[skrobanie pióra po papierze]
[optymistyczna muzyka]
[lady Whistledown] Łaskawy czytelniku!
Większość sezonów naszego rynku matrymonialnego
jest wprawdzie dość przewidywalna...
[rżenie konia]
...ale pisząca te słowa wprost uwielbia...
niespodzianki.
[muzyka nabiera mocy]
Ponoć na niespodziankę składają się
przede wszystkim tajemnica i szybkość.
[bicie serca]
Zeszłego wieczoru
nader szybko ogłoszono ważne wydarzenie.
[niewyraźne śmiechy i rozmowy]
[bicie serca przyspiesza]
[stłumiony głos Colina] Jesteśmy zaręczeni!
[zdumione okrzyki]
[śmiech radości]
[radosna muzyka]
[Colin się śmieje]
- Hiacynto, nie zaduś mi Penelopy. - [Violet się śmieje]
[Hiacynta] Od tylu lat znamy Penelopę, a teraz zostanie moją siostrą!
Cieszę się waszym szczęściem.
- Dziękuję, milady. - [Violet się śmieje]
[Francesca] Skąd ta kwaśna mina?
[Gregory] Nie wierzę, że ożenisz się,
zanim będę mógł pójść z tobą do gospody.
Przykro mi, bracie.
[radosne śmiechy]
[muzyka cichnie]
Przepraszam.
Ja pójdę. Proszę.
[Penelopa] Eloise. Zaczekaj.
Mój brat?
[chrapliwie] Czy ty jesteś poważna?
Jak długo to trwa?
To nowość. Sama jestem zaskoczona.
Odkąd darzysz go uczuciem?
[łamiącym głosem] Nie chcę wiedzieć.
Nie możesz się z nim pobrać!
[niewyraźne rozmowy zza ściany]
- Eloise... - Czy wie... że to ty jesteś Whistledown?
[szeptem] Nie wie. Proszę, nie mów mu.
Colin nie jest Deblingiem. Nie wyjedzie na wiele lat. Dowie się.
Dopóki nie pozna prawdy o tobie,
nie może naprawdę cię kochać.
[tłumi płacz]
Masz rację, ale proszę cię.
Sama mu powiem.
Potrzebuję tylko właściwej chwili.
Ale powiem mu, masz moje słowo.
[Penelopa dyszy]
Dobrze więc.
[Eloise pociąga nosem]
[melancholijna muzyka]
[Colin] Co się stało?
Jest poruszona.
Będzie dobrze.
Jestem pewien.
[lady Whistledown] Nieważne, jak do tego doszło...
to z pewnością cudowne dni dla zakochanej pary.
BRIDGERTONOWIE
[żwawa muzyka]
[chłopiec] Kronika towarzyska!
[niewyraźne okrzyki gazeciarzy]
- [chłopiec] Kronika! - [mężczyzna] Daj jedną.
[chłopiec] Dziękuję.
KRONIKA TOWARZYSKA LADY WHISTLEDOWN
[pocałunki, namiętne jęki]
[śmieją się oboje]
[wzdycha przeciągle]
Lady Whistledown?
- Nie masz jej za dość pospolitą? - [śmieje się]
Bynajmniej. Ta kobieta pisze otwarcie.
[Benedict mruczy]
A ten numer...
zechcesz przeczytać i ty.
Jak to?
„Ponoć na niespodziankę składają się przede wszystkim tajemnica i szybkość.
Zeszłego wieczoru nader szybko ogłoszono ważne wydarzenie”.
Musisz pan czytać na głos, panie Dankworth?
Nie trwonimy sił na czytanie,
bo zabrakłoby pomyślunku dla dziecka.
Mama musiała dużo czytać, kiedy była w ciąży z tobą.
[Finch] Dalej pisze tak:
„Wszystkich zapewne zaskoczy,
że rzekoma pomoc pana Bridgertona w staraniach panny Featherington o męża
sprawiła, że tych dwoje odnalazło siebie nawzajem”.
- [krztuszą się] - [chichocze]
Daj mi to.
[Marcus mruczy]
Colin Bridgerton zaręczony z panną Penelopą Featherington.
- [lady Danbury] Ha! - Przyłożyłaś do tego rękę?
Nic z tych rzeczy,
ale wielce mnie to raduje.
Temu miastu brak może piękna, ale nadrabia to z nawiązką rozrywkami.
Po co komu świeże powietrze, gdy dostaje świeże plotki?
Dobry Boże.
[dramatyczna muzyka]
[Charlotta] Na tydzień straciłam czujność,
a moja błyskotka odmawia picia lemoniady z markizem.
Już widzę te analogie, których w tej sytuacji użyje Whistledown.
Porówna mnie do kwaśnego owocu
lub znajdzie jakiś zuchwały cytat, by mnie ośmieszyć.
[Brimsley] Jest, Wasza Wysokość.
- Odczytaj. - [Brimsley mruczy]
Ach!
„Francesca Bridgerton też korzysta z sezonu.
Nie spogląda już na markiza Samadaniego,
lecz na Johna Stirlinga, earla Kilmartin.
Zacny to związek”.
To wszystko?
Tak, Wasza Wysokość.
[pogodna muzyka]
Obyś miał czyste myśli,
w końcu wracamy do domu rodzinnego.
Cieszę oczy oszałamiającym widokiem mej żony,
a wkrótce też matki mego dziecka.
[Kate mruczy]
Chcę powiedzieć rodzinie.
Chcę to wykrzyczeć,
[krzyczy] żeby słyszało całe Mayfair!
[Kate się śmieje]
[wzdycha]
[niewyraźne rozmowy]
[rżenie konia]
[Violet] Och!
Moi drodzy.
Nareszcie!
[radosne śmiechy]
Może polubiłbym długie podróże, gdyby zawsze tak się kończyły.
[Colin] Bracie.
[śmiechy]
- [Benedict] Bracie! Witaj. - [Kate] Pięknie wyglądasz.
Skądże powracasz?
- Z porannego spaceru. - Tak.
Przeczytałem dziś u Whistledown ciekawe nowiny.
- [Colin potakuje] - Ach!
Tak? Jakie?
Bracie, powiedz im.
Zwlekasz? Ja powiem.
Colin zaręczył się z panną Featherington.
Hiacynta najbardziej się cieszy.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Och!
- Wspaniałe wieści. - Tak.
Dziękuję, też się raduję.
Mam sporo do... [odchrząkuje] nadrobienia z braćmi.
- [Violet się śmieje] - Co jeszcze przegapiłam?
Też jestem bratem.
Raczej rodzinnym zwierzątkiem.
Słucham? Przesadzasz.
[Violet] Ależ tak!
[gwar ulicy]
[Eloise] Wykorzystała mnie.
To jedyny rozsądny wniosek.
Mojego brata poznała pierwszego.
Sądzę, że cała nasza przyjaźń
służyła tylko zdobyciu go.
Dobrze, że to już przeszłość.
Przepraszam, to wstrząsające.
Ja też przeżyłam dziś wstrząs.
Rodzice poinformowali mnie, że aranżują mi małżeństwo.
Z lordem Greerem.
Z Greerem?
Nie jest już jedną nogą w grobie?
Niestety nie.
Mimo słusznego wieku
zapewnił mego ojca, że ma się świetnie.
[wzdycha cicho]
Nie gadałabym tak, gdybym wiedziała.
Nie szkodzi.
Jeśli poślubię kogoś, kto mógłby być mym pradziadkiem,
przynajmniej użyję jego pieniędzy,
by przewodzić socjecie na modłę lady Danbury.
Wspaniałe bale, bezwstydny flirt z wdowcami...
[śmieją się]
[melancholijna muzyka]
Brzmi jak piękne życie.
W Devon było miło, ale... mamy ważniejsze sprawy.
- [Benedict i Colin mruczą] - [Anthony] Zacznijmy.
[wzdycha] Wyjaśnij.
Podejrzliwość jest zbędna.
Przyznasz, że to dość nagłe.
Nagle było ostatnim razem.
Nie dziwota, że uznajecie me działania za pochopne.
Ale me uczucia do Pen to nie grom z jasnego nieba.
Znam ją od bardzo dawna,
może zawsze coś do niej czułem.
Tym razem głupia była tylko nieświadomość.
- [wzdycha wzruszony] - [Anthony mruczy]
Powiedziałeś to jej?
Same zaręczyny
nastąpiły dość szybko.
Ach! Szybko, bo...
- Wyzwiesz na pojedynek własnego brata? - [śmieje się]
Poślubisz ją, i to chyba z dobrego powodu.
Tylko to się liczy.
Ale powiedz jej.
[wesoła muzyka]
[Colin] Dobrze.
Może teraz pójdę do Penelopy.
Najpierw toast. Za wasze żony.
Gratuluję.
[Colin] Dziękuję.
[odchrząkuje]
[wzdycha] Dasz wiarę? Nie wiedziałem.
[muzyka cichnie]
Mamo.
Tak się dowiaduję o zaręczynach córki?
Cały dzień chowasz się w pokoju,
a ja czytam o tym u Whistledown?
Nie zasłużyłaś na radosną nowinę.
Radosną?
Tak to widzisz?
A jak? Wychodzę za mąż.
Lord Debling był rozsądnym wyborem.
Wyższego stanu, ale przez jego dziwactwa
sprawa była pewna.
Lecz to odrzuciłaś. Dlaczego?
Dla afektu do sąsiada,
który, tak się składa, jest najlepszą partią sezonu?
Dla mnie to rozsądne.
Colin mnie lubi.
Czy powiedział, że cię kocha?
[cicha, przejmująca muzyka]
Nie.
Nie takimi słowy.
Penelopo...
Nie pamiętasz, jak Bridgertonowie
potraktowali nas po ujawnieniu intrygi Mariny?
Znikasz nocami, przebywasz bez opieki,
a rano przynosisz wieści o zaręczynach
z tym właśnie Bridgertonem.
Bóg wie, jak go usidliłaś.
- Przepraszam! - [Varley] Pan Bridgerton.
Cóż za nieoczekiwana rozkosz.
Nie zostanę długo.
Skoro jednak mówimy tak otwarcie...
- Nie mówiłam do pana. - [mocno] Nie skończyłem.
[wzruszająca muzyka]
Pani córka mnie nie usidliła.
Oświadczyłem się jej z miłości.
[wzdycha]
Gdyby nie dbała pani wyłącznie o waszą pozycję,
może dostrzegłaby pani, że Pen to najlepsza partia wśród was.
Proszę w przyszłości nie szkalować Bridgertonów,
sugerując coś innego.
[gwar ulicy, śpiew ptaków]
Chcę ci to pokazać przed ślubem.
Jest w naszej rodzinie od dawna.
To będzie nasz dom.
Wiem, że nie wygląda za dobrze,
ale z naszymi meblami i bibelotami...
Uważasz, że nie powinniśmy tu być sami?
Nie ma jeszcze służby, ale skoro mamy się pobrać...
[Penelopa] Nie.
Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Twoje słowa do mojej matki.
Nikt mnie tak nie bronił.
Zawsze się za tobą ujmę.
Bo cię kocham.
Pen.
[przez łzy] Na pewno?
Twojej matce mówiłem samą prawdę.
Też powinnaś to zobaczyć.
[romantyczna muzyka]
Jesteś najmądrzejszą i najbardziej odważną kobietą, jaką znam.
Czuję, że postrzegasz mnie inaczej niż ktokolwiek inny.
No i jest jeszcze...
to, jak włosy opadają ci na ramię.
Jak oczy lśnią ci, gdy na mnie spoglądasz,
niczym jeziora błękitu.
Jak jędrne są twe rozchylone wargi.
Miękkość twej skóry.
A także...
inne części ciała...
O których tylko śniłem.
[oddycha głęboko]
Powiedz, bym przestał, jeśli tego nie chcesz.
[dyszy] Nie chcę, byś przestawał.
[jęczy cicho]
Połóż się.
[nastrojowa muzyka smyczkowa]
[delikatny śmiech]
[wzdycha z przejęciem, odchrząkuje]
Jesteś taka piękna.
Mów, co mam robić.
- Ja zrobię. - Nie.
Powiedz mi.
Możesz mnie... dotykać.
Gdzie?
Wszędzie.
[Colin wzdycha]
Nie tam.
Jeszcze nie.
Czy mogę?
[jęczy]
[oboje oddychają głęboko]
[szeptem] O tak.
[dyszy]
Dlaczego przestałeś?
Jesteś gotowa?
To nie wszystko?
[śmieje się cicho]
To może zaboleć.
Nic na to nie poradzę. Ale...
tylko za pierwszym razem.
- [syczy z bólu] - [Colin wzdycha]
[jęczy]
[dyszy, śmieje się]
[Penelopa jęczy]
Dobrze?
Bardzo dobrze.
[jęczy]
[oboje dyszą]
[oboje stękają]
[muzyka narasta]
[dyszą coraz szybciej]
[Penelopa jęczy]
[Colin wzdycha]
[śmieją się]
Było dobrze?
Było idealnie.
Możemy jeszcze raz?
Daj mi pięć minut.
Może dziesięć.
[śmieją się]
[muzyka cichnie]
Nie możemy, Anthony.
Dlaczego?
Newton patrzy. [śmieje się]
[Kate się śmieje]
Przyznasz, że miałam rację?
Z czym? Z twoim psem?
Naszym psem.
Nie. Z naszą nowiną.
To nie jest właściwy czas, by im mówić.
Nie z tymi zaręczynami
i zalotami lorda Kilmartina do Franceski.
Twoja matka ma co robić.
Możemy jeszcze zachować sekret.
Czy tylko dlatego z tym zwlekasz?
Jesteś chyba szczęśliwa?
Bardzo.
[pogodna muzyka]
I bardzo zajęta.
[wzdycha] Muszę wyprawić najlepsze przyjęcie zaręczynowe,
nim wybiorą na wicehrabinę kogoś innego.
- [nadal pogodna muzyka] - [śmiechy]
[niewyraźne rozmowy]
No ja myślę!
[mężczyzna] Zacne psisko.
- [kobieta] Dobry piesek. - [pies szczeka]
[Francesca] Zaczęłam grać, mając pięć lat,
choć nie sięgałam palcami do wszystkich klawiszy.
Moja siostra Daphne zaczęła lekcje
i wybłagałam u mamy, by pozwoliła mi z nią siedzieć.
Przed wizytą preceptora wstawałam o szóstej, by ćwiczyć.
Wolałbym, by budziło mnie panienki granie niż pokojowiec.
Moi bliscy tak tego nie widzą.
Anthony ukrył mi raz stołek na cały tydzień.
- Bym go nie budziła. - [śmieje się]
Chyba przeze mnie wyprowadził się z domu.
Eee... Ale teraz wicehrabia tu jest, prawda?
- Owszem, z mą nową siostrą. - Hm.
Idealnie do siebie pasują. To nieomal odrażające.
Nieomal.
[śmieje się]
Czy koncept zamążpójścia też budzi panienki odrazę?
Nie, ja...
Pragnę wyjść za mąż. Nawet bardzo.
Liczę tylko, że mąż nie będzie mi chował stołka.
[z rozbawieniem] Hm.
Nie śmiałbym.
[Kate] Tu postawimy może dodatkowe stoliki na desery.
Niech kuchnia zrobi więcej ciastek z cynamonem.
Gregory je uwielbia.
Oczywiście.
[Kate] To wszystko, Wilson. Dziękuję.
No tak.
Potrzebowałam przerwy od planowania przyjęcia.
Dobrze ci idzie.
O tak.
Wolałabym teraz jeździć konno. Tylko nie mów matce.
[mruczy i śmieje się pod nosem]
Myślisz o Penelopie?
Nie dziwię się, że to przede mną ukrywała.
Nie pierwszy raz tak robi.
Ale Colin?
Ponownie stawiam czoło faktowi, że wszyscy łączą się w pary.
Też wolałabym jeździć konno.
Metaforycznie. Nie lubię koni.
Rodzina jest wszystkim.
Musisz pomówić z Colinem. Dać mu znać, co czujesz.
[melancholijna muzyka]
Nie ma niczego lepszego od prawdy.
Gregory nie znosi takich ciastek.
Przez Benedicta zjadł cały talerz i zwrócił.
Ach! [śmieje się]
Teraz jada galaretki owocowe.
- Och! - [śmieje się]
Niech zatem będą galaretki.
[obie się śmieją]
[szeptem] Dziękuję.
- [wzdycha] - [muzyka cichnie]
[zbliżające się kroki]
[Varley] Pani.
Wszystko w porządku?
Czy mam uznać za obelgę słowa Bridgertona, że dbam tylko o naszą pozycję?
Tak jakby troska o miejsce rodu w socjecie była jaką zbrodnią.
Nie ma w tym nic złego, pani.
Skąd miałam wiedzieć, że połączyła ich miłość?
To się często nie zdarza.
Nie mówię tylko o Penelopie, ale o nas wszystkich.
Na pewno zrozumie, że próbowała ją pani tylko chronić.
Może warto jej to powiedzieć.
À propos pozycji.
Związki z Bridgertonami teraz by nie wadziły.
Oficjalnie pani nie ma.
Ten prawnik węszący wokół Jacka Featheringtona.
Znowu chce panią widzieć.
Wyglądam jak czupiradło?
- Tak. - [śmieje się]
Moje czupiradło.
Było ci dobrze?
Wiem, że masz doświadczenie.
Nic nie mogło się równać z tym.
Nawet twoje paryżanki?
[oboje się śmieją]
Dasz mi czytać te wpisy?
- Obiecywałeś. - To prawda.
Nie lubię łamać obietnic.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
[pukanie do drzwi]
[pełna napięcia muzyka]
Do diaska, to chyba służba z moimi rzeczami.
Przejedziemy przez park moim powozem. Nikt nas nie zobaczy.
[zadowolony pomruk]
[otwarcie drzwi]
Lady Danbury.
Spocznij i ciesz się ze mną tym wiekopomnym dniem.
Cóż takiego dziś świętujemy?
Upadek lady Whistledown.
[wącha]
[ostentacyjny wydech] Czujesz to?
To smród słabości.
Nikogo nie chce urazić.
Nie próbuje nawet szydzić
ze zwrotu mej błyskotki ku temu, co pospolite.
Opuściła gardę.
[cicho] Dziękuję.
Pora wyprowadzić cios.
Co Wasza Królewska Mość planuje?
- Dokonało się. - Ach!
Królewscy posłańcy maszerują właśnie ulicami miasta.
- Hm. - Och, lady Danbury...
Będzie zabawa.
[figlarna muzyka]
[rżenie koni]
[fanfary na trąbkach]
[posłaniec] List od królowej.
- Od królowej. - [mężczyzna] Dziękuję.
[podniecone rozmowy]
[woźnica] Prr!
[posłaniec] Królewska proklamacja.
[rżenie konia]
Co to?
- Komunikat królowej. - [pomrukuje]
„Najdrożsi członkowie mej socjety!”
[Charlotta] „Oświadczam, że każdy, kto dostarczy dowody
demaskujące lady Whistledown,
otrzyma pięć tysięcy funtów nagrody.
Z wyrazami, Jej Wysokość, Królowa Charlotta”.
To babsko w końcu dostanie za swoje.
Pomyśl: zdemaskować Whistledown!
Nie spróbujesz?
Z pewnością nie będę musiał.
Ktoś inny na pewno ją ujawni.
[pełna napięcia muzyka]
Och, co chciałaś mi rzec?
Nic.
To teraz nieważne.
[Colin mruczy]
Eloise. Szukałem cię.
Eee... Może siądziemy?
[Eloise odchrząkuje]
Wybacz, że nie powiedziałem ci wcześniej o mych uczuciach wobec Penelopy.
- Lepiej wstanę. - Eloise.
Dość dziwnie jest już, gdy twój brat kocha twoją przyjaciółkę.
A ty jeszcze wiedziałeś, że się poróżniłyśmy.
Wiem. Głęboko tego żałuję.
Ale kocham ją, El. Nie umiem wyrazić, jak bardzo.
Lepiej nie próbuj.
Ty też ją kiedyś kochałaś.
Byłyście nierozłączne.
Pamiętam, kiedy się tu sprowadzali.
Ciągle potem mówiłaś „Penelopa to” albo „Penelopa tamto”.
„Penelopa i ja czytamy Don Kichota, zostaniemy rycerkami”.
Załamałam się, gdy zakazano nam fechtunku.
[Colin mruczy]
Penelopa zostanie wkrótce twą siostrą.
Był czas, kiedy o tym wręcz marzyłaś.
Twoje błogosławieństwo miałoby dla mnie ogromne znaczenie.
Wiem, że wiele znaczyłoby też dla Pen.
Och, prawie zapomniałem, mam dla ciebie podarek.
Wiem, że gardzisz Whistledown jak ja.
[przejmująca muzyka]
[Eloise wstrzymuje oddech]
JEJ WYSOKOŚĆ, KRÓLOWA CHARLOTTA
[lady Cowper] Radują nas pańskie plany wobec naszej córki, milordzie.
Zapewniam: jako małżonkowie
będziemy filarami społeczeństwa.
Moja żona reprezentuje moje wartości.
Koniec modnych sukien.
Najlepsze są barwy stonowane, szarości i brązy.
Nie będziemy paradować po mieście i plotkować z członkami socjety.
Odwiedzimy najwyżej jeden bal miesięcznie,
o ile organizatorzy mają nienaganną reputację.
Nie uznaję muzyki,
a sztuka nowoczesna jest wprost skandaliczna.
Zamierzam chronić przed nią delikatne oczy i uszy mej połowicy.
[odchrząkuje] Brzmi cudownie.
Czyż nie, Cressido?
Doskonale.
Rzecz jasna oczekuję też dzieci.
Uwielbiam dziatki.
Zadowoli mnie czwórka czy piątka.
[lady Cowper] Hm.
Oczywiście.
[figlarna muzyka]
[oddycha głęboko]
OTRZYMA PIĘĆ TYSIĘCY FUNTÓW NAGRODY
Dlaczego nikt nie sprawdzi jej nazwiska w księdze parafialnej?
Gdzieś musi żyć.
Proponujesz szukać niejakiej lady Whistledown?
Niezupełnie. Musi mieć jakieś imię.
Myślisz, że tak ją zdemaskują?
Nikt jej nie zdemaskuje. Zbyt dobrze się ukrywa.
À propos skrytości.
Jak zdobyłaś Bridgertona?
Znalazłaś zaklęcie w księdze?
- [śmieją się] - Dziewczęta.
Koniec z dręczeniem siostry w tym domu.
[Philipa prycha]
To ty...
Zachowywałyśmy się ostatnio prostacko.
Przez ekscytację dwiema ciążami
i zaskakującymi zaręczynami zapomniałyśmy się.
Jako głowa rodziny przypominam więc.
Wspieramy się nawzajem.
[obie rechoczą]
Wcześniej mnie wspierałaś?
[wzdycha]
Masz rację, byłam niemiła. Z tym jednak koniec.
Na szczęście nadchodzące przyjęcie
będzie nowym otwarciem.
Tak?
Pójdę tam z Penelopą tylko ja.
Wy się wtedy zastanowicie,
jak poprawić swe zachowanie względem siostry.
Pójdę do siebie poczytać.
[lady Featherington] Dobrze.
[figlarna muzyka]
[lady Whistledown] Bodaj jedyną rzeczą szybszą od zalotów
panny Featherington i pana Bridgertona
jest powrót reszty Londynu w dawno wyżłobione koleiny.
Lady Featherington w pośpiechu chce się związać z Bridgertonami,
a królowa wraca do bezowocnych łowów
na lady Whistledown.
Ujawnienia tej tajemnicy nie można jednak przyśpieszyć.
[Nicky] Widelce z lewej,
noże i łyżki z prawej.
Doskonale. Szybko się uczy.
Pomyślunek ma po matce.
Czyż nie, Will?
[cicho] Przepraszam.
[kobieta] Będzie panicz gotowy na debiut towarzyski.
Jak księgi rachunkowe?
Nadal zdecydowanie zbyt puste.
- Zrób sobie wolne. - Nie mogę...
Możesz.
Nalegam na to.
Księgi nie będą tęsknić, rodzina owszem.
[kobieta] Tak jest, z prawej.
Doskonale.
[melancholijna muzyka]
[gwar rozmów]
[rytmiczna muzyka smyczkowa]
Dziękuję.
Dobry wieczór panom.
Przeszłaś samą siebie.
- Dość spojrzeć. - Wyglądacie wspaniale.
Nie tak jak Gregory.
Bracie, skąd ten wytworny kapelusz?
Wkrótce jadę do Eton, muszę się godnie prezentować.
Może w Eton zyskasz mózg pasujący do kapelusza.
- [Kate] Och! - [śmiechy]
Jesteś panem domu, powitaj naszych gości.
Ach, witam.
Panno Hiacynto.
Miło mi pana poznać, lordzie Kent.
[Gregory] Nie przejmuj się nią.
Mam nowy łuk i strzałę. Pokazać?
[łagodna muzyka smyczkowa]
[lady Featherington] Hm. Wydawało mi się, że tutejsze ozdoby są nieco mniej ponure.
Przyszła żono.
Dobry wieczór.
Przyszły synu.
Lady Featherington.
- Miło, że tak gorąco mnie pani wita. - [wzdycha]
Głęboko żałuję mych wcześniejszych uwag.
Zostawmy to.
Dziś świętujemy wspólną przyszłość.
Skoro taki ma pani zamiar, dostosuję się.
Twoja matka.
Muszę jej pogratulować tych ozdób.
Gdzie stoją napitki?
Panna Cowper sama się nam wprosiła.
Czy mogłem jej odmówić?
- Jest w porządku. - Dobrze.
Cieszy mnie jej obecność. Niech patrzy na twój tryumf.
[lady Danbury] Ich związek mogą kwestionować tylko głupcy.
Żeby go zdobyć, wystarczyło jej bycie sobą.
- To wyjątkowa młoda dama. - [śmieje się]
- Lady Bridgerton. - Witam, lordzie Anderson.
Marcus. Nie wiedziałam, że dziś tu przyjdziesz.
Wpadliśmy na siebie podczas niedawnego spaceru.
Radosny zbieg okoliczności.
Zaiste.
Zaprosiłam go.
Rozumiem.
Za przyszłą młodą parę.
[Cressida] Lord Greer jest koszmarny.
Myślę, jak zapobiec jego oświadczynom.
Pomożesz mi?
[Eloise] Oczywiście, tylko... przepraszam.
Albo mój brat jest wyjątkowo wyrozumiały, alboś mu nie powiedziała.
Czekam na dobrą chwilę.
Nie chodzi tylko o ciebie.
Królowa wyznaczyła nagrodę, ta tajemnica wyjdzie na jaw,
a Colin się dowie, że to przed nim taiłam.
Jeśli tak trudno ci ujawnić prawdę,
uczynię ci łaskę i sama to zrobię.
Masz czas do północy.
[dramatyczna muzyka]
Napój.
W porządku?
[tykanie zegara]
[drżący oddech]
Dobry wieczór.
Lady Arnold, pozwoli pani, że przedstawię moją siostrę, lady Bridgerton.
Niezmiernie mi miło.
Wyprawia pani świetne przyjęcia.
[cicho] Już ją lubię.
[Francesca] Mój brat, wicehrabia Bridgerton.
Słyszałem o panu same dobre rzeczy, milordzie.
Czyli nie rozmawiał pan z moją rodziną.
[wszyscy się śmieją]
Musi pan im opowiedzieć tę historię,
którą podzielił się ze mną.
O butach.
Ach tak.
Buty.
[jąka się] Było na nich błoto...
dużo, dużo błota.
[Violet śmieje się niezręczne]
Pójdziemy się czegoś napić?
[John przytakuje]
I jak?
Wydają się dość... podobni.
Tak, ale czy nie uważasz,
że potrzebuje kogoś, kto otworzy ją na świat?
Królowa jest przeciwna temu związkowi.
Och! Mógł ją wręcz zainspirować do wyznaczenia dzisiejszej nagrody.
Może choć raz działaj wprost, wszak brzydzisz się manipulacją swymi dziećmi.
Drwisz ze mnie.
Przyganiał kocioł garnkowi.
[śmieje się]
Przepraszam.
[Violet się śmieje]
Lady Bridgerton! Ciągle się mijamy.
Taki niestety los gospodyni. [chichocze]
Oczywiście, rozumiem.
[stukanie o kieliszek]
Dobry wieczór. Chciałbym powiedzieć kilka słów.
Większości ludzi po upadku z konia zaleca się powrót w siodło.
Ja radzę zostać w błocie,
bo można tam znaleźć przyszłą żonę.
To dzięki mej fatalnej hippice poznałem pannę Featherington,
Pen, i teraz raduję się, mogąc stać tu z nią dzisiaj.
Czekam na nasze życie razem,
pełne wzajemne poznanie
i radowanie się każdym wspólnym dniem.
- [mężczyzna] Gratulacje. - [kobieta] Otóż to.
[oklaski]
[wiwaty]
[lady Danbury] Pomyślności.
- [stukanie w kieliszek] - [odchrząkuje]
Gratulacje dla was obojga.
Za naprawdę pełne wzajemne poznanie.
Całkowite.
Nim upłynie czas.
- [pełna napięcia muzyka] - [tykanie]
[chrząka] Nasz czas na tej planecie.
Świat na nikogo nie czeka. Za wasze zdrowie!
Dziękuję, Eloise. Ja...
[lady Featherington] Pragnę dodać, że jestem dumna
z mej cudownej córki, Penelopy.
[śmiech Violet]
Za najważniejszy związek sezonu i ród Featherington-Bridgerton.
[śmieje się]
Powinniśmy pić więcej czy mniej?
[Kate] Pora chyba na deser i szarady w salonie.
[niewyraźne rozmowy]
[ponura muzyka]
Idziemy?
Oczywiście.
- Reguły Bridgertonów. - [muzyka cichnie]
Ten, kto zgadnie, prezentuje następny.
Gramy, aż ujawni się intelektualny geniusz w naszej grupie.
Geniusz lub geniuszka.
Kto zaczyna?
Ach, Penelopa.
- To w końcu jej wieczór. - [śmieje się]
Dobrze.
[Kate] Tak.
[odchrząkuje] „Druga daje mi spokój, pierwszą robiąc.
Całość czaruje, wiosną wzrastając”.
[Alice] Wzrasta wiosną? To musi być jakiś kwiat.
- Lilia? Niezapominajka? Lilak! - [Kate] Nie.
Spokój zyskasz, gdy pan mąż cię utuli.
Tulipan. Kwiat.
- Eloise ma rację. - [Kate] Tak.
- Znakomicie, siostro. - Brawo. Twoja kolej.
[wesoła muzyka]
Zaczynamy, runda druga.
[Eloise chrząka] Dziękuję.
„Pierwszą i drugą robi na wiosnę śnieg.
Drugą ja, gdy mam pyszny stek.
Na reszcie przewracasz, by poznać cały enigmatyczny bieg”.
- Na pewno „jem”. - Zgadza się.
- Jemioła? - Nie.
Czyż to nie tajemnice?
- Tak. - Sprytne.
- Znakomicie. - [Benedict] Dobra jesteś.
[kobieta] Sprytne, brawo.
[niewyraźne rozmowy]
[Penelopa] „Pierwsze dwie prawda oczom robi, drugie dwie to męstwo kobiece.
Brzmi ładnie, choć rzadkie jest dalece”.
Może kolegiata?
Nie. Męstwo kobiece...
Koleżeństwo, czyż nie?
Owszem.
- [śmieje się] - [nieśmiałe oklaski]
Czy inni też wezmą udział w grze?
- Łączy je trudna przeszłość. - Może w końcu ją wyjaśnią.
[śmieje się]
Chyba Nicky nauczy się zasad szachów.
[Alice mruczy]
Daisy wsiadła w tym tygodniu na konia.
- Tak? - Aha. Ten błysk w jej oku...
Gdy strach osłabł i się zdecydowała.
A ja pomyślałam: „Szkoda, że jej ojciec tego nie widzi”.
- Przyniosę napitek. - Chętnie.
Stoją tam.
- [oklaski] - [Anthony] Nareszcie.
[niewyraźne rozmowy]
[Will] „Pierwsze słowo z góry spada, choć opadem nie jest.
Trzeciego słowa nie sięgnie najwyższy nawet podest.
Całość to cud, dzięki któremu wszystko będzie fest”.
Manna z nieba.
- Zgadza się. - [Colin] Ach!
[Anthony] Znakomicie.
[oklaski]
[kobieta] Brawo.
[Anthony] Brawo.
[przejmująca smutna muzyka]
[niewyraźny głos lady Featherington]
Wyjawić ci mój plan?
Na uniknięcie Greera?
[odchrząkuje] Oczywiście.
Wynajmę mieszkanie w Wiedniu
i będę tam żyła z nagrody za zdemaskowanie Whistledown.
[Eloise prycha]
Eloise. Każą mi poślubić trzykrotnie starszego.
Martwi mnie to, naprawdę.
Chciałabym skrzyczeć twych rodziców,
gdybym myślała, że to coś da.
Chciałabym też ujawnienia prawdy o Whistledown, ale jej nie znajdziesz.
Masz mnie za nie dość mądrą.
Nie o to mi chodziło. Ja też bym jej nie znalazła.
A jesteś przecież mądrzejsza.
Przepraszam, Cressido. Nie mogę teraz o tym myśleć.
Znajdę sposób, by zdobyć tę nagrodę.
[Kate] Jak panu mija wieczór, lordzie Kilmartin?
Zacnie, dziękuję.
Jest nas mniej, więc mogę przytoczyć
prawdziwą historię ubłoconych butów.
- [Violet chrząka] - [John] Naprawdę było tak.
[chrząka]
W domu pojawiły się tajemnicze ślady z błota.
Ja, służba, nawet moja matka,
wszyscy szukaliśmy ich źródła.
Wycierano je, lecz wciąż się pojawiały, jakby zostawiał je duch.
Odchodziłem od zmysłów,
aż w końcu spojrzałem w dół.
Tajemniczym źródłem śladów...
byłem ja. [śmieje się]
Nie było żadnego ducha, tylko moje ubłocone buty.
Czasami nie dostrzegam tego, co mam przed samym nosem.
Francescę dostrzegłem.
[optymistyczna muzyka]
Ona...
od razu wpadła mi w oko.
Faktycznie, zacna opowieść.
- Chodźmy. - [Colin] Doskonale.
[Benedict] „Część druga: na osobę wydany. Pierwsza: kwiat znany.
Całość pozbawiona miana, jak bohater znękany”.
[pomruki gości]
Może... bezimienny?
[rozczarowany jęk] No tak.
Whistledown zaraz taka nie będzie.
[śmiechy]
- Królowa tego dopilnuje. - Myślę, że ona...
Po co myśleć o czymś tak trywialnym? To pozbawione gustu.
To Whistledown nie ma gustu. Ale socjecie przyda się i bezguście.
Próbowałam powiedzieć...
Jej demaskacja to katastrofa rodu.
I koniec perspektyw na ożenek.
[pełna napięcia muzyka]
[oddycha drżąco]
[narastające tykanie zegara]
Przepraszam.
[muzyka cichnie]
Powiedzmy im dzisiaj.
Nie chcesz poczekać?
Ty i ja...
jesteśmy teraz najszczęśliwsi.
Myślałam, że jeszcze trochę pożyjemy tylko we dwoje.
Szykuje się wielka zmiana, ale poradzimy sobie z dzieckiem,
tak jak radziliśmy sobie ze sobą.
[dramatyczna muzyka]
[dyszy]
Ta nagroda nie wystarczy,
by wykurzyć lady Whistledown.
[lady Featherington] Dla takiej sumy ludzie robią bardziej szalone rzeczy.
[Alice] Rano trzy młode damy ścigały gazeciarzy,
by poznać jej miano.
[łapie powietrze]
[Marcus] Ona na pewno nie chce demaskacji.
[lady Featherington] Może jej pragnie? Zła sława to też potęga.
Dałaby jej swobodę, nie mówiąc już o fortunie.
[śmiechy]
No i, rzecz jasna, nie musiałaby wychodzić za mąż.
Słuszna uwaga.
Może uważać, że żyje lepiej niż ktokolwiek z nas.
[Alice] Tylko jak żyć z taką tajemnicą?
To musi ją trawić od środka.
[lady Featherington] Podwójne życie musi być straszne.
[Will] Nie zniósłbym tej tajemnicy przez godzinę.
[Marcus] Ja też nie.
[tykanie zegara]
Gdzie zniknęłaś? Szukałem cię.
Ja... potrzebowałam chwili.
Wiem, że coś cię dręczy.
Czuję to. Cały wieczór unikasz mego wzroku.
[cichy dzwonek]
Nie. Colin...
Zrozumiałbym, gdyby w powozie poniosły cię emocje.
Gdybyś nie podzielała moich uczuć.
Colin... muszę ci coś wyjawić.
Pen. Dobrze się czujesz?
- [Penelopa oddycha z trudem] - Muszę...
Niech służba przyniesie zimny kompres.
- Pen. - [Anthony] Mamo, lady Danbury.
Mamy wieści.
Spodziewamy się dziecka.
[radosny okrzyk] Najlepsze możliwe wieści!
[Violet się śmieje]
Powiedzmy rodzinie, będą zachwyceni.
[wzdycha]
Proszę państwa.
Pragnę coś ogłosić.
Pora położyć kres spekulacjom.
Chcecie poznać lady Whistledown?
Poznacie.
Ja nią jestem.
[zduszone okrzyki gości]
[lady Featherington] Panienka raczy żartować.
Bynajmniej.
Jestem lady Whistledown. I macie rację.
Mogę robić, co zechcę.
[dramatyczna muzyka]
[Penelopa dyszy]
Brak mi tchu.
[chrapliwy oddech]
- [okrzyki gości] - [Violet] Wilson!
[Anthony] Przynieście wody.
[Eloise] Zróbcie miejsce.
[Colin] Pen!
[muzyka cichnie]
[spokojna muzyka]