Łaskawy czytelniku!
Większość sezonów naszego rynku matrymonialnego
jest wprawdzie dość przewidywalna,
ale pisząca te słowa wprost uwielbia...
niespodzianki.
Ponoć na niespodziankę składają się
przede wszystkim tajemnica i szybkość.
Zeszłego wieczoru
nader szybko ogłoszono ważne wydarzenie.
Jesteśmy zaręczeni!
Hiacynto, nie zaduś mi Penelopy.
Od tylu lat znamy Penelopę, a teraz zostanie moją siostrą!
Cieszę się waszym szczęściem.
Dziękuję, milady.
Skąd ta kwaśna mina?
Nie wierzę, że ożenisz się,
zanim będę mógł pójść z tobą do gospody.
Przykro mi, bracie.
Przepraszam.
Ja pójdę. Proszę.
Eloise. Zaczekaj.
Mój brat?
Czy ty jesteś poważna?
Jak długo to trwa?
To nowość. Sama jestem zaskoczona.
Odkąd darzysz go uczuciem?
Nie odpowiadaj. Nie chcę wiedzieć.
Nie możesz się z nim pobrać!
- Eloise... - Czy wie... że to ty jesteś Whistledown?
Nie wie. Proszę, nie mów mu.
Colin nie jest Deblingiem. Nie wyjedzie na wiele lat. Dowie się.
Dopóki nie pozna prawdy o tobie,
nie może naprawdę cię kochać.
Masz rację, ale proszę cię.
Sama mu powiem.
Potrzebuję tylko właściwej chwili.
Ale powiem mu, masz moje słowo.
Dobrze więc.
Co się stało?
Jest poruszona.
Będzie dobrze.
Jestem pewien.
Niezależnie od tego, jak do tego doszło...
to z pewnością cudowne dni dla zakochanej pary.
BRIDGERTONOWIE
Kronika towarzyska!
- Kronika towarzyska! - Daj jedną.
KRONIKA TOWARZYSKA LADY WHISTLEDOWN
Lady Whistledown?
Nie masz jej za dość pospolitą?
Bynajmniej. Ta kobieta pisze otwarcie.
A ten numer...
zechcesz przeczytać i ty.
Jak to?
„Ponoć na niespodziankę składają się przede wszystkim tajemnica i szybkość.
Zeszłego wieczoru nader szybko ogłoszono ważne wydarzenie”.
Musisz pan czytać na głos, panie Dankworth?
Gdybyśmy czytali w myślach, zabrakłoby pomyślunku dla dziecka.
Mama musiała dużo czytać, kiedy była w ciąży z tobą.
Dalej pisze tak:
„Wszystkich zapewne zaskoczy,
że rzekoma pomoc pana Bridgertona w staraniach panny Featherington o męża
sprawiła, iż tych dwoje odnalazło siebie nawzajem”.
Daj mi to.
Colin Bridgerton zaręczony z panną Penelopą Featherington.
Przyłożyłaś do tego rękę?
Nic z tych rzeczy,
ale wielce mnie to raduje.
Temu miastu brak może piękna, ale nadrabia to z nawiązką rozrywkami.
Po co komu świeże powietrze, gdy dostaje świeże plotki?
Dobry Boże.
Na tydzień straciłam czujność,
a moja błyskotka odmawia picia lemoniady z markizem.
Już widzę te analogie, których w tej sytuacji użyje Whistledown.
Porówna mnie do kwaśnego owocu
lub znajdzie jakiś zuchwały cytat, by mnie ośmieszyć.
Jest, Wasza Wysokość.
Odczytaj.
„Francesca Bridgerton też korzysta z sezonu.
Nie spogląda już na markiza Samadaniego,
lecz na Johna Stirlinga, earla Kilmartin.
Zacny to związek”.
To wszystko?
Tak, Wasza Wysokość.
Obyś miał czyste myśli,
w końcu wracamy do domu rodzinnego.
Cieszę oczy oszałamiającym widokiem mej żony,
a wkrótce też matki mego dziecka.
Chcę powiedzieć rodzinie.
Chcę to wykrzyczeć, żeby słyszało całe Mayfair!
Moi drodzy.
Nareszcie!
Może polubiłbym długie podróże, gdyby zawsze tak się kończyły. Bracie.
- Bracie! Dzień dobry. - Pięknie wyglądasz.
Skądże powracasz?
Z porannego spaceru.
Przeczytałem dziś u Whistledown ciekawe nowiny.
Tak? Jakie?
Bracie, powiedz im.
Zwlekasz? Ja powiem.
Colin zaręczył się z panną Featherington.
Hiacynta najbardziej się cieszy.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Wspaniałe wieści. - Tak.
Dziękuję, też się raduję.
Mam sporo do nadrobienia z braćmi.
Też jestem bratem.
Raczej rodzinnym zwierzątkiem.
Słucham? Przesadzasz.
Wykorzystała mnie.
To jedyny rozsądny wniosek.
Mojego brata poznała pierwszego.
Sądzę, że cała nasza przyjaźń
służyła tylko zdobyciu go.
Dobrze, że to już przeszłość.
Przepraszam, to dla mnie wstrząs.
Ja też przeżyłam wstrząs.
Rodzice poinformowali mnie,
że aranżują mi małżeństwo.
Z lordem Greerem.
Z Greerem?
Nie jest już jedną nogą w grobie?
Niestety nie.
Mimo słusznego wieku
zapewnił mego ojca, że ma się świetnie.
Nie gadałabym tak, gdybym wiedziała.
Nie szkodzi.
Jeśli poślubię kogoś, kto mógłby być mym pradziadkiem,
przynajmniej użyję jego pieniędzy,
by przewodzić socjecie na modłę lady Danbury.
Wspaniałe bale, bezwstydny flirt z wdowcami...
Brzmi jak piękne życie.
W Devon było miło, ale... mamy ważniejsze sprawy.
Zacznijmy.
Wyjaśnij.
Podejrzliwość jest zbędna.
Przyznasz, że to dość nagłe.
Nagle było ostatnim razem.
Nie dziwota, że uznajecie me działania za pochopne.
Ale me uczucia do Pen to nie grom z jasnego nieba.
Znam ją od bardzo dawna,
może zawsze coś do niej czułem.
Tym razem głupia była tylko nieświadomość.
Powiedziałeś to jej?
Same zaręczyny
nastąpiły dość szybko.
Szybko, bo...
Wyzwiesz na pojedynek własnego brata?
Poślubisz ją, i to chyba z dobrego powodu.
Tylko to się liczy.
Ale powiedz jej.
Dobrze.
Może teraz pójdę do Penelopy.
Najpierw toast. Za wasze żony.
Gratuluję.
Dziękuję.
Dasz wiarę? Nie wiedziałem.
Mamo.
Tak się dowiaduję o zaręczynach córki?
Całe dni chowasz się w pokoju,
a ja czytam o tym u Whistledown?
Nie zasłużyłaś na radosną nowinę.
Radosną?
Tak to widzisz?
A jak? Wychodzę za mąż.
Lord Debling był rozsądnym wyborem.
Wyższego stanu, ale przez jego dziwactwa
sprawa była pewna.
Lecz to odrzuciłaś. Dlaczego?
Dla afektu do sąsiada,
który, tak się składa, jest najlepszą partią sezonu?
Dla mnie to rozsądne.
Colin mnie lubi.
Czy powiedział, że cię kocha?
Nie...
Nie takimi słowy.
Penelopo...
Nie pamiętasz, jak Bridgertonowie
potraktowali nas po ujawnieniu intrygi Mariny?
Znikasz nocami, przebywasz bez opieki,
a rano przynosisz wieści o zaręczynach
z tym właśnie Bridgertonem. Bóg wie, jak go usidliłaś.
- Przepraszam. - Pan Bridgerton.
Cóż za nieoczekiwana rozkosz.
Nie zostanę długo.
Skoro jednak mówimy tak otwarcie...
- Nie mówiłam do pana. - Nie skończyłem.
Pani córka mnie nie usidliła.
Oświadczyłem się jej z miłości.
Gdyby nie dbała pani wyłącznie o waszą pozycję,
może dostrzegłaby pani, że Pen to najlepsza partia wśród was.
Proszę w przyszłości nie szkalować Bridgertonów,
sugerując coś innego.
Chcę ci to pokazać przed ślubem.
Jest w naszej rodzinie od dawna.
To będzie nasz dom.
Wiem, że nie wygląda za dobrze,
ale z naszymi meblami i bibelotami...
Uważasz, że nie powinniśmy tu być sami?
Nie ma jeszcze służby, ale skoro mamy się pobrać...
Nie.
Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Twoje słowa do mojej matki.
Nikt mnie tak nie bronił.
Zawsze się za tobą ujmę.
Bo cię kocham.
Pen.
Na pewno?
Twojej matce mówiłem samą prawdę.
Też powinnaś to zobaczyć.
Jesteś najmądrzejszą i najbardziej odważną kobietą, jaką znam.
Czuję, że postrzegasz mnie inaczej niż ktokolwiek inny.
No i jest jeszcze...
to, jak włosy opadają ci na ramię.
Jak oczy lśnią ci, gdy na mnie spoglądasz,
niczym jeziora błękitu.
Jak jędrne są twe rozchylone wargi.
Miękkość twej skóry.
A także...
inne części ciała...
O których tylko śniłem.
Powiedz, bym przestał, jeśli tego nie chcesz.
Nie chcę, byś przestawał.
Połóż się.
Jesteś taka piękna.
Mów, co mam robić.
- Ja zrobię. - Nie.
Powiedz mi.
Możesz mnie... dotykać.
Gdzie?
Wszędzie.
Nie tam.
Jeszcze nie.
Czy mogę?
O tak.
Dlaczego przestałeś?
Jesteś gotowa?
To nie wszystko?
To może zaboleć.
Nic na to nie poradzę. Ale...
tylko za pierwszym razem.
Dobrze?
Bardzo dobrze.
Było dobrze?
Było idealnie.
Możemy jeszcze raz?
Daj mi pięć minut.
Może dziesięć.
Nie możemy, Anthony.
Dlaczego?
Newton patrzy.
Przyznasz, że miałam rację?
Z czym? Z twoim psem?
Naszym psem.
Nie. Z naszą nowiną.
To nie jest właściwy czas, by im mówić.
Nie z tymi zaręczynami
i zalotami lorda Kilmartina do Franceski.
Twoja matka ma co robić.
Możemy jeszcze zachować sekret.
Czy tylko dlatego z tym zwlekasz?
Jesteś chyba szczęśliwa?
Bardzo.
I bardzo zajęta.
Muszę wyprawić najlepsze przyjęcie zaręczynowe,
nim wybiorą na wicehrabinę kogoś innego.
No ja myślę!
Zacne psisko.
Dobry piesek.
Zaczęłam grać, mając pięć lat,
choć nie sięgałam palcami do wszystkich klawiszy.
Moja siostra Daphne zaczęła lekcje
i wybłagałam u mamy, by pozwoliła mi z nią siedzieć.
Przed wizytą preceptora wstawałam o szóstej, by ćwiczyć.
Wolałbym, by budziło mnie granie niż pokojowiec.
Moi bliscy tak tego nie widzą.
Anthony ukrył mi raz stołek na cały tydzień, bym go nie budziła.
Chyba przeze mnie wyprowadził się z domu.
Ale teraz wicehrabia tu jest, prawda?
Owszem, z mą nową siostrą.
Idealnie do siebie pasują. To nieomal odrażające.
Nieomal.
Czy koncept zamążpójścia też budzi panienki odrazę?
Nie, ja...
Pragnę wyjść za mąż. Nawet bardzo.
Liczę tylko, że mąż nie będzie mi chował stołka.
Nie śmiałbym.
Tu postawimy może dodatkowe stoliki na desery.
Niech kuchnia zrobi więcej ciastek z cynamonem.
Gregory je uwielbia.
Oczywiście.
Na razie to wszystko, Wilson. Dziękuję.
No tak.
Potrzebowałam przerwy od planowania przyjęcia.
Dobrze ci idzie.
O tak.
Wolałabym teraz jeździć konno. Tylko nie mów matce.
Myślisz o Penelopie?
Nie dziwię się, że to przede mną ukrywała.
Nie pierwszy raz tak robi.
Ale Colin?
Ponownie stawiam czoło faktowi, że wszyscy łączą się w pary.
Też wolałabym jeździć konno.
Metaforycznie. Nie lubię koni.
Rodzina jest wszystkim.
Musisz pomówić z Colinem. Dać mu znać, co czujesz.
Nie ma niczego lepszego od prawdy.
Gregory nie znosi takich ciastek.
Przez Benedicta zjadł cały talerz i zwrócił.
Teraz jada galaretki owocowe.
Niech zatem będą galaretki.
Dziękuję.
Pani.
Wszystko w porządku?
Czy mam uznać za obelgę słowa Bridgertona, że dbam tylko o naszą pozycję?
Tak jakby troska o miejsce rodu w socjecie była jaką zbrodnią.
Nie ma w tym nic złego, pani.
Skąd miałam wiedzieć, że połączyła ich miłość?
To się często nie zdarza.
Nie mówię tylko o Penelopie, ale o nas wszystkich,
Na pewno zrozumie, że próbowała ją pani tylko chronić.
Może warto jej to powiedzieć.
À propos pozycji.
Związki z Bridgertonami teraz by nie wadziły.
Oficjalnie pani nie ma.
Ten prawnik węszący wokół Jacka Featheringtona.
Znowu chce panią widzieć.
Wyglądam jak czupiradło?
Tak.
Moje czupiradło.
Było ci dobrze?
Wiem, że masz doświadczenie.
Nic nie mogło się równać z tym.
Nawet twoje paryżanki?
Dasz mi czytać te wpisy?
- Obiecywałeś. - To prawda.
Nie lubię łamać obietnic.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Do diaska, to chyba służba z moimi rzeczami.
Przejedziemy przez park moim powozem. Nikt nas nie zobaczy.
Lady Danbury.
Spocznij i ciesz się ze mną tym wiekopomnym dniem.
Cóż takiego dziś świętujemy?
Upadek lady Whistledown.
Czujesz to?
To smród słabości.
Nikogo nie chce urazić.
Nie próbuje nawet szydzić
ze zwrotu mej błyskotki ku temu, co pospolite.
Opuściła gardę.
Dziękuję.
Pora wyprowadzić cios.
Co Wasza Królewska Mość planuje?
Dokonało się.
Królewscy posłańcy maszerują właśnie ulicami miasta.
Lady Danbury...
Będzie zabawa.
List od królowej.
Od królowej.
Prr!
Królewska proklamacja.
Co to?
Komunikat królowej.
„Najdrożsi członkowie mej socjety!”
„Niniejszym oświadczam, że każdy, kto dostarczy dowody
demaskujące lady Whistledown,
otrzyma pięć tysięcy funtów nagrody.
Z wyrazami, Jej Wysokość, Królowa Charlotta”.
To babsko w końcu dostanie za swoje.
Pomyśl: zdemaskować Whistledown!
Nie spróbujesz?
Z pewnością nie będę musiał.
Ktoś inny na pewno ją ujawni.
Co chciałaś mi rzec?
Nic.
To teraz nieważne.
Eloise. Szukałem cię.
Może siądziemy?
Wybacz, że nie powiedziałem ci wcześniej o mych uczuciach wobec Penelopy.
- Lepiej wstanę. - Eloise.
Dość dziwnie jest już, gdy twój brat kocha twoją przyjaciółkę.
A ty jeszcze wiedziałeś, że się poróżniłyśmy.
Wiem. Głęboko tego żałuję.
Ale kocham ją, El. Nie umiem wyrazić, jak bardzo.
Lepiej nie próbuj.
Ty też ją kiedyś kochałaś.
Byłyście nierozłączne.
Pamiętam, kiedy się tu sprowadzali.
Ciągle potem mówiłaś „Penelopa to” albo „Penelopa tamto”.
„Penelopa i ja czytamy Don Kichota, zostaniemy rycerkami”.
Załamałam się, gdy zakazano nam fechtunku.
Penelopa zostanie wkrótce twą siostrą.
Był czas, kiedy o tym wręcz marzyłaś.
Twoje błogosławieństwo miałoby dla mnie ogromne znaczenie.
Wiem, że wiele znaczyłoby też dla Pen.
Prawie zapomniałem, mam dla ciebie podarek.
Wiem, że gardzisz Whistledown jak ja.
JEJ WYSOKOŚĆ, KRÓLOWA CHARLOTTA
Radują nas pańskie plany wobec naszej córki, milordzie.
Zapewniam: jako małżonkowie
będziemy filarami społeczeństwa.
Moja żona reprezentuje moje wartości.
Koniec modnych sukien.
Najlepsze są barwy stonowane, szarości i brązy.
Nie będziemy paradować po mieście i plotkować z członkami socjety.
Odwiedzimy najwyżej jeden bal miesięcznie,
o ile organizatorzy mają nienaganną reputację.
Nie uznaję muzyki,
a sztuka nowoczesna jest wprost skandaliczna.
Zamierzam chronić przed nią delikatne oczy i uszy mej połowicy.
Brzmi cudownie.
Czyż nie, Cressido?
Doskonale.
Rzecz jasna oczekuję też dzieci.
Uwielbiam dziatki.
Zadowoli mnie czwórka czy piątka.
Oczywiście.
OTRZYMA PIĘĆ TYSIĘCY FUNTÓW NAGRODY
Dlaczego nikt nie sprawdzi jej nazwiska w księdze parafialnej?
Gdzieś musi żyć.
Proponujesz szukać niejakiej lady Whistledown?
Niezupełnie. Musi mieć jakieś imię.
Myślisz, że tak ją zdemaskują?
Nikt jej nie zdemaskuje. Zbyt dobrze się ukrywa.
À propos skrytości.
Jak zdobyłaś Bridgertona?
Znalazłaś zaklęcie w jakiejś księdze?
Dziewczęta. Koniec z dręczeniem siostry pod tym dachem.
To ty...
Zachowywałyśmy się ostatnio prostacko.
Przez ekscytację dwiema ciążami
i zaskakującymi zaręczynami zapomniałyśmy się.
Jako głowa rodziny przypominam więc.
Wspieramy się nawzajem.
Wcześniej mnie wspierałaś?
Masz rację, byłam niemiła. Z tym jednak koniec.
Na szczęście nadchodzące przyjęcie
będzie nowym otwarciem.
Tak?
Pójdę tam z Penelopą tylko ja.
Wy się wtedy zastanowicie,
jak poprawić swe zachowanie względem siostry.
Pójdę do siebie poczytać.
Dobrze.
Bodaj jedyną rzeczą szybszą od zalotów
panny Featherington i pana Bridgertona
jest powrót reszty Londynu w dawno wyżłobione koleiny.
Lady Featherington w pośpiechu chce się związać z Bridgertonami,
a królowa wraca do bezowocnych łowów
na lady Whistledown.
Ujawnienia tej tajemnicy nie można jednak przyśpieszyć.
Widelce z lewej,
noże i łyżki z prawej.
Doskonale. Szybko się uczy.
Pomyślunek ma po matce.
Czyż nie, Will?
Przepraszam.
Będzie panicz gotowy na debiut towarzyski.
Jak księgi rachunkowe?
Nadal zdecydowanie zbyt puste.
- Zrób sobie wolne. - Nie mogę...
Możesz.
Nalegam na to.
Księgi nie będą tęsknić, rodzina owszem.
Tak jest, z prawej.
Doskonale.
Dziękuję.
Dobry wieczór panom.
Przeszłaś samą siebie.
- Dość spojrzeć. - Wyglądacie wspaniale.
Nie tak jak Gregory.
Bracie, skąd ten wytworny kapelusz?
Wkrótce jadę do Eton, muszę się godnie prezentować.
Może w Eton zyskasz mózg pasujący do kapelusza.
Jesteś panem domu, powitaj naszych gości.
Witam.
Panno Hiacynto.
Miło mi pana poznać, lordzie Kent.
Nie przejmuj się nią.
Mam nowy łuk i strzałę. Pokazać?
Wydawało mi się, że tutejsze ozdoby są nieco mniej ponure.
Przyszła żono.
Dobry wieczór.
Przyszły synu.
Lady Featherington.
Miło, że tak gorąco mnie pani wita.
Głęboko żałuję mych wcześniejszych uwag.
Zostawmy to.
Dziś świętujemy wspólną przyszłość.
Skoro taki ma pani zamiar, dostosuję się.
Pańska matka.
Muszę jej pogratulować tych ozdób.
Gdzie stoją napitki?
Panna Cowper sama się nam wprosiła.
Czy mogłem jej odmówić?
- Jest w porządku. - Dobrze.
Cieszy mnie jej obecność. Niech patrzy na twój tryumf.
Ich związek mogą kwestionować tylko głupcy.
Żeby go zdobyć, wystarczyło jej bycie sobą.
To wyjątkowa młoda dama.
- Lady Bridgerton. - Witam, lordzie Anderson.
Marcus. Nie wiedziałam, że dziś tu przyjdziesz.
Wpadliśmy na siebie podczas niedawnego spaceru.
Radosny zbieg okoliczności.
Zaiste.
Zaprosiłam go.
Rozumiem.
Za przyszłą młodą parę.
Lord Greer jest koszmarny.
Myślę, jak zapobiec jego oświadczynom.
Pomożesz mi?
Oczywiście, tylko... przepraszam.
Albo mój brat jest wyjątkowo wyrozumiały, alboś mu nie powiedziała.
Czekam na dobrą chwilę.
Nie chodzi tylko o ciebie.
Królowa wyznaczyła nagrodę, ta tajemnica wyjdzie na jaw,
a Colin się dowie, że to przed nim taiłam.
Jeśli tak trudno ci ujawnić prawdę,
uczynię ci łaskę i sama to zrobię.
Masz czas do północy.
Napój.
W porządku?
Dobry wieczór.
Lady Arnold, pozwoli pani, że przedstawię moją siostrę, lady Bridgerton.
Niezmiernie mi miło.
Wyprawia pani świetne przyjęcia.
Już ją lubię.
Mój brat, wicehrabia Bridgerton.
Słyszałem o panu same dobre rzeczy, milordzie.
Czyli nie rozmawiał pan z moją rodziną.
Musi pan im opowiedzieć tę historię,
którą podzielił się ze mną. O butach.
Ach tak.
Buty.
Było na nich błoto...
dużo, dużo błota.
Pójdziemy się czegoś napić?
I jak?
Wydają się dość... podobni.
Tak, ale czy nie uważasz,
że potrzebuje kogoś, kto otworzy ją na świat?
Królowa jest przeciwna temu związkowi.
Mógł ją wręcz zainspirować do wyznaczenia dzisiejszej nagrody.
Może choć raz działaj wprost, wszak brzydzisz się manipulacją swymi dziećmi.
Drwisz ze mnie.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Przepraszam.
Lady Bridgerton! Ciągle się mijamy.
Taki niestety los gospodyni.
Oczywiście, rozumiem.
Dobry wieczór. Chciałbym powiedzieć kilka słów.
Większości ludzi po upadku z konia zaleca się powrót w siodło.
Ja radzę zostać w błocie,
bo można tam znaleźć przyszłą żonę.
To dzięki mej fatalnej hippice poznałem pannę Featherington,
Pen, i teraz raduję się, mogąc stać tu z nią dzisiaj.
Czekam na nasze życie razem,
pełne wzajemne poznanie
i radowanie się każdym wspólnym dniem.
Gratulacje.
Otóż to.
Zdrowia i pomyślności.
Gratulacje dla was obojga.
Za naprawdę pełne wzajemne poznanie.
Całkowite.
Nim upłynie czas.
Nasz czas na tej planecie.
Świat na nikogo nie czeka. Za wasze zdrowie!
Dziękuję, Eloise. Ja...
Pragnę dodać, że jestem dumna
z mej cudownej córki, Penelopy.
Za najważniejszy związek sezonu i ród Featherington-Bridgerton.
Powinniśmy pić więcej czy mniej?
Pora chyba na deser i szarady w salonie.
Idziemy?
Oczywiście.
Reguły Bridgertonów.
Ten, kto zgadnie, prezentuje następny.
Gramy, aż ujawni się intelektualny geniusz w naszej grupie.
Geniusz lub geniuszka.
Kto zaczyna?
Penelopa. To w końcu jej wieczór.
Dobrze.
Tak.
„Druga daje mi spokój, pierwszą robiąc.
Całość czaruje, wiosną wzrastając”.
Wzrasta wiosną? To musi być jakiś kwiat.
- Lilia? Niezapominajka? Lilak! - Nie.
Spokój zyskasz, gdy pan mąż cię utuli.
Tulipan. Kwiat.
- Eloise ma rację. - Tak.
- Znakomicie, siostro. - Brawo. Twoja kolej.
Zaczynamy, runda druga.
Dziękuję.
„Pierwszą i drugą robi na wiosnę śnieg.
Drugą ja, gdy mam pyszny stek.
Na reszcie przewracasz, by poznać cały enigmatyczny bieg”.
- Na pewno „jem”. - Zgadza się.
- Jemioła? - Nie.
Czyż to nie tajemnice?
- Tak. - Sprytne.
- Znakomicie. - Dobra jesteś.
Sprytne, brawo.
„Pierwsze dwie prawda oczom robi, drugie dwie to męstwo kobiece.
Brzmi ładnie, choć rzadkie jest dalece”.
Może kolegiata?
Nie. Męstwo kobiece...
Koleżeństwo, czyż nie?
Owszem.
Czy inni też wezmą udział w grze?
- Łączy je trudna przeszłość. - Może w końcu ją wyjaśnią.
Chyba Nicky nauczy się zasad szachów.
Daisy wsiadła w tym tygodniu na konia.
- Tak? - Ten błysk w jej oku...
Gdy strach osłabł i się zdecydowała.
A ja pomyślałam: „Szkoda, że jej ojciec tego nie widzi”.
- Przyniosę napitek. - Chętnie.
Stoją tam.
Nareszcie.
„Pierwsze słowo z góry spada, choć opadem nie jest.
Trzeciego słowa nie sięgnie najwyższy nawet podest.
Całość to cud, dzięki któremu wszystko będzie fest”.
Manna z nieba.
Zgadza się.
Znakomicie.
Brawo.
Wyjawić ci mój plan?
Na uniknięcie Greera?
Oczywiście.
Wynajmę mieszkanie w Wiedniu
i będę tam żyła z nagrody za zdemaskowanie Whistledown.
Eloise. Każą mi poślubić trzykrotnie starszego.
Martwi mnie to, naprawdę.
Chciałabym skrzyczeć twych rodziców,
gdybym myślała, że to coś da.
Chciałabym też ujawnienia prawdy o Whistledown, ale jej nie znajdziesz.
Masz mnie za nie dość mądrą.
Nie o to mi chodziło. Ja też bym jej nie znalazła.
A jesteś przecież mądrzejsza.
Przepraszam, Cressido. Nie mogę teraz o tym myśleć.
Znajdę sposób, by zdobyć tę nagrodę.
Jak panu mija wieczór, lordzie Kilmartin?
Zacnie, dziękuję.
Jest nas mniej, więc mogę przytoczyć prawdziwą historię ubłoconych butów.
Oto, co się wydarzyło.
W domu pojawiły się tajemnicze ślady z błota.
Ja, służba, nawet moja matka,
wszyscy szukaliśmy ich źródła.
Wycierano je, lecz wciąż się pojawiały, jakby zostawiał je duch.
Odchodziłem od zmysłów,
aż w końcu spojrzałem w dół. Tajemniczym źródłem śladów...
byłem ja.
Nie było żadnego ducha, tylko moje ubłocone buty.
Czasami nie dostrzegam tego, co mam przed samym nosem.
Francescę dostrzegłem.
Ona...
od razu wpadła mi w oko.
Faktycznie, zacna opowieść.
- Chodźmy. - Doskonale.
„Część druga: na osobę wydany. Pierwsza: kwiat znany.
Całość pozbawiona miana, jak bohater znękany”.
Może...
bezimienny?
No tak.
Whistledown zaraz taka nie będzie.
- Królowa tego dopilnuje. - Myślę, że ona...
Po co myśleć o czymś tak trywialnym? To pozbawione gustu.
To Whistledown nie ma gustu. Ale socjecie przyda się i bezguście.
Próbowałam powiedzieć...
Jej demaskacja to katastrofa rodu.
I koniec perspektyw na ożenek.
Przepraszam.
Powiedzmy im dzisiaj.
Nie chcesz poczekać?
Ty i ja...
jesteśmy teraz najszczęśliwsi.
Myślałam, że jeszcze trochę pożyjemy tylko we dwoje.
Szykuje się wielka zmiana, ale poradzimy sobie z dzieckiem,
tak jak radziliśmy sobie ze sobą.
Ta nagroda nie wystarczy,
by wykurzyć lady Whistledown.
Wielu zrobiłoby dla takiej sumy bardziej szalone rzeczy.
Rano trzy młode damy ścigały gazeciarzy,
by poznać jej miano.
Ona na pewno nie chce demaskacji.
A może wręcz jej pragnie?
Zła sława to też potęga.
Dałaby jej swobodę, nie mówiąc już o fortunie.
No i, rzecz jasna, nie musiałaby wychodzić za mąż.
Słuszna uwaga.
Może uważać, że żyje lepiej niż ktokolwiek z nas.
Tylko jak żyć z taką tajemnicą?
To musi ją trawić od środka.
Życie podwójnym życiem musi być straszne.
Nie zniósłbym tej tajemnicy przez godzinę.
Ja też nie.
Gdzie zniknęłaś? Szukałem cię.
Ja... potrzebowałam chwili.
Wiem, że coś cię dręczy.
Czuję to. Cały wieczór unikasz mego wzroku.
Nie. Colin...
Zrozumiałbym, gdyby w powozie poniosły cię emocje.
Gdybyś nie podzielała moich uczuć.
Colin... muszę ci coś wyjawić.
Pen. Dobrze się czujesz?
Muszę...
Niech służba przyniesie zimny kompres.
- Pen. - Mamo, lady Danbury.
Mamy wieści.
Spodziewamy się dziecka.
Najlepsze możliwe wieści!
Powiedzmy rodzinie, będą zachwyceni.
Proszę państwa.
Pragnę coś ogłosić.
Pora położyć kres spekulacjom.
Chcecie poznać lady Whistledown?
Poznacie.
Ja nią jestem.
Panienka raczy żartować.
Bynajmniej.
Jestem lady Whistledown. I macie rację.
Mogę robić, co zechcę.
Brak mi tchu.
Przynieście wody.
Zróbcie miejsce.
Pen!
Napisy: Kuba Żywko