[pełna napięcia muzyka]
To ty... jesteś lady Whistledown.
- Colin... - Nie zaprzeczysz.
Słyszałem twoją rozmowę.
Pomyśleć, że popędziłem za tobą z troski,
przerażony, że woźnica porwał cię w tę szemraną okolicę.
Gdy tymczasem dokładnie wiedziałaś, co czynisz.
Wydałaś dzisiejszą Kronikę.
- Dzisiejszej nie. - A wcześniejsze?
Czy to nie ty od początku byłaś lady Whistledown?
Te kłamstwa...
którymi mnie karmiłaś.
Te rzeczy, które pisałaś o mnie i mych bliskich.
- Colin. - Coś było na rzeczy.
Byłem głupcem, obwiniając sam siebie.
Jakbym nie zasługiwał na twą miłość.
Tymczasem to ty jesteś winna.
Nigdy ci nie wybaczę.
[oddycha drżąco]
BRIDGERTONOWIE
[gazeciarze] Kronika towarzyska lady Whistledown!
[żwawa muzyka]
[podniecone śmiechy]
[gazeciarze] Kronika!
[niewyraźne okrzyki]
[Cressida] Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Jeśli sądziłeś, że wyjście na jaw mej tożsamości mnie uciszy,
nie miałeś racji.
[niewyraźne rozmowy]
Nie lękam się niczyich wyrzutów, gdyż teraz wiesz,
że piszę z jednego z najznamienitszych domów Mayfair.
Nie ma, rzecz jasna, domów idealnych.
Choć niektóre za takie się podają.
Weźmy choćby na tapet wspaniałą reputację Bridgerton House.
Pisząca te słowa kwestionuje, co dzieje się za jego drzwiami.
Możemy poczytać?
Nie.
[Cressida] Wiadomo, że lady Violet Bridgerton
nade wszystko przedkłada związki z miłości.
Czy to jednak miłość uzasadnia
dość pośpieszne zaręczyny kilkorga jej dzieci?
Może ta rodzina myli miłość
z pożądaniem?
[niewyraźna rozmowa]
Do tego dochodzi kwestia liczebności rodu Bridgertonów.
Czy ktoś rozważał, skąd ta tak liczna dziatwa?
Pisząca te słowa jak najbardziej.
Być może powodem jest wątpliwe pochodzenie części z nich.
Co za kłamstwa wypisuje!
Przynieśli Kronikę.
Już ją niestety mamy, Wilson.
Drugą Kronikę.
[Violet] Gregory, oddawaj!
Dobrze.
KRONIKA TOWARZYSKA LADY WHISTLEDOWN
Bogu dzięki.
[lady Whistledown] Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Wygląda na to, że ktoś próbuje się za mnie podawać,
czemu nie mogę się dłużej bezczynnie przyglądać.
Pisząca te słowa nie chce osądzać
desperackich działań innych.
Mimo swego plotkarskiego zacięcia zawsze jednak kieruję się prawdą,
nie mogę tedy tolerować kłamstwa.
[triumfalna dynamiczna muzyka]
Cressida Cowper nie jest piszącą te słowa.
Gdyby mną była, na pewno doniosłaby
o znacznym długu,
którego spłaty lord Blackburn odmówił lordowi Samsonowi.
O tym, jak pani Newham
obcesowo zwolniła wczoraj służącą
za to tylko, że poprosiła o dzień wolny.
[wstrzymuje oddech]
Nie będę nawet wspominać
o drobnych, codziennych okrucieństwach, jakie cierpi żona pana Davidsona.
Ach, chyba właśnie wspomniałam.
Piszę o tym, by przypomnieć, że pisząca te słowa,
prawdziwa lady Whistledown, zawsze ma na wszystko baczenie.
Panna Cowper również powinna się do tego przyłożyć.
Pozostaniesz tu aż do przyjazdu ciotki Joanny.
Masz zakaz opuszczania tego pokoju.
[nadal dynamiczna muzyka]
Z poważaniem, Lady Whistledown.
[nadal dynamiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[pogodna muzyka]
[niewyraźne rozmowy]
[rozmawiają podniecone]
Dobrze, że wybryk panny Cowper z tą Whistledown już za nami.
Teraz wszyscy skupią się na nadchodzącym ślubie.
Chcę, by każde oko socjety patrzyło na ciebie.
Ile oczu ma taka socjeta?
Pewnie dwa razy więcej niż ludzi.
Od zaręczyn Pen Prudencja ani razu nie nazwała mnie
głuptakiem, prostaczką ani ciemną masą.
Zaczynam się mieć za mądrą.
Jesteś taka, kochana.
Chodzi o to, że coś z nią nie tak.
Zaiste.
Gdy teraz próbuję ująć ją za dłoń,
nie odpędza mnie już z równym animuszem.
Najwspanialsze śniadanie weselne w dziejach Mayfair.
To będzie nasz tryumf, Penelopo.
- Nie czujesz ekscytacji? - Przepraszam.
[muzyka cichnie]
Znowu pożerasz Kronikę towarzyską?
Wyjątkowo dobry numer.
Może i ja przeczytam? Potrzebuję rozrywki.
- Dzień dobry. - [Benedict] Penelopo.
Ach. Będę czytał... tam.
Dokonałaś tego. Cressida została skompromitowana.
Nie sądziłam, że się ucieszę, że znowu publikujesz.
Eloise. On wie.
Colin. Pojechał za mną.
Jak zareagował?
Jest wściekły.
W tym tygodniu mamy brać ślub,
a on nie chce ze mną rozmawiać.
Nie wiem, co robić.
Z tym ci nie pomogę, Pen.
Jestem ci wdzięczna za wszystko,
ale czuję, jakbym była między wami.
- Może zawsze byłam. - Bynajmniej.
- Poznałaś go pierwszego. - To było zauroczenie.
Dopiero z czasem przerodziło się w prawdziwą przyjaźń.
To ty byłaś mi najlepszą przyjaciółką.
Ten sezon bez ciebie był straszny.
Nie zniosłabym trwałej utraty.
Żadnego z was.
[chrząka]
[ponura muzyka]
Rozumiem.
Ja mam problem z Colinem, nie ty.
Życzę powodzenia.
[muzyka cichnie]
[lady Danbury] Hm.
Masz szczęście, że lady Whistledown zdecydowała się na publikację.
Dziękuję.
Bezczelność tej Cowperówny nie zna granic.
Kryzys zażegnany.
Teraz muszę zażegnać kolejny.
Czy możliwa byłaby audiencja u królowej? W tym tygodniu?
[lady Danbury] Hm.
- Obawiam się, że jest nieco przybita. - Hm.
Odradzam rozmowę z Jej Wysokością
na temat Franceski i lorda Kilmartina.
Nie jest zadowolona, że Whistledown znów się jej wymknęła.
Francesca miała rację.
Powinnam zwrócić się do królowej na balu.
Nie zrobiłaś nic złego.
[prycha]
Zawsze staramy się ze wszystkich sił,
ale nie możemy ciągle nosić na barkach ciężaru całego świata.
To niepodobne do ciebie.
[śmieje się]
Wybacz.
Może przekonałabym Jej Królewską Mość...
To nie będzie konieczne.
Ciebie i twojego brata łączy
jakże miła potrzeba ciągłego pomagania innym.
[śmieje się gorzko]
Ale wiesz chyba, że nie ze względu na twą pomoc cię lubię.
Też chętnie cię wspomogę, Agatho. Zawsze.
Nawet gdy zabraknie mi już dzieci na wydaniu.
[łagodna muzyka]
Dziękuję, Violet.
To wiele dla mnie znaczy.
[Colin] Od kiedy wiedziałaś?
Widziałem, jak wychodziłyście wczoraj z Penelopą z buduaru.
Zaraz potem ją znalazłem.
- Chciałam, by ci powiedziała. - Sama powinnaś.
Ty też powinieneś mi coś powiedzieć,
nim oświadczyłeś nam, żeś zaręczony!
Dowiedziałam się w zeszłym roku.
Serce mi pękło, nie chciałam o tym mówić.
Próbowałam ją przekonać, by ci to wyjawiła.
[płaczliwie] A potem pomyślałam...
po co łamać serce i tobie?
W tym roku pisze uczciwie.
Teksty są ostre i surowe,
ale nikogo już nie niszczy.
A jeśli już, to zasłużenie.
A co pisała o mnie na początku sezonu?
[przejmująca muzyka]
Cóż, to nie było dobre.
Już jej wybaczyłaś?
[Eloise] Chciałabym.
A ciebie na to stać?
Myślę, że powinnaś uważać się
za niezwyczajnie szczęśliwą, żeś nigdy nie kochała.
[pogodna muzyka]
Jesteśmy.
[Violet się waha]
Śniadanie weselne? Tutaj?
A co, za mało miejsca?
Ile osób zapraszamy?
Pokażę, jaki będzie układ pomieszczenia.
- [Violet mruczy] - [niewyraźny głos lady Featherington]
[Penelopa] Colin.
Chociaż na mnie spójrz.
Matka dziwiła się, że się ostatnio nie widujemy,
nie chciałem wzbudzać większych podejrzeń.
Odwołasz ślub?
Jestem honorowy.
Doszło między nami... do zbliżenia.
Może to część twego planu, by mnie usidlić.
[przez łzy] Nie zamierzałam cię usidlać. Kocham cię.
Co to będzie za związek?
To zależy.
Rano nie kolportowano Kroniki.
[smutna muzyka]
Przestaniesz ją wydawać?
Ja...
Sama nie wiem.
Pobierzmy się.
Potem zastanowimy się, co dalej.
Tutaj umieścimy kwartet. Może nawet kwintet.
[pełna napięcia muzyka]
Sprawdzę, czy młodzi
nie potrzebują poczęstunku podczas tej długiej prezentacji.
- [mruczy] - [Violet się śmieje]
[lady Featherington] Dobrze widzieć tu pana Bridgertona.
Tak.
Zaręczeni powinni chyba spędzać ze sobą czas przed ślubem.
Zapewniam panią, że nie znam przyczyny.
Ja też nie.
[śpiew ptaków]
[łagodna muzyka]
Proszę pana.
Miał pan gościa. Zostawiła panu bilet.
Dziękuję.
[Tilley] „Pozwól mi wytłumaczyć. Tilley”.
[wzdycha głęboko]
Pragnęłam...
wcześniej pomówić z tobą o mnie i Paulu. Na osobności.
Potem jednak tak się złożyło, że nas przyłapałeś.
Co konkretnie chciałaś powiedzieć?
Stosunki pana Suareza i moje przypominają nieco te między tobą i mną.
Są przyjazne i swobodne,
czasem intymne.
Pan Suarez czasem okazuje też intymne względy mężczyznom.
Pomyślał, że między wami...
zaiskrzyło.
[Benedict] Znam takich jak pan Suarez,
ale sam nie czułem pokusy...
jak dotąd.
- Czy każda kobieta budzi w tobie pokusę? - Bynajmniej.
Ten nasz świat, o ile wiemy,
ciągnie się przez tysiące mil i mieści miliony ludzi,
ale wychowuje się nas w wierze,
że dysputy warto prowadzić
tylko z tysiącem mieszkańców okolic Grosvenor Square.
[prycha]
Nasze życia to modne stroje i spacery.
Bilety wizytowe i przyjęcia ślubne.
Przestrzegamy reguł.
Rzadko kiedy cokolwiek z nich kwestionujemy.
[emocjonalna muzyka]
W społeczeństwie jest tak wiele nienaturalności.
Uczucie dwojga ludzi,
niezależnie od płci... to sprawa najbardziej naturalna.
Jeśli nie poczułeś nic do pana Suareza,
to kontynuujmy we dwoje to, co mieliśmy dotąd.
Ale wiedz jedno...
moja służba to wzór dyskrecji.
[pogodna muzyka]
[gwar rozmów]
Tak.
- Proszę pani. - [mruczy]
Z wizytą przyszedł lord Anderson.
Och...
[figlarna muzyka]
[Violet wzdycha]
[cicho] Proś.
[śmieje się]
- Lady Bridgerton, miło panią widzieć. - I wzajemnie, milordzie.
- Długośmy się nie widzieli. - Zbyt długo.
[śmiech Violet]
Och, skosztuje pan ciasta? Herbaty?
Byłbym zachwycony.
[Violet i Marcus się śmieją]
[Marcus chrząka]
[Marcus się śmieje]
- Jak się pani miewa? - Ja?
Cóż... Francesca ostatnio trzyma mnie na dystans.
Wspominałam, że zaręczyła się z lordem Kilmartinem?
Pierwsze słyszę.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Ogłosimy to, otrzymawszy błogosławieństwo królowej.
Niestety oczekiwanie na nie może się przeciągnąć.
[śmieje się] Arystoteles mawiał:
„Cierpliwość jest gorzka, lecz owoce jej słodkie”.
[Violet] Hm.
[narastająca muzyka]
[mruczy]
[Marcus] Lady Bridgerton.
Gdy sprawy Franceski i lorda Kilmartina zostaną uporządkowane,
może nasza dwójka
mogłaby rozważyć jakieś wspólne działania?
[przełyka głośno]
Nie mówię takim rozważaniom nie.
Nie będę jednak miała pewności,
dopóki ich sprawy nie zostaną uporządkowane.
Zwłaszcza że nie ja jedna mam jakieś sprawy do uporządkowania.
[pukanie do drzwi]
[lady Cowper] Otrzymaliśmy list od ciotki Joanny.
Dziś rusza w drogę do nas.
Powinna dotrzeć tu w tydzień, dwa.
Mamo, proszę.
Musisz położyć temu kres.
[prycha]
Nic nie mogę zrobić.
Twój ojciec grozi, że w razie interwencji i mnie odeśle na wieś.
Wtedy nie byłoby żadnych widoków na twój powrót do towarzystwa.
Zrobiłyśmy to razem.
Mówiłam, żebyś unikała tej Bridgertonówny.
Gdybyś mnie posłuchała, raczej by do tego nie doszło.
Dlaczego musiałyśmy tak okrutnie pisać o Bridgertonach?
Nie mogłyśmy o innym rodzie?
Kronika tak często opisywała ich przeboje,
że brak wzmianki o nich byłby osobliwy.
Zdecydowanie nie zaszkodziło też utrzeć im nosa.
Skąd nagła troska o nich?
Może zdrada Eloise była błędem.
Tylko ona okazywała mi przyjaźń.
Jakoś nie widzę, by cię teraz pocieszała.
[wzdycha] Czyż nie wychowałam cię w przeświadczeniu,
że na tym świecie każdy może liczyć tylko na siebie?
Zwłaszcza wśród kobiet.
[pełna napięcia muzyka]
Owszem, tak mnie wychowywałaś.
Lepiej o tym nie zapominaj.
[śmiechy]
[gwar rozmów]
[nadal śmiechy]
Znam kawalerską tradycję,
ale jeleń zbyt nieumiarkowany na rykowisku
ryzykuje, że go odstrzelą.
Szalejcie więc ze mną, by były też inne cele.
Dziś nikt nie dotrzyma ci kroku.
- [Colin] Hm. - [John czka]
[śmieje się]
- Myślałem, że rzadko pijasz. - To prawda.
Na moją obronę: wasza matka mnie nie lubi.
- To nie jest tak, że nie lubi. - Przejmuję.
Lordzie Kilmartin, nasza matka cię uwielbia.
[Colin i Will się śmieją]
Ma jednak też obsesję na punkcie historii o wielkiej namiętności.
Co winien uczynić? Aż się prosi o praktyczne rady.
Radziłbym rozważyć jakiś czyn nierozważny.
Coś odważnego. Deklarację.
Może ciskaj dziś kamykami w okno Franceski?
Nie.
[Benedict] Problem w tym, że za bardzo okazujesz szacunek.
Coś odważnego?
[warczy, stęka]
[figlarna muzyka]
Jeśli mam być odważny, muszę to przemyśleć.
[wzdychają z rezygnacją]
- [John] Och. - [Benedict się śmieje]
Ja lepiej też już pójdę.
Dziwnie pić w cudzym klubie.
[Colin] Nie.
[Will] Mieliśmy z żoną tydzień pełen spotkań.
Jestem wykończony.
Do zobaczenia jutro rano.
[John stęka]
Może i na nas pora.
[muzyka cichnie]
Idź, przyda mi się chwila dla siebie.
Wszystko gra?
A u ciebie?
- Hm? - [Benedict się śmieje]
[cmoknięcie]
[pełna napięcia muzyka]
[Genevieve] Liczyłam, że mnie odwiedzisz w wigilię swego ślubu.
[muzyka cichnie]
Genevieve. Colin wie.
Rety.
Nie wie o twoim udziale.
To dobrze.
Jak się czujesz?
Czuję ulgę. W pewnym sensie.
Ukrywanie tej tajemnicy było bolesne.
Teraz mnie znienawidził.
I słusznie.
Zaraz poślubię ukochanego mężczyznę...
a nie wiem, czy zasłużyłam.
Podejmowałaś pochopne decyzje.
Byłaś dziewczątkiem, które nie zna własnej potęgi.
- Czy to usprawiedliwienie? - Nie.
Nie ma powrotu do przeszłości.
Można tylko dochować wierności swym wyborom
i patrzeć w przyszłość.
Będziesz dalej pisać?
W tym tygodniu się powstrzymałam, dla Colina.
Próbowałam jednak to rzucić,
gdy jeszcze o niczym nie wiedział... i czułam, jakbym traciła część siebie.
Nie ma prawdziwej miłości
bez zaakceptowania siebie samej.
Radosnej wigilii ślubu.
[jęczy, kaszle]
[obie się śmieją]
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka przyspiesza]
[dzwoneczki przy drzwiach]
[muzyka się urywa]
Co ty tu robisz?
- Ja... - Nie odpowiadaj.
To oczywiste, że nakryłem cię na jakichś... potajemnych konszachtach.
Nie chcę wiedzieć.
A jakie to „potajemne konszachty” uprawiasz ty,
samotny, w wigilię naszego ślubu?
Nie masz prawa do takich pytań.
Po tylu skrywanych tajemnicach, napisanych tekstach,
ludzkich krzywdach.
Masz rację.
Wiem, ile osób skrzywdziłam. Bardzo tego żałuję.
Co ty sobie myślałaś, gdy pisałaś o Eloise?
Próbowałam ją chronić. Teraz rozumiem, że to było głupie.
A o pannie Thompson?
- Wydałaś ją. Zrujnowałaś! - Myślałam, że chronię ciebie.
- Trzeba było mi to powiedzieć wprost. - Wiem.
A może za mało mnie szanujesz?
To oczywiste,
biorąc pod uwagę, co o mnie pisałaś.
Że sam nie wiem, kim jestem.
Co ty sobie myślałaś?
Myślałam...
że chcę powrotu mojego Colina.
Nie tego stoika, którym się stałeś, co o nic nie dba i nikogo nie potrzebuje.
[wzruszająca muzyka]
Powrotu ciebie.
Łagodnego, czasem zbyt uczuciowego człowieka dobrego serca, którego kocham.
Powinnam ci powiedzieć. Powinnam zrobić wiele rzeczy.
Teraz pewność siebie,
zdobyta z twą pomocą, wreszcie mi na to pozwala.
Nie potrzebujesz Whistledown.
Nie muszę już się za nią kryć,
ale nie powiem, że nie ma wartości.
Wiesz, co w tym najgorsze?
Pozwoliłem ci mówić o mym diariuszu, jakbym był wielkim pisarzem.
A przez cały ten czas
to w twoich tekstach zaczytywało się całe Mayfair.
Moje opinie na ten temat były szczere.
Narażasz się, przebywając tu dzisiaj
i prowadząc to podwójne życie.
- Byłam ostrożna. - Lekkomyślna.
- Umiem o siebie zadbać. - To na co ci ja?
Ja cię kocham!
Kocham cię.
[muzyka narasta]
[Penelopa dyszy i pojękuje]
[rżenie konia]
Zostań tam.
- [muzyka zwalnia] - [koń parska]
[dyszy]
Do zobaczenia jutro.
[okrzyk woźnicy]
[przejmująca muzyka]
[niewyraźna rozmowa za ścianą]
[Anthony] Jak myślisz?
Jesteś! Myśleliśmy, czy się już nie kłaść.
Jest naprawdę późno.
Kate! Ha!
[Kate] Gdzieś bywał?
[Kate i Colin się śmieją]
A ja to co?
Co tu robicie? Sądziłem, że zobaczymy się jutro.
Matka wezwała nas wcześniej.
Sądzi, że potrzebujesz porad.
Naprawdę wie wszystko.
Co się dzieje z tobą i Pen?
Z nami dobrze.
Otaczająca cię woń sfermentowanych owoców sugeruje co innego.
Świętowałem.
Świętujesz dwoma kusztyczkami, flaszką wzywasz pomocy.
Nie chcę się uzewnętrzniać akurat wam,
macie związek idealny.
Masz go za ideał?
A tak nie jest?
Teraz jesteśmy szczęśliwi, ale dotarcie do tego musiało potrwać.
Zwłaszcza trafienie przed ołtarz.
Ty i Penelopa od lat byliście sobie bliscy.
Tak, ale... teraz już nie wiem, czy tak naprawdę ją znam.
Co się stało?
To nie nasza sprawa.
Każdy ma swoje sekrety,
każdy kiedyś popełnił w życiu błąd.
Musi być jakaś przyczyna,
dla której Pen była dla ciebie taka ważna.
Czy nowe informacje naprawdę to wszystko negują?
Nie pozwól, by jeden błąd zaważył na całym związku.
Małżeństwo wymaga wysiłku.
Dzięki niemu ma wartość.
Nasze wcale nie wymaga.
Jakiś ty dziś męczący!
[śmieje się]
Może to kwestia pory.
[melancholijna muzyka]
[wzdycha]
Do zobaczenia jutro, w kościele.
Dobranoc.
Przed mym drugim weselem osuszyłem flaszkę.
Świętowałem.
Rano trzy surowe jaja.
[gwar ulicy]
[śmieje się]
[Marcus] To nie wina lokaja.
Zakradłem się tu.
Tej nocy, gdy uciekłaś... gdy nieomal uciekłaś.
Nie pojmowałem, przed czym uciekasz.
Miałem dziesięć lat.
Wiedziałem tylko, że świat poza domem
jest niebezpieczny dla młodej damy.
Pomyślałem, że może jeśli dłużej z nami zostaniesz,
będę miał czas, by dowieść ci swej wartości.
Chyba naszemu ojcu.
Nie, tobie.
Słyszałem, jak krytykujesz to, kim kiedyś byłaś.
Nawet wtedy byłaś jednak rezolutna.
Wpadłaś choćby na pomysł ucieczki.
Cały czas miałaś w sobie jakąś odwagę,
o której ja nawet nie marzyłem.
Wiele razy żałowałem, żem mu się nie przeciwstawił.
W imieniu twoim i swoim.
Nie tylko tobie
dawał do zrozumienia, że zawodzisz oczekiwania.
Dlaczego nie mówiłeś mi
o tym wszystkim nigdy wcześniej?
Bo nie tylko cię podziwiałem,
ale i się bałem.
Jakąż straszną istotą się stałam.
Może podświadomie poszłam w ślady naszego ojca.
W niczym go nie przypominasz.
Poza laską.
- Choć twoja jest bardziej stylowa. - Nie naśmiewaj się z niej.
Posiadaczu najlepszych stawów w rodzinie.
[śmieje się]
Byłam wobec ciebie surowa.
Moje życie w końcu jest radosne.
Bałam się, że pragniesz mnie tego pozbawić.
Radość, której pożądam,
to taka, w której ty także uczestniczysz.
Hm.
Pomówię z lokajem, muszą mieć baczenie na gości.
[śmieje się]
Chodź, czeka nas ślub.
[melancholijna muzyka]
[Varley] Gotowa na suknię?
Tak, Varley.
Będziesz najpiękniejszą panną młodą.
[figlarna muzyka]
Cóż to się wydarzyło?
Wasza Królewska Mość. Skręciłam kostkę, ścigając gazeciarza.
Rozumiem. I co zdołałaś odkryć?
[kobieta] Powiedział mi...
Nie wie, kim jest Whistledown,
ale większość jego prenumeratorów mieszka w Mayfair.
Uważa więc, że lady Whistledown również musi tam zamieszkiwać.
[Brimsley] Dziękuję.
Przyjrzymy się temu.
[staruszek] Królowo.
Długom rozważał
tajemnicę tożsamości tej postaci
i powziąłem wniosek,
że być może lady Whistledown
wcale nie jest damą.
Wasza Wysokość zechce zrozumieć.
„Lady Whistledown” to tylko pseudonim...
[muzyka przyspiesza]
...wychodzę więc z założenia, że może być mężczyzną.
[pieśń po łacinie]
[niewyraźne rozmowy]
Och, lady Barragan. Zignorowaliśmy jej uroczysty lunch.
Tym bardziej zechce, żebyśmy przyszli na kolejny.
[Alice mruczy]
[w tle nadal śpiew chóru]
Uwielbiam śluby.
[Kate mruczy]
Nasz był idealny.
[otwarcie drzwi]
[muzyka smyczkowa]
Zaczyna się.
Gotowa?
[głośne westchnienia gości]
[muzyka cichnie]
[ksiądz] Umiłowani.
Zebraliśmy się tu w obliczu Boga i tej kongregacji,
by złączyć tego mężczyznę
i tę kobietę świętym węzłem małżeńskim.
Czy bierzesz sobie tę kobietę za żonę,
by żyć razem w związku małżeńskim?
Czy wyrzekniesz się innych, poświęcając się jeno jej
tak długo, jak będziecie żyli?
Ja, Colin Bridgerton,
biorę ciebie, Penelopo Featherington...
[wzruszająca muzyka]
...za żonę
na dobre i na złe.
Ja, Penelopa Featherington,
biorę ciebie, Colinie Bridgertonie,
za męża
na dobre i na złe.
Obrączką tą cię poślubiam.
Ciałem tym cię wielbię.
[ksiądz] Złączywszy wasze dłonie, ogłaszam was mężem i żoną,
w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Amen.
[muzyka narasta]
[pogodna muzyka smyczkowa]
[Penelopa] Przeszłaś samą siebie.
[mruczy] Podoba się?
Jest doprawdy wspaniale.
Gratuluję, Penelopo.
Jesteś...
nader zacną panną młodą.
[wstrzymuje oddech] Och!
Teraz powiesz, co naprawdę czujesz?
Powiedziałam, co czuję.
Dziękuję.
Przepiękny ślub.
- [Colin] Dziękuję, Hiacynto. - [Hiacynta] Pen jest olśniewająca.
Skąd ten pusty wzrok?
- Czy to... - Godne śniadanie weselne.
Przyszłam z Marcusem, ale zaraz rozdzieliła nas ciżba gości.
Masz lepszy nastrój?
Owszem.
Godzenie się przynosi ulgę.
[lady Danbury się śmieje]
Może też tego spróbuj.
Taki mam zamiar.
Wszystko w porządku?
[chrząka]
Widziałem twój płacz na ślubie.
To przez utratę kolejnej przyjaciółki.
Albo wpadł mi pyłek.
Kto z rodzeństwa jest twoim ulubieńcem?
To jasne, Gregory.
Ach. No dobrze.
Wiem jednak, że zmieścisz w sercu też resztę z nas.
Miłość nie zna ograniczeń, Eloise.
[smutna muzyka]
Twoja przyjaźń z Penelopą to nader fortunne uczucie.
Ta z Colinem również.
[chrząka]
Tutaj też latają pyłki.
[oddycha drżąco]
Przepraszam, poszukam szampana.
[dramatyczna muzyka]
[zgrzyt zamka]
- Herbata, panienko. - Potrzebuję pomocy.
- [gwar rozmów] - [spokojna muzyka smyczkowa]
[kobieta] Chętnie państwa ugościmy.
Z pewnością spróbujemy przyjść.
Zdecydowanie. Udanej zabawy.
[kobiety] Dziękujemy.
[mężczyzna] Państwo Mondrich?
Tak.
- [gwar rozmów] - [muzyka smyczkowa]
- Kiedy ostatnio pisała Edwina? - List na nas czekał.
Pisze, że jej nowy mąż
nie tylko czyta, ale też rozbudził w niej
miłość do przyrody.
- W twojej siostrze? - Szok!
Jeździ z nim nawet konno.
- [wzdycha] - [śmiech]
Zazdroszczę jej.
Nie masz pojęcia, jak urokliwa jest nasza część Indii.
Tak dawno tam nie jeździłam.
Chciałbym ją zobaczyć.
Najlepiej wkrótce.
Przed porodem.
- Teraz? - [potakuje]
Chcę tam kiedyś z tobą pojechać, ale...
- To potrwa miesiące. - Ruszymy teraz.
Zdążymy przygotować się do porodu na miejscu.
Wiem, jak kochałaś życie w Indiach.
Wspaniale dopasowałaś się do naszej familii,
ale czuję, że nadal ci czegoś brakuje.
A co z twoją matką?
Ominęłyby ją narodziny wnuka.
Nasze dziecię... zawsze będzie Bridgertonem.
Ale chcę, by wiedziało też, że jest z rodu Sharma
i znało swą historię.
To dla mnie ważne, żeby ta historia
łączyła całą naszą trójkę.
Matka to zrozumie.
A my tu wrócimy.
[wzdycha]
Nie każ mi kochać cię jeszcze bardziej. Nie zniosę tego.
- [kobieta] Najlepsze życzenia. - Dziękuję.
Dobrze się bawisz, Penelopo?
Znakomicie, choć nieco mnie to wszystko przytłacza.
Wesela nie są dla państwa młodych,
nawet kiedy ich stosunki są dobre.
Dziękuję.
Że zostawiłaś to w mojej gestii.
Miałam wesele do zaplanowania, nie było czasu na wścibstwo.
[prycha delikatnie]
Cokolwiek to jest,
wiem, że rozwiążesz problem.
Ważne, że się pobraliście.
- Czy możemy... - Ja...
Możemy zmienić miejsce?
Zbyt długo wystawałam przy takich ścianach.
- Dłużej nie chcę. - Dokąd mielibyśmy iść?
[Penelopa] Może...
na sam środek.
Nie dam rady rozmawiać z kolejnymi gośćmi.
Może zatem zatańczmy.
Na śniadaniu weselnym?
- Słońce jeszcze nie zaszło. - Wiem.
Ale chciałabym zatańczyć z mym mężem w świetle dziennym.
Mogliśmy w kościele, ale tu nie?
Dobrze.
[romantyczna muzyka]
[John] Zatańczysz?
Milordzie! Nie pytasz poważnie.
Dlaczego?
[Francesca] Nie wiedziałam, że lubisz tańce.
[John] Niekoniecznie.
Ale może oboje winniśmy poczynić jakąś odważną deklarację.
[nadal romantyczna muzyka]
[Marcus] Lady Bridgerton.
[oboje się śmieją]
Dziękuję za zaproszenie.
[Violet] Cieszę się, że pan przyszedł, milordzie.
I to wraz z siostrą.
Ach, tak. Nasze sprawy uporządkowane.
A u pani?
Sądzę, że są już coraz bliżej tego stanu.
- Fałszywy krok. - Pięknie się porusza.
Mówię o nich.
Nasza rodzina jest szczęśliwa. Razem.
Nie lekceważ tego.
[nadal romantyczna muzyka]
[bezgłośnie]
[muzyka się kończy]
[lokaj] Jej Wysokość.
[przejęte okrzyki gości]
[niewyraźne podniecone głosy]
Lady Featherington.
Wasza Wysokość.
Wyjść mogą wszyscy poza Bridgertonami.
Już!
[szepty gości]
[Colin] Penelopo.
Należysz już do rodu.
[Charlotta] Ktoś tutaj ma coś do ukrycia.
[pełna napięcia muzyka]
[Charlotta] Nie wyjdę stąd,
póki ta osoba się nie ujawni.
Im dłużej zwlekasz, tym bardziej narasta moja irytacja.
Wystąp.
Przyznaj się.
To ja.
Ja skrywam sekret.
[muzyka się urywa]
Ty?
[Francesca] Tak.
Zaręczyny z lordem Kilmartinem.
Pochlebia mi zainteresowanie Waszej Królewskiej Mości.
Nie byłam przez to dość odważna w deklaracjach.
Kocham jednak lorda Kilmartina.
Planuję go poślubić.
Z błogosławieństwem Waszej Wysokości,
rzecz jasna.
To żadna tajemnica, panno Francesco.
Twoje romantyczne skłonności od pewnego czasu były oczywiste.
Wychodź, za kogo zechcesz.
Nie dlatego tu przychodzę.
Chodzi mi o Whistledown.
Wiem, że jest w tej sali.
Rok temu byłam blisko.
O krok od demaskacji.
A teraz, gdy Cowperówna wypisuje kłamstwa o tej rodzinie,
Whistledown nagle rusza do drukarni.
Musiała podejrzewać, co opublikuje panna Cowper.
To ją wykurzyło z kryjówki. Dlaczego?
To jasne: jest jedną z was.
[Anthony] Wasza Wysokość.
Gdyby coś takiego działo się w mym domu, wiedziałbym o tym
i dawno położyłbym temu kres.
[pełna napięcia muzyka]
[wzdycha głęboko]
Dobrze.
Trzymajcie dziś języki na wodzy.
Wkrótce je wam rozwiążę.
- Nie wiedziałam, czy mówić, czy milczeć. - [Colin] Dobrze, żeś milczała.
To z pewnością wskazanie właściwej drogi.
Pora zarzucić Kronikę.
Tak?
- Colin... - W końcu się dowie.
Póki jesteś Whistledown, to kłamstwo wisi nad nami wszystkimi.
Masz pojęcie, jak to jest,
gdy nigdzie nie możesz być sobą?
Nie masz, bo nie jesteś kobietą.
Masz wybór. Możesz być, kim tylko zechcesz.
Kobiety nie mają wyboru.
Muszą ukrywać to, czego świat nie akceptuje.
[ponura muzyka]
Jestem Whistledown.
Nie zmienię tego.
Nie mogę tego zaakceptować.
Colin. Dziś nasza noc poślubna.
Spędzę ją na sofie.
Poszukam naszego powozu.
[smutna muzyka]
[Penelopa łka]
[Eloise] Będzie dobrze.
- [Penelopa płacze] - Naprawdę.
[tajemnicza muzyka]
[stukot powozu na zewnątrz]
[otwarcie drzwi]
[śmiechy]
[niewyraźna rozmowa]
- Panie Bridgerton. - [Benedict się śmieje]
Benedikcie.
Miło znów cię widzieć.
Was również.
Myślałem o waszej ofercie.
I?
Cóż...
[muzyka nabiera mocy]
[oboje jęczą cicho]
- [muzyka cichnie] - [pisk szczurów]
[tajemnicza muzyka]
DRUKARNIA W. SMITH I SYNOWIE
[puka do drzwi]
Dobry wieczór.
Trzeba panience wskazać drogę?
Nie, przychodzę po zapłatę.
Za Kronikę towarzyską sprzed tygodnia.
Dostarczoną z Cowper House.
Nie drukowano tu Kroniki.
- Ani wtedy, ani wcześniej. - Cóż.
To już czwarta drukarnia. Na pewno nie zostało ich wiele.
Nie jest panienką nią, prawda?
Zawsze chciałem ją poznać.
Majster w poprzednim zakładzie ją drukował.
Mówił jednak, że jest ruda.
Och?
Co jeszcze ci mówił?
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[łagodna muzyka]