Nie jestem zaskoczony.
Nie ukazała się. Nikt jej nie dostał.
Może królowa w końcu ją zdemaskowała.
- Liczyłam, że opisze moje zaręczyny. - I moją nową suknię!
Cressida Cowper?
Ta blond obmawiaczka!
Naprawdę wierzymy, że to ona?
To ma sens.
Sama okrutnie obmawiałabym innych,
gdybym, jak ona, stała na skraju staropanieństwa.
Jest okrutna.
Ewidentnie źle wychowano to biedne dziecko.
Na miejscu matki bym ją wygnała.
To pomiot piekielny.
Przejawia geniusz.
Czekam na kolejną Kronikę.
Nie będę obrażać diabła, kreśląc paralele
między nim a Cressidą Cowper.
Jedno z nich kłamie i oszukuje,
będąc demonem pierwszej wody,
drugiego zaś pisząca te słowa nigdy nie poznała.
Masz gościa.
Pen.
Colin.
Jak się czujesz? Martwiłem się.
Dość dobrze.
Boję się jednak cię zarazić.
Chcę być właśnie tutaj.
Wiem, że pragniesz mi coś wyjawić.
Chętnie poczekam, aż będziesz gotowa,
cokolwiek by to nie było.
Nie mogę teraz mówić.
Nie zemdlałam jednak przez twe czyny.
Powodem była Cressida Cowper i jej bzdurne twierdzenia.
Zaiste, niezwykłe.
Napisała tyle niemiłych rzeczy o nas i naszych rodzinach,
by ujawnić się na naszych zaręczynach.
Uwielbia brać to, co do niej nie należy.
Myślisz, że mówi prawdę?
Zawsze miałem lady Whistledown za...
kogoś mądrzejszego.
Odpoczywaj.
Ale zanim pójdę... mam coś dla ciebie.
Jubiler właśnie skończył pracę.
Colin! Jest piękny.
Nawet w połowie nie tak jak ty.
Inkaust? Pisałaś?
Tak, listy.
By podzielić się radosną nowiną.
Ach tak.
Nie przeszkadzam.
Panno Featherington.
Jeszcze.
BRIDGERTONOWIE
Obiecywałem lordowi Greerowi żonę-debiutantkę,
nie pisarkę-plotkarę.
Wycofał ofertę matrymonialną.
Ach tak?
To nie powód do uśmiechu, dziewczyno.
Myślisz, że będziesz dalej pracować pod mym dachem
i szargać mi reputację? Niedoczekanie!
Wysyłam cię do ciotki Jo.
Nie możesz, papo. Ciotka Joanna mieszka w Walii.
No właśnie. Plotkuj sobie tam o owcach!
Musisz wycofać swoją deklarację.
Powiemy, że Bridgertonowie dali ci za dużo wina.
Że przemawiało za ciebie.
Nie wierzysz mi?
Znam swoją córkę.
Lady Whistledown to przenikliwa autorka.
Masz liczne przymioty, ale spryt do nich nie należy.
Panna Cressida Cowper
została wezwana do pałacu Jej Królewskiej Mości.
Mamy do przekazania wieści, lady Danbury.
Sprzedajemy klub.
Dobra wiadomość.
Zawsze mnie raduje, gdy inni słuchają mych rad.
To właściwa decyzja, panie Mondrich.
Jej Wysokość kieruje gniew w inną stronę,
lecz to się może szybko zmienić.
Oczywiście. Nie chcemy
ściągać na siebie uwagi łamaniem zasad.
Nonsens!
Musicie ściągać na siebie uwagę.
W najlepszy możliwy sposób:
wyprawiając bal.
Przestrzeganie zasad to jedno,
ale jeśli chcecie wygrać tę grę,
musicie aktywnie działać.
Inaczej zawsze będziecie się tylko bronić.
Cóż...
Wiemy co nieco o goszczeniu.
Lord Anderson.
Milady. Przepraszam za najście.
Tak się składa, że... zapomniałem kapelusza.
Dziękuję.
Czy pan...
tylko tędy przechodził?
Mogłem chyba przysłać po to lokaja, prawda?
Wtedy jednak znowu bym pani nie ujrzał.
Nie mógłbym podziękować za przyjemny wieczór.
Był dość frapujący, czyż nie?
Jak się pani miewa?
Poza bólem głowy dobrze.
A pan?
Wyczuła pani rozdźwięk między siostrą a mną?
- Być może. Choć to nie moja sprawa. - Ułożymy sobie stosunki.
Urazy z dzieciństwa czasem się ciągną.
Ona była pierworodna.
Pan był pierwszym synem.
Teraz jesteśmy dorośli.
Musi być jakieś wyjście.
Wierzę, że je znajdziecie.
Dziękuję.
Proszę zająć się swoją bolącą głową.
Liczę na kolejne spotkanie.
Ja również.
- Uwielbiasz różowe. - Kolor różowy.
Makaroniki wolę czekoladowe.
Zamówiłam te dwa.
- Dwa to za dużo. - Mówiłeś...
Rano zjadłaś trzy.
- Nie! - Przecież widziałem.
Tylko jeden!
Gregory cię widział.
- Akurat. - Po co kłamiesz?
- Wcale nie. - Akurat.
- Gregory! - Ja też lubię czekoladowe.
Nic nie zjadłem...
- Były dla mnie! - Mam rozwiązanie.
- To właściwy moment. - Ewidentnie są zajęci.
Odłóż je. Dość.
- Po co się mieszasz? - Po prostu je rozdziel.
Zawsze tacy są. Musisz im przerwać.
Nie usłyszą mnie.
- Zjadłaś trzy czekoladowe rano. - Nie!
Patrz. Przepraszam!
Dopadła mnie zaraza morowa, wszyscy państwo umrzecie.
Ani jednego...
Trzy bananowe za czekoladowy.
- Nie ma mowy. - Podstępne.
- Nierozsądne. - Dlaczego?
Dobrze.
Rodzino!
Dziękuję.
John ma niewielkie ogłoszenie w imieniu nas obojga.
Zaiste, niewielkie.
Pobierzemy się.
Jejku!
Gratulacje!
Doskonale.
Makaronik gratulacyjny.
Będziesz najpiękniejszą z panien młodych.
No, na równi z Daphne. I Kate. I Penelopą.
Tak się cieszę. Stanowicie piękną parę.
Dziękuję, mamo.
Trzeba ci dziś obstalować suknię.
Dąsasz się na brak makaronika?
Wiedziałaś, że to ona?
Rozmawiałeś z Penelopą?
Tak. Wystąpienie panny Cowper ją załamało.
Powiedz, że o tym nie wiedziałaś.
Nie.
Nie o Cressidzie.
Nić naszej przyjaźni nie była mocna, ten występ ją przerwie.
Mam taką nadzieję.
Gdybyś wiedziała, wasza przyjaźń nie miałaby żadnego sensu,
biorąc pod uwagę jej teksty.
Wściekałeś się na tę Whistledown.
Co uczynisz?
Jakaś część mnie chciałaby ruszyć z widłami na jej dom.
Gdybyś tego zażądała, tak bym zrobił.
Ale tak naprawdę po ostatnich wydarzeniach
nieco chyba złagodniałem.
Mówisz o Penelopie.
Nie chcesz tego słuchać,
ale zadziwia mnie, jak szybko ktoś może się stać
wszystkim, co istotne.
Interesuje mnie teraz tylko jej dobro.
Oraz nasza przyszłość.
Może sprawię, że Whistledown zniknie
i więcej nas nie skrzywdzi.
Pomówisz z panną Cowper?
Z samą autorką.
OSZUSTKA. SZACHRAJKA.
Miałam mu powiedzieć.
Nie udało się.
Gdy nadeszła moja pora...
też nie umiałam.
Teraz widzę, że prawda by go zniszczyła.
Gdy wypuszczę ten numer, zamierzam mu powiedzieć.
Nie.
Z jakiegoś powodu mój brat naprawdę wierzy,
że cię kocha.
Gdyby wiedział, że to ty pisałaś o mnie, o nas, o Marinie
i że to przed nim ukrywałam...
Nie mów mu. Lepiej będzie odłożyć pióro.
Nie mogę.
Zwłaszcza teraz.
Możesz. Masz idealną okazję.
Nie myślisz...
Występ Cressidy był idiotyczny,
ale zrobiła ci przysługę. Nie napisze nic sensownego.
Niech Kronika zemrze. Nikt nie pozna prawdy.
Za ciężko i za długo nad nią pracowałam.
Nie pozwolę, by splendor spłynął na Cressidę Cowper.
- Serce mi pęknie. - A Colin?
- Prawda złamie jego serce. - Ale...
Lady Whistledown to moje miano, nie jej.
Twoim mianem będzie Bridgerton.
Możesz nosić jedno.
Przez większość życia...
chciałam być częścią waszej rodziny.
Kiedyś wiele bym dała, by poznać Whistledown.
Długo dobrze ci szło, ale...
to tylko plotki.
Odpuść.
Jej Królewska Mość wzywa.
Tak więc...
to jest młoda dama podająca się za lady Whistledown.
Tak, Wasza Wysokość.
Dlaczego teraz się ujawniłaś?
Ja... pragnę odebrać moją nagrodę, Wasza Królewska Mość.
Nędzne pięć tysięcy funtów to drobnostka dla wielkiej Whistledown.
Kronika nie jest chyba darmowa?
Nie chcę, by ktoś wziął to, co moje.
Jestem słowna.
Dam ci nagrodę, gdy tylko przekażesz mi nowy numer.
Ten, który miał się dziś ukazać.
Proszę Waszą Królewską Mość o wybaczenie.
Wyznaczenie nagrody wzbudziło obawy mego wydawcy.
Lecz ten numer ukaże się... już wkrótce.
Wroga należy poznać, panno Cowper.
Znam lady Whistledown równie dobrze jak siebie samą.
Jej największą siłą jest zmysł obserwacji.
Ty nigdy nie patrzyłaś na nic poza samą sobą.
Owszem, obserwuję.
Wczoraj patrzyłam na pannę Francescę i lorda Kilmartina.
Spędzili ze sobą cały wieczór.
Ale jest jeszcze czas,
by przekonać ją do przymiotów markiza.
Prawdziwa lady Whistledown
nigdy tak łatwo nie oferowałaby pomocy.
Bez godnej rywalki nie dbam o to, jak przeciętnego wybranka
pojmie za męża panna Francesca.
Jeśli nie napiszesz przekonującego numeru,
nie chcę cię więcej widzieć na mym dworze.
Cressido.
Zabraniam ci publikacji.
Nie mam wyboru. Przegna mnie z towarzystwa.
Twój ojciec już to zrobił.
Nie będę żyć z ciotką.
Co zrobisz, jeśli prawdziwa lady Whistledown coś wyda?
Dziś nie wydała. Może ją odstraszyłam.
Co innego mam począć?
To jedyny sposób na odzyskanie względów królowej.
Jeśli ugruntujesz swoją pozycję jako lady Whistledown,
nikt cię nie pojmie za żonę.
Teraz też nikt tego nie zrobi.
Chętnie zorganizowałabym śniadanie weselne tutaj.
Chyba że pańska matka by chciała, lordzie Kilmartin.
Mając tylko jedno dziecko, mogłabym o to walczyć.
Jeszcze nie ogłosiliśmy zaręczyn.
Najpierw załatwmy to.
Matka walczyłaby tylko o to, by nigdy nie być gospodynią.
Pomówmy o ogłoszeniu zaręczyn.
- Jeśli chodzi o królową... - Rozmawialiśmy o tym.
Nie byłem pierwszym wyborem królowej
do ręki pani córki.
Ponieważ poświęciła Francesce tyle uwagi,
uważam, że rozsądnym może być zaczekanie
z ogłoszeniem waszych intencji do końcówki sezonu.
Rozjedziemy się na wesele po posiadłościach,
a królowa wybierze diament na początku nowego sezonu.
Tylko że...
nie chcielibyśmy tyle czekać.
Pragniemy zacząć planować wspólny dom.
Rozmowa z królową wydaje się najrozsądniejsza.
Jeśli jesteście na to gotowi.
Twoja rozmowa z królową.
Myślę o żółtych wstążkach przewiązanych przez wszystkie balustrady
oraz... pozłacanych kwiatach pokrywających powóz,
którym ruszą spod kościoła.
Nader to gustowne, pani.
A my czym pojedziemy? Wozem drabiniastym?
Na mym ślubie nie było złoconych kwiatów.
Mąż twój nie dysponował takimi środkami.
Ja cię zaniosę, kochana.
Wolałabym złocony powóz.
Dlaczego Penelopa jest tak traktowana?
Wesela nie są tak ważne jak ciąże.
Gdzie ona jest?
Nie może nadal chorować.
Penelopo?
„Penelopo”.
KRONIKA TOWARZYSKA LADY WHISTLEDOWN
Co ty tu robisz?
Czytasz stare numery Kroniki Whistledown.
Nadal źle się czuję.
Penelopo.
Zyskałaś względy mężczyzny o wspaniałym nazwisku i fortunie.
Masz resztę życia, by się wylegiwać.
Teraz jednak, aż do ślubu i sfinalizowania tego związku,
musisz sprawić, by pan Bridgerton czuł się
jak najważniejszy człowiek na świecie.
Twój mąż jest najważniejszy.
Jego marzenia i życzenia.
No, na początku.
A moje marzenia?
Jakie marzenia?
Damy nie mają marzeń.
Damy mają mężów.
Przy sporym szczęściu, jeśli odegrasz swą rolę,
czasami twoje życzenia się spełnią.
Być może. Dzięki niemu.
Twój ojciec bywał okrutny.
Był słaby.
Wybrałam go, by zyskać bezpieczeństwo,
lecz nawet tego mi nie zapewnił.
Ale dał mi waszą trójkę.
Moim życzeniem było potem, żebyście żyły lepiej ode mnie.
I to się udało.
Masz szczęście, Penelopo.
Nie lekceważ tego.
Miło spożyć z tobą posiłek.
Bodaj pierwszy raz.
Jeśli smakują ci te babeczki, polubisz cały repertuar mojej kucharki.
Próbujesz mnie z nią wyswatać?
W tym tygodniu organizuję kolację.
Dla nas i mego drogiego Paula.
Przyjdziesz?
Sprawdzasz moje intencje wobec siebie?
W pewnym sensie.
Ja już poznałam twoją rodzinę.
Winieneś poznać mych bliskich.
Pyszności.
Ty...
Rety.
Lordzie Kilmartin. Za szybkie dołączenie do naszej rodziny.
- Miło nam, żeś tu jest. - I ja się raduję.
Jesteś dziś w dobrym nastroju. Czy to miłosne uniesienie?
Panowie! Jedna z mych najznamienitszych flaszek brandy.
Nie mogę jej zostawić następcy.
Szkoda, że co tydzień nie zamykasz klubu.
To już, niestety, ostatnia.
Szlag. Liczyłem, że starczy na parę kusztyczków.
To twój kielich.
Uczcij ostatnią noc szefowania zacnemu przybytkowi.
Mam czcić czy opłakiwać?
Odmawiam picia po litości.
Jeśli chodzi o litość, może ja nań zasługuję.
Że co?
- Ty? - Miałeś rację.
Przez miłosne uniesienie nie umiem w tym tygodniu sklecić choćby zdania.
Cierpię katusze.
A co piszesz?
Pracuję nad rękopisem.
Ach tak?
- Tak. - Ciekawe.
O czym?
Redaguję historię mych podróży.
Przynajmniej w teorii.
Nie.
Myślisz, że zasługujesz?
Ty masz w życiu kierunek.
Ja wędruję przez nie bezładnie, bez wyraźnie wyznaczonej ścieżki.
Chyba nigdy nie byłeś szczęśliwszy?
To fakt, nie byłem.
Kielich należy się mnie.
Jeśli dobrze interpretuję tę grę,
zwycięzcą będzie najbardziej szczęśliwy z nas.
Nie praw nam tu czułostek o naszej siostrze.
Jestem wśród nas najbardziej szczęśliwy,
bo dostrzegłem kolejną flaszkę.
- To prawda! - Tak!
Faktycznie, szczęściarz!
- Sokole oko. - Tak.
Wspaniale.
Dziękuję.
Za zacny klub pana Mondricha.
- Za klub. - Za klub.
- Rety. - Jeszcze.
Trzeba to rozpić.
Jesteśmy rodziną.
Wystarczy na jeszcze jedną.
Whistledown.
Oto Słowo Boże.
Bogu niech będą dzięki.
A zatem. Dzisiaj
ogłaszam zapowiedzi ślubu
pana Colina Bridgertona
i panny Penelopy Featherington.
Po raz pierwszy pytam.
Jeśli ktoś wie o jakiejś przeszkodzie,
przez którą tych dwoje nie powinno się związać węzłem małżeńskim...
niechaj wyjawi ją teraz.
Dobrze.
Pan Bridgerton
i panna Featherington
zawrą ślub tutaj,
za trzy tygodnie.
Dzisiaj ogłaszam też zapowiedzi ślubu
lorda Charlesa Cho i panny Emmy Kenworthy.
Po raz drugi pytam.
Jeśli ktoś wie o jakiejś przeszkodzie,
przez którą tych dwoje nie powinno się związać węzłem małżeńskim,
niechaj wyjawi ją teraz.
Dobrze.
Lord Cho i panna Kenworthy zawrą ślub tutaj,
za dwa tygodnie.
To koniec dzisiejszych ogłoszeń.
Idźcie teraz w pokoju,
by kochać Pana i Mu służyć.
Zaraz do was dołączę.
- Dobrze cię widzieć. - Czuję się dużo lepiej.
Wkrótce się pobierzemy.
Jeśli nadal mnie chcesz.
Jak mogłabym nie chcieć?
Wiem, że chciałaś mi coś powiedzieć.
To prawda, chciałam. I to od bardzo dawna.
Że pokochałam cię od pierwszego wejrzenia.
Że kocham cię niemożebnie długo.
Te lata jako przyjaciółka. Byłam nią, ale...
potajemnie cię kochałam.
Zawsze cię kochałam.
Przez całe życie
będę błagał o wybaczenie, żem tego nie dostrzegł.
Nie trzeba.
Nic nie daje mi tyle szczęścia, co bycie z tobą.
Colin. Co robisz?
Tańczę.
Z przyszłą żoną. W kościele, w którym się pobierzemy.
W dzieciństwie nigdy cię nie karano?
Bracie?
Siostro.
Przedstawiam lady Keswick.
Poznaliście się już może?
Nie przypominam sobie.
Lord Anderson, miło mi.
- Miałem... - Cała przyjemność po mojej stronie.
Całe miasto mówi o pańskim przyjeździe.
Czekałam na spotkanie.
Zostawię was, zapoznajcie się.
Ponoć jest pan wdowcem, jak ja wdową.
Cóż...
Odkupienia powinnaś raczej szukać wewnątrz kościoła.
Wymknęłam się z domu. Nie mów nikomu.
Nagle nie chcesz zwracać uwagi?
- Nie dlatego się ujawniłam. - A dlaczego?
Może dlatego, że... potajemne życie jest wielce samotne.
Pomyślałam, że może zechciałabyś do mnie dołączyć?
Lubisz słowa. Przynajmniej je czytać.
Może pomogłabyś mi pisać moje teksty?
Nie pamiętasz już, co o mnie pisano rok temu?
Co w Kronice pisałaś ty?
Oczywiście.
Wybacz. Sama nie wiem, dlaczego tak napisałam.
Razem naprawimy ten błąd,
od początku zachwalając twe przymioty.
Nie chcę z tobą współpracować. Nie mogę się też z tobą przyjaźnić.
Przykro mi.
Chodzi tylko o Whistledown?
Nie dziwota, że Pen cię porzuciła.
Ciągle tylko gadasz.
Zazdrościsz, że coś w życiu osiągnęłam.
Może i zazdroszczę Whistledown.
To nie lada wyczyn.
Spędziwszy sezon jako ktoś niemal niewidzialny,
prawie rozumiem, dlaczego ktoś tak pisze.
Gratuluję ci tak wypracowanego sukcesu.
Urodzisz dziewczynkę.
Dlatego brak ci ostatnio błysku.
Nie rozumiem?
Ponoć dziewczynki kradną matkom urodę.
Ty tego nie widzisz, mamo?
Są uroczą parą, czyż nie?
Ty jesteś urocza niczym bombonierka.
Przyjdziecie na kolejne zapowiedzi?
Owszem.
Chcą, bym mówiła w ich imieniu z królową.
Będziesz lepsza. Królowa oczekuje popisu.
A oni... nadal siedzą w milczeniu?
Nieco się rozgadali.
Przekonałam się do ich związku.
Martwię się tylko, że naciskająca królowa...
Może dostrzec, że wciąż masz wątpliwości.
Nic nie znaczą obok szczęścia Franceski.
Jeśli królowa je przejrzy,
mogą skłonić ją do sprzeciwu wobec ich związku.
Moja droga.
Lady Danbury.
Było cudownie.
- Tak. - Wspaniale.
Portyk ładnie dopełnia widoku z placu.
Wcale zmyślne.
Fotel królowej winien stać wyżej, pośrodku okien.
Niech nic nie zasłania jej widoku po wejściu.
Dobrze się bawisz?
Bawi mnie idea wyprawienia najlepszego balu w Mayfair.
Zielone serwetki są zacne, lecz stonowane.
Skłaniam się ku srebrnym.
Będą pasować do talerzyków na ciasto. Czy to będzie przesada?
Bynajmniej.
Zaplanujmy najlepsze wesele w Mayfair.
To muzyka dla mych uszu.
Varley sugeruje tort czteropiętrowy,
ale gości jest tylu, że potrzebujemy pięciu pięter.
Panna Penelopa!
Zbyt długo żeśmy się nie widziały.
Dopiero z twej ostatniej Kroniki
dowiedziałam się o zaręczynach.
Tak. Jestem szczęśliwa.
Ostatnie tygodnie były szalone.
Cieszy mnie to.
Kiedy będziesz się tu wymykać,
panu Bridgertonowi będziesz mówić...
Przyjechałam powiedzieć.
Zostawię Kronikę pannie Cowper.
Numer o zaręczynach to mój ostatni.
Kronika to dzieło twego życia.
Nie mogę jej dalej pisać.
Znalazłam miłość, Genevieve. Nie zamierzam jej zlekceważyć.
Mama przysłała mnie po próbki tkanin
na suknię ślubną.
Mój ulubiony element krawiectwa...
to błysk na twarzy kobiety, gdy założy moją suknię.
Nie wyobrażam sobie rezygnacji z tego.
Tak czy inaczej,
uszyjemy ci najpiękniejszą suknię.
Usunięto mnie z klubu.
- Dlaczego? - Przez twoją córkę!
Bo niby dlaczego? Odbieram jej wiano.
Utraci wtedy wszelkie perspektywy.
Nie dbam o to. Żaden mężczyzna w Londynie jej nie weźmie!
Co się stało, mamo?
Co tu robisz? Dlaczego nie jesteś u siebie?
U mnie nie ma biurka. Piszę Kronikę towarzyską.
Dobrze.
Twój ojciec został przez tę aferę usunięty z klubu.
Wycofuje twoje wiano.
Pięć tysięcy funtów to niewielka fortuna,
ale jako posag
może wystarczyć na męża z kontynentu.
Lub ze wsi.
Na kogoś.
Musimy zdobyć tę nagrodę,
nim Whistledown znowu coś wyda.
Przeczytaj, co napisałaś.
„Drogi czytelniku! To ja, lady Whistledown.
Dziś dostarczam wielość plotek z różnych krain,
bliskich i dalekich... odległych i bliskich”.
To wszystko?
Jak dotąd.
Jejku.
Mamo... boję się.
KRONIKA TOWARZYSKA LADY WHISTLEDOWN
„Spośród wszystkich suk pisarka to przykład największego skundlenia.
Jeśli to prawda, pisząca te słowa chce pokazać wam kły”.
Sprytne.
Jest pan drugim synem?
Staram się podtrzymywać złą reputację młodszych braci.
Oddaje się pan artystycznym porywom?
Pisze pan? Rysuje?
Może maluje?
Nie.
Cóż.
Ja...
czasami tańczę na przyjęciach.
Paul jest mecenasem sztuki.
Często wspiera teatr.
- Ach tak. - Tak poznałem Tilley.
Co tydzień zasiada w loży.
Nie wiedziałem o tym.
Nigdy nie zapomnę pierwszego spotkania.
Po przedstawieniu Wiele hałasu o nic, za kulisami,
wrzeszczała na reżysera za ocenzurowanie tekstu.
Nie znoszę, gdy słabszy umysł
masakruje wielkie dzieło geniusza.
Niech zgadnę.
Ostrzegała pana, by bardzo się jej obawiał?
- Zgadza się. - Obaj powinniście.
Pan Bridgerton ma pusto.
Benedict.
Dobrze.
Powiedz, Benedikcie,
kogo przy tobie pouczała Tilley?
- Daj spokój. - Bodaj aeronautę.
A raczej tłum, który z niego drwił.
Przyjemna ta muzyka, czyż nie?
Dobry wieczór.
Lord Kilmartin.
Marcus.
Poznaj jeszcze kilka moich przyjaciółek.
Miło mi.
Dobry wieczór paniom.
Lady Keswick, lady Gloucester i lady Vikaspuri.
Nie lubię tego koloru, ale tobie w nim do twarzy.
Dziękuję, mamo.
Pięknie.
Płaczesz?
- Kochanie. - Nie.
Jestem w ciąży.
Każdy wie, że dziecko ciśnie wodę do oczu matki.
Gdzie twój przystojny narzeczony?
- Pan Bridgerton. - Państwo Mondrich.
To pocieszające, że choć nie mamy już twojego klubu,
i tak będziecie organizować najlepsze imprezy sezonu.
Jej Królewska Mość.
Przyszła.
Tak, jak zakładałam. Zupełnie bez wyrazu.
Zacnie.
Wcale zacnie.
Mamo. Pomówisz teraz z królową?
Może zaczekajmy, aż się rozgości.
Lepiej spróbujmy teraz,
może wszak wcześniej wyjść.
Ja...
Powinniśmy zaczekać.
Nie przychodzi na każdy bal. Jeśli nie porozmawiamy dziś...
Pogadam z lady Danbury o audiencji.
Teraz panuje za duży chaos.
Królowa go uwielbia.
Tak, ale to ważne, by była w dobrym nastroju.
Mamo. Nie chcę czekać.
Wiem, ale nie ci chcę niczego zepsuć.
Jak miałabyś to zrobić?
Nasz związek jej nie uraduje?
Popatrzę na tutejszą zacną boazerię.
To nie tak, Francesco.
Ta rozmowa to i dla mnie wyzwanie.
Widywałaś już królową.
Boisz się to popsuć,
bo nadal nie wierzysz w nasz związek.
Wspierałam cię.
Dość powierzchownie.
Lord Kilmartin jest uroczy.
Ale ja...
Ty co, mamo?
Nie każde uczucie musi być dramatyczne i wywalczone.
Mnie i Johna łączy coś prostego. Kocham go, mamo.
Nawet jeśli wolałabyś inną miłość.
Uwielbiam wieś.
Przepraszam.
Ja za nią pójdę.
Nie chcę gadać z twoimi wdówkami.
Gadaj, z kim zechcesz,
ale to ja pójdę za przyjaciółką.
Nie tylko tobie zależy na lady Bridgerton.
Czy wszystko musisz mi odbierać?
Siostro.
Dość tego.
Cokolwiek zrobiłem, by zasłużyć na twój gniew, powiedz mi
i skończmy z tym.
- Chodzi o ojca? - O wiele spraw.
Chodzi o to, że mnie faworyzował.
Na co nie miałem wpływu.
Nie obchodzi mnie to!
Obchodzi mnie za to,
że gdym miała szansę na szczęście,
to tyś mi ją odebrał.
Niby jak to zrobiłem?
Noc przed mym zamążpójściem
niemal wyrwałam się na wolność.
Myślisz, że nie wiem,
że toś ty zdradził mnie ojcu?
Słyszałam, jak ci dziękuje!
- Soma... - Soma?
Soma...
Myślisz, że użycie mego imienia rodowego naprawi tę krzywdę?
Możesz czarować wdowy z socjety,
ja jestem na twój czar odporna.
A teraz przepraszam.
Muszę znaleźć moją przyjaciółkę.
Rzadko bywam w towarzystwie.
Tilley lubi wpaść i wypaść.
Dla mnie to zbyt pretensjonalne.
Tylko człowieka osądzają.
Za co niby mieliby cię osądzać?
Tilley nie opowiedziała ci wszystkiego.
Mogę zadać osobiste pytanie?
Są inne warte zadania?
Dobrze się dogadujesz z lady Arnold.
Dziwi mnie, że wy nigdy...
Nie odpowiadaj.
Przez wino stałem się dość prostacki.
Cóż.
Stałeś się też dość uroczy.
Sprawdzę, czy Tilley nie szaleje zanadto z deserem.
Oczywiście.
Moje podejrzenia są prawdziwe.
Jesteś pewien?
Tak.
Przepraszam. My właśnie...
Rozmawialiśmy o tobie. Tak.
Zechcesz do nas dołączyć?
Na górze.
Ja...
Zapomniałem, że mam gdzieś być.
Proszę o wybaczenie.
Przyznam, że ten taniec nie umywa się
do walca w pustym kościele.
Może zatem trzeba dodać doń jakieś figury.
Lady Whistledown!
To diablica.
Nie rozmawiaj z nią.
Mieć skandalistkę za córkę.
Wyobrażasz sobie?
Dawno nie byłam na tak frapującym przyjęciu.
Przyprowadzić ją, Wasza Królewska Mość?
Nie.
Niech się trochę pomęczy.
Nie dam jej popsuć nam wieczoru.
Masz rację.
Co teraz?
Czekamy, aż królowa nas wezwie.
Z wysoko podniesionymi głowami.
Zabieramy nasze dziewczęta?
Chcę zobaczyć, co się wydarzy.
Teraz pojmujesz, dlaczego za nią przepadam?
Cressidą Cowper gardzę,
ale jako lady Whistledown jest mądrą pisarką.
Przepraszam.
Zwykle tyle nie tańczę.
Nic nie szkodzi.
Nie powiedziałem ci.
Przerabiam dziennik z podróży na rękopis.
- Po twojej zachęcie. - Tak?
Już kończę.
Usuwam jeszcze co bardziej... osobiste ustępy.
Dlaczego? To mi się podobało w czytanym fragmencie.
Te części są tylko dla ciebie.
Może ci je zredaguję?
Jeśli chcesz.
Zanim wyślesz do księgarza.
Uwielbiam pisać.
Listy i tak dalej.
Twoje listy są wspaniałe.
Chcę jednak dowieść sam sobie, że dam radę bez pomocy.
Sobie i tobie. Chcę być ciebie godny.
Oczywiście, że jesteś.
Przepraszam. Królowa wezwała chyba pannę Cowper.
Może już pora,
by lady Whistledown dostała za swoje.
Panno Cowper. Może powinnam doprecyzować,
że nie chcę cię widzieć ani na dworze, ani poza nim.
- Wasza Wysokość... - Zaproszono cię tu?
Nie, pani.
Przyniosłam tylko podarek.
Powróciła!
KRONIKA TOWARZYSKA LADY WHISTLEDOWN
Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Mówi się, że ludzie występni nie zaznają spokoju.
Jeśli to prawda, pisząca te słowa musi być istotą nader cnotliwą,
gdyż cieszyłam się zasłużonym odpoczynkiem
od obserwowania was wszystkich.
Bez obaw jednak – powróciłam,
a wkrótce powróci też moja Kronika.
Może wiecie teraz, kim jestem, ale zapewniam was:
ja znam was lepiej.
Z poważaniem, Lady Whistledown.
Albo, już na zawsze, Cressida Cowper.
Cóż, panno Cowper. Jestem zaintrygowana.
Zaskoczona, lecz zaintrygowana.
Możemy omówić...
Czekam na jutrzejszą Kronikę.
Czekam na plotki.
Wtedy omówimy kwestię nagrody.
Ona... my... teraz...
Chodźmy.
To moja wina.
Przekonałam cię, by oddać jej to miano. Teraz jakimś cudem
napisała coś sensownego i to wydała.
- Oddychaj. - Stworzyłyśmy potwora.
Potwora, który chowa urazę do mnie i do mej rodziny.
Naraziłam ich, jak rok temu.
- To była moja wina. - Nie. Byłam lekkomyślna.
Tak jak teraz, gdy zaprosiłam tę żmiję do mego domu.
Żmiję nieomal równie potężną jak królowa.
Przyjaźń z nią była błędem.
Eloise. Wszystko będzie dobrze.
Jak?
Wydam nowy numer.
Jeden wystarczy, by zdyskredytować Cressidę.
To więcej niż plotki.
Kronika to władza.
- Pen... - Pamiętasz pierwszą?
Co napisałam?
Cytowałaś Byrona.
Nie to.
O mnie i mych siostrach.
„Trzy panny rzucone na rynek matrymonialny
niczym ryczące maciory przez pozbawioną gustu matkę”.
Przesadziłam ze stylizacją,
ale zaczęłam pisać, bo czułam w swym domu bezsilność.
Debiutowałam o rok za wcześnie, nie miałam nic do gadania.
Pisanie było jedyną możliwością, żeby zabrać głos.
Powinnam w Kronice dawać głos innym go pozbawionym.
Wyrządziłam mym piórem wiele szkód.
Proszę.
Pozwól mi też uczynić nim dobro.
Musisz wydać Kronikę natychmiast.
Nim zrobi to Cressida.
ŁASKAWY CZYTELNIKU!
Przepraszam za porę.
Były problemy z dostawą jedwabiu.
Zapłacimy za pilność działań.
Służę lady Whistledown.
Colin.
To ty... jesteś lady Whistledown.
Napisy: Kuba Żywko