ปฏิบัติการบาร์บารอสซ่า
สตาลินละเมิดสนธิสัญญาไม่รุกรานโซเวียต-โปแลนด์
โดยการรุกรานโปแลนด์ในปี พ.ศ. 2482
สตาลินละเมิดสนธิสัญญาไม่รุกรานโซเวียต-ฟินแลนด์
โดยการรุกรานฟินแลนด์ในปี พ.ศ. 2482 โดยไม่มีการประกาศสงคราม
เริ่มสงครามฤดูหนาว
ฟินน์ผู้กล้าหาญต่อสู้กับกองทัพแดงอันยิ่งใหญ่
สตาลินทิ้งระเบิดสวีเดนในปี พ.ศ. 2483
สตาลินละเมิดบทบัญญัติของสนธิสัญญาไม่รุกรานโซเวียต-เยอรมัน
ริบเบนทรอพ-โมโลตอฟ โดยการรุกรานลิทัวเนีย เอสโตเนีย และลัตเวีย ในปี พ.ศ. 2483
พวกบอลเชวิคกลิ้งเข้ามาเพื่อข่มขวัญ ทรมาน และสังหารผู้คน
ในแนวทางปฏิบัติมาตรฐานของคอมมิวนิสต์
รถวัวโซเวียตถูกเนรเทศ
ทรมานเอสโตเนีย ลัตเวียและลิทัวเนียมากกว่าครึ่งล้านคน
ชาวยุโรปที่นับถือศาสนาคริสต์ถูกส่งไปยัง Gulag
12% ของประชากรทะเลบอลติกทั้งหมดถูกส่งตัวไปยังไซบีเรีย
หรือประหารชีวิตโดยตำรวจลับโซเวียตชาวยิว
สตาลินคว้าชิ้นส่วนของโรมาเนียตะวันออกในปี 1940
และบังคับ (?) โรมาเนียยอมจำนนเบสซาราเบีย มอลดาเวีย
ในสองมาตรฐานที่น่าสะอิดสะเอียน
ฝ่ายสัมพันธมิตรยังคงนิ่งเงียบเกี่ยวกับการรุกรานของโซเวียตอันโหดร้ายนี้
แต่สนธิสัญญาเชอร์ชิล-สตาลินได้ลงนามเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2482
เชอร์ชิลล์ รัฐมนตรีกระทรวงสงคราม ลงนามในเอกสารบริหาร
ของสนธิสัญญานี้เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2483 ณ กรุงลอนดอน
ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่ได้สนใจเรื่องโปแลนด์เลย
พวกเขาใช้เธอเพื่อเริ่มสงครามกับเยอรมนีเท่านั้น
และตอนนี้ ยังไม่มีการคว่ำบาตร และไม่มีการประกาศสงครามกับโซเวียต
ไม่มีการโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านคอมมิวนิสต์ในสื่อ
และไม่มี 'สตาลินคือผู้อุ่นเครื่อง'
ไม่มีอะไร.
ตั้งแต่ปี 1933 เมื่อเขาผูกมิตรกับโซเวียต
รูสเวลต์รักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้คนอย่างต่อเนื่อง
ซึ่งเป็นคอมมิวนิสต์หรือโซเซียลมีเดียคอมมิวนิสต์
ฮิตเลอร์ทราบดีว่าสตาลินกำลังบุกยุโรป
ความสงสัยของเขาเกี่ยวกับสตาลิน
นับตั้งแต่การล่มสลายของโซเวียตได้รับการพิสูจน์แล้วว่าถูกต้องตามกฎหมาย
เอกสาร N� 103202/06 ลงนามกับหัวหน้าเจ้าหน้าที่ Kirill Meretskov ในปี 1940
เปิดเผยว่าสตาลินกำลังเตรียมบุกยุโรปตะวันตกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2484
ในการรุกรานครั้งใหญ่ที่เรียกว่า Operatsia Groza (ปฏิบัติการพายุฝนฟ้าคะนอง)
ลงวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2483
สามเดือนก่อนการลงนาม "ปฏิบัติการบาร์บารอสซา" ของเยอรมัน
หลังจากที่ Georgy Zhukov ขึ้นเป็นหัวหน้าเสนาธิการทั่วไปในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484
แผนดังกล่าวเรียกว่า MP 41 (แผน Mobilisatsyonni 41)
พบได้ในส่วนที่เรียกว่า "โอโสบายาปาปกา"
ไฟล์ที่มีเอกสารลับสุดยอดประมาณ 100,000 รายการ
ในหนังสือ 'Ledokol' หรือ 'Icebreaker' นักประวัติศาสตร์ชาวยิวชาวรัสเซีย Viktor Suvorov
ให้ข้อพิสูจน์ที่น่าสนใจแก่เราว่าฮิตเลอร์ถูกบังคับให้โจมตีเสียก่อน
ต่อต้านเครื่องจักรทางทหารขนาดใหญ่ของโซเวียต
พร้อมที่จะรุกรานและทำลายล้างทั้งยุโรปตะวันตก
Suvorov เสนอราคาเอกสารลับสุดยอดของโซเวียต ซึ่งพิสูจน์ได้ว่า
กองทัพโซเวียตถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นกองกำลังรุกทั้งหมด
สตาลินใช้กลยุทธ์การแบ่งแยกและพิชิตแบบคลาสสิก
ตอนแรกเขาหวังถึงอังกฤษ ฝรั่งเศส และเยอรมนี
จะถูกเปิดเผย ถูกทำลาย และหมดสิ้นไป
เพื่อให้กองทัพแดงสามารถบุกโจมตีดินแดนของตนทางตะวันตกได้
การเตรียมการของบอลเชวิคทั้งหมดมีไว้เพื่อการรุกราน ไม่ใช่การป้องกัน
สหภาพโซเวียตได้เคลื่อนการแบ่งแยกออกไปแล้ว
ใกล้กับชายแดนเยอรมัน
มันผลิตได้ห้าถึงสิบเท่าของจำนวนรถถัง ปืนกล
ปืนใหญ่และเครื่องบินที่เยอรมนีสามารถผลิตได้
ทุกเดือนที่ผ่านไป อัตราต่อรองของเยอรมนีก็แย่ลง
เมื่อคอมมิวนิสต์เปิดเผยความทะเยอทะยานที่จะพิชิตโลกอย่างเปิดเผย
ไม่ต้องสงสัยเลย
ว่าสตาลินพร้อมโจมตีเยอรมนี
ในปี 1941 พลเรือเอก NG Kuznetsov เป็นรัฐมนตรีกองทัพเรือโซเวียต
เช่นเดียวกับสมาชิกของคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์โซเวียต
ในบันทึกความทรงจำหลังสงคราม เขาเล่าว่า:
“สำหรับฉัน มีสิ่งหนึ่งที่อยู่เหนือข้อโต้แย้งทั้งหมด
สตาลินไม่เพียงแต่ไม่ได้กีดกันความเป็นไปได้ในการทำสงครามกับเยอรมนีของฮิตเลอร์เท่านั้น
ตรงกันข้ามกลับมองว่าสงครามเช่นนี้...หลีกเลี่ยงไม่ได้...
สตาลินเตรียมการทำสงคราม... การเตรียมการที่หลากหลายและหลากหลาย
เริ่มตั้งแต่วันที่...ซึ่งพระองค์เองทรงเลือกไว้
ฮิตเลอร์ทำให้การคำนวณของเขาแย่ลง”
เยอรมนีและอิตาลีได้เรียนรู้เกี่ยวกับแผนการโจมตีของโซเวียตในยุโรป
และเตรียมแผนตอบโต้: ปฏิบัติการบาร์บารอสซา
วันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2484 ฮิตเลอร์บุกโจมตีโซเวียต
การนัดหยุดงานของเยอรมันครั้งนี้
ช่วยยุโรปจากกองทัพแดงอย่างน้อยก็สักพักหนึ่ง
สตาลินกำลังจะโจมตียุโรปตะวันตกพร้อมทหาร 3 ล้านคน
เมื่อโดนจับได้ว่ากางเกงหลุด
ขณะที่ทหารเยอรมันถือหัวเข็มขัดที่สลักข้อความไว้
Gott mit uns พระเจ้าที่อยู่กับเรา ได้เข้าสู่ดินแดนสีแดงที่ต่อต้านคริสเตียนแล้ว
จากทะเลบอลติกไปจนถึงทะเลดำ
ทหารเยอรมันกำลังเข้าสู่ตำแหน่งเพื่อเริ่มการรุกราน
การต่อสู้ที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้
เกิดขึ้นตามแนวรบด้านตะวันออกซึ่งทอดยาวไปจนถึงเยอรมนี
ผ่านสหภาพโซเวียต ฮังการี โรมาเนีย บัลแกเรีย
คาบสมุทรบอลข่าน ยูเครน เบลารุส โปแลนด์ และรัฐบอลติก
ในภูมิประเทศเหล่านี้ ทหารที่กล้าหาญที่สุดของยุโรปได้สละชีวิต
เพื่อปลดปล่อยยุโรปจากความหวาดกลัวของพวกบอลเชวิค
ชาวยูเครน รัสเซีย เอสโตเนีย ลัตเวีย และชาวยุโรปตะวันออกอื่นๆ
ต้อนรับชาวเยอรมันเมื่อพวกเขาได้รับการปลดปล่อยจากการเป็นทาส
และการทรมานที่เคยประสบภายใต้เงื้อมมือของโซเวียต
ผู้หญิงในท้องถิ่นอวยพรชาวเยอรมันเมื่อพวกเขาผ่านไป
ผู้หญิงให้อาหารแก่ทหาร
และทหารยังช่วยพวกเขาฟื้นฟูบ้านและโบสถ์อีกด้วย
...หมู่บ้านเยอรมัน สิ่งที่เหลืออยู่ของเรา
ถูกต้อนขึ้นขบวนรถไฟโคและส่งไปยังไซบีเรีย
และมีหมู่บ้านไม่กี่แห่งที่หายไปเช่นนั้นจริงๆ
และจริงๆ แล้ว มันเป็นเวลาหลายชั่วโมง ถ้าไม่ใช่นาที
จนกระทั่งถึงคิวของเราในฮัลบ์สตัดท์
และฉันเข้าใจว่าจริงๆ แล้วครึ่งหนึ่งของฮัลบ์สตัดท์ถูกเนรเทศ
และเราก็นั่งอยู่ที่สถานีรถไฟแล้ว
นี่คือเดือนกันยายน พ.ศ. 2484 เมื่อกองทัพเยอรมันยึดครองยูเครน
และหยุดการเนรเทศ หยุดรถไฟ พวกเขาหยุดรถไฟ
และสำหรับเราราวกับว่าพระเจ้าทรงส่งเหล่าทูตสวรรค์มาให้เรา
นี่คือคนที่พูดภาษาเยอรมันซึ่งพูดภาษาเยอรมันระดับสูง
ผู้ทรงหยุดยั้งความสยดสยองที่ครอบงำเรามาตลอด 25 ปี
ที่มาเปิดคริสตจักรให้เราและกล่าวว่า
"คุณสามารถมีบริการทั้งหมดที่คุณต้องการ"
มันเหมือนกับสวรรค์
แม่ของฉันจวบจนวันตายไม่เคย...
ไม่เคยหยุดพูดถึงสองปีอันแสนวิเศษที่เธอมี
คือกองทัพเยอรมัน เมื่อกองทัพเยอรมันเข้ามายึดครองหมู่บ้านต่างๆ
พวกเขาย้ายเข้ามาหาเรา
พวกเขายึดบ้านไป เราก็ยินดีมอบให้ พวกเขาอาจมี...
คุณยายของฉันเริ่มทำอาหารราวกับว่าการทำอาหารไม่เป็นที่นิยม
และงดงามมากเมื่อพวกเยอรมันเข้ามา
และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ตั้งสำนักงานใหญ่ขึ้นที่นั่น
มีทั้งวิทยุกระจายเสียง บางสถานี และอื่นๆ
แต่ส่วนใหญ่ย้ายแน่นอน
วิ่งมาหาเราและเคลื่อนทัพไปทางทิศตะวันออกเพื่อต่อสู้กับมอสโก
จากนั้นพวกเขาก็มุ่งหน้าสู่มอสโก
แต่บางคนก็ถอยกลับและเรามั่นใจอย่างยิ่ง
ว่าชาวเยอรมันมาเพื่อช่วยเราจากลัทธิคอมมิวนิสต์
และไม่เคยมีเหตุผลใดที่ทำให้เราเปลี่ยนใจ
ทำไมเราควร? ชาวเยอรมันเป็นวีรบุรุษในสายตาของเรา
ขณะที่ชาวเยอรมันเคลื่อนทัพไปทางตะวันออก ชาวรัสเซียหลายล้านคนปฏิเสธที่จะต่อสู้เพื่อสตาลิน
และยอมจำนนต่อชาวเยอรมันแทน
การปกครองแบบเผด็จการของสตาลินเป็นที่เกลียดชังของชาวรัสเซียผู้รักอิสระทุกคน
จริงๆ แล้วรูปแบบการเล่นทั้งหมดนั้นช่างน่ารังเกียจจริงๆ
ยอมมอบตัวและอาสาสู้เพื่อเยอรมันแทน
ยึดคืนมาตุภูมิของพวกเขาจากความหวาดกลัวของลัทธิบอลเชวิสชาวยิว
ฮิตเลอร์มองว่าลัทธิคอมมิวนิสต์เป็นพิษต่อยุโรป
และตัดสินใจว่าจุดมุ่งหมายในชีวิตของเขาคือการถอนรากถอนโคนและทำลายมัน
ชาวเยอรมันไม่มีอะไรต่อต้านรัสเซียในฐานะผู้คน
แต่กลับต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์
ชาวรัสเซียจำนวนมากอาสาต่อสู้เพื่อฮิตเลอร์แทน
อาสาสมัครชาวรัสเซียเกือบครึ่งล้านคนปฏิบัติหน้าที่ในแนวหน้า
และอีก 100,000 คนหรือมากกว่านั้นที่ให้บริการในตำแหน่งอื่นที่ไม่ใช่การต่อสู้
ทหารต่อต้านคอมมิวนิสต์แห่งกองทัพปลดปล่อยรัสเซีย
สวมเครื่องแบบเยอรมันมีตรารัสเซีย
ในปี พ.ศ. 2487 ได้มีการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการ:
กองทัพของคณะกรรมการเพื่อการปลดปล่อยแห่งประชาชนรัสเซีย
พวกเขานำโดยนายพล Andrey Vlasov แต่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาระดับสูงของเยอรมัน
พวกเขาต่อสู้อย่างกล้าหาญโดยมีบทบาทสำคัญในการต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์
นายพล Vlasov และ Heinrich Himmler พบกันและชี้แจงรายละเอียด
ของการจัดตั้งกองทัพใหม่ขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยรัสเซีย
พวกเขาพูดถึงสิ่งที่เรียกว่า 'The Smolensk Manifesto' ซึ่งเขียนขึ้นเมื่อปี 1942
ซึ่งระบุเป้าหมายในการปลดปล่อยรัสเซียจากการยึดครองของคอมมิวนิสต์
มันกำหนดไว้ว่าในรัสเซียใหม่
“...ประชาชนทุกคนจะได้รับอิสรภาพของชาติ
รวมถึงสิทธิในการตัดสินใจด้วยตนเอง
การบรรลุถึงสิทธิในเอกราชและเสรีภาพของชาตินี้เป็นไปได้
อย่างไรก็ตามหลังจากทำลายสตาลินและกลุ่มของเขาเท่านั้น”
ฮิมม์เลอร์และวลาซอฟเห็นพ้องกันว่าในตอนแรกจะต้องมี
5 หน่วยงานที่จัดโดยเชลยศึกและคนงานชาวรัสเซีย
จากดินแดนทางตะวันออกที่ถูกยึดครอง
ซึ่งมีจำนวนถึงห้าล้านคนแล้ว
ฮิตเลอร์ยังได้ก่อตั้งหน่วยไอน์ซัทซ์กรุปเพิน � ขึ้นเพื่อการกำจัดที่จำเป็น
ของผู้นำบอลเชวิคชาวยิวผู้กระหายเลือดจากเมืองโซเวียต
อาชญากรพรรคคอมมิวนิสต์ถูกประหารชีวิตและแขวนคอ
เพื่อเป็นการลงโทษสิ่งที่พวกเขาทำกับชาวรัสเซียที่เป็นคริสเตียน
ขณะนี้มีข่าวลือว่าสตาลินประสบความล้มเหลว
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ อธิบายว่า:
“คุณคงรู้สึกว่านี่เป็นก้าวที่ขมขื่นและยากสำหรับฉัน
ชาวเยอรมันไม่เคยมีความรู้สึกไม่เป็นมิตรต่อชาวรัสเซียเลย
อย่างไรก็ตาม ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา
ผู้ปกครองชาวยิว-บอลเชวิคในมอสโกได้พยายาม
ไม่เพียงแต่ทำให้เยอรมนีเท่านั้น แต่ทั่วทั้งยุโรปก็ลุกเป็นไฟ
เยอรมนีไม่เคยพยายาม
เพื่อเผยแพร่โลกทัศน์สังคมนิยมแห่งชาติไปยังรัสเซีย
แต่เป็นผู้ปกครองชาวยิว - บอลเชวิคในมอสโก
ได้พยายามที่จะควบคุมเราอยู่เสมอ
และประชาชนชาวยุโรปอื่นๆ เข้ามาปกครอง
พวกเขาได้พยายามสิ่งนี้ ไม่เพียงแต่ด้วยสติปัญญาเท่านั้น
แต่เหนือสิ่งอื่นใดผ่านวิธีการทางทหาร
ผลแห่งความพยายามในทุกชาติ
เป็นเพียงความโกลาหล ความทุกข์ยาก และความอดอยากเท่านั้น"
ก่อนยุทธการที่มอสโก
ฮิตเลอร์เอาชนะกองทัพโซเวียตและจับกุมเชลยศึกได้จำนวนมาก
จากนั้นเกิดการแช่แข็งอย่างไม่น่าเชื่อ
40 ถึง 50 องศาเซลเซียส ต่ำกว่าศูนย์
ความหนาวเย็นทำให้เกิดปัญหากับชาวเยอรมัน
กองทหารเยอรมันมีเพียงเครื่องแบบฤดูร้อนเท่านั้น
และอุปกรณ์ก็แข็งตัวทันที
ไม่มีรถถังสามารถเคลื่อนที่ได้
สภาพอากาศจะรุนแรงขึ้นและอุณหภูมิก็ลดลง
เวลาจะหันมาต่อต้านชาวเยอรมันอย่างเด็ดขาด
และก่อนการผลักดัน Wehrmacht เข้าสู่มอสโกครั้งสุดท้าย เยอรมนีก็ติดอยู่
ในขณะเดียวกัน Roosevelt ได้ขยายพระราชบัญญัติการให้ยืม-เช่า
ซึ่งจะส่งความช่วยเหลือทางการเงินและการทหารไปยังสหภาพโซเวียตมากยิ่งขึ้น
11,3 พันล้านหรือประมาณ 150 พันล้านดอลลาร์ในปัจจุบัน
เพื่อรักษาระบอบคอมมิวนิสต์
ตอนนั้นเป็นกองทัพไซบีเรียจำนวนมาก
ถูกนำกลับมาจากรัสเซียตะวันออกไกล
และถูกโยนใส่เยอรมัน
ชาวเยอรมันไม่สามารถยึดมอสโกได้
และกลับถูกผลักกลับไปอีกครั้ง
สตาลินรู้สึกว่าจำเป็นต้องมีกองทหารหนุนหลังโดยการปิดกั้นหน่วยต่างๆ
ได้รับมอบหมายให้ประหารชีวิตใครก็ตามที่ถอยทัพจากแนวหน้า
เขายังตราหน้าใครก็ตามที่ถูกจับได้ว่าเป็นคนทรยศ
และประหารชีวิตอดีตนักโทษเหล่านี้
ขณะส่งสมาชิกในครอบครัวไปเข้าค่าย
คุณต้องจำไว้ว่าเมื่อกองทัพแดงเดินทัพ
ด้านหลังกองทัพแดงมีกองทัพที่สองคือกองทัพ NKVD
ซึ่งมีรถถังเป็นของตัวเอง มีปืนกลเป็นของตัวเอง และอื่นๆ
ยิงไปข้างหน้าจนไม่มีใครสามารถถอยกลับได้
Yakov Dzhugashvili ลูกชายของสตาลิน ถูกจับโดย Wehrmacht ในปี 1942
Wehrmacht เสนอที่จะแลกเปลี่ยนนักโทษชาวเยอรมัน
กับสตาลินสำหรับการกลับมาของลูกชายของเขา
สตาลินปฏิเสธสิ่งนี้และกล่าวว่า:
“ฉันไม่มีลูกชายชื่อยาโคฟ”
แม้ว่าสถานการณ์จะไม่ชัดเจน แต่ยาโคฟก็เสียชีวิตในเวลาต่อมาในการถูกจองจำ
บางคนบอกว่าเขาวิ่งเข้าไปในรั้วรอบค่ายเชลยศึก
บางคนบอกว่าเขาถูกยิงขณะพยายามหลบหนี
เมื่อปิดเมืองสตาลินกราด สตาลินจึงหนีออกจากเมืองอย่างขี้ขลาด
การต่อสู้ที่สตาลินกราดระหว่างเยอรมันและโซเวียต
กำลังต่อสู้เพื่อควบคุมเมืองโซเวียตที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์
ที่สตาลินตั้งชื่อตามตัวเขาเอง
ปัจจุบันเรียกว่าโวลโกกราด
การต่อสู้ครั้งนี้ถือเป็นการนองเลือดที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์
โดยมีผู้เสียชีวิตทั้งทหารและพลเรือนเกือบสองล้านคน
สตาลินปฏิเสธที่จะดึงกองทัพแดงออกจากเมือง
นำไปสู่การต่อสู้อันยาวนานและความทุกข์ทรมานอันมากมายมหาศาล
เพื่อประชาชนผู้หิวโหย
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2485 สตาลินออกคำสั่งห้ามพลเรือน
แม้กระทั่งผู้หญิงและเด็กไม่ให้ออกไปจากเมือง
หลังจากการโจมตีของเยอรมันยึดครองเมืองได้เกือบทั้งหมด
US Lend-Lease พร้อมกองทัพแดง
ทำลายชาวเยอรมันด้วยการต่อสู้แบบบ้านต่อบ้านอย่างนองเลือด
ความสูญเสียที่เยอรมันประสบจะทำให้ชัยชนะในรัสเซียเป็นไปไม่ได้
เศรษฐกิจสงครามของเยอรมนีไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นโหมดสงครามทั้งหมดจนกระทั่งปี 1943
คือสายเกินไป
เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486
ในที่สุดจอมพลฟรีดริช เพาลัสก็ยอมจำนนต่อโซเวียตในที่สุด
ทหารเยอรมัน, โครเอเชีย, ฮังการี, โรมาเนีย และอิตาลี 300,000 นาย
รวมถึงอาสาสมัครชาวรัสเซีย 35,000 คนที่ต่อสู้เพื่อเยอรมนี
ต่อต้านคอมมิวนิสต์ก็ถูกล้อมแล้ว
กว่า 11,000 คนปฏิเสธที่จะวางอาวุธในการมอบตัวอย่างเป็นทางการ
เลือกที่จะต่อสู้จนตายกับพวกบอลเชวิคแทน
เมื่อต้นเดือนมีนาคม การต่อต้านทั้งหมดก็หมดสิ้นไป
ผู้ที่เหลืออยู่ถูกบังคับให้เดินไปทางตะวันออก
หรือทำงานจนตายในค่ายมรณะของโซเวียต
ขณะนี้นักประวัติศาสตร์ได้ยืนยันแล้วว่าจากจดหมายทั้งหมด 11,237 ฉบับ
ที่ทหารส่งมาให้ครอบครัวของตน
เกือบทั้งหมดแสดงความเต็มใจและความมุ่งมั่น
เพื่อต่อสู้กับลัทธิคอมมิวนิสต์และตายเพื่อต่อสู้เพื่อสังคมนิยมแห่งชาติ
และท่านอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
การรบที่สตาลินกราดจะเป็นจุดเปลี่ยนของสงคราม
หลังจากการรบที่เคิร์สต์ในวันที่ 5 กรกฎาคม ถึง 23 สิงหาคม พ.ศ. 2486
ชาวเยอรมันมีจำนวนมากกว่าสองต่อหนึ่ง
และมีผู้เสียชีวิตประมาณ 203,000 ราย
ในขณะที่คอมมิวนิสต์สูญเสียผู้คนไป 803,000 คน
ชาวเยอรมันไม่บรรลุเป้าหมาย
เยอรมนีถูกบังคับให้ล่าถอยเต็มรูปแบบ
ขณะที่สหรัฐฯ เปิดแนวรบใหม่ในอิตาลี
เยอรมนีจะไม่ได้รับความคิดริเริ่มในการทำสงครามอีกต่อไป
ชาวเยอรมันถูกบังคับให้ออกจากดินแดนโซเวียตอย่างต่อเนื่อง
หลังจากนั้นโซเวียตก็ไล่ตามพวกเขาไปทั่วยุโรปตะวันออก
และเข้าสู่เยอรมนีในปี พ.ศ. 2488
ขณะนี้ชาวเยอรมันกำลังต่อสู้กับสภาพอากาศที่หนาวเย็น
และในขณะเดียวกันก็ให้ความคุ้มครองที่จำเป็นมากด้วย
แก่ผู้ลี้ภัยที่หนีจากคอมมิวนิสต์ผู้สังหาร
ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ หลบหนีไปทางตะวันตก
เพื่อเข้าถึงความปลอดภัยจากคอมมิวนิสต์
และแน่นอนว่าในปี 1943 เรื่องราวก็เปลี่ยนไป
และชาวเยอรมันก็ถูกผลักกลับ
และในการตอบโต้กลับ พวกเขาก็พาเราไปด้วย
สิ่งที่เหลืออยู่ของเราและเราเต็มใจไป
ไม่มีการเคลื่อนไหวที่จ่อ
ถ้าเราถอยกลับไป คอมมิวนิสต์ก็จะจับเราและประหารชีวิตเรา
และส่งพวกเราไปไซบีเรีย
เราจึงเต็มใจถอยทัพไปพร้อมกับเยอรมัน...
คุณรู้ไหมว่าที่นี่เรากำลังเดินไปสู่จักรวรรดิไรช์ มุ่งหน้าสู่เยอรมนี
ซึ่งอยู่ในใจเราเสมอเป็นสถานที่ที่สมมติขึ้น
เราเชื่อในตัวอดอล์ฟ ฮิตเลอร์อย่างแน่นอน
เราเชื่อในธรรมชาติแห่งการต่อสู้ของเขา
ในผลบุญแห่งการต่อสู้ของเขา
เรามีทหารเยอรมันผู้สง่างามคอยปกป้องเราตลอดทาง
และเรากำลังเดินเข้าไปในจักรวรรดิไรช์
จึงมีเพลงมากมาย
ตลอดทางในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง
มีเยาวชนฮิตเลอร์ทั้งหมดนี้ที่สวมเสื้อผ้าสวยกระฉับกระเฉง
และขี่จักรยานแล้วพวกเขาก็ให้น้ำจืดแก่เรา
และสาวๆ กำลังทำอาหาร และคุณก็เสิร์ฟกาแฟให้เราและอื่นๆ อีกมากมาย
เราถูกเลี้ยงโดยกองทัพเสมอ
พวกเขามีห้องครัว ครัวสนาม การเดินทาง ???.
ฤดูหนาวก็มาถึงและอาหารก็ขาดแคลน
ม้าเริ่มป่วย ถนนเริ่มแคบลง
มันหนาวมาก
เมื่อฉันคิดถึงสงครามและเส้นทาง
ฉันไม่คิดว่าความหิวมากเท่ากับความหนาวเย็น มันเย็นเสมอเสมอ
นั่นคือสิ่งที่ฉันจำได้
และแน่นอนว่าเมื่อฤดูหนาวมาเยือน มันก็หนักขึ้นเรื่อยๆ
เราต้องพักค้างคืนในบ้านแปลก ๆ บ่อยครั้ง
กองทัพจะยึดบ้านและนำผู้ลี้ภัยไปอยู่ที่นั่น
กองทัพปกป้องเราจนถึงที่สุด
กองทัพไม่เคยทำให้เราผิดหวัง ไม่เคยทำให้เราผิดหวังจนถึงที่สุด
โปรดทราบว่าในเวลานั้นเยอรมนีไม่ต้องการผู้ลี้ภัย
คุณรู้ไหมว่าพวกเขาหิวโหย พวกเขาดิ้นรน พวกเขาไม่มีอะไรเลย
พวกเขารับเราเป็นครอบครัว
“จุดประสงค์ของแนวรบนี้ไม่ใช่การปกป้องประเทศแต่ละประเทศอีกต่อไป
แต่เป็นความปลอดภัยของยุโรป และดังนั้นจึงเป็นความรอดของทุกคน" - อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
เพิร์ลฮาร์เบอร์
ขณะที่ทหารบนพื้นกำลังต่อสู้เพื่อยุติสงคราม
นักการเมืองชั้นนำต่างก็ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้
ด้วยเหตุผลทางการเมืองเพื่อให้เกิดความขัดแย้งต่อไป
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2483 เมื่อเยอรมนีควบคุมสงครามยุโรปโดยสมบูรณ์
ไม่มีโอกาสที่จะได้รับชัยชนะจากอังกฤษ
เว้นแต่สหรัฐฯ จะถูกลากเข้าสู่ความขัดแย้งได้
สมาชิกคนสำคัญของคณะรัฐมนตรีสงครามอังกฤษ ลอร์ดอาเธอร์ กรีนวูด
เสนอระเบียบโลกใหม่แก่ชาวยิวโดยหวังว่าจะขอความช่วยเหลือจากพวกเขา
เพื่อนำอเมริกาที่ไม่เต็มใจเข้าสู่สงครามความขัดแย้งในลักษณะเดียวกัน
มันทำในปี 1917 ด้วยปฏิญญาบัลโฟร์
ที่สัญญาปาเลสไตน์กับชาวยิวเพื่อแลกกับการนำเข้าสหรัฐฯ
กรีนวูดได้กล่าวคำทำนายว่า:
“เมื่อเราได้รับชัยชนะ และแน่นอนว่าเราจะ...”
กรีนวูดให้คำมั่นว่า:
“ในการสร้างสังคมอารยะขึ้นมาใหม่หลังสงคราม
ควรและจะเป็นโอกาสที่แท้จริงสำหรับชาวยิวทุกแห่ง
เพื่อสร้างผลงานที่โดดเด่นและสร้างสรรค์"
และนั่น:
“เด็กผู้ชายอเมริกันสิบล้านคนจะต้องทำงานนี้”
สหรัฐฯจะเข้าสู่สงครามในอีก 14 เดือนต่อมา
Chaim Weizmann กล่าวกับ Churchill ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2484 ว่า:
“เราสามารถลากสหรัฐอเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้
และหากพวกเขา (สหรัฐฯ) ทำตามที่เราเรียกร้อง
ในส่วนที่เกี่ยวกับปาเลสไตน์และกองทัพชาวยิว
แล้วเราจะได้ชาวยิวในสหรัฐอเมริกา
เพื่อดึงสหรัฐอเมริกาเข้ามาอยู่ในสิ่งนี้ด้วย”
ในปี 1939 นายพลจัตวา George Van Horne Mosely
เปิดเผยแผนใน New York Tribune:
“สงครามที่เสนอในขณะนี้มีจุดประสงค์เพื่อการสถาปนา
อำนาจของชาวยิวทั่วโลก”
แม้ว่าจักรวรรดิอังกฤษจะมีทรัพยากรมากมายอยู่แล้วก็ตาม
และผู้ชายหลายล้านคนที่เธอจัดการ เชอร์ชิลล์และรูสเวลต์
ตอนนี้จะผลักดันให้สหรัฐฯเข้าสู่สงคราม
ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ที่ชาวอเมริกันต่อต้านสงคราม
หรือความเห็นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเหมือนเมื่อปี พ.ศ. 2482
เกี่ยวกับการหลีกเลี่ยงสิ่งที่พวกเขาเห็นว่าเป็นสงครามกลางเมืองในยุโรปอีกครั้ง
การสำรวจความคิดเห็นของ Gallup พบว่า 94% ของคนอเมริกัน
ต่อต้านการเข้าร่วมสงครามอย่างสิ้นเชิงเมื่อเริ่มขึ้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2482
คนธรรมดาเบื่อหน่ายกับสงครามเหล่านี้
แม้จะมีข้อเท็จจริงนี้ รูสเวลต์ก็บังคับใช้กฎหมายผ่านสภาคองเกรส
ขัดแย้งกับสหรัฐฯ ถือว่าเป็นกลาง
ในปีพ.ศ. 2482 รูสเวลต์ยกเลิกพระราชบัญญัติความเป็นกลางของสหรัฐฯ
เพื่อสนับสนุนการจัดหาอาวุธฝ่ายเดียวแก่ศัตรูของเยอรมนี
หนึ่งปีหลังจากที่รูสเวลต์ผ่านกฎหมายการให้ยืม-เช่า
ซึ่งยุติการแสร้งทำเป็นเป็นกลางในสงครามอย่างเป็นทางการ
เขายังอนุญาตให้พลเมืองอเมริกันเข้าร่วมกองทัพอากาศอังกฤษด้วย
ในการละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศ
รูสเวลต์ดำเนินการอายัดทรัพย์สินของเยอรมันทั้งหมดในสหรัฐอเมริกา
และประกาศคว่ำบาตรน้ำมันต่อประเทศผู้รุกราน
เงินช่วยเหลือการเช่ายืม 1 พันล้านดอลลาร์ถูกส่งไปยังอังกฤษ
เบนจามิน กิทโลว์ สมาชิกผู้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหรัฐอเมริกา
เขียนไว้ใน 'ฉันสารภาพ' ในปี 1940:
“ตอนที่ผมอยู่ที่มอสโคว์ ทัศนคติต่อสหรัฐอเมริกา
ในกรณีที่เกิดสงครามได้มีการหารือกัน
โดยส่วนตัวแล้ว มันเป็นความคิดเห็นของผู้นำรัสเซียทุกคนที่ฉันได้พูดคุยด้วย
ว่าการแข่งขันระหว่างสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น
จะต้องเกิดสงครามระหว่างสองคนนี้จริงๆ”
เนื่องจากรูสเวลต์ตระหนักดีถึงจำนวนความรู้สึกที่ได้รับความนิยมในประเด็นนี้
เขามักจะโกหกชาวอเมริกันซ้ำแล้วซ้ำอีกเกี่ยวกับความรักความสงบสุขของเขา
และความมุ่งมั่นของเขาที่จะป้องกันไม่ให้สหรัฐฯ ออกจากสงคราม
ในขณะเดียวกันก็ทำทุกอย่างตามอำนาจของเขาไปพร้อมๆ กัน
เพื่อนำทั้งยุโรปและอเมริกาเข้าสู่สงคราม
เช่นเดียวกับกรณีของเยอรมนี
ญี่ปุ่นยังได้ทำลายพันธนาการแห่งผลประโยชน์ของรอธส์ไชลด์อีกด้วย
และประสบกับปาฏิหาริย์ทางเศรษฐกิจและการเกิดใหม่ของชาติ
มันไม่ได้รับอนุญาต
ญี่ปุ่นต้องถูกเอาออกไปเป็นวัวรีดนมของนายธนาคารอีกครั้ง
เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2484
ฮาโรลด์ เลอแคลร์ อิกส์ รัฐมนตรีมหาดไทยของสหรัฐอเมริกา
เขียนในบันทึกถึงรูสเวลต์ว่า:
“จะไม่มีช่วงเวลาที่ดีขนาดนี้
เพื่อหยุดการขนส่งน้ำมันไปญี่ปุ่นเหมือนอย่างที่เราเป็นอยู่ตอนนี้
อาจมีพัฒนาการจากการคว่ำบาตรน้ำมันไปยังประเทศญี่ปุ่นในสถานการณ์เช่นนี้
อย่างที่จะทำให้ไม่เพียงแต่เป็นไปได้เท่านั้น
แต่สามารถเข้าสู่สงครามครั้งนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างง่ายดาย
และถ้าเราถูกพาเข้ามาทางอ้อมเช่นนี้
เราจะหลีกเลี่ยงการวิพากษ์วิจารณ์ที่เราเคยเข้าร่วมในฐานะพันธมิตรคอมมิวนิสต์รัสเซีย”
แน่นอนว่ารูสเวลต์ยังคงมองหาหนทางเข้าสู่สงครามอย่างสิ้นหวัง
จากนั้นเขาก็อายัดทรัพย์สินของญี่ปุ่นทั้งหมดในสหรัฐอเมริกา
และต่อมาได้บังคับให้ญี่ปุ่นคว่ำบาตรน้ำมันในการกระทำที่เป็นปรปักษ์ระหว่างประเทศ
ผลโดยตรงคือตอนนี้ญี่ปุ่นสูญเสียการเข้าถึงการค้าในต่างประเทศของเราถึง 75%
และน้ำมันนำเข้า 88% ของเธอ
ส่งผลให้ญี่ปุ่นมีทรัพยากรไม่เพียงพอ
เพื่อทำสงครามกับจีนต่อไป
เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม ญี่ปุ่นจึงเข้าร่วมการเจรจากับเจ้าหน้าที่สหรัฐฯ ก่อน
ซึ่งเรียกร้องให้ญี่ปุ่นถอนตัวจากคอมมิวนิสต์จีนก่อน
ก่อนที่การคว่ำบาตรใดๆ จะสิ้นสุดลง
แน่นอนว่ารูสเวลต์รู้ว่าคนญี่ปุ่น
จะไม่ยอมให้ตนเองต้องอับอายเช่นนี้เด็ดขาด
หากญี่ปุ่นปฏิเสธ การคว่ำบาตรก็จะดำเนินต่อไป
และจะพังทลายลงเพราะเศรษฐกิจบีบรัด
หากพวกเขาปฏิบัติตามและถอนทหารทั้งหมดออกจากแผ่นดินใหญ่
ลัทธิคอมมิวนิสต์จะกวาดล้างเอเชียตะวันออก
เหมือนกับที่เกิดขึ้นหลังสงคราม
ส่งผลให้เกิดคอมมิวนิสต์จีนและสงครามเกาหลีและเวียดนาม
คนญี่ปุ่นได้รับเหรียญ 2 หัว:
ตายด้วยความอดอยากหรือตายเพราะลัทธิคอมมิวนิสต์
พวกเขาตัดสินใจปฏิเสธทั้งสองตัวเลือกนี้และต่อสู้แทน
Henry Stimson ความลับแห่งสงคราม กล่าวไว้ในสมุดบันทึกของเขาว่า:
“เราเผชิญกับคำถามอันละเอียดอ่อนเกี่ยวกับการฟันดาบทางการทูตที่จะต้องดำเนินการ
เพื่อให้แน่ใจว่าญี่ปุ่นจะผิดพลาด
และทำชั่วครั้งแรก - เคลื่อนไหวอย่างเปิดเผย...
คำถามคือเราควรดำเนินกลยุทธของญี่ปุ่นอย่างไร
เข้าสู่ตำแหน่งยิงนัดแรก…”
องค์กรสำคัญที่เผยแพร่การสนับสนุนจากประชาชน
สำหรับการมีส่วนร่วมของสหรัฐฯ ในสงครามยุโรปก่อนการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
เป็นคณะกรรมการที่ได้รับการตั้งชื่ออย่างชาญฉลาดเพื่อปกป้องอเมริกาโดยการช่วยเหลือฝ่ายพันธมิตร
ภายในสิ้นปี พ.ศ. 2483 รัช ดี. โฮลท์ วุฒิสมาชิกเวสต์เวอร์จิเนีย
ได้ออกการตรวจสอบรายละเอียดของคณะกรรมการ:
“คณะกรรมการมีความสัมพันธ์อันแข็งแกร่งกับธนาคาร บริษัทประกันภัย
บริษัทลงทุนทางการเงิน และข้อกังวลด้านอุตสาหกรรม
สิ่งเหล่านี้กลับมีอิทธิพลต่ออธิการบดีและอาจารย์วิทยาลัย
ตลอดจนหนังสือพิมพ์ วิทยุ และช่องทางการสื่อสารอื่นๆ”
หากคณะกรรมการประสบความสำเร็จในการนำสหรัฐฯ เข้าสู่สงคราม โฮลต์เตือน:
“เด็กอเมริกันจะหลั่งเลือด
สำหรับผู้แสวงหาผลกำไร นักการเมือง และ 'ผู้จ่ายเงิน'
หากสงครามเกิดขึ้น ในมือของผู้สนับสนุนคณะกรรมการขาวจะเป็นเลือด -
เลือดของชาวอเมริกันที่ถูกสังหารในสงครามที่ไม่จำเป็น”
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2484 รายชื่อผู้สนับสนุนทางการเงินส่วนใหญ่ของคณะกรรมการ
ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะและเปิดเผยกองกำลัง
ต้องการนำอเมริกาเข้าสู่สงครามยุโรป
ผลประโยชน์ด้านการธนาคารระหว่างประเทศที่มีอิทธิพลโดยเฉพาะชาวยิว
ได้รับการเป็นตัวแทนอย่างดี
ในสมุดบันทึกประจำวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
Charles A. Lindbergh นักบินผู้กล้าหาญชาวอเมริกันและผู้นำสันติภาพ
เปิดเผยแนวร่วมที่กำลังผลักดันสหรัฐฯ เข้าสู่สงคราม:
“แรงกดดันในการทำสงครามสูงและเพิ่มมากขึ้น
ประชาชนไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่ฝ่ายบริหารดูเหมือนจะต่อต้าน
'กัดฟัน' และก้มลงสู่นรกในการทำสงคราม
ผลประโยชน์ของชาวยิวส่วนใหญ่ในประเทศอยู่เบื้องหลังสงคราม
และพวกเขาควบคุมสื่อและวิทยุของเราเป็นส่วนใหญ่
และภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของเรา"
ดร. มิลตัน ไอเซนฮาวร์ เป็นน้องชายของนายพลไอเซนฮาวร์ เขาพูดว่า:
“ประธานาธิบดีรูสเวลต์พบว่าจำเป็นต้องนำประเทศเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง
เพื่อรักษานโยบายทางสังคมของเขาไว้”
ต้นปี 1941 คณะกรรมการสภาคองเกรส Martin Dies
เข้ามาครอบครองแผนที่ยุทธศาสตร์ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจน
ถึงความตั้งใจของญี่ปุ่นที่จะโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
ได้จัดทำแผนที่ยุทธศาสตร์แล้ว
โดยหน่วยข่าวกรองทหารจักรวรรดิญี่ปุ่น
มาร์ตินเขียนว่า:
“ทันทีที่ฉันได้รับเอกสาร
ฉันโทรศัพท์ไปหารัฐมนตรีต่างประเทศคอร์เดลล์ ฮัลล์ และบอกเขาว่าฉันมีอะไร
เลขาฮัลล์สั่งห้ามไม่ให้ใครรู้เกี่ยวกับแผนที่นี้
และบอกว่าเขาจะโทรหาฉันทันทีที่คุยกับประธานาธิบดีรูสเวลต์
ประมาณหนึ่งชั่วโมง เขาโทรศัพท์มาบอกว่าเขาได้คุยกับรูสเวลต์แล้ว
และตกลงกันว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงมาก
หากข้อมูลใดเกี่ยวกับแผนที่นี้ไปถึงบริการข่าว...
ฉันบอกเขาว่ามันเป็นความรับผิดชอบอันร้ายแรง
เพื่อปกปิดข้อมูลสำคัญดังกล่าวไม่ให้เปิดเผยต่อสาธารณะ
เลขารับรองกับฉันอย่างนั้น
เขาและรูสเวลต์คิดว่ามันจำเป็นต่อการป้องกันประเทศ”
นายพลเอลเลียต อาร์. ธอร์ป ดำรงตำแหน่งทูตทหาร
บนเกาะชวาที่ควบคุมโดยดัตช์ หมู่เกาะอินเดียของเนเธอร์แลนด์
ในปีพ.ศ. 2484 เมื่อชาวดัตช์ละเมิดประมวลกฎหมายการทูตของญี่ปุ่น
(?) ข้อความที่ถูกสกัดกั้นอ้างถึงแผนการโจมตีของญี่ปุ่นที่ฮาวาย
ฟิลิปปินส์และไทย
เขาส่งข้อมูลไปยังวอชิงตันทันที
และส่งสำเนาข้อความที่ถอดรหัสไปรวมไว้ทันที
ประธานาธิบดีรูสเวลต์ รัฐมนตรีต่างประเทศคอร์เดลล์ ฮัลล์
รัฐมนตรีกระทรวงการสงคราม เฮนรี สติมสัน
พล.อ.จอร์จ มาร์แชล เสนาธิการกองทัพบก
และผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการทางเรือ พลเรือเอก ฮาโรลด์ สตาร์ก
สำเนายังตกเป็นของ Harry Hopkins ที่ปรึกษาคอมมิวนิสต์ของ FDR
เพราะที่อเมริกาและอังกฤษ
ตอนนี้ได้ติดตามรหัสการสื่อสารทางเรือของญี่ปุ่นแล้ว
รหัสภาษาญี่ปุ่นที่สำคัญทั้งหมดเสียหาย
รูสเวลต์รู้เกี่ยวกับการโจมตีที่น่าประหลาดใจที่กำลังจะเกิดขึ้น
แต่ไม่มีการส่งคำเตือนไปยังผู้บังคับบัญชาที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
หน่วยสืบราชการลับของกองทัพเรือถูกสกัดกั้นและแปล
การส่งกำลังทางเรือของญี่ปุ่นจำนวนมาก บ้างก็เปิดเผยอย่างชัดเจน
ว่าเพิร์ลฮาร์เบอร์ตกเป็นเป้าหมาย
หากความสัมพันธ์สหรัฐฯ แตกหักที่กำลังจะเกิดขึ้น
โตเกียวจะออกคำเตือนทางวิทยุพิเศษ
ข้อความที่ต้องทำซ้ำสามครั้งในระหว่างการรายงานสภาพอากาศคือ
ลมตะวันออก, ฝน.
"ลมตะวันออก" หมายถึงสหรัฐอเมริกา
"ฝน" หมายถึงความแตกแยกทางการฑูต (สงคราม)
ข้อความในอนาคตนี้ถือว่ามีความสำคัญมาก
ที่จอวิทยุของสหรัฐฯ จับตาดูอยู่ตลอดเวลา
และกรมกองทัพเรือก็พิมพ์ลงในการ์ดเตือนความจำพิเศษ
วันที่ 4 ธันวาคม ฮิกาชิ โนะ คาเซะ อาเมะ
ได้รับการถ่ายทอดและรับข้อมูลจากหน่วยข่าวกรองของวอชิงตัน
ในขณะที่ออกการยั่วยุครั้งสุดท้ายของญี่ปุ่น
FDR และจอร์จ มาร์แชล ประธานกองทัพของเขา
พวกเขาวางเหยื่อให้ปลาญี่ปุ่นกัด
หนังสือพิมพ์เปิดเผยว่ารูสเวลต์วางแผนทำสงคราม
ก่อนการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ "แผนสงครามของ FDR!" - ชิคาโกเดลีทริบูน
ญี่ปุ่นอาจโจมตีสุดสัปดาห์! - ผู้ลงโฆษณาในโฮโนลูลู
ญี่ปุ่นอาจโจมตีสุดสัปดาห์! - ไฮโล ทริบูน เฮรัลด์
ชาวญี่ปุ่นโดยหวังว่าจะได้รับความได้เปรียบตั้งแต่เนิ่นๆ
ตัดสินใจสร้างอันตรายต่อกองทัพเรือสหรัฐฯ ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ในเช้าวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484
เครื่องบินญี่ปุ่นเปิดตัวจากเรือบรรทุกเครื่องบิน
โจมตีกองเรืออเมริกันที่เพิร์ลฮาร์เบอร์ในฮาวาย
จมหรือสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับเรือ 18 ลำ
รวมทั้งเรือรบ 8 ลำ ทำลายเครื่องบินได้ 188 ลำ
การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์จุดชนวนความบ้าคลั่งของสื่อมวลชนอย่างกะทันหัน
และคลื่นแห่งความกระตือรือร้นในการเข้าสู่สงครามด้วยความรักชาติ
ในที่สุดรูสเวลต์และผู้คนรอบตัวเขาก็ต้องพบกับสงครามโลก
การโจมตีไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ
รูสเวลต์จงใจยอมให้ลูกเรือสหรัฐฯ 2,400 คนเสียชีวิตโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
จากบันทึกของเฮนรี สติมสัน
เราจะเห็นได้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นทันทีของสติมสันไม่ใช่ความโศกเศร้า
หรือความขุ่นเคืองต่อชีวิตที่เสียชีวิตที่เพิร์ลฮาร์เบอร์ แต่เป็นการบรรเทาทุกข์:
“เมื่อมีข่าวครั้งแรกว่าญี่ปุ่นโจมตีเรา
ความรู้สึกแรกคือโล่งใจที่วิกฤติเกิดขึ้น (...)"
Oliver Lyttelton ผู้จัดการฝ่ายผลิตของอังกฤษในช่วงสงคราม
ถูกต้องอย่างปฏิเสธไม่ได้เมื่อเขาประกาศว่า:
“มันเป็นการเลียนแบบประวัติศาสตร์เลยทีเดียว
ว่าสหรัฐฯ ถูกบังคับให้เข้าสู่สงคราม
อเมริกายั่วยวนชาวญี่ปุ่นถึงขนาดนี้
ว่าพวกเขาถูกบังคับให้โจมตี”
ข้อความประกาศสงครามของฮิโรฮิโตะเคยปรากฏในนิวยอร์กไทมส์ครั้งหนึ่ง
ก่อนที่ข้อกล่าวหาจะหายไปในผู้ชนะในประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
"...เราขอประกาศสงครามกับสหรัฐอเมริกาและจักรวรรดิอังกฤษ
เพื่อประกันเสถียรภาพของเอเชียตะวันออกและเพื่อสนับสนุนสันติภาพโลก...
...เพื่อปลูกฝังมิตรภาพระหว่างประชาชาติ
และมีความเจริญรุ่งเรืองร่วมกับทุกประชาชาติ
เป็นหลักการชี้นำนโยบายต่างประเทศของจักรวรรดิมาโดยตลอด
เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแท้จริงและห่างไกลจากความปรารถนาของเราที่จักรวรรดิของเรา
ได้ถูกนำมาดาบข้ามกับอเมริกาและอังกฤษ(...)"
แฮมิลตัน ฟิช กล่าวสุนทรพจน์ครั้งแรกในสภาคองเกรสเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2484
ขอประกาศสงครามกับญี่ปุ่น
ในหนังสือของเขา "FDR: อีกด้านของเหรียญ"
ฟิชบอกว่าเขารู้สึกละอายใจกับคำพูดนั้นในวันนี้
และถ้าเขารู้ว่ารูสเวลต์ทำอะไรเพื่อยั่วยุญี่ปุ่นให้โจมตี
เขาคงไม่ขอประกาศสงครามเลย
ฟิชกล่าวว่ารูสเวลต์เป็นเชื้อเพลิงหลักในการจุดชนวนสงคราม
ทั้งในยุโรปและแปซิฟิก
ความอดอยากของเชอร์ชิลล์
ในปี พ.ศ. 2486 เมื่อญี่ปุ่นยึดครองการส่งออกข้าวที่สำคัญของพม่า
อังกฤษซื้อข้าวจำนวนมหาศาลและกักตุนไว้
เชอร์ชิลล์จึงสั่งให้เปลี่ยนอาหารไปจากอินเดีย
เพื่อที่จะเลี้ยงกองทัพของตัวเองแทน
ตอนนี้เป็นสินค้าหายาก ราคาข้าวก็ขึ้นสี่เท่า
ข้าวสาลีจากออสเตรเลีย,
ซึ่งอาจจะถูกส่งไปให้คนอินเดียที่หิวโหยมาก่อน
ถูกส่งไปกองทหารอังกฤษแทน
ที่แย่กว่านั้นคือเจ้าหน้าที่อาณานิคมของอังกฤษอีกครั้งภายใต้การนำของเชอร์ชิลล์
จริง ๆ แล้วปฏิเสธข้อเสนอจากแคนาดาและสหรัฐอเมริกา
เพื่อส่งอาหารฟรีไปยังประเทศที่อดอยาก
เชอร์ชิลล์จงใจอดอาหารชาวเบงกาลีผู้บริสุทธิ์มากกว่า 4 ล้านคนจนเสียชีวิต
เพื่อสูบทรัพยากรเข้าสู่สงครามต่อต้านฝ่ายอักษะ
เชอร์ชิลล์เกลียดคนอินเดียเกือบพอๆ กับที่เขาเกลียดชาวเยอรมัน
เพราะอินเดียต้องการเอกราชจากอังกฤษ
คานธีมีทัศนคติเชิงบวกต่อฮิตเลอร์อย่างมาก
ต่อมาในการประชุมคณะรัฐมนตรีสงคราม เชอร์ชิลล์กล่าวโทษพวกอินเดียนแดงเอง
เพื่อความอดอยากโดยกล่าวว่า "พวกมันผสมพันธุ์เหมือนกระต่าย"
เหยื่อเหล่านี้ไม่ใช่ชาวยิว และนั่นเป็นสาเหตุที่คุณไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับพวกเขาเลย
เชอร์ชิลล์ไม่ได้พยายามซ่อนความจริงที่ว่าเขาเกลียดคนอินเดียและเยอรมันด้วยซ้ำ:
"ฉันเกลียดคนอินเดียนแดง... พวกเขาเป็นคนดุร้าย"
เขายังกล่าวอีกว่าคานธี:
“ควรถูกมัดมือมัดเท้าที่ประตูเมืองเดลี
แล้วถูกช้างตัวใหญ่เหยียบย่ำไป
โดยมีอุปราชองค์ใหม่นั่งอยู่บนหลัง”
ความเห็นอันมีสีสันของเชอร์ชิลล์อาจเป็นผลงานก็ได้
ของการติดแอลกอฮอล์ระยะสุดท้ายของเขา
หรือเพียงแค่ความหุนหันพลันแล่นต่อต้านสังคมโดยรวมของเขา
อะไรทำให้โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่กว่านี้เกิดขึ้น
คือผู้เสียหายไม่เคยได้รับการชดเชย
และผู้ที่รับผิดชอบต่อการกันดารอาหารนั้น
ไม่เคยมีส่วนรับผิดชอบด้วยซ้ำ
แต่เขากลับได้รับการเฉลิมฉลองในฐานะวีรบุรุษ
ดีเดย์
จุดอ่อนของยุโรปถูกปล่อยให้เสี่ยงต่อการถูกโจมตี
และแหล่งน้ำมันของโรมาเนียเป็นเชื้อเพลิงให้กับกองทัพเยอรมัน
ฮิตเลอร์กังวลว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะบุกยูโกสลาเวีย กรีซ
และประเทศบอลข่านเพื่อลดปริมาณน้ำมันของเยอรมนี
และเปิดการรุกครั้งสุดท้ายต่อเยอรมนีจากทางใต้และตะวันออกเฉียงใต้
การโจมตีดังกล่าวจะเป็นหายนะและเป็นอันตรายต่อเยอรมนี
แต่แทนที่จะใช้โอกาสนี้ยุติสงคราม
เชอร์ชิลล์, ดไวต์ ไอเซนฮาวร์, มอนต์โกเมอรี และจอร์จ มาร์แชล
แทนที่จะยืนกรานที่จะเตรียมการสำหรับการบุกรุก
ของฝรั่งเศสตอนเหนือที่มีป้อมปราการแน่นหนาเพื่อยืดเวลาสงคราม
ฆ่าชาวยุโรปมากขึ้นและซื้อเวลาที่จำเป็นมากให้โซเวียตเพื่อเคลื่อนทัพไปทางตะวันตก
และเปิดใช้งานสตาลินในที่สุด
เพื่อยึดยุโรปตะวันออกทั้งหมดตามที่ตกลงกันไว้
เหตุผลก็คือรูสเวลต์และเฮนรี มอร์เกนเทา
จินตนาการถึงโลกหลังสงครามที่โซเวียตและสหรัฐอเมริกา
จะร่วมกันวางรากฐาน
สำหรับรัฐบาลโลกคอมมิวนิสต์สากล UN
เมื่อเวลา 6 โมงเช้า วันที่ 6 เดือน 6 ​​พ.ศ. 2487
กองทัพอังกฤษ อเมริกา และแคนาดาได้ข้ามช่องแคบอังกฤษ
และเปิดฉากการรุกรานดีเดย์
ยกพลขึ้นบกในฝรั่งเศสที่เยอรมันยึดครองบริเวณชายฝั่งนอร์ม็องดี
รูสเวลต์และเชอร์ชิลเป็นผู้จัดหาสหภาพโซเวียตมานานหลายปี
ด้วยความช่วยเหลือทางทหารและการเงิน
ในที่สุดพวกเขาก็ส่งกองกำลังไปต่อสู้และตายเพื่อลัทธิคอมมิวนิสต์
ทหารเกือบ 10,000 คนถูกสังหารขณะบุกโจมตีชายหาดที่มีป้อมปราการของฮิตเลอร์ในนอร์ม็องดี
ในที่สุด (ปฏิบัติการ) Overlord ก็สถาปนาได้สำเร็จ
หัวหาดเริ่มแรกมีกำลังพล 100,000 นาย
จากฐานทัพนี้ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส
ฝ่ายสัมพันธมิตรได้รับการเสริมกำลังเพื่อรุกเข้าสู่เยอรมนี
ในเวลาเดียวกัน Red Terror ก็รุกเข้ามาจากทิศตะวันออก
ติดฟันด้วยความช่วยเหลือขั้นสูงของอเมริกาจากรูสเวลต์
เมื่ออิตาลียังอยู่ภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตร
ขณะนี้เยอรมนีมีแนวรบสามแนวที่ต้องป้องกัน: ตะวันตก ใต้ และตะวันออก
เพื่อที่จะจงใจให้พวกคอมมิวนิสต์
มีเวลามากขึ้นในการพิชิตและข่มขืนยุโรปตะวันออก
นายพลไอเซนฮาวร์และมาร์แชลชะลอการรุกคืบ
ของกองทัพที่สามของนายพลแพตตัน
ไปจนถึงการลดการขนส่งน้ำมันให้กับกองทัพของแพตตัน
Patton กล่าวในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2487:
“ในตอนนี้ปัญหาหลักของเราไม่ใช่เยอรมัน
แต่เป็นน้ำมันเบนซิน
ถ้าพวกเขาเติมน้ำมันให้ฉันมากพอ ฉันจะไปเบอร์ลินได้!"
การต่อสู้ของ BULGE
ระหว่างเดือนธันวาคม พ.ศ. 2487 ถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2488
กองทัพเยอรมันใช้ความพยายามอย่างสิ้นหวังเป็นครั้งสุดท้ายที่จะขับไล่กองกำลังพันธมิตรกลับไป
ซึ่งทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรประหลาดใจอย่างสิ้นเชิง
และเกือบจะทำให้สงครามพลิกคว่ำ
ต่อสู้กันในป่าบริเวณภูเขาของเบลเยียม
การรุกของเยอรมันอันยิ่งใหญ่จะเรียกว่า Battle of the Bulge
กองทัพอเมริกันพบกับกองพลยานเกราะของเยอรมันในป่า Ardennes
ต่อสู้กับสภาพอากาศหนาวเย็นในขณะที่พวกเขาต่อสู้กัน
มันเป็นช่วงเวลาชี้ขาดในสงครามโลกครั้งที่สอง
ซึ่งจะทำให้ฮิตเลอร์มีโอกาสขับรถกลับเป็นครั้งสุดท้าย
กองทัพพันธมิตรที่กำลังเข้าใกล้ชายฝั่ง
ความปรารถนาของเขาคือการบังคับให้พวกเขากลับไปสู่การเจรจาสันติภาพอีกครั้ง
ทหารเยอรมันจำนวนหนึ่งในสี่ล้านคน
เคลื่อนไปทางแนวรบด้านตะวันตกและเคลื่อนย้ายหน่วยของตน
อย่างลับๆ ไปยังจุดทางตะวันออกของ Ardenness ในปลายเดือนตุลาคม
ฝ่ายสัมพันธมิตรประเมินเยอรมันต่ำไป
และคิดว่าพวกเขาไม่มีกำลังทหารสำหรับการโจมตีเช่นนี้
(?) ในเดือนธันวาคม เมื่อฝ่ายเยอรมันรุกคืบเข้าล้อมบาสโตญ
(?) แล้วขับแม่น้ำมิวส์
กองทหารอเมริกันค้นพบกองทหารเยอรมันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ทหารพันธมิตรหลายพันคนทำลายอาวุธของพวกเขา
และยอมแพ้ในการยอมจำนนครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์การทหาร
กระสุนมีจำนวนสั้นเนื่องจากกองพันเหลือเพียง 10 นัดต่อปืน
และสภาพอากาศยังคงหนาวเย็นและมีหิมะตก
สภาพที่หนาวเย็นเยือกแข็ง
ไม่ได้ทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต่อสู้ได้ง่าย
อาการบวมเป็นน้ำเหลืองอาละวาดและความหนาวเย็นอันขมขื่นทำให้มีผู้เสียชีวิตเพิ่มเติม
ชาวเยอรมันหลั่งไหลเข้ามา (?) เพื่อล้อมพันธมิตรในบาสโตญจากทุกทิศทุกทาง
หากพวกเขาต้องการ ตอนนี้ชาวเยอรมันก็สามารถยึด Bastogne ได้อย่างง่ายดาย
แต่พวกเขากลับยื่นคำขาดแก่ชาวอเมริกันเกี่ยวกับการยอมจำนนอย่างมีเกียรติ
ฝ่ายสัมพันธมิตรก็คงไม่มีอะไรเลย
เครื่องบินของฝ่ายพันธมิตรกลับเข้ามาและเริ่มกราดยิงและทิ้งระเบิดเยอรมัน
และทิ้งเสบียงให้กับพันธมิตร
มากพอที่จะทำให้ชาวอเมริกันพลิกกระแสได้
วันที่ 3 มกราคม ฝ่ายสัมพันธมิตรเปิดฉากโจมตีตอบโต้
และวันที่ 16 มกราคม จะมีการลาดตระเวนจากกองทัพที่ 1 และ 3
พบกันทางเหนือของ Bastogne และผลักดันเยอรมันกลับไปอีกครั้ง
เมื่อถึงต้นเดือนกุมภาพันธ์ ชาวเยอรมันถูกผลักกลับจากจุดที่พวกเขาเริ่มต้นอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน โซเวียตได้เข้ายึดแหล่งน้ำมันสำคัญทางตะวันออก
ซึ่งทำให้รถถังเยอรมันทางตะวันตกขาดเชื้อเพลิง
การขาดแคลนเชื้อเพลิงทำให้พวกเขาไม่สามารถไปถึงแม่น้ำมิวส์ได้
และปล่อยให้กองทัพต้องติดอยู่อย่างถาวร
ความสูญเสียของเยอรมันทำให้กองหนุนสุดท้ายหมดลงและมีจำนวน 84,834
กองทัพเยอรมันที่เหลือจะถูกขับกลับไปยังที่ล่าถอยในกรุงเบอร์ลิน
Battle of the Bulge ก็เป็นการต่อสู้ที่นองเลือดที่สุดเช่นกัน
กองกำลังสหรัฐฯ ต่อสู้ในสงคราม ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 19,000 ราย
บาดเจ็บ 47,000 ราย และถูกจับ 23,000 ราย
ความตายจากเบื้องบน
วินสตัน เชอร์ชิลล์ แต่งตั้งศาสตราจารย์ลินเดมันน์ชาวยิว
เป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของเขา
Lindemann และ Churchill ตัดสินใจเช่นนั้น
เยอรมนีจะต้องถูกพรมอิ่มตัวในพื้นที่ การวางระเบิดแบบไม่จำกัด
หรือสิ่งที่เหยื่อเรียกกันว่าระเบิดแห่งความหวาดกลัว
Lindemann เสนอแนะการวางระเบิดในเมืองต่างๆ ในเยอรมนี
และพื้นที่พลเรือนของชนชั้นแรงงานเป็นเป้าหมายที่ถูกต้องตามกฎหมาย
เหตุระเบิดเหล่านี้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2483
กับเหตุระเบิดในเมืองเล็กๆ อย่างไฟรบวร์ก
นี่เป็นก่อนที่ชาวเยอรมันจะเริ่มทิ้งระเบิดเมืองต่างๆ ในอังกฤษ
เป้าหมายของการวางระเบิดคือเพื่อทำลายจิตวิญญาณของชาวเยอรมัน
ระหว่างปี พ.ศ. 2483 ถึง พ.ศ. 2488 61 เมืองในเยอรมนี
มีประชากรทั้งหมด 25 ล้านคน
ถูกทำลายโดยฝ่ายสัมพันธมิตร
ฝ่ายพันธมิตรมุ่งเป้าไปที่พลเรือนผู้บริสุทธิ์โดยเฉพาะ
เมืองใหญ่หลายแห่ง เช่น โคโลญจน์ และเอสเซิน
มีประสบการณ์การโจมตีมากกว่า 250 ครั้งในแต่ละครั้ง
กลยุทธ์โดยเจตนาของเชอร์ชิลล์
กำลังสังหารพลเรือนชาวเยอรมันให้ได้มากที่สุด
“บางทีคราวหน้าจะหาทางทำ.
จะเป็นการทำลายสตรี เด็ก และประชาชนพลเรือน"
เชอร์ชิลล์อธิบาย
ในปี 1943 เมื่อสหรัฐฯ ติดอาวุธให้อังกฤษในที่สุด
อารยธรรมที่ชาวเยอรมันต่อสู้อย่างดุเดือดเพื่อมา
ตอนนี้ถูกล้อมรอบจากทุกมุม
เครื่องบินแต่ละลำมุ่งหน้าสู่เยอรมนี
เต็มไปด้วยระเบิดแรงสูงและระเบิดเพลิงมากมาย
เหนือเมืองอเมริกาอย่างมีกลยุทธ์
ทิ้งระเบิดโรงงานอุตสาหกรรมตอนกลางวัน
ในขณะที่อังกฤษจงใจมุ่งเป้าไปที่พลเรือนผู้บริสุทธิ์ในเวลากลางคืน
มุ่งเป้าไปที่บ้านของชุมชนชนชั้นแรงงาน
แผนคือสร้างความเสียหายให้มาก ทำลายบ้านให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
และฆ่าผู้หญิง เด็ก และคนชราให้ได้มากที่สุด
เชอร์ชิลล์ต้องการทำลายเมืองมากกว่าสองเมืองต่อเดือน
จนไม่เหลือใครเลย
Bomber Harris ผู้ปกป้องการทิ้งระเบิดในเมืองต่างๆ
เมืองที่เขาสนใจมากที่สุดคือเบอร์ลิน อาเธอร์ แฮร์ริส
ในเอกสารจาก Operation Thunderclap เขาระบุว่า
เขาต้องการทำลายล้างใจกลางกรุงเบอร์ลินให้สิ้นซาก
ระเบิดน้ำหนักกว้าง (?) จำนวนมากจะถูกทิ้งที่เมืองเบอร์ลิน
มากกว่าทั่วทั้งบริเตนใหญ่ตลอดช่วงสงคราม
“เมืองต่างๆ ในเยอรมนี... จะต้องถูกทดสอบ
อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
โดยประเทศที่มีความต่อเนื่องความรุนแรงและขนาด...
เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ จะไม่มีความรุนแรงใดๆ ที่เราจะไม่ดำเนินการ",
รับประกันว่าวินสตัน เชอร์ชิลล์
เมื่อฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิดของอังกฤษเริ่มทำลายล้างเยอรมนีอย่างเป็นระบบ
ระเบิดแรงสูงจำนวนมากมายถูกปล่อยออกมาสู่ประเทศ
เช่นโรงเรียน โรงพยาบาล บ้านเรือน ศิลปะโบราณอันงดงาม
และสถาปัตยกรรมก็พังทลายไปหมด
ฝ่ายสัมพันธมิตรคิดว่าสิ่งนี้จะลดขวัญกำลังใจของชาวเยอรมัน
ทั้งด้านบ้านและแนวรบถึงขั้นนั้น
การล่มสลายโดยสิ้นเชิงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับ Third Reich
ในอาชญากรรมสงครามอันน่าสยดสยองซึ่งเกิดขึ้นโดยเชอร์ชิลล์และอาร์เธอร์ บอมเบอร์ แฮร์ริส
พลเรือนชาวเยอรมันหลายแสนคนจะถูกเผาทั้งเป็น
ส่งผลให้เกิดพายุไฟตามเมืองต่างๆ ในเยอรมนี
การโจมตีหลายครั้งประกอบด้วยการโจมตีครั้งแรกโดยใช้ระเบิดแรงสูง
ทำลายอาคารต่างๆ ตามด้วยการโจมตีหลายพันครั้ง
ระเบิดเพลิงเพื่อจุดไฟเผาผ้าทั้งหมด
เครื่องตกแต่งและเบาะที่สัมผัสได้จากวัตถุระเบิด
ด้วยวิธีนี้ทำให้เกิดพายุไฟภายใต้สภาวะที่เหมาะสม
ซึ่งเผาคนทั้งเป็นนับหมื่นคน
โดยเฉพาะผู้หญิงและเด็กที่บ้าน
ขณะที่พวกผู้ชายอยู่ข้างหน้า
ระเบิดลูกแรกได้ทำลายอาคารหลายหลัง
เพื่อเตรียมวางเพลิง
ทลายระบบเตือนการโจมตีทางอากาศ
และก่อให้เกิดการทำลายล้างและความตายอย่างใหญ่หลวง
ไฟร์วอลล์และท่อจ่ายน้ำหลักก็ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน
เมื่อเครื่องบินทิ้งระเบิดคำรามปล่อยสินค้าอันตรายของเธอ
มีไฟลุกลามลงมายังเมืองต่างๆ
เดรสเดนกำลังกลายเป็นมหาสมุทรแห่งไฟ
อุณหภูมิอากาศเพิ่มขึ้นถึง 600 องศาเซลเซียส
ลมที่สูงถึง 45 เมตรต่อวินาทีดูดออกซิเจนทั้งหมดเข้าสู่ใจกลางพายุ
ผู้คนนับแสนถูกเผาทั้งเป็น
ลูกเรือ RAF กล่าวว่า:
“มีคนที่นั่นถูกทอดจนตายในยางมะตอยที่ละลายอยู่บนถนน
พวกเขาถูกไฟไหม้
และเรากำลังสับระเบิดเพลิงเข้าไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ครั้งนี้
ฉันรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งต่อผู้คนที่อยู่ในกองไฟที่ฉันช่วยปลุกขึ้นมา
มันชั่วร้าย
ระเบิดไฟนับพันลูกถูกทิ้งไปทั่วสถานที่
ระเบิด ความร้อน ไฟ ผู้คนกรีดร้อง ผู้คนลุกไหม้ ผู้คนยังมีชีวิตอยู่
แต่ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง...
มันเริ่มพัฒนาบางสิ่งที่แย่มาก
พวกเขามาและทิ้งเครื่องก่อความไม่สงบเหล่านี้
และแน่นอนว่ามีคลื่นแล้วคลื่นเล่า...
ผลกระทบจึงหนักกว่า
35 นาที 40 นาทีหลังจากตัวแรก...
ระเบิดถูกทิ้ง ระเบิดถูกทิ้งนอกอาคารที่เขาอยู่
ฆ่าเพื่อนของฉัน แฮร์รี่ และ...
และคนในนั้นประมาณสามในสี่ถูกฆ่าตาย
คุณก็ออกไปแล้วออกไปที่นั่นแล้วลุกขึ้น (?) ไปที่เตาหลอม
มันคือเตาหลอม เพราะเราอยู่ใจกลางเดรสเดน...
มันเป็น...
เป็นคลื่นลูกที่สองที่ทำให้เกิดพายุทอร์นาโดจริงๆ...
เพราะหลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มทิ้งหนังดังมูลค่า 4,000 ปอนด์ทิ้งไป
นาปาล์ม 4,000 ปอนด์
(?)ซึ่งถ้าเขาทำสิ่งใดตก
(?) เราไปได้ประมาณ 300 หลา...
มี... พวกเขาทำให้มันถูกเผา
เพื่อเลี้ยงไฟเพื่อให้มีลมเข้ามา
นั่นเป็นพลังพายุทอร์นาโดจริงๆ และคุณไม่สามารถ...
มันลดทอนความเป็นมนุษย์ทุกอย่าง อะไรก็ตามที่คุณเคยประสบมาก่อน...
พวกเขาพยายาม ????
และล็อตแรกก็ติดอยู่ตรงกลาง...
พวกเขาหนีไปไหนไม่ได้...
และในที่สุด...
(?) พวกเขาลุกออกไป
พวกเขายังมีชีวิตอยู่...
แล้ว... และแล้ว...
(?) จากนั้นพวกเขาก็ระเบิด
คลื่นฟอสฟอรัสคลื่นต่อคลื่นและระเบิดเพลิง
กวาดล้างประชากรชาวเยอรมันที่เป็นพลเรือนที่ไม่มีที่พึ่ง
ผู้สูงอายุ ผู้หญิง และเด็กชาวเยอรมันหลายพันคนขาดอากาศหายใจ
หรือถูกเผาทั้งเป็นในห้องใต้ดินและอุโมงค์ที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่
ขณะที่ออกซิเจนถูกดูดออกจากที่ซ่อนของพวกเขา
และดึงเข้าหาเปลวไฟเพื่อเลี้ยงเปลวไฟ
อีกหลายพันคนพุ่งขึ้นไปในอากาศ
และถูกลมดูดเข้ากองไฟ
บ้างก็เสียชีวิตเพราะความร้อนสีขาว
ความร้อนแรงจนเนื้อมนุษย์ละลาย
ที่ใดมีน้ำพุหรือลำคลอง
ชาวเมืองกระโดดเข้ามาเพื่อต้มทั้งเป็นเท่านั้น
การโจมตีทำให้เมืองต่างๆ ตกอยู่ในทะเลเพลิงที่โหมกระหน่ำ
ไฟขนาดเล็กหลายร้อยลูกรวมกันเป็นไฟขนาดใหญ่เพียงจุดเดียว
จากนั้นมวลอากาศจำนวนมหาศาลก็ถูกดูดเข้าไปเพื่อหล่อเลี้ยงขุมนรก
ทำให้เกิดพายุทอร์นาโดเทียม
พายุไฟในเดรสเดนมีความรุนแรงมากจนนักบินรายงานว่าห้องนักบินของพวกเขา
แท้จริงแล้วมีไฟใหญ่ส่องสว่างอยู่
การดูดอากาศของไฟนั้นทรงพลังมาก
มันถอนต้นไม้และยกหลังคาบ้านเรือนที่อยู่ห่างออกไปหลายไมล์
ความตื่นตระหนกทั้งหมดเกิดขึ้นกับผู้คน
แล้วมันก็ใหญ่โตจนไม่เหลืออะไรเลย
มันลุกไหม้ไปทั่ว...
มันแค่ลุกไหม้ ทุกอย่าง ทุกอย่างกำลังลุกไหม้
และเมืองก็ลุกเป็นไฟ! ก็มีไฟลุกโชน
ความมืดและในเวลาเดียวกันก็มีไฟส่องสว่าง
มันอธิบายไม่ได้ - โหดร้ายมาก!
ผู้หญิงและลูกสาวของเธอถูกไฟไหม้ พี่สาวของฉันอาศัยอยู่บ้านข้างๆ
มีเด็กอาศัยอยู่ที่นั่นรวมกันประมาณยี่สิบคน
พวกเขาถูกเผาทั้งเป็น
พวกเขาคุกเข่าลง สั่นเทาและร้องไห้
ผู้หญิงหลายคนนอนอยู่ที่นั่นโดยที่ท้องแตก
และใครๆ ก็สามารถเห็นเด็กทารกได้ เพราะพวกเขาแขวนคออยู่ข้างนอกครึ่งหนึ่ง
ทารกหลายคนถูกตัดขาด
เรื่องแบบนั้นฉันเห็นทุกที่
และคนหนึ่งก็มึนงงอย่างช้าๆ
คนหนึ่งทำตัวเหมือนซอมบี้
บางคนพบคนรักที่หายไป...
อย่างไรก็ตามส่วนใหญ่ไม่ได้ทำ
เมื่อการโจมตีสิ้นสุดลง ฉันออกไปที่ถนน มุ่งหน้าสู่พายุไฟ
ฉันเห็นคนตายเปลือยกายอยู่และฉันก็คิดว่า: ทำไมพวกเขาถึงเปลือยเปล่า?
พวกเขาเปลือยเปล่าเพราะเสื้อผ้าของพวกเขาถูกไฟไหม้
และพวกเขาก็ฉีกพวกเขาออกจากร่างกาย
ฉันไม่เคยเห็นคนตายมากนักหลังจากการโจมตีครั้งนี้
“มันน่ากลัว มันน่ากลัว!
ลูกสาวของฉันมาที่ Sachsen Platz เราก็เดินขึ้นบันได
และไม่มีสิ่งใดวางอยู่นอกจากศพ และลูกสาวของฉันก็ถามฉัน:
แม่คะ นั่นอะไรนอนอยู่ตรงนั้นคะ?
แล้วฉันก็บอกเธอว่า อย่าดูเลย พวกมันล้วนเป็นศพทั้งนั้น”
“มันไร้เหตุผลอย่างยิ่ง เป็นการยากที่จะอธิบาย
อย่างไรก็ตาม ในความมืดมิด มีชายคนหนึ่งเดินมาหาฉัน
จากธนาคาร Klein-Schachwitzer แล้วเขาก็หยุด
เขาถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กอยู่ในมือและเขาก็หัวเราะเสียงดัง
ราวกับว่าเขาโกรธ มันน่ากลัวมาก
ฉันคิดว่ามารกำลังเดินอยู่บนโลก และทันใดนั้นเขาก็พูดว่า:
พวกเราชาวโปแลนด์และเช็ก เรารู้ เรารู้
และพรุ่งนี้ก็จะมีการโจมตีอีกครั้ง
ฉันตกตะลึง อันดับแรกในเมือง แล้วตามด้วยชายคนนี้
ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว”
หลังจากที่ได้ทำลายเมืองเป้าหมายเป็นชิ้น ๆ เป็นครั้งแรก
ในไม่ช้าเครื่องบินทิ้งระเบิดของอังกฤษและอเมริกาก็กลับมาโจมตีอีกครั้ง
กลุ่มผู้ลี้ภัยและหน่วยกู้ภัยต่างหวาดกลัวขณะพยายามหลบหนี
ฝ่ายสัมพันธมิตรล่อพลเรือนออกจากที่หลบภัยสู่ที่โล่งอีกครั้ง
ขณะที่พวกเขาคิดว่ามันจบลงแล้ว
เครื่องบินทิ้งระเบิดจำนวนสองเท่ากลับมาพร้อมกับระเบิดเพลิงจำนวนมหาศาล
และจุดไฟสิ่งที่เหลืออยู่และกระจายพายุไฟที่โหมกระหน่ำ
ไปยังสถานที่ที่ผู้ลี้ภัยชาวเยอรมันหลบหนีไป
รถมัสแตงของสหรัฐฯ ปรากฏตัวต่ำเหนือเมืองต่างๆ กราดยิงทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว
รวมถึงเสารถกู้ภัยและสัตว์ต่างๆ
มัสแตงบินต่ำด้วยปืนกลผู้ป่วยทำอะไรไม่ถูก
รวมทั้งคนแก่ ผู้หญิง และเด็กอีกหลายพันคน
ทุกคนที่หนีออกจากเมือง
เมื่อเครื่องบินลำสุดท้ายบินออกจากท้องฟ้า เมืองต่างๆ ก็กลายเป็นซากปรักหักพัง
ถนนเต็มไปด้วยหนูที่รุมอยู่เหนือกองศพ
คนได้ถูกทำให้กลายเป็นของเหลว ??? มวล
ที่ละลายลงไปในยางมะตอยของถนนและบางส่วนก็เหลือเพียงเถ้าถ่าน
ผู้ลี้ภัยหลายล้านคนหนีออกจากเมือง
นำเรื่องราวสยองขวัญอันเลวร้ายที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยพบเห็นมาด้วย
หลังจากการโจมตีฉันก็วิ่งต่อไป ทันใดนั้นฉันก็อยู่คนเดียว ทุกคนกระจัดกระจาย
และฉันก็ไปที่ทุ่งหญ้าริมฝั่งแม่น้ำเอลเบ
ฉันหันกลับมาและเป็นครั้งแรกที่ฉันมองไปรอบ ๆ และร้องไห้ให้กับเดรสเดน
ฉันร้องไห้และร้องไห้ให้กับบ้านเกิดของฉัน
การรณรงค์ต่อต้านเยอรมนีอย่างไม่หยุดยั้งของ RAF
ในช่วงเดือนสุดท้ายของสงครามถือเป็นอาชญากรรมสงครามครั้งใหญ่
ซึ่งไม่มีจุดประสงค์ทางการทหารเลย
การจู่โจมที่เลวร้ายที่สุดคือการบุกโจมตีเดรสเดน
ไม่มีผลประโยชน์เชิงกลยุทธ์หรือยุทธวิธีในการทำสงครามใดๆ ก็ตามสำหรับฝ่ายสัมพันธมิตร
เดรสเดนไม่มีฐานทัพทหาร ไม่มีศูนย์การสื่อสาร
หรืออุตสาหกรรมหนักและไม่มีการป้องกันภัยทางอากาศ
เป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่แสดงวัฒนธรรม
และเมืองที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งในเยอรมนี
การโจมตีทางอากาศของพันธมิตรทำให้บ้านเรือนเสียหาย 24,866 หลัง
อสังหาริมทรัพย์ชั้นนำขนาด 11 ตารางไมล์
และสมบัติทางวัฒนธรรมที่ไม่สามารถทดแทนได้ก็ถูกทำลายล้างโดยสิ้นเชิง
มีศพ 35,000 ศพที่สามารถระบุตัวตนได้
และอีกหลายแสนคนที่ไม่รู้จัก
มากกว่าสามในห้าของเดรสเดนถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงจากการโจมตีด้วยระเบิด
ซึ่งกินเวลานานกว่า 14 ชั่วโมง
เนื่องจากมีผู้ลี้ภัยจำนวนมากที่หลบหนีไปทางทิศตะวันออกอาศัยอยู่ในเมืองเดรสเดน
เป็นการยากที่จะบอกว่ามีผู้เสียชีวิตไปกี่คน
นักแก้ไขที่ซื่อสัตย์ส่วนใหญ่ประเมินจำนวนผู้เสียชีวิตไว้
จากทั้งหมด 350,000 ถึง 600,000 ราย
มันถูกเรียกว่าการวางระเบิดด้วยความหวาดกลัวในหมู่ชาวเยอรมัน
ฉันคิดว่าแม้แต่นักบินกองทัพอากาศอังกฤษบางคนด้วย
และชาวอเมริกันก็รู้ว่ามันเป็นระเบิดแห่งความหวาดกลัว
พวกเขาไม่ได้ล้อเล่นนะ พวกเขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
พวกเขากำลังฆ่าผู้หญิงและเด็ก
ด้านล่างในเมืองต่างๆ ของเยอรมนี
สิ่งนี้ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งได้รับการอนุมัติโดยรัฐบาลอังกฤษและอเมริกา
ความพยายามโดยเจตนาที่จะฆ่าผู้คนให้ได้มากที่สุด
ความพยายามโดยเจตนาที่จะแผดเผาทุกเมืองในเยอรมันจากพื้นโลก
เกินขนาดที่กำหนด สมมติว่ามี 25,000 คน
เราทุกคนเคยได้ยินเกี่ยวกับเดรสเดน ถ้ายังไม่มี เราน่าจะเคยได้ยินเกี่ยวกับเดรสเดนมาก่อน
แต่สิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ก็คือ
เกือบทุกเมืองในเยอรมนีประสบชะตากรรมเดียวกันนั่นคือ
ระเบิดทำลายล้างอันน่าสยดสยองและต่อมาก็เกิดพายุไฟ
ที่สร้างขึ้นโดยการทิ้งระเบิดฟอสฟอรัสเพื่อจุดชนวนซากปรักหักพัง
นั่นทำให้เมืองนี้แหลกสลาย
ไม่มีอะไรเตรียมฉันให้พร้อมสำหรับการเจอผู้หญิงและเด็ก
ลงและบินไปในอากาศ
ไม่มีอะไรเตรียมฉันให้พร้อมสำหรับสิ่งนั้น
หลังจากเดรสเดน ฉัน... คนบ้า ต้องใช้เวลา 40 ปีกว่าจะลืมมันได้
ฉันไม่คิดว่าฉันจะหัวเราะมาเป็นเวลา 40 ปีแล้ว
ฉันไม่สามารถแม้แต่จะหัวเราะหรืออะไรเลย
(?) ฉันพูดแล้วก็ยังพูดและ ???
ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคนที่ทำการโจมตีเหล่านั้น
และนั่นก็เพื่อพวกเขาทั้งหมด เชอร์ชิลล์ แอตลี ทั้งหมดของพวกเขา
(?) ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไรก็ตาม
(?) พวกเขายังคงทิ้งระเบิดเมืองอื่นแบบนี้ต่อไป
และแน่นอนว่าพวกเขาพยายามโยนความผิดให้คนอื่น
(? ) ไม่ เราควรจะเป็นคนดี
และเราก็จบลงในสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านั้น -
สิ่งที่ทำให้ฉันรำคาญคือทั้งหมดนี้ทำในนามของเรา
เหตุระเบิดของเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ทำให้ชาวเยอรมันเสียชีวิตไปประมาณ 3 ล้านคน เป็นเด็ก 500,000 คน
บาดเจ็บมากถึง 10 ล้านคน และไร้ที่อยู่อาศัย 25 ล้านคน