BARBAROSSA OPERASYONU
Stalin, Sovyet-Polonya saldırmazlık paktını ihlal etti
1939'da Polonya'yı işgal ederek.
Stalin, Sovyet-Finlandiya saldırmazlık paktını ihlal etti
1939'da herhangi bir savaş ilanı olmaksızın Finlandiya'yı işgal ederek,
kış savaşını başlatıyoruz.
Kahraman Finliler büyük Kızıl Ordu'ya karşı savaştı.
Stalin 1940'ta İsveç'i bombaladı.
Stalin, Sovyet-Alman Saldırmazlık Paktı'nın bir hükmünü ihlal etti.
Ribbentrop-Molotov, 1940'ta Litvanya, Estonya ve Letonya'yı işgal ederek.
Bolşevikler halkı terörize etmek, işkence etmek ve öldürmek için devreye girdi
standart komünist uygulamada.
Sovyet sığır arabası sürgünleri
yarım milyondan fazla Estonyalı, Letonyalı ve Litvanyalıyı etkiledi.
Hıristiyan Avrupalılar Gulag'a gönderildi.
Baltık nüfusunun %12'si ya Sibirya'ya sürüldü
ya da Yahudi Sovyet Gizli Polisi tarafından idam edildi.
Stalin 1940'ta Doğu Romanya'nın bir parçasını ele geçirdi
ve Romanya'yı Bessarabia ve Moldavya'yı teslim etmeye zorladı (?).
Mide bulandırıcı bir çifte standartla,
Müttefikler bu acımasız Sovyet saldırısına karşı sessiz kaldılar.
Bunun yerine 15 Ekim 1939'da Churchill-Stalin Paktı imzalandı.
Savaştan Sorumlu Dışişleri Bakanı Churchill yürütme belgelerini imzaladı
Bu anlaşma 8 Şubat 1940'ta Londra'da imzalandı.
Müttefikler Polonya'yı umursamıyorlardı.
Onu yalnızca Almanya'ya karşı savaşı başlatmak için kullandılar.
Ve şimdi hâlâ Sovyet'e karşı boykot ya da savaş ilanı yok.
Medyada anti-komünist propaganda yok
ve 'Savaş çığırtkanı Stalin'dir' diye bir şey yok.
Hiç bir şey.
Sovyetlerle dost olduğu 1933'ten beri,
Roosevelt insanlarla sürekli olarak yakın ilişkiler sürdürmüştü.
Ya komünistler ya da komünist sempatizanları.
Hitler, Stalin'in Avrupa'yı işgal etme yolunda olduğunun gayet iyi farkındaydı.
Stalin hakkındaki şüpheleri
Sovyetlerin çöküşünden bu yana meşru olduğu kanıtlandı.
1940 tarihli 103202/06 numaralı belge imzalı genelkurmay başkanı Kirill Meretskov,
Stalin'in Temmuz 1941'de Batı Avrupa'yı işgal etmeye hazırlandığını ortaya çıkardı.
Operatsia Groza (Fırtına Operasyonu) adı verilen devasa bir istilada.
18 Eylül 1940 tarihlidir.
Almanya'nın "Barbarossa Harekatı"nın imzalanmasından üç ay önce.
Georgy Zhukov Şubat 1941'de Genelkurmay Başkanı olduktan sonra,
plana MP 41 (Mobilisatsyonni Plan 41) adı verildi.
Sözde "Osobaya Papka"da bulunabilir,
Yaklaşık 100.000 çok gizli belgeyi içeren bir dosya.
'Ledokol' veya 'Buzkıran' kitabında Rus Yahudi tarihçi Viktor Suvorov
bize Hitler'in önleyici bir saldırıya zorlandığı konusunda ikna edici kanıtlar veriyor
devasa bir Sovyet askeri makinesine karşı
Batı Avrupa'nın tamamını istila etmeye ve yok etmeye hazırız.
Suvorov, çok gizli Sovyet belgelerinden alıntı yapıyor ve bu da şunu kanıtlıyor:
Sovyet Ordusu tamamen saldırı gücü olarak inşa edildi.
Stalin klasik böl ve yönet stratejisini kullanıyordu.
Önce İngiltere, Fransa ve Almanya'yı umuyordu
ortaya çıkarılmak, yok edilmek ve tüketilmek
Kızıl Ordu'nun Batı'daki topraklarını işgal edebilmesi için.
Bolşeviklerin tüm hazırlıkları savunmaya değil işgale yönelikti.
Sovyetler Birliği zaten bölünme üzerine bölünmeyi değiştirmişti
Almanya sınırına daha yakın.
Tankların, makineli tüfeklerin sayısının beş ila on katı kadar üretim yapıyordu.
Almanya'nın üretebildiği toplar ve uçaklar.
Geçen her ay Almanya'nın şansı daha da kötüleşti.
Komünistlerin dünyayı fethetme hırslarını açıkça ifade ettikleri göz önüne alındığında,
hiçbir şüphe olamazdı
Stalin'in Almanya'ya saldırmaya hazır olduğu.
1941'de Amiral NG Kuznetsov Sovyet Donanma Bakanıydı.
aynı zamanda Sovyet Komünist Partisi Merkez Komitesi üyesidir.
Savaş sonrası anılarında şunları hatırladı:
"Benim için tüm tartışmaların ötesinde bir şey var;
Stalin, Hitler Almanyası ile savaş olasılığını dışlamakla kalmadı,
tam tersine böyle bir savaşın... kaçınılmaz olduğunu düşünüyordu...
Stalin savaş hazırlıkları yaptı... Geniş ve çeşitli hazırlıklar,
kendisinin seçtiği tarihlerden başlıyor.
Hitler hesaplarını alt üst etti."
Almanya ve İtalyanlar, Sovyet'in Avrupa'ya yönelik saldırı planını öğrendi
ve karşı planı hazırladı: Barbarossa Harekatı.
22 Haziran 1941'de Hitler önleyici bir saldırıyla Sovyet'i işgal etti.
Bu Alman önleyici saldırısı
Avrupa'yı en azından bir süreliğine Kızıl Ordu'dan kurtardı.
Stalin 3 milyon askerle Batı Avrupa'yı vurmak üzereydi
pantolonları indirilmiş halde yakalanınca
Alman askerleri üzerinde şu sözlerin yazılı olduğu kemer tokalarını taşırken
Gott mit uns, Tanrı bizimle birlikte, artık Hıristiyanlık karşıtı olan Kızıl Topraklarına girdiler.
Baltık'tan Karadeniz'e,
Alman askerleri işgali başlatacak pozisyonlara geçiyordu.
Kayıtlı tarihteki en acımasız savaşlar
Almanya'ya kadar uzanan Doğu Cephesi boyunca gerçekleşti
Sovyetler Birliği, Macaristan, Romanya, Bulgaristan aracılığıyla,
Balkanlar, Ukrayna, Belarus, Polonya ve Baltık ülkeleri.
Bu manzaralarda Avrupa'nın en cesur askerleri canlarını feda etti
Avrupa'yı Bolşeviklerin teröründen kurtarmak.
Ukraynalılar, Ruslar, Estonyalılar, Letonyalılar ve diğer Doğu Avrupalılar
Kölelikten kurtulan Almanları memnuniyetle karşıladık
ve işkence daha önce Sovyet elindeydi.
Yerel kadınlar geçerken Almanları kutsadılar.
Kadınlar askerlere yemek verdi
Hatta askerler evlerin ve kiliselerin onarılmasına bile yardım etti.
...Alman köyleri, bizden geriye kalanlar
sığır trenlerine bindirildi ve Sibirya'ya gönderildi.
Ve pek çok köy gerçekten bu şekilde ortadan kayboldu.
Ve bu, dakikalar olmasa da kelimenin tam anlamıyla birkaç saat meselesiydi.
Halbstadt'taki sıramız gelene kadar.
Ve Halbstadt'ın yarısının sürgüne gönderildiğini anlıyorum.
Ve biz zaten tren istasyonunda oturuyorduk.
Bu Eylül 1941'de Alman ordusunun Ukrayna'yı işgal ettiği zamandı.
Sürgünleri durdurdular, trenleri durdurdular, trenleri durdurdular.
Ve sanki Rab bize melekleri göndermiş gibiydi.
Burada Almanca konuşan, yüksek düzeyde Almanca konuşan insanlar vardı.
25 yıldır üzerimizde olan terörü durduran,
gelip bizim için kiliseleri açan ve şunu söyleyen
"İstediğiniz tüm hizmetlere sahip olabilirsiniz".
Cennet gibiydi.
Annem öldüğü güne kadar hiç...
geçirdiği harika iki yıldan bahsetmeyi hiç bırakmadı,
Alman ordusu gelip köyleri ele geçirdiğinde Alman ordusuydu.
Üzerimize taşındılar.
Evleri aldılar, memnuniyetle verdik. Sahip olabilirler...
Büyükannem sanki yemek pişirmenin modası geçmiş gibi yemek yapmaya başladı
Almanların gelmesi muhteşemdi.
Ve görünüşe göre orada belirli bir karargah kurmuşlar.
Bazı radyo yayınları, bazı istasyonlar falan vardı.
ama çoğu taşındı elbette
üzerimizden geçtiler ve Moskova'ya doğru savaşırken doğuya doğru ilerlediler.
Daha sonra Moskova'ya doğru ilerlediler.
Ama bazıları geride kaldı ve biz kesinlikle ikna olduk
Almanların bizi komünizmden kurtarmaya geldiklerini.
Ve hiçbir zaman fikrimizi değiştirmemiz için bir neden olmadı.
Neden yapmalıyız? Almanlar bizim gözümüzde kahramandı.
Almanlar doğuya doğru ilerlerken milyonlarca Rus Stalin için savaşmayı reddetti
ve bunun yerine Almanlara teslim oldu.
Özgürlüğü seven her Rus, Stalin'in zulmünden nefret ediyordu.
aslında o kadar nefret ediliyor ki, tüm oluşumlar
teslim oldu ve bunun yerine Almanlar adına savaşmaya gönüllü oldu.
Anavatanlarını Yahudi Bolşevizminin teröründen geri almak.
Hitler komünizmi Avrupa için bir zehir olarak görüyordu
ve hayatının amacının onu kökünden söküp yok etmek olduğuna karar verdi.
Almanların halk olarak Ruslara karşı hiçbir şeyi yoktu.
bunun yerine komünizme karşı.
Pek çok Rus bunun yerine Hitler için savaşmaya gönüllü oldu.
Yaklaşık yarım milyon Rus gönüllü ön saflarda görev yaptı
ve diğer 100.000 veya daha fazlası diğer savaş dışı pozisyonlarda görev yapıyor.
Rus Kurtuluş Ordusu'nun anti-komünist askerleri
Rus yaması olan Alman üniformaları giyiyordu.
1944'te resmi olarak yeniden adlandırıldı:
Rusya Halklarının Kurtuluşu Komitesi Silahlı Kuvvetleri.
General Andrey Vlasov tarafından yönetiliyorlardı, ancak Alman yüksek komutası altındaydılar.
Başta komünist partizanlara karşı kilit rollerde olmak üzere cesurca savaştılar.
General Vlasov ve Heinrich Himmler bir araya gelerek ayrıntıları hallettiler
Ruslardan oluşan yeni ve devasa bir ordunun kurulması.
1942'de yazılan 'Smolensk Manifestosu' adlı eserin üzerinden geçtiler.
Rusya'yı komünist işgalden kurtarma hedeflerinin ana hatlarını çizen.
Yeni Rusya'da şunu öngördü:
"...Her halk ulusal özgürlüğe kavuşacaktır,
Kendi kaderini tayin hakkı da dahil.
Bu ulusal bağımsızlık ve özgürlük hakkının gerçekleşmesi mümkündür,
ancak Stalin ve kliğini yok ettikten sonra."
Himmler ve Vlasov başlangıçta olması gerektiği konusunda hemfikirdi.
Rus savaş esirleri ve işçilerden organize edilen 5 tümen
İşgal altındaki doğu topraklarından
o zamana kadar sayısı 5 milyonu geçmişti.
Hitler aynı zamanda gerekli uzaklaştırma işlemleri için Einsatzgruppen birimlerini de kurdu.
Sovyet şehirlerindeki kana susamış Yahudi Bolşevik liderliğinin.
Suçlu komünist partizanlar idam edildi ve asıldı
Hıristiyan Ruslara yaptıklarının cezası olarak.
Artık Stalin'in bir çöküntü yaşadığı söyleniyordu.
Adolf Hitler açıkladı:
"Muhtemelen hepiniz bunun benim için acı ve zor bir adım olduğunu hissettiniz.
Alman halkının hiçbir zaman Rusya halklarına karşı düşmanca duyguları olmadı.
Ancak son yirmi yılda
Moskova'daki Yahudi-Bolşevik yöneticiler bunu denediler.
sadece Almanya'yı değil, tüm Avrupa'yı ateşe vermek.
Almanya hiç denemedi
Nasyonal Sosyalist dünya görüşünü Rusya'ya yaymak.
Aksine, Moskova'daki Yahudi-Bolşevik yöneticiler
sürekli bizi boyunduruk altına almaya çalıştılar
ve diğer Avrupa halkları kendi yönetimlerine.
Bunu sadece entelektüel olarak denemediler,
ama her şeyden önce askeri yollarla.
Çabalarının sonuçları, her ulusta,
yalnızca kaos, sefalet ve açlık vardı."
Moskova Savaşı'ndan önce,
Hitler, Sovyet Ordusunu yenmeyi ve çok sayıda esir almayı başardı.
Daha sonra inanılmaz bir donma yaşandı.
Sıfırın altında 40 ila 50 santigrat derece.
Soğuk Almanlar için sorunlara neden oldu.
Alman birliklerinin yalnızca yazlık üniformaları vardı
ve ekipman da orada donuyordu.
Hiçbir tank hareket edemiyordu.
Havalar sertleşecek ve sıcaklıklar düşecek.
Zaman kesin bir şekilde Almanların aleyhine dönecekti.
ve Wehrmacht'ın Moskova'ya son saldırısından önce Almanya sıkışıp kalmıştı.
Bu arada Roosevelt Ödünç Verme-Kiralama Yasasını genişletti
bu da Sovyetler Birliği'ne daha da fazla mali ve askeri yardım gönderecekti.
Bugün 11,3 milyar yani 150 milyar dolar civarında
Komünist rejimi kurtarmak için.
O zamanlar çok sayıda Sibirya askeri vardı.
Rusya'nın Uzak Doğu'sundan geri getirildi
ve Almanların üzerine atıldı.
Almanlar Moskova'yı almayı başaramadı
ve bunun yerine tekrar geri itildiler.
Stalin, birliklerinin bloke edici birimler tarafından desteklenmesine ihtiyaç duydu.
cepheden geri çekilen herkesi infaz etmekle görevlendirildi.
Ayrıca yakalanan herkesi hain olarak damgaladı
ve daha sonra bu eski mahkumları idam etti
aile bireylerini kamplara gönderirken.
Kızıl Ordu'nun yürüdüğü zamanı hatırlamanız gerekir.
Kızıl Ordu'nun arkasında ikinci bir ordu vardı: NKVD ordusu
kendi tankları, kendi makineli tüfekleri vb. vardı.
Kimse geri gidemesin diye ileri ateş etmek.
Stalin'in oğlu Yakov Dzhugashvili, 1942'de Wehrmacht tarafından yakalandı.
Wehrmacht Alman mahkumları değiştirmeyi teklif etti
oğlunun dönüşü için Stalin ile.
Stalin bunu reddetti ve şunları söyledi:
"Yakov adında bir oğlum yok."
Koşullar belirsiz olmasına rağmen Yakov daha sonra esaret altında öldü.
Bazıları onun bir savaş esiri kampını çevreleyen çitlere çarptığını söylüyor.
Bazıları kaçmaya çalışırken vurulduğunu söylüyor.
Stalingrad'a yaklaşan Stalin artık korkakça şehirden kaçtı.
Almanlar ve Sovyetler arasındaki Stalingrad Savaşı
stratejik açıdan hayati önem taşıyan Sovyet şehrinin kontrolü için savaşıldı
Stalin'in kendi adını verdiği
bugün Volgograd olarak biliniyor.
Savaş tarihin en kanlı savaşlarından biriydi.
yaklaşık iki milyon askeri ve sivil ölümle sonuçlandı.
Stalin'in Kızıl Ordu'yu şehirden çekmeyi reddetmesi
uzun bir savaşa ve muazzam miktarda acıya yol açtı
aç vatandaşlar için.
Temmuz 1942'de Stalin sivillerin girişini engelleyen bir emir yayınladı.
kadın ve çocukların bile şehri terk etmesi.
Alman taarruzu şehrin büyük bir kısmını ele geçirdikten sonra,
ABD Ödünç Verme-Kiralama donanımlı Kızıl Ordu
Almanları kanlı evden eve çatışmalarla yok etti.
Almanların uğradığı kayıplar Rusya'da zaferi imkansız hale getirecekti.
Almanya'nın savaş ekonomisi 1943'e kadar topyekün savaş moduna geçmemişti.
yani çok geç.
2 Şubat 1943'te,
Mareşal Friedrich Paulus sonunda Sovyetlere teslim oldu.
300.000 Alman, Hırvat, Macar, Romen ve İtalyan askeri,
Almanya için savaşan 35.000 Rus gönüllü dahil
komünistlere karşı, artık kuşatılmıştı.
11.000'den fazla kişi teslim olan yetkiliye silahlarını bırakmayı reddetti.
bunun yerine Bolşeviklere karşı ölene kadar savaşmayı tercih ediyor.
Mart ayı başlarında tüm direniş ortadan kaldırılmıştı.
Geriye kalanlar doğuya doğru yürümek zorunda kaldı
ya da Sovyet ölüm kamplarında ölümüne çalıştı.
Tarihçiler artık 11.237 mektubun
Askerlerin ailelerine gönderdiği
neredeyse hepsi istekli ve kararlı olduklarını ifade etti.
komünizmle savaşmak ve Nasyonal Sosyalizm uğruna savaşarak ölmek
ve Führer Adolf Hitler.
Stalingrad Muharebesi savaşta bir dönüm noktası olacaktı.
5 Temmuz ile 23 Ağustos 1943 tarihleri ​​arasındaki Kursk Muharebesi'nden sonra,
Almanların sayısı ikiye bir oranında fazlaydı
ve 203.000 civarında kayıp verildi,
komünistler ise 803.000 bin kişiyi kaybetti.
Almanlar hedeflerine ulaşamadı.
Almanya tam ölçekli bir geri çekilmeye zorlandı
ABD İtalya'da yeni bir cephe açtı.
Almanya bir daha asla savaşta inisiyatifi geri alamayacaktı.
Almanlar sürekli olarak Sovyet topraklarından tamamen çıkmaya zorlandı.
bundan sonra Sovyetler onları Doğu Avrupa'da takip etti
ve 1945'te Almanya'ya.
Almanlar artık dondurucu hava koşullarıyla mücadele ediyordu
ve aynı zamanda çok ihtiyaç duyulan korumayı sundu
cani komünistlerden kaçan mültecilere.
Giderek daha fazla insan umutsuzca Batı'dan kaçtı
Komünistlerden güvenliğe ulaşmak için.
Ve sonra tabii ki 1943'te hikaye değişti.
Ve Almanlar geri püskürtüldü.
Ve geri iterken bizi de yanlarında götürdüler,
bizden geriye ne kaldıysa isteyerek gittik.
Silah zoruyla hareket yoktu.
Geride kalsaydık komünistler bizi alıp idam ederlerdi
ve bizi Sibirya'ya gönderdiler,
bu yüzden çok isteyerek hareket ettik, Almanlarla birlikte geri çekildik...
Biliyorsunuz, burada Reich'a, Almanya'ya doğru yürüyorduk.
her zaman zihnimizde hayali bir yer olarak kalmıştı.
Adolf Hitler'e kesinlikle inandık.
Onun mücadelesinin doğasına inandık,
mücadelesinin esası açısından.
Bizi yol boyunca koruyan muhteşem Alman askerlerimiz vardı.
ve Reich'a doğru yürüyorduk.
Yani bir sürü şarkı vardı
sonbaharın başında yol boyunca.
Güzel, şık kıyafetleriyle bir sürü Hitler Gençliği vardı
bisikletle bize tatlı su veriyorlardı
kızlar yemek pişiriyorlardı ve bize kahve ikram ediyorlardı.
Biz her zaman ordu tarafından beslendik.
Mutfakları, tarla mutfakları, seyahatleri vardı ???.
Sonra kış geldi ve yiyecekler azalıyordu.
atlar hastalanıyor, yol daralıyordu.
Son derece soğuktu.
Savaşı ve pisti düşündüğümde,
Açlığı soğuktan çok düşünmüyorum. Her zaman, her zaman soğuktu.
Benim hatırladığım bu.
Ve tabii ki kış geldiğinde her şey giderek daha da zorlaşmaya başladı.
Sık sık geceyi yabancı evlerde geçirmek zorunda kalıyorduk.
Ordu evlere el koyar, mültecileri oraya yerleştirirdi.
Ordu bizi sonuna kadar korudu.
Ordu bizi asla yarı yolda bırakmadı, asla sonuna kadar yarı yolda bırakmadı.
Şunu da unutmayın ki o dönemde Almanya'nın mültecilere ihtiyacı yoktu.
Biliyorsunuz, açlıktan ölüyorlardı, mücadele ediyorlardı, hiçbir şeyleri yoktu.
Bizi aile olarak kabul ettiler.
"Bu cephenin amacı artık tek tek ulusların korunması değil,
daha ziyade Avrupa'nın güvenliği ve dolayısıyla herkesin kurtuluşu." - Adolf Hitler
İNCİ LİMAN
Yerdeki askerler savaşı bitirmek için mücadele ederken,
Önde gelen politikacılar ellerinden geleni yapıyorlardı
Çatışmayı sürdürmek için siyasi nedenlerden dolayı.
Ekim 1940'ta, Almanya Avrupa savaşının tam kontrolünü elinde tuttuğunda,
Britanya'nın zafer şansı yoktu,
ABD çatışmanın içine sürüklenmedikçe.
İngiliz Savaş Kabinesi'nin önde gelen üyelerinden Lord Arthur Greenwood,
Yahudilere destek alma umuduyla yeni bir dünya düzeni teklif etti
isteksiz bir Amerika'yı aynı şekilde savaş çatışmasına sokmak
1917'de Balfour Deklarasyonu ile bunu başarmıştı
ABD'nin girişini sağlama karşılığında Yahudilere Filistin'i vaat eden.
Greenwood kehanet niteliğinde bir açıklama yaptı:
"Zafere ulaştığımızda ve kesinlikle kazanacağız..."
Greenwood şunları vaat ediyor:
"Savaştan sonra uygar toplumun yeniden inşasında,
Yahudiler için her yerde gerçek bir fırsat olmalı ve olacak
ayırt edici ve yapıcı bir katkı sağlamak."
Ve şu:
"Bu işi yapmak için on milyon Amerikalı çocuğa ihtiyaç olacak."
ABD savaşa 14 ay sonra girecekti.
Chaim Weizmann, Eylül 1941'de Churchill'e şunları söyledi:
"ABD'yi Birinci Dünya Savaşı'na sürüklemeyi başardık"
ve eğer onlar (ABD) talep ettiğimizi yaparlarsa
Filistin ve Yahudi silahlı kuvvetleriyle ilgili olarak,
o zaman ABD'deki Yahudileri alabiliriz
ABD'yi de bu duruma sürüklemek."
Zaten 1939'da Tuğgeneral George Van Horne Mosely
Planı New York Tribune'de açıkladı:
"Şimdi teklif edilen savaş,
Dünya çapında Yahudi hegemonyası."
Her ne kadar Britanya İmparatorluğu zaten geniş kaynaklara sahip olsa da
ve emrindeki milyonlarca adam, Churchill ve Roosevelt
şimdi ABD'nin savaşa girmesi için baskı yapacaktı.
Tarihte hiçbir zaman Amerikan halkı savaş karşıtı olmadı
ya da görüşlerinde 1939'daki gibi birleşmişlerdi,
bir başka Avrupa iç savaşı olarak gördükleri şeyin dışında kalma konusunda.
Gallup anketi Amerikan halkının %94'ünü gösterdi
Eylül 1939'da başlayan savaşa katılmaya kesinlikle karşıydı.
Sıradan insanlar bu savaşlardan bıkmıştı.
Bu gerçeğe rağmen, Roosevelt yasaları Kongre aracılığıyla zorladı
ABD'nin sözde tarafsızlığıyla çelişiyor.
1939'da Roosevelt ABD Tarafsızlık Yasasını yürürlükten kaldırdı
Almanya'nın düşmanlarına tek taraflı silah tedariki lehine.
Roosevelt'in Ödünç Verme-Kiralama Yasasını kabul etmesinden sonraki yıl,
savaşta tarafsız olma iddiasını resmen sona erdirdi,
ayrıca Amerikan vatandaşlarının İngiliz hava kuvvetlerine katılmasına da izin verdi.
Uluslararası hukuku ihlal ederek,
Roosevelt, ABD'deki tüm Alman varlıklarını dondurmaya başladı
ve saldırgan uluslara karşı petrol ambargosu ilan edin.
İngiltere'ye 1 milyar dolarlık borç verme-kiralama yardımı gönderildi.
ABD Komünist Partisi'nin kurucu üyesi Benjamin Gitlow,
1940'ta 'İtiraf ediyorum'da şöyle yazmıştı:
"Moskova'dayken ABD'ye karşı tutum
savaş durumunda tartışıldı.
Özel olarak konuştuğum tüm Rus liderlerin görüşü buydu.
Amerika Birleşik Devletleri ile Japonya arasındaki rekabetin
aslında bu ikisi arasında bir savaş çıkmalı."
Roosevelt bu konudaki popüler düşüncenin miktarının çok iyi farkında olduğundan,
Amerikan halkına barış sevgisi konusunda defalarca yalan söylerdi
ve ABD'yi savaşın dışında tutma kararlılığı,
aynı anda aslında gücü dahilindeki her şeyi yaparken
hem Avrupa'yı hem de Amerika'yı savaşa sokmak.
Almanya örneğinde olduğu gibi,
Japonya ayrıca Rothschild'in çıkarlarının zincirlerini kırmıştı
ekonomik bir mucize ve ulusal bir yeniden doğuş yaşadı.
Buna izin verilemezdi.
Japonya'nın yeniden bankacıların süt sağan ineği haline gelmesi gerekiyordu.
23 Haziran 1941'de,
Amerika Birleşik Devletleri İçişleri Bakanı Harold LeClair Ickes,
Roosevelt'e bir notta şunları yazdı:
"Asla bu kadar güzel bir zaman olmayacak
şu anda yaptığımız gibi Japonya'ya petrol sevkiyatını durdurmak.
Japonya'ya petrol ambargosu uygulanmasından sonra böyle bir durum ortaya çıkabilir
bunu sadece mümkün kılmakla kalmayıp,
ama bu savaşa etkili bir şekilde girmek kolaydır.
Ve eğer bu şekilde dolaylı olarak dahil edilirsek,
Komünist Rusya'nın müttefiki olduğumuz yönündeki eleştirilerden kaçınırdık."
Roosevelt elbette hâlâ umutsuzca savaşa girmenin bir yolunu arıyordu.
Daha sonra ABD'deki tüm Japon varlıklarını dondurdu
ve daha sonra uluslararası bir düşmanlık eylemiyle Japonya'ya petrol ambargosu uyguladı.
Bunun doğrudan bir sonucu olarak Japonya artık denizaşırı ticaretimizin %75'ine erişimini kaybetti
ve ithal ettiği petrolün %88'i.
Bu, Japonya'nın artık yetersiz kaynaklara sahip olmasına yol açtı
Çin'le savaşını sürdürmeye karar verdi.
Savaştan kaçınmak için Japonlar ilk önce ABD'li yetkililerle müzakerelere girdi
Japonya'nın önce komünist Çin'den çekilmesini talep eden kişi
Ambargolar sona ermeden önce.
Roosevelt elbette Japonların
kendilerinin bu şekilde aşağılanmasına asla izin vermezler.
Japonlar bunu reddederse ambargo devam edecek
ve ekonomik boğulma nedeniyle çökeceklerdi.
Eğer itaat ederlerse ve tüm birlikleri anakaradan çekerlerse,
komünizm doğu Asya'yı kasıp kavuracak,
tıpkı savaştan sonra olduğu gibi,
komünist Çin ve Kore ve Vietnam savaşlarıyla sonuçlandı.
Japonlara 2 başlı bir para verildi:
açlıktan öl ya da komünizm yüzünden öl.
Her iki seçeneği de reddedip savaşmaya karar verdiler.
Savaş Bakanı Henry Stimson bunu günlüğünde şöyle ifade etti:
"Yapılması gereken diplomatik çitlerle ilgili hassas bir soruyla karşı karşıyayız"
Japonya'nın yanlış duruma düşürüldüğünden emin olmak için
ve ilk kötü hamleyi yapar; açık hamle...
Sorun Japonlara nasıl manevra yapmamız gerektiğiydi
ilk atışı yapma pozisyonunda..."
Kamu desteğini artıran en büyük organizasyon
Pearl Harbor saldırısından önce ABD'nin Avrupa savaşına katılımı için
Zekice adlandırılmış, Müttefiklere Yardım Ederek Amerika'yı Savunma Komitesi idi.
1940'ın sonunda Batı Virginia senatörü Rush D. Holt,
Komitenin ayrıntılı bir incelemesini yayınladı:
"Komitenin bankalarla, sigorta şirketleriyle güçlü bağlantıları var.
finansal yatırım firmaları ve endüstriyel kaygılar.
Bunlar da üniversite başkanları ve profesörleri üzerinde etki yaratıyor.
yanı sıra gazetelerde, radyoda ve diğer iletişim araçlarında."
Holt, komitenin ABD'yi savaşa sokmayı başarması halinde şu uyarıda bulundu:
"Amerikalı oğlanlar kanlarını dökecekler
vurguncular, politikacılar ve 'ödeme yapanlar' için.
Savaş çıkarsa beyaz komitenin sponsorlarının elleri kana bulanacak.
gereksiz bir savaşta öldürülen Amerikalıların kanı."
Mart 1941'de komitenin mali destekçilerinin çoğunun bir listesi
kamuoyuna açıklandı ve güçler ortaya çıktı
Amerika'yı Avrupa savaşına sokmaya hevesli.
Başta Yahudi olmak üzere güçlü uluslararası bankacılık çıkarları
iyi temsil edildiler.
1 Mayıs 1941 tarihli günlüğünde,
Charles A. Lindbergh, Amerikalı kahraman havacı ve barış lideri,
ABD'yi savaşa iten koalisyonu açığa çıkardı:
"Savaş baskısı yüksek ve artıyor.
Halk buna karşı çıkıyor ama yönetim öyle görünüyor ki
'dişlerindeki bit' ve savaşa doğru kararlı bir şekilde ilerliyor.
Ülkedeki Yahudi çıkarlarının çoğu savaşın arkasında
basınımızın ve radyomuzun büyük bir bölümünü kontrol ediyorlar
ve filmlerimizin çoğu."
Dr. Milton Eisenhower, General Eisenhower'ın kardeşiydi. Dedi ki:
"Başkan Roosevelt ülkeyi İkinci Dünya Savaşı'na sokmayı gerekli buldu
Sosyal politikalarını kurtarmak için."
1941'in başlarında, kongre üyesi Martin Öldü komitesi
açık kanıt veren stratejik bir haritaya sahip oldu
Japonların Pearl Harbor'a saldırı yapma niyetleri.
Stratejik harita hazırlandı
Japon İmparatorluk Askeri İstihbarat Dairesi tarafından.
Martin şunu yazdı:
"Belgeyi alır almaz,
Dışişleri Bakanı Cordell Hull'a telefon ettim ve elimdekileri anlattım.
Bakan Hull bana haritayı kimseye söylememem konusunda talimat verdi
Başkan Roosevelt'le konuşur konuşmaz beni arayacağını söyledi.
Yaklaşık bir saat sonra telefon ederek Roosevelt'le konuştuğunu söyledi.
ve bunun çok ciddi olacağı konusunda anlaştılar
eğer bu haritayla ilgili herhangi bir bilgi haber servislerine ulaşırsa...
Ona bunun ağır bir sorumluluk olduğunu söyledim.
Bu tür hayati bilgileri halktan saklamak.
Sekreter bana güvence verdi
o ve Roosevelt bunun ulusal savunma için gerekli olduğunu düşünüyorlardı."
General Elliott R. Thorpe askeri ataşe olarak görev yaptı.
Hollanda kontrolündeki Java, Hollanda Hint Adaları'nda.
1941'de Hollandalılar Japon diplomatik yasasını çiğnediğinde,
(?) ele geçirilen mesaj Hawaii'ye yapılması planlanan bir Japon saldırısına atıfta bulunuyordu,
Filipinler ve Tayland.
Bilgiyi derhal Washington'a telgrafla iletti.
ve kodu çözülmüş metnin kopyalarını derhal dahil olanlara teslim etti
Başkan Roosevelt, Dışişleri Bakanı Cordell Hull,
Savaş Bakanı Henry Stimson,
Genelkurmay Başkanı Orgeneral George Marshall
ve Deniz Operasyonları Şefi Amiral Harold Stark.
Kopyalar ayrıca FDR'nin komünist danışmanı Harry Hopkins'e de gitti.
Çünkü ABD ve İngiltere
artık Japonya'nın deniz iletişim kodlarını takip etmişti,
tüm önemli Japon kodları kırıldı.
Roosevelt yaklaşan sürpriz saldırıyı biliyordu.
ancak Pearl Harbor'daki komutanlara herhangi bir uyarı gönderilmedi.
Donanma istihbaratı ele geçirildi ve tercüme edildi
çok sayıda Japon donanması gönderisi, bazıları açıkça ortaya koyuyor
Pearl Harbor'ın hedef alındığını.
ABD ilişkilerinde bir kopuş yaşansaydı,
Tokyo özel bir radyo uyarısı yayınlayacak.
Hava durumu raporu sırasında üç kez tekrarlanacak mesaj şuydu:
Doğu rüzgarı, yağmur.
"Doğu rüzgarı" Amerika Birleşik Devletleri'ni ifade ediyordu;
"Yağmur" diplomatik bölünmeyi (savaşı) ifade ediyordu.
Bu ileriye dönük mesaj o kadar önemli görüldü ki
ABD radyo monitörlerinin sürekli olarak bunu izlediğini,
ve Donanma Bakanlığı bunu özel hatırlatma kartlarına yazdı.
4 Aralık'ta Higashi no kaze ame
Washington istihbaratı tarafından yayınlandı ve yakalandı.
Japonya'nın son provokasyonlarını yaparken,
FDR ve askeri başkanı George Marshall,
Japon balıklarının ısırması için yemi hazırladılar.
Gazete Roosevelt'in savaş planladığını ortaya çıkardı
Pearl Harbor'a saldırıdan önce. "FDR'nin Savaş Planları!" - Chicago Daily Tribune
Japonlar Hafta Sonu Grev Yapabilir! - Honolulu Reklamvereni
Japonya Hafta Sonu Grev Yapabilir! - Hilo Tribune Herald
Japonlar, erken bir avantaj elde etme umuduyla,
ABD Donanması'na mümkün olduğunca fazla tehlike yüklemeye karar verdi.
7 Aralık 1941 sabahı,
Japon uçakları uçak gemilerinden fırlatıldı
Hawaii'deki Pearl Harbor'da Amerikan filosuna saldırdı,
18 geminin batması veya ağır hasar görmesi,
8 savaş gemisi dahil, 188 uçak imha edildi.
Pearl Harbor saldırısı ani bir basın çılgınlığını ateşledi
ve savaşa girme konusunda bir vatansever coşku dalgası.
Roosevelt ve çevresindeki insanlar sonunda Dünya Savaşı'nı yaşayacaklardı.
Saldırı sürpriz değildi.
Roosevelt kasıtlı olarak 2.400 ABD denizcisinin herhangi bir uyarıda bulunmadan ölmesine izin verdi.
Henry Stimson'un Günlüğünden,
Stimson'ın o andaki hissinin üzüntü olmadığını görebiliyoruz
ya da Pearl Harbor'da kaybedilen hayatlara duyulan öfke, daha ziyade bir rahatlama:
"Japonya'nın bize saldırdığı haberi ilk geldiğinde,
İlk hissim bir krizin geldiğinin rahatlığıydı (...)"
Oliver Lyttelton, savaş zamanı İngiliz Üretim Müdürü,
şu beyanında inkar edilemez derecede haklıydı:
"Bunun tarihteki bir gülünçlük olduğunu söylemek
ABD'nin savaşa zorlandığını söyledi.
Amerika Japonları o kadar kışkırttı ki
saldırmak zorunda kaldıklarını."
Hirohito'nun savaş ilanının metni New York Times'ta bir kez ortaya çıktı
Resmi tarihin kazananları arasında yer alan iddia ortadan kaybolmadan önce.
"...İşbu belgeyle Amerika Birleşik Devletleri'ne ve Britanya İmparatorluğu'na savaş ilan ediyoruz
Doğu Asya'nın istikrarını sağlamak ve dünya barışına katkıda bulunmak...
...Uluslar arasında dostluğu geliştirmek
ve tüm uluslarla ortak refahın tadını çıkarmak
her zaman imparatorluğumuzun dış politikasının yol gösterici ilkesi olmuştur.
İmparatorluğumuzun ölmesi gerçekten kaçınılmazdı ve isteklerimizden çok uzaktı.
Amerika ve Britanya ile karşı karşıya getirildi (...)"
Hamilton Fish, Kongre'de ilk konuşmayı 8 Eylül 1941'de yaptı.
Japonya'ya savaş ilanı istiyor.
"FDR: Madalyonun Diğer Yüzü" adlı kitabında,
Fish bugün yaptığı konuşmadan utandığını söylüyor.
ve eğer Roosevelt'in Japonya'yı saldırmaya kışkırtmak için ne yaptığını bilseydi,
asla savaş ilanı istemezdi.
Fish, Roosevelt'in savaşın fitilini ateşleyen ana ateşleyici olduğunu söyledi.
hem Avrupa'da hem de Pasifik'te.
CHURCHILL'İN AÇLIĞI
1943'te Japonya, Burma'nın önemli pirinç ihracatını işgal ettiğinde,
İngilizler büyük miktarlarda pirinç satın aldı ve istifledi.
Churchill daha sonra yiyeceklerin Hindistan'dan uzaklaştırılmasını emretti.
bunun yerine kendi birliklerini beslemek için.
Artık nadir bulunan bir ürün olan pirincin fiyatı dört kat arttı.
Avustralya'dan gelen buğday,
daha önce açlıktan ölmek üzere olan Kızılderililere teslim edilebilecek olan,
bunun yerine İngiliz birliklerine nakledildi.
Daha da kötüsü, İngiliz sömürge otoriteleri yine Churchill'in önderliğinde,
aslında Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri'nden gelen teklifleri reddetti
açlıktan ölmek üzere olan ülkeye bedava yiyecek göndermek.
Churchill, 4 milyondan fazla masum Bengalliyi kasıtlı olarak aç bırakarak öldürdü
Mihver güçlerine karşı savaşa kaynak pompalamak.
Churchill, Almanlardan nefret ettiği kadar Hintlilerden de nefret ediyordu.
Çünkü Hindistan İngiltere'den bağımsızlığını istiyordu.
Gandhi de Hitler'e karşı oldukça olumluydu.
Daha sonra bir savaş kabinesi toplantısında Churchill, Kızılderilileri suçladı.
kıtlık için "tavşan gibi ürüyorlar" diyerek.
Bu kurbanlar Yahudi değildi ve bu yüzden onların adını hiç duymuyorsunuz.
Churchill, Hintlilerden ve Almanlardan nefret ettiği gerçeğini saklamaya bile çalışmadı:
"Kızılderililerden nefret ediyorum... Onlar canavarca insanlar."
Ayrıca Gandhi'nin şunları söyledi:
"Delhi'nin kapılarında elleri ve ayakları bağlı olarak yatırılmalı,
ve sonra devasa bir fil tarafından çiğnendim
yeni genel vali sırtında oturuyor."
Churchill'in renkli yorumu bir ürün olabilir
ölümcül alkol bağımlılığından
ya da sadece genel anti-sosyal dürtüselliği.
Tüm bunları daha büyük bir trajedi yapan şey nedir?
mağdurlara hiçbir zaman tazminat ödenmemiş olmasıdır
ve kıtlığın sorumlusu
hiçbir zaman sorumlu bile tutulmadı;
Bunun yerine bir kahraman olarak kutlandı.
D-GÜN
Avrupa'nın yumuşak karnı bir saldırıya karşı savunmasız kaldı
ve Romanya'nın petrol yatakları Alman ordusunu besledi.
Hitler, Müttefiklerin Yugoslavya ve Yunanistan'ı işgal edeceğinden endişeliydi
ve Balkan ülkeleri Almanya'nın petrol arzını kesecek
ve güneyden ve güneydoğudan Almanya'ya son bir saldırı başlatın.
Böyle bir saldırı Almanya için yıkıcı ve zararlı olacaktır.
ama bu fırsatı savaşa son vermek için kullanmak yerine,
Churchill, Dwight Eisenhower, Montgomery ve George Marshall
bunun yerine bir istila için hazırlık yapmakta ısrar etti
savaşı uzatmak için Kuzey Fransa'nın yoğun şekilde tahkim edilmesi,
daha fazla Avrupalıyı öldürmek ve Sovyetlere batıya doğru ilerlemek için çok ihtiyaç duydukları zamanı kazandırmak,
ve sonunda Stalin'i etkinleştirin
anlaştıkları gibi Doğu Avrupa'nın tamamını ele geçirmek.
Bunun nedeni Roosevelt ve Henry Morgenthau'nun
Sovyetlerin ve Amerika Birleşik Devletleri'nin savaş sonrası bir dünya tasavvur etti
temellerini atmak için güçlerini birleştirecek
Komünist bir uluslararası dünya hükümeti için bir BM.
1944 yılının 6. ayının 6. gününün 6. saatinde,
İngiliz, Amerikan ve Kanada kuvvetleri Manş Denizi'ni geçti
ve D-Day istilasını başlattı,
Normandiya kıyılarında Alman işgali altındaki Fransa'ya çıkarma.
Roosevelt ve Churchill yıllarca Sovyetler Birliği'ni sağlamıştı.
askeri ve mali yardımla.
Artık nihayet birliklerini komünizm uğruna savaşmaya ve ölmeye gönderiyorlardı.
Hitler'in Normandiya'daki müstahkem sahillerine düzenlenen saldırıda yaklaşık 10.000 adam öldürüldü.
Sonunda (Operasyon) Overlord başarıyla kuruldu
100.000 askerden oluşan ilk sahil başı.
Kuzey Fransa'daki bu üsten,
Müttefikler Almanya'ya doğru ilerlemek için takviye edildi.
Aynı zamanda Kızıl Terör doğudan ilerledi.
Tepeden tırnağa Roosevelt'in ileri düzey Amerikan yardımı ile donatılmıştı.
İtalya da Müttefik işgali altındayken,
Almanya'nın artık savunması gereken üç cephesi vardı: Batı, Güney ve Doğu.
Komünistlere kasıtlı olarak vermek için
Doğu Avrupa'yı fethetmek ve tecavüz etmek için daha fazla zaman var,
Generaller Eisenhower ve Marshall ilerlemeyi erteledi
General Patton'un Üçüncü Ordusu'ndan,
Patton'un ordusuna benzin sevkıyatını kesecek kadar ileri gidiyor.
Patton Ağustos 1944'te şunları söyledi:
"Şu anda asıl sorunumuz Almanlar değil,
ama benzin.
Eğer bana yeterince benzin verirlerse Berlin'e kadar gidebilirim!"
BULGE SAVAŞI
Aralık 1944 ile Ocak 1945 arasında
Alman kuvvetleri, Müttefik kuvvetlerini geri püskürtmek için son bir umutsuz çaba gösterdi.
Müttefikleri tamamen şaşırttı
ve neredeyse savaşı tersine çevirdi.
Belçika'nın dağlık bölgesindeki ormanda savaştı,
güçlü Alman saldırısı Bulge Muharebesi olarak bilinecekti.
Amerikan kuvvetleri Ardennes ormanında Alman Panzer tümenleriyle karşılaştı.
Birbirleriyle kavga ederken soğuk havayla da mücadele ediyorlardı.
Dünya Savaşı'nın belirleyici anıydı.
bu da Hitler'e geri dönmek için son bir şans verecekti
Müttefik ordularının kıyı şeridine yaklaşması.
Onun dileği onları tekrar müzakere edilmiş bir barışa zorlamaktı.
Çeyrek milyon Alman askeri
Batı Cephesine doğru yuvarlandı ve birimlerini hareket ettirdi
Ekim ayı sonlarında gizlice Ardenness'in doğusundaki noktalara doğru.
Müttefikler Almanları hafife aldı
böyle bir saldırıyı gerçekleştirebilecek askeri güce sahip olmadıklarını düşünüyordu.
(?) Aralık ayında Almanlar Bastogne'u kuşatıp ilerleyip kuşattı.
(?) sonra Meuse nehrini sürdük,
Amerikan birlikleri önlerinde ve arkalarında Alman birliklerini keşfetti.
Binlerce Müttefik askeri silahlarını imha etti
ve askeri tarihin en büyük teslimiyetlerinden birinde pes etti.
Taburların silah başına 10 mermiye düşmesi nedeniyle cephane kısaydı
ve hava koşulları hala soğuk ve karlıdı.
Dondurucu soğuk koşullar
Savaşlarda hiçbir tarafın işini kolaylaştırmadı.
Donma çok yaygındı ve şiddetli soğuk ek can kayıplarına neden oldu.
Almanlar Bastogne'daki Müttefikleri her taraftan kuşatmak için akın etti (?).
Almanlar isteselerdi artık Bastogne'u rahatlıkla alabilirlerdi.
ama bunun yerine Amerikalılara onurlu bir teslimiyet konusunda ültimatom verdiler.
Müttefikler bunların hiçbirine sahip olmayacaktı.
Bunun yerine müttefik uçakları geldi ve Almanları bombalamaya başladı.
ve Müttefiklere malzeme bırakmak,
Amerikalıların durumu tersine çevirmesine yetecek kadar.
3 Ocak'ta Müttefikler bir karşı saldırı başlattı
ve 16 Ocak'ta 1. ve 3. ordulardan devriyeler
Bastogne'un kuzeyinde buluştu ve Almanları yeniden püskürttü.
Şubat ayı başlarında Almanlar yeniden başladıkları yere geri itilmişti.
Aynı zamanda Sovyetler doğudaki hayati önem taşıyan petrol yataklarını da ele geçirdi.
bu da Batı'daki Alman tanklarının yakıtsız kalmasına neden oldu.
Yakıt eksikliği onların Meuse nehrine ulaşmasını engelledi
ve Luftwaffe'yi kalıcı olarak mahsur bıraktı.
Almanya'nın kayıpları son rezervleri de tüketti ve 84.834'e ulaştı.
Geri kalan Alman kuvvetleri artık Berlin'deki geri çekilmelerine geri püskürtülecekti.
Bulge Muharebesi aynı zamanda en kanlı savaştı
ABD güçleri 19.000 kişinin ölümüyle sonuçlanan savaşta yer aldı.
47.000 kişi yaralandı ve 23.000 kişi yakalandı.
YUKARIDAN ÖLÜM
Winston Churchill, Yahudi profesör Lindemann'ı atadı
kişisel danışmanı olarak.
Lindemann Churchill ile birlikte şuna karar verdi:
Almanya, bölge halı doygunluğuna, sınırsız bombalamaya maruz kalacak,
ya da kurbanların kendilerinin terör bombalaması dediği şey.
Lindemann Alman şehirlerinin bombalanmasını önerdi
ve işçi sınıfının sivil bölgelerinin meşru hedefler olduğu.
Bu bombalamalar 10 Ağustos 1940'ta başladı.
Küçük Freiburg kasabasındaki bombalamayla.
Bu, Almanların İngiliz şehirlerini bombalamaya başlamasından önceydi.
Bombalamaların amacı Almanların moralini bozmaktı.
1940 ile 1945 arasında 61 Alman şehri
toplam nüfusu 25 milyon olan
Müttefiklerin bombalama kampanyalarında yok edildi.
Müttefikler özellikle masum sivilleri hedef alıyordu.
Köln ve Essen gibi birçok büyük şehir
her biri 250'den fazla baskın yaşadı.
Churchill'in kasıtlı stratejisi
Mümkün olduğu kadar çok Alman sivili öldürüyordu.
"Belki bir dahaki sefere bunu yapmak için yoldayız
kadınları, çocukları ve sivil halkı öldürmek olacaktır",
Churchill açıkladı.
1943'te ABD nihayet İngilizleri yeniden silahlandırdığında,
Almanların uğruna şiddetle savaştığı medeniyet
artık her açıdan kuşatılmıştı.
Her uçak Almanya'ya gidiyor
tonlarca yüksek patlayıcı ve yangın bombasıyla yüklendi.
Şehirler üzerinde Amerikalılar stratejik olarak
gündüzleri sanayi tesislerini bombaladılar,
İngilizler geceleri kasıtlı olarak masum sivilleri hedef alırken,
işçi sınıfı topluluklarının evlerini hedefliyor.
Plan mümkün olduğu kadar çok hasar vermek, mümkün olduğu kadar çok evi yok etmekti.
ve mümkün olduğu kadar çok kadın, çocuk ve yaşlıyı öldürmek.
Churchill ayda ikiden fazla şehrin yıkılmasını istiyordu
hiç kimse kalmayana kadar.
Bombacı Harris, şehirlerin bombalanmasını savundu.
En çok odaklandığı şehir Berlin'di. Arthut Harris
Thunderclap Operasyonu belgelerinde şunu belirtti:
Berlin'in merkezinin tamamen yıkılmasını istiyordu.
Berlin şehrine daha fazla bomba geniş (?) bekleyiş atılacaktı
tüm savaş boyunca Büyük Britanya'nın tamamından daha fazla.
"Alman şehirleri... bir çileye maruz kalacak"
benzeri daha önce yaşanmamış
süreklilik, ciddiyet ve büyüklükte bir ülke tarafından...
Bu amaca ulaşmak için şiddete başvurmayacağımız hiçbir uzunluk yoktur",
garanti Winston Churchill.
İngiliz bombardıman uçaklarının sürüsü Almanya'yı sistematik bir şekilde yok etmeye başlarken,
tonlarca yüksek patlayıcı ülkenin üzerine yağdı,
okullar, hastaneler, evler, güzel antik sanatlar gibi
ve mimarinin tamamı yok edildi.
Müttefikler bunun Almanların moralini düşüreceğini düşündüler.
hem iç cephede hem de savaş cephesinde öyle ki
Üçüncü Reich için mutlak çöküş kaçınılmazdı.
Churchill ve Arthur Bomber Harris'in kışkırttığı korkunç savaş suçlarında,
yüzbinlerce Alman sivil şimdi diri diri yakılacaktı
Alman şehirlerinde birbirini takip eden yangın fırtınaları.
Bu baskınların çoğu, yüksek patlayıcı bombaların kullanıldığı ilk saldırılardan oluşuyordu.
binaları yıkmak ve ardından binlerce kişinin kullanıldığı saldırılar
tüm kumaşları ateşe verecek yangın bombaları,
Patlayıcıların açığa çıkardığı mobilya ve döşemeler.
Bu sayede doğru koşullar altında yangın fırtınaları oluşturuldu,
onbinlerce insanı diri diri yakan,
özellikle evdeki kadın ve çocuklar,
erkekler öndeyken.
İlk patlayıcı bombalar bir sıra binayı patlattı.
yangın çıkarıcı cihazlara hazırlık aşamasında
hava saldırısı uyarı sistemlerini devre dışı bırakmak
ve büyük yıkıma ve ölüme neden oluyor.
Güvenlik duvarları ve su şebekeleri de tamamen yıkıldı.
Kükreyen bombardıman uçakları ölümcül kargosunu serbest bıraktığında,
Şehirlerin üzerine artan bir ateş indi.
Dresden bir ateş okyanusuna dönüşüyordu.
Hava sıcaklıkları 600 santigrat dereceye yükseldi.
Saniyede 45 metreye varan rüzgarlar tüm oksijeni fırtınanın merkezine doğru çekti.
Yüzbinlerce insan diri diri yakıldı.
Bir RAF mürettebatı şunları söyledi:
"Yollarda erimiş asfaltta kızararak ölen insanlar vardı.
Yakılıyorlardı
ve biz bu Holokost'a yangın bombaları atıyorduk.
O yangının körüklenmesine yardım ettiğim insanlar için çok üzüldüm.
Kötüydü.
Binlerce yangın bombası her yere yağıyor.
Patlamalar, sıcaklık, yangın, çığlık atan insanlar, yanan insanlar, yaşayan insanlar,
ama yaklaşık yarım saat sonra olmadı...
gerçekten kötü olan bir şey geliştirmeye başladı.
Geldiler ve tüm bu yangın çıkarıcıları attılar
ve sonra elbette dalga üstüne dalga geldi...
yani etki daha ağırdı,
İlkinden 35 dakika, 40 dakika sonra...
Bombalar atıldı, bulunduğu binanın dışına bombalar atıldı,
arkadaşım Harry'yi öldürdüm ve...
ve oradaki insanların yaklaşık dörtte üçü öldürüldü,
ve böylece dışarı çıkıyorsun ve şimdi oraya çıkıp (?) fırına çıkıyorsun.
Bu bir fırın çünkü Dresden'in merkezindeydik...
Bu...
Kasırgayı asıl doğuran şey ikinci dalgaydı...
çünkü daha sonra 4000 poundluk gişe rekorları kıran filmleri düşürmeye başladılar,
4000 poundluk napalm,
(?)Ya bir şey düşürürse,
(?) Yaklaşık 300 metre kadar uzaktaydık...
Orada... Onu yaktılar
ateşi beslemek için, rüzgarın içeri girmesini sağlamak için.
Bu gerçekten kasırga gücü ve bunu yapamazsınız...
Her şeyi, daha önce deneyimlediğiniz her şeyi insanlıktan çıkarıyor...
Denediler ????
ve ilk grup bunun ortasında sıkışıp kaldı...
kaçamadılar...
ve sonunda...
(?) iniyorlar
Hala hayattaydılar...
ve sonra... ve sonra...
(?) sonra patladılar.
Dalga dalga fosfor ve yangın bombaları
savunmasız sivil Alman nüfusunu yıkadı.
Binlerce Alman yaşlı, kadın ve çocuk boğuldu
ya da saklandıkları bodrumlarda ve tünellerde diri diri yakıldılar
oksijen saklandıkları yerden emilirken
ve alevleri beslemek için alevlere doğru çekildi.
Binlercesi daha havaya uçuyordu
ve rüzgârlar tarafından emilip doğrudan ateşe doğru sürükleniyor.
Bazıları beyaz sıcaklığın patlamalarında telef oldu.
İnsan etini eritecek kadar yoğun ısıtın.
Nerede bir su çeşmesi veya kanalı varsa,
şehrin sakinleri canlı canlı haşlanmak için atladılar.
Saldırılar şehirleri şiddetli bir ateş denizinde bıraktı.
Yüzlerce küçük yangın tek bir büyük yangına dönüştü.
Daha sonra cehennemi beslemek için büyük hava kütleleri emildi.
yapay bir kasırgaya neden oluyor.
Dresden'deki yangın fırtınası o kadar büyüktü ki pilotlar kokpitlerinin yandığını bildirdi.
aslında büyük ateşle aydınlatılmıştı.
Yangının hava emiş gücü o kadar güçlüydü ki
ağaçları söktü ve kilometrelerce uzaktaki evlerin çatılarını kaldırdı.
Halkı tam bir panik sardı.
Sonra o kadar büyüdü ki geriye hiçbir şey kalmadı.
Her taraf yanıyordu...
sadece yanıyordu, her şey, her şey yanıyordu.
Ve kasaba yanıyordu! Parlayan bir ateş vardı,
karanlık ve aynı zamanda parlayan ateş.
Tarif edilemezdi; çok acımasızdı!
Bir kadın ve kızı yandı. Kız kardeşim yandaki evde yaşıyordu.
Orada yaşayan yaklaşık yirmi çocuk vardı.
Diri diri yakıldılar.
Dizlerime çöktüler, titrediler ve ağladılar.
Birkaç kadın karınları patlayarak orada yatıyordu.
Bebekler de görülebiliyordu çünkü yarı yarıya dışarıda asılı duruyorlardı.
Bebeklerin çoğu sakatlandı.
Bunun gibi şeyleri her yerde gördüm.
Ve çok yavaş bir şekilde kişi uyuşmaya başladı.
Biri zombi gibi davrandı.
Bazıları kayıp sevdiklerini buldu...
Ancak çoğu bunu yapmadı.
Saldırı bittiğinde sokağa, yangın fırtınasına doğru çıktım.
Ölü insanları çıplak gördüm ve düşündüm: Neden çıplaklar?
Elbiseleri yandığı için çıplaklardı
ve onları vücutlarından koparmışlardı.
Bu saldırıdan sonra hiç bu kadar çok ölü görmemiştim.
"Korkunçtu, korkunçtu!
Kızım Sachsen Platz'a geldi, merdivenlerden yukarı çıktık
ve ortada cesetlerden başka bir şey yoktu ve kızım bana şunu sordu:
Anne, orada yatan ne?
Ben de ona dedim ki: Bakmayın, hepsi ceset."
"Tamamen anlamsızdı, tarif etmesi zor.
Neyse karanlıkta bana doğru gelen bir adam var
Klein-Schachwitzer bankasından geliyor ve duruyor.
Elinde küçük bir bavul tutuyor ve yüksek sesle gülüyor.
sanki delirmiş gibi. Korkutucuydu.
Şeytanın yeryüzünde yürüdüğünü sanıyordum ve aniden şöyle dedi:
Biz Polonyalı ve Çektik, biliyorduk, biliyorduk
ve yarın başka bir saldırı olacak.
Şok içerisindeydim, önce kasaba, sonra da bu adam.
Orada dehşetten donmuş halde durdum."
İlk önce hedeflenen kasabaları parçalara ayırdıktan sonra,
İngiliz ve Amerikan bombardıman uçakları kısa süre sonra yeniden saldırıya geçti
Kaçmaya çalışan mülteci ve kurtarıcılardan oluşan dehşete düşmüş gruplar.
Müttefikler sivilleri barınaklarından çıkarıp tekrar açık alana çıkardılar.
Her şeyin bittiğini düşündüklerinde,
iki katı kadar bombardıman uçağı büyük miktarda yangın bombasıyla geri döndü
geriye kalan her şeyi ateşledi ve şiddetli ateş fırtınaları yaydı
mülteci Almanların kaçtığı yerlere.
ABD Mustang'leri şehirlerin üzerinde alçakta beliriyor, hareket eden her şeyi talan ediyordu.
kurtarma araçları ve hayvanlardan oluşan sütunlar dahil.
Alçaktan uçan Mustang'ler çaresiz hastaları makineli tüfekle vurdu
binlerce yaşlı erkek, kadın ve çocuğun yanı sıra,
şehirden kaçan herkes.
Son uçak da havadan indiğinde şehirler harabeye dönmüştü.
Sokaklar ceset yığınlarının üzerinde dolaşan farelerle doluydu.
İnsanlar sıvılaştırıldı mı? yığın
bunlar yolun asfaltına karıştı ve bir kısmı da kül olarak kaldı.
Milyonlarca mülteci şehirlerden kaçtı
yanlarında şimdiye kadar tanık oldukları en korkunç dehşetin hikayelerini götürüyorlardı.
Saldırının ardından koşmaya devam ettim. Bir anda yalnız kaldım, herkes dağıldı
ve Elbe nehrinin kıyısındaki çayırlara gittim.
Arkama döndüm ve ilk defa etrafıma bakıp Dresden için ağladım.
Memleketim için ağladım, ağladım.
RAF'ın Almanya'ya karşı amansız kampanyası
savaşın son aylarında büyük bir savaş suçuydu
kesinlikle hiçbir askeri amaca hizmet etmedi.
Baskınların en kötüsü Dresden'e yapılan baskındı.
Müttefikler açısından savaşta hiçbir stratejik veya taktiksel kazancı yoktu.
Dresden'de ne askeri üs ne de iletişim merkezi vardı
veya ağır sanayi ve hava savunması yok.
Kültürün sergilendiği yer olarak biliniyordu
ve Almanya'nın en güzel şehirlerinden biri.
Bu müttefik hava saldırısında 24.866 ev yıkıldı.
11 mil kare birinci sınıf gayrimenkul
yeri doldurulamaz kültür hazineleri tamamen yok edildi.
Tanımlanacak 35.000 tanınabilir ceset mevcut
ve yüz binlerce tanınmayan kişi.
Bombalı saldırılarda Dresden'in beşte üçünden fazlası tamamen yok edildi
14 saatten fazla sürdü.
Doğuya kaçan pek çok mülteci Dresden'de ikamet ettiğinden,
Tam olarak kaç kişinin öldürüldüğünü söylemek zor.
Çoğu dürüst revizyonist, ölü sayısının aralıkta olduğunu tahmin ediyordu
toplam 350.000'den 600.000'e kadar ölü.
Almanlar arasında buna terör bombası deniyordu.
Sanırım bazı RAF İngiliz pilotları bile
Amerikalılar da bunu terör bombalaması olarak biliyorlardı.
Kendileriyle dalga geçmiyorlardı, ne yaptıklarını biliyorlardı.
Kadınları ve çocukları katlediyorlar
aşağıda Alman şehirlerinde.
Bu, İngiliz ve Amerikan hükümetleri tarafından kutsandı, onaylandı.
Mümkün olduğu kadar çok insanı öldürmeye yönelik bu kasıtlı girişim,
Her Alman şehrini yeryüzünden yakmaya yönelik kasıtlı bir girişim
belli bir büyüklüğün üzerinde diyelim 25.000 kişi.
Hepimiz Dresden'i duymuşuzdur. Eğer yapmasaydık Dresden'in adını duymalıydık.
Ama çoğu insanın bilmediği şey şu ki,
neredeyse her Alman şehri benzer bir kadere maruz kaldı
korkunç yıkıcı bombalama ve ardından bir yangın fırtınası
molozları tutuşturmak için fosfor bombalarının atılmasıyla yaratıldı
bu kasabayı paramparça etti.
Hiçbir şey beni kadınları ve çocukları görmeye hazırlamadı
yanıyor ve havada uçuyor.
Hiçbir şey beni buna hazırlamadı.
Dresden'den sonra... tam bir kaçıktım, bunu atlatabilmem 40 yılımı aldı.
40 yıldır güldüğümü bile sanmıyorum.
Ne gülebildim ne de başka bir şey.
(?) Dedim ve hala söylüyorum ve ???
O baskınları yapanları asla affetmeyeceğim
ve bu hepsi için geçerli, Churchill, Attlee, hepsi,
(?) ne söylerlerse söylesinler.
(?) Başka şehirleri de bu şekilde bombalamaya devam ediyorlardı
ve sonra tabii ki suçu başkasının üzerine atmaya çalıştılar.
(? ) Hayır, bizim iyi adamlar olmamız gerekiyordu
ve daha kötü bir senaryoyla karşı karşıya kaldık. (?)
Beni rahatsız eden tüm bunların bizim adımıza yapılmış olması.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın terör saldırıları
Geriye 500 bini çocuk olmak üzere yaklaşık 3 milyon Alman öldü,
10 milyona kadar yaralı ve 25 milyon kadar evsiz.