych w wojnie.
Drezno nie miało baz wojskowych ani ośrodków komunikacyjnych
lub przemysł ciężki i brak obrony powietrznej.
Było znane jako miejsce pokazów kultury
i jedno z najpiękniejszych miast w Niemczech.
W wyniku tego alianckiego nalotu zniszczono 24 866 domów.
11 mil kwadratowych najlepszych nieruchomości
i niezastąpione skarby kultury zostały całkowicie zdewastowane.
Do zidentyfikowania dostępnych jest 35 000 rozpoznawalnych zwłok
i setki tysięcy nierozpoznawalnych.
Ponad trzy piąte Drezna zostało całkowicie zniszczone w wyniku nalotów bombowych
które trwało ponad 14 godzin.
Ze względu na tak dużą liczbę uchodźców uciekających na wschód przebywał w Dreźnie,
trudno dokładnie powiedzieć, ilu zginęło.
Większość uczciwych rewizjonistów oszacowała liczbę ofiar śmiertelnych na wiele
od ogółem 350 000 do 600 000 zabitych.
Wśród Niemców nazywano to bombardowaniem terrorystycznym.
Myślę, że nawet niektórzy brytyjscy piloci RAF-u
Amerykanie również nazywali to bombardowaniem terrorystycznym.
Nie oszukiwali się, wiedzieli, co robią.
Mordowali kobiety i dzieci
poniżej, w niemieckich miastach.
Zostało to uświęcone, co zostało usankcjonowane przez rządy brytyjski i amerykański.
Ta celowa próba zabicia jak największej liczby osób,
celową próbę wypalenia z powierzchni ziemi każdego niemieckiego miasta
powyżej pewnej wielkości, powiedzmy 25 000 osób.
Wszyscy słyszeliśmy o Dreźnie. Jeśli nie, powinniśmy byli usłyszeć o Dreźnie.
Ale większość ludzi nie wie, że
prawie każde niemieckie miasto spotkał podobny los
straszliwe, niszczycielskie bombardowanie, a potem burza ogniowa
powstaje w wyniku zrzucenia bomb fosforowych w celu podpalenia gruzów
to rozwaliło to miasto na kawałki.
Nic nie przygotowało mnie na spotkanie kobiet i dzieci
wysiadam i latam w powietrzu.
Nic mnie na to nie przygotowało.
Po Dreźnie byłem... wariatem, 40 lat zajęło mi pogodzenie się z tym.
Chyba nawet się nie śmiałem przez te 40 lat.
Nie mogłam się nawet śmiać ani nic.
(?) Mówiłem i nadal mówię, i ???
Nigdy nie wybaczę ludziom, którzy dokonali tych nalotów
i to dotyczy ich wszystkich, Churchilla, Attlee, wszystkich,
(?) cokolwiek mogą powiedzieć.
(?) Nadal bombardowali inne miasta w ten sposób
a potem, oczywiście, próbowali zrzucić winę na kogoś innego.
(?) Nie, mieliśmy być tymi dobrymi
i skończyliśmy w gorszym scenariuszu. (?)
Denerwuje mnie to, że wszystko to zostało zrobione w naszym imieniu.
Zamachy terrorystyczne w Niemczech podczas II wojny światowej
pozostawił po sobie śmierć około 3 milionów Niemców, w tym 500 tysięcy dzieci,
do 10 milionów rannych i 25 milionów bezdomnych.